blacksang
04.12.07, 16:39
Mam taki problem...
Zawsze zcesto zmeinialam mezczyzn z ktorymi bylam, moi rodzice po latach przywykli do tego i teraz kiedy mam juz narzeczonego zaczynamy na serio ukladac sobie zycie... moj ojciec go nie akceptuje. Nie akceptuje poniewaz uwaza ze jest nie zaradny zyciowo... fakt zawsze trafialam na takich ktorych to bardziej ja utrzymywalam nic oni mnie. W tym przypadku tez po czesci tak jest, poniewaz specjalnie dla mnie sie przeprowadzil z innego miasta, niezna tu nikogo dopiero zapoznaje sie z ludzmi okolica, tym zasadami panujacymi u mnie w rodzinie etc... przez 3 miesiace odkad tu jest szukal pracy gdzie sie dalo, ale zbiegiem okolicznosci te dorywcze okazywaly sie zle, az w koncu znalazl za grosze ale jednak prace. Wykrztalcenie ma tylko srednie, chce zabrac sie za studia jak tylko wyjdziemy na prosta (ja wlasnie koncze pisac mgr.).
Przyznaje ze sytuacja wyglada tak ze nie zapowiada sie zeby mial leb do interesow etc, ja tez nie mam. Kocham go tzn jestem teraz masakrycznie zakochana ale to kiedys minie... i wlasnie tego sie czepia moj ojciec ze to minie i wtedy moge sie obudzic z reka w nocniku i ze lepiej nikogo nie ranic...
I tu mam pytanie, Drogie Panie pewnie wiele z was jest ode mnie starszych (mam 25 lat) i ma lepsze doswadczenie zyciowe- Czy powinnam wierzyc w to ze moj narzeczony bedzie sie rozwijal i kiedys bedzie lepiej, czy uwiezyc ojcu... ze lepiej to przemyslec i moze nie brmnac w cos co kiedys runie...?
Bede bardzo wdzeiczna za kazda nie kpiaca ironiczna odpowiedz.
Pozdrawiam.