czas...czas...

[alex2377]

Witam. Od jakiegoś czasu czytuję Wasze wypowiedzi i wiele znich jest
mi szczególnie bliska, jakgdyby znana z autopsji. Postanowiłam i ja
dorzucić coś od siebie. Cóż, wkrótce minie rok....Zdaje się, że to
było wczoraj...Czas upłynął, pierwsze emocje opadły, ale miłość
pozostała. Boję się tej magicznej daty, a jednocześnie myślę, że to
już tyle czasu minęło, że radzę sobie jakoś( właśnie "jakoś")....Jak
radzicie sobie z rocznicami?

[aniawdowa]

Witaj
U mnie 4 marca bedzie 2 lata, wiem ze bedzie trudno tym bardziej ze dwa dni
pozniej czeka mnie pierwsza rozprawa, i byc moze spotkam "sprawce wypadku" wiem
ze znow powróca tamte dni na samą mysl ze znów mam jechac do Niemiec denerwuje
sie zaraz pamietam po co byłam tam ostatnim razem.
Czasem przeraza mnie jak pomysle ze to już dwa lata pojawia sie pytanie kiedy
ten czas tak minął?
Pozdrawiam
Ania

[kasik2222]

u mnie dopiero dwa miesiące, 25.02 będą trzy, a przed nami
walentynki ( CHOLERA ). I mnie czekają jeszcze urodziny męża - 37,
22.02. Koszmarny miesiąc, koszmarne życie.

[kasik2222]

kochane Nowe, wpiszcie sie na "Mapę forum". Chcemy coś o Was wiedzieć

[dryfujacabezcelu]

u mnie 22 minie rok... nawet dzisiejszej nocy tak myślałam, że boję
się tej daty... tylko z drugiej strony, co ona zmieni? przecież
inaczej nie będzie... Jego nadal nie będzie tyle tylko, że będę
mówić - kolejny rok bez Ciebie! Tęsknie strasznie.... i jeszcze ta
samotność... Kocham...

[digirec]

Zgadzam sie z Toba MOniko,u mnie niedawno minął rok,i nic sie nie
zmieniło, to tylko data ktora przypomina nam o tym ze nasze życie
sie zmieniło własnie w tym dniu!!ze juz nigdy nie bedzie tak jak
było!!Ja tez tesknie ,tak strasznie mocno ze az boli...
ale mamy dzieci dla nich musimy byc silne bo One maja tylko nas
pozdrawiam

[gaba2002]

U mnie 3 marca minie rok.Rok bez mojego kochanego męża.Nauczyłam się
jak przeżyć żałobę,nie było i nie jest w dalszym ciągu łatwo.Ale
wiem,że zyję tylko dla naszej córeczki.
Trzymajcie się dzielnie.

[dusia75]

Tak u mnie również w najbliższym czasie mija rok - 5 marca. Nie wiem jak ten
czas przetrwaliśmy. Może dlatego że wiem że jest z nami cały czas i nad nami
czuwa. Tak bardzo za nim tęsknię i brak mi go na każdym kroku. Myślę że tak będę
czuła za rok, dwa, trzy ...

[gabi-k]

"Myślę, ze tak będę czuła za rok, dwa, trzy ... "
U mnie za dwie doby miną trzy lata... Pustki w sercu nie sposób
zapełnić...
.....................................................................
"Bo umrzeć, to zbyt mały powód, by przestać kochać..."

[aneri59]

Im więcej czasu upływa /10 miesięcy/ tym bardziej
jestem smutna i płaczliwa, wracają wspomnienia.
Zaczynają coraz bardziej docierać do świadomości słowa
"już nigdy". Każde wyjście na cmentarz to łzy i prawie,
że uciekam stamtąd, a w środku bunt nie to nieprawda,
że On tam spoczywa. Jeszcze dwa miesiące i wszystko będzie się odbywać po raz drugi bez Niego.
Coraz bardziej dostrzegam jakby podział otoczenia na
samotne osoby i pary. Bardzo jest mi przykro, gdy znajduję się
wśród samych par. A może ja jestem bardziej wrażliwa?

[samela_0]

U mnie juz 2 miesiące jest po rocznicy. Jak piszecie z biegiem czasu
nie jest tak jak byśmy chciały. Ciągle wspominamy i żyjemy tym co
minęło. Jest ciężko choć pare miesięcy minęło dlatego,ze dopiero
zaczynamy wierzyć ,że zostałyśmy same :-(

[dakam751]

5 stycznia minie dwa miesiące.Kiedy ??? Sama nie wiem.Dzień za dniem taki sam ,gubię daty.
Jak na razie , cały czas mam wrażenie , że to wszystko dzieje się obok mnie.Że oglądam film.Boję się , że z czasem będzie gorzej,bo któregoś dnia tęsknota i ból będzie tak wielki , że dotrze do mnie prawda.Co wtedy???Wiem , że psychikę mam słabą.Boję się o syna.

[trelka10]

28 grudnia upłynął rok i.. niewiele sie zmieniło, poza tym, ze chce iśc na
przód, wiem ze dam sobie radę, wiem ze świat jest piękny i ze walcze o niebo w
piekle. Owszem czasem jest trudno ale nikt nie mówił ze bedzie łatwo
pozdrawiam
Ela

[aneta39.misia]

Prawie pięć miesięcy jestem sama.z jednej strony czas się ciągnie ,z
drugiej już pięć miesięcy...Boję się każdego następnego dnia.Dziś
jest piękne słońce i co?I idę na swój codzienny spacer,na
cmentarz.Nie mam pojęcia jak żyć bez Niego.Córka ma 18 lat,niedługo
idzie na studia do innego miasta,boję się tej pustki.Zaczynam coraz
częściej myśleć o sobie.Wszystkie plany i marzenia poszły do
grobu,bo były nasze,wspólne.Ta cisza i pustka bez Niego jest
straszna,gdy jestem u znajomych przeraża i dokucza mi hałas...i
wracam do domu.Nie wiem gdzie jest moje miejsce.Przedtem było przy
Nim.Wolę zimę,krócej widać świat.Nie chcę już liczyć dni i miesięcy
kiedy zgasło słońce i skończył się świat, ale co miesąc słyszę:
mamuś dzisiaj 21-szy....
-SZCZĘŚCIE TO NIE TYLKO TO CO LOS DAJE ,ALE I TO CZEGO NIE ODBIERA-
Pozdrawiam,pierwszy raz nie lubię wiosny,tak jak Wy