wariuję

[22suzi]

Minęło 9 miesięcy a ból coraz większy,nie umiem się z tym pogodzić.
Lekarka powiedziała żebym sobie kogoś znalazła ,idiotka.
Jestem sama jak palec,znajomi wyparowali,przyjaciele się odwrócili tak jakbym
stanowiła jakieś zagrożenie.Nic już nie wiem i nic nie rozumiem.

[fiambala]

suzi - nie ma uniwersalnej rady na radzenie sobie z takim stanem. Na
swoim przykładzie mogę tylko powiedzieć, że czasami trzeba po prostu
przeczekać bo te troszkę lepsze dni muszą kiedyś przyjść. A czasami
samemu trzeba wyciągnąć rękę po pomoc i to niekoniecznie do tych
osób, które wydawały nam się przyjaciółmi, ale nawet do tych prawie
obcych - mimo że jest to bardzo trudne. Najważniejsze to pamiętać,
że tak długo jak tego potrzebujesz, masz prawo opowiadać o tym, co
Cię boli i szukać pomocy. Mnie czasami pomaga jeszcze pisanie o tym,
co się stało...

[22suzi]

Nie wiem,minęło już trochę czasu a ja dalej nie radzę sobie z tym.
Jego rzeczy dalej są tak jakby miał zaraz wrócić,wiem że muszę się tym zająć ale
jak się przemóc?

[fiambala]

w tzw. mądrych książkach autorzy piszą, że ten najgorszy okres to
właśnie rok, kiedy wszystko trzeba po raz pierwszy zrobić samej. CO
nie znaczy, że w tym roku nie może być lepszych dni i że po jego
zakończeniu ma nastąpić radykalna poprawa. Nie chce pisać jak będzie
potem, bo sama nie wiem - u mnie nie minęło nawet pół roku...

Wiem jedno, że są dni kiedy nie mam nawet siły otworzyć oczu rano, a
są takie kiedy wiem z całą pewnością, że jeszcze da się żyć. Tyle
tylko, że nikt mnie nie zmusi, żebym to zrobiła, no i nikt tego nie
zrobi za mnie. Ja muszę sama tego chcieć. I ja chcę. Chcę jeszcze
kiedyś cieszyć się życiem, co nie znaczy, że chcę zapomnieć o tym,
co było.

I wydaje mi się, że chyba to jest klucz, żeby gdzieś w tej rozpaczy
i bólu znaleźć te resztki siły, które pozwolą podtrzymać malutką
nadzieję, że jeszcze kiedyś będę żyła, a nie wegetowała.

Już gdzieś pisałam coś podobnego i trochę się powtórzę, ale...
Właśnie świadomość, że to mimo wszystko ode mnie zależy sprawia, że
wracam do życia, powoli - to prawda, czasami stoję w miejscu,
czasami się cofam, ale idę. I przeżyję kolejne trudne daty, tak jak
przeżyłam Święta, dzień wyjazdu na wspólny urlop, którego już nie
było, i dzień jego urodzin i moich też kilka dni później, Sylwestra.
Wiem, że nigdy nie będzie łatwo, że będzie bolało, ale dam radę.
Będę płakała, będę wspominała, będę pamiętała i kochała, ale będę
żyła. Nie tylko funkcjonowała jak teraz.

Jeszcze raz uczę się robić plany na dłużej niż jeden dzień, uczę się
znowu myśleć, że nawet jeśli życie ma się skończyć jutro, to nie
mogę zrezygnować z siebie, znowu uczę się podejmować decyzje - te
małe codzienne i te ważne, duże... Ale są też chwile, dni, kiedy
wydaje mi się, że to nie ja napisałam te słowa, bo przecież ja już
nie mogę dalej sama... Wtedy staram się pamiętać, że przecież są też
dni, kiedy jest lepiej i że dla nich warto przeczekać te złe.

Bo smutek jest jak fala - przychodzi i odchodzi z różną siłą -
czasami tylko zachwieje człowiekiem, czasami powala na kolana i
odbiera oddech. Wtedy trzeba świadomie wstrzymać ten oddech i
przeczekać - fala przecież zawsze się cofa.

A jeśli chodzi o Jego rzeczy - wydaje mi się, że nie chciałabym być
przy tym sama. Chciałabym, żeby obok był ktoś, komu mogłabym
powiedzieć dlaczego tak płaczę nad tą a nie inną koszulką, kto
wysłucha historii właśnie tej koszulki i tysiąca innych drobiazgów,
a kiedy trzeba przytuli i pomoże, albo nawet zrobi to za mnie.

[hanwon4]

Mądre słowa fiambala.Oby pomogły.

[hanwon4]

Musisz się przemóc.Ja też trzymałem pełna szafę rzeczy mojej
zony.Doradzano mi żebym pozbył się tego jak najszybciej ale
uważałem,że to profanacja.Teraz wiem,że wspomogłem te kobiety,ktore
potrzebowały czegoś "na grzbiet" a ja wreszcie nie wracam myslami
do "kiedyś".To trudne,ale musisz podjąć decyzję i opróżnić
mieszkanie z Jego rzeczy.Koniecznie.

[kasik2222]

ja juz parę razy podchodziłam do Jego trzeczy, za każdym razem
wracały na miejsce. Wczoraj spakowałam bieliznę, i włożyłam znów do
szuflady, i posprzątałam Mu w szafie. Też sobie nie radzę, ból coraz
większy. Chyba zaczyna docierać prawda.

[hanwon4]

zdaje sobie sprawę jak bardzo trudno jest osamotnionej kobiecie
podjąć decyzję pozbycia się niepotrzebnych już rzeczy Jej
mężczyzny.Pozostałość,po kimś kto odszedł budzi wspomnienia ale
wierz mi,im szybciej podejmiesz decyzję i przestaniesz sprzatać Jego
szafę,tym lepiej dla Ciebie.On nie wroci ale Ty pozostałas i musisz
żyć dalej.

[bajeczka35-pl]

Ja też nie mogę się pozbierać ale staram się dla Julci ,która
przeżyła to strasznie .Kiedyś napiszę co się z nią działo.Dużo
pracuje ,staram się zagospodarować każdą chwilę ale co z tego skoro
łzy pojawiają się nie wiadomo kiedy.Najgorsze są wieczory i widok
pełnych rodzin z dziećmi, kurcze nie mogę na to patrzeć.I tylko
słysze "jaka ty jesteś silna ja to bym nie przeżyła tego" a ja już
nie chce być silna .Żeby tak można było cofnąc czas
Pozdrawiam

[samela_0]

Ja przyznaje,ze czuje sie podobnie. Gdy mąż zmarł przez najbliższy
tydzień miałam wokół siebie sporo psełdo przyjaciół. Nie będę
wyjasniała czemu psełdo bo to nie na temat. Po tygodniu zostałam
sama. Czas leciał dosyć szybko bo było sporo spraw do załatwiania i
przyswajania się do tej sytuacji która była-jest. Teraz minęło 1.5
roku. Dla innych czas leci dalej a dla mnie nadal stoi. Ktoś
mówi ..."czas leczy rany"...ale na taka ranę chyba trzeba dużo
więcej opatrunku. Nie moge iść do pracy bo dziecko jest za małe,wiec
siedzę w domu i żyje chwilą. Gdyby nie syn zastanawiała bym się czy
warto wstawać. Kolezanki podobnie do Ciebie powyjeżdżały więc nie
mam nawet skim sie spotkać.Takie siedzenie w domu naprawdę
przygnębia jednak żyję nadzieją,że gdy przyjdzie wiosna i ja poczuję
się lepiej(....a może ktoś złoży niemoralną propozycję?...) Nie
publikujcie tego bo to żart :-).

[kasik2222]

nie wiem czy dzisiaj taki dzień... boli jeszcze bardziej

[22suzi]

Fiambala podziwiam cię i dziękuję za te słowa tylko dla mnie czas się zatrzymał
wydaje mi się że wszystko stało się wczoraj.Wszystko stoi mi przed oczami,a
mijających dni nie zauważyłam,brak mi wiary że będzie lepiej.Pracuję ale nie
pomaga w pracy jestem jak automat.Mój syn ma naście lat i więcej go nie ma niż
jest,mówi że nie lubi teraz domu,to jego reakcja,dorastające dzieci jeszcze
bardziej potrzebują ojca a ja mu go nie zastąpię.

[fiambala]

suzi - nie ma powodu, żeby mnie podziwiać... Dla mnie tez w pewien
sposób czas się zatrzymał, wciąż nie mogę otrząsnąć się ze
zdumienia, że minęło już tyle czasu, a ja ciągle tutaj jestem. Ba,
są już nawet dni, kiedy nie płaczę, kiedy funkcjonuję w miarę
poprawnie, potrafię się skupić nad tym co robię, bo moja praca tego
wymaga. Ale mam też dni, kiedy wydaje mi się, że już dalej nie dam
rady, w oczach co chwilę łzy a wieczorem fontanna... I właśnie w te
dni, staram się po prostu pamiętać o tych lepszych. I że taka jest
kolej rzeczy - po złych dniach muszą kiedyś przyjść lepsze i one
rzeczywiście przychodzą. Trzeba tylko jakoś z siebie tę wiarę
wykrzesać. Mi pomagają inni - i ku mojemu zdumieniu są to ludzie,
których poznałam dopiero po, albo tacy, których znałam wcześniej ale
byli tylko znajomymi. I nie potrafię powiedzieć kiedy, ale jakoś
nastąpił ten moment, że kolejne wyjście z domu do którego oni mnie
namówili nie było kwestią tego, że "tak trzeba" ale po prostu
że "tak chcę".

Myślę, że Twój syn nie oczekuje żebyś zastąpiła mu ojca, ale pewnie
chciałby żebyś była tą samą mamą, co kiedyś. Moja rodzina zachowuje
się w ten sam sposób - wiedzą, że cierpię i bardzo ich boli to, że
właściwie nie są w stanie mi pomóc, no bo jak... Nie unikają mnie,
ale wiem, że nie lubią jak jestem smutna, więc staram się przy nich
nie być. Trudne to, ale zazwyczaj mi się udaje.

[hanwon4]

Najgłubsza porada,po prostu bemyślna.9 miesięcy po śmierci bliskiego
człowieka to krótki okres ale kiedyś trzeba zacząć zyć normalnie.Ja
straciłem żonę i wiele miesięcy po Jej odejsciu czułem totalna
pustkę.Moi przyjaciele nie odwrócili się ode mnie ale nie
odwiedzałem ich zeby nie widziec współczucia w ich oczach.Mnie,jako
facetowi nikt nie proponował znalezienia "zastępstwa" wychodząc
pewnie z załozenia,ze męzczyźnie łatwiej jest wypełnic pustkę.Byc
moze tak jest.Nie szukam potwierdzenia.Piszesz,że przyjaciele
wyparowali-chyba przyjaciółki z mężami bo nagle stalas się samotna
kobietą,zagrozeniem.Nie umiem dawać rad ani pocieszać,ale wiem,ze
ból trzeba zagłuszyć,pozbyc sie go bo żywemu nic nie pomoże
pograżanie się w rozpaczy.A "przyjaciół"olej.Znajdziesz innych.Na
świecie jest dużo ludzi z mózgami zamiast trocin.Powodzenia "suzi"))

[binka19]

hanwon4 napisał:

> Najgłubsza porada,po prostu bemyślna.9 miesięcy po śmierci bliskiego
> człowieka to krótki okres ale kiedyś trzeba zacząć zyć normalnie.Ja
> straciłem żonę i wiele miesięcy po Jej odejsciu czułem totalna
> pustkę.Moi przyjaciele nie odwrócili się ode mnie ale nie
> odwiedzałem ich zeby nie widziec współczucia w ich oczach.Mnie,jako
> facetowi nikt nie proponował znalezienia "zastępstwa" wychodząc
> pewnie z załozenia,ze męzczyźnie łatwiej jest wypełnic pustkę.Byc
> moze tak jest.Nie szukam potwierdzenia.Piszesz,że przyjaciele
> wyparowali-chyba przyjaciółki z mężami bo nagle stalas się samotna
> kobietą,zagrozeniem.Nie umiem dawać rad ani pocieszać,ale wiem,ze
> ból trzeba zagłuszyć,pozbyc sie go bo żywemu nic nie pomoże
> pograżanie się w rozpaczy.A "przyjaciół"olej.Znajdziesz innych.Na
> świecie jest dużo ludzi z mózgami zamiast trocin.Powodzenia "suzi"))
święta prawda hanwon4

[22suzi]

Dziękuję za wszystkie porady,bardzo pomaga to że mogę rozmawiać z tymi którzy
czują to samo.Wiem że to głupie ale póki nie znalazłam tego forum myślałam że ja
jedna na całym świecie tak cierpię.Mój mąż umierał dwa razy ,właśnie 27 lutego w
zeszłym roku po 5 minutach reanimacji się udało ale tylko przedłużyć agonię o
kolejne 3 miesiące.Pocieszam się że każdy kolejny mijający dzień zbliża mnie do
spotkania z nim.Bardzo chcę w to wierzyć ale jestem człowiekiem małej wiary i
ogarnia mnie przerażenie na myśl że tam nic nie ma,on już nie istnieje i nigdy
się nie spotkamy.

[kasik2222]

ja zawsze byłam wierząca, ale po Darka śmierci też przestraszyłam
się, że może nic nie ma dalej i co wtedy? Juz Go nie zobaczę? Cały
czas mam duże wątpliwości, moja wiara się bardzo zachwiała. Teraz
czytam książkę poleconą tu na forum, pozdrowienia z niebios, podnosi
bardzo na duchu. Juz wcześniej proponowałam, jak ktoś będzie chciał
przeczytać to chętnie pożyczę jak skończę czytać. Kasia

[alicjajulia]

Mam to samo. Przed śmiercią Artura moja wiara (tak mi się wydawało) była
niezachwiana. I w tym trudnym okresie, kiedy Artur walczył o życie też w wierze
i Bogu pokładałam wszystkie nadzieje. Jeszcze jakiś czas po pogrzebie się
trzymałam, ufałam. Teraz jest inaczej. Już nie wiem sama - może to jest takie
myślenie życzeniowe, chciałabym kiedyś jeszcze się z Nim spotkać. A co, jeśli to
nieprawda?

[erybka77]

Alicjajulia- nie mysl ze to nieprawda.. Na pewno kiedys spotkamy sie
z naszymi ukochanymi. Na pewno.
Nadal łączy nas miłosc, dzieli tylko czas. Oni już są na innym
etapie życia, tam gdzie nie ma już bólu, cierpienia i smierci. Im
już jest dobrze, są szczęsliwi.
My tu tęsknimy ogromnie, boli nas dusza i krwawi serce, ale to tylko
chwilowe. Ludzkie życie jest takie krótkie..za to potem czeka nas
miłosc na wieki i już nigdy przenigdy nic nas nie rozdzieli.
Miłosc jest silniejsza od smierci. Nie dajmy sie, choc jest nam tak
cholernie ciężko..

[elwirak7]

Poczytalam ten watek i czasem czuje sie tak samo nierozumiana i wyobcowana.Juz
na wlasnej skorze odczulam najpierw wielkie zainteresowanie ludzi, niczym
sensacja tuz po smierci mojego Romka, a teraz cisze.. I mysle, ze tak trudne
zdarzenia mocno weryfikuja znajomych.. Pojawily sie nowe osoby, kiedys prawie
obce, pojawily sie calkiem nowe i niektore bliskie, okazaly sie naprawde
wspaniale. Juz nie ma miejsca na jakiekolwiek udawane kontakty, po tych paru
miesiacach, wiecej wiem o otaczajacych mnie ludziach. Moze troche sama sie
odsuwam czasem, bo po ponad pol roku, wiele oczekuje ode mnie ze bede potrafila
jak kiedys sie smiac, zartowac, slchac o randkach, zakupach, przeroznych tak
dzis dla mnie blachych problemach. Czasem i owszem, jestem duzo spokojniejsza,
jakby nawet pogodna. Ale to nie jest latwe.Same wiecie ile trzeba wysilku by
nakierowac mysli na pozytywny tor, by doceniac to co mamy i te wlasnie trwajaca
chwile, gdy odszedl ON. Wiem, ze to ja dzis patrze inaczej na zycie i trudno
wymagac zeby inni tez tak patrzyli, ale przez to trudniej czuc mi sie
rozumiana.. Mam trudny czas. Mocno dotarlo do mnie co sie stalo, tesknie coraz
bardziej, dopadaja mnie przerozne "ludzkie" problemy i musze liczyc tylko na
siebie. Ale wierze.. Ja akurat mocniej, bo juz pisalam w wielu watkach, od
pierwszych dni podjelam sie poszukiwan sensu zycia i smierci. Mocno czuje JEGO
obecnosc.I doszlam do wniosku, ze dopiero rozumiejac smierc, mozemy zrozumiec
zycie.Dotarlo do mnie bardzo wiele,spotkalam niezwyklych ludzi, trafilam na
niezwykle ksiazki - wierze, ze nie przypadkowo - dzieki temu mam czasem "nie
ludzka" sile. A potrzebuje duzo sily dla mojego malego skarba. Jesli ktos z Was,
bedzie mial tak wielka potrzebe jak ja zrozumiec choc troche "dlaczego", to moge
sie podzielic tym do czego doszlam, choc mam swiadomosc, ze tak naprawde
wszystkiego dowiemy sie gdy juz bedziemy po drugiej stronie.Pozdrawiam Was cieplo.

[jo39]

czytam, czytam i nie moge uwierzyc, ze tak podobne jest to, co nas
spotyka..
Kiedy maz/zona umiera myslisz:'to jest najgorsze nieszczescie, jakie
mnie w zyciu spotkalo' - to prawda.
Ale potem zaczynaja sie dziac rzeczy, ktore wczesniej nie miescily
ci sie w glowie, ktorych istnienia nawet nie podejrzewalas... no bo
jak - bylas w dobrym zwiazku, byliscie mlodzi, dzieci male - szmat
czasu do przezycia, kto by myslal o rzeczach ostatecznych...
A tu wlasnie okazuje sie, ze tlumy przyjaciol, ktore jakoby cie
otaczaly, to gromada oportunistow i tchorzy, ktorzy nie potrafia
nawet podejsc do ciebie po pogrzebie meza (ba, nawet na ten pogrzeb
sie nie pofatygowali - chociaz na pogrzebie mojego meza byly tlumy -
dzis wiem ile z tych tlumow zostalo).
Kiedy moja babka zostala wdowa z trojka dzieci, obie rodziny
przescigaly sie w gestach pomocy, mniejszych i wiekszych - kto mogl,
pomagal jak mogl. Do smierci powtarzala mi, jak na braci meza i
swoja rodzine mogla liczyc jak na Zawisze - i jakie to jest wazne. W
dzisiejszych skundlonych czasach slowo wdowa i sierota nie ma
zadnego znaczenia - po prostu mysl o smierci i nieszczesciu bliskich
zmarlego nalezy wyprzec i udawac, ze sie nic nie stalo...
Chcialabym Cie pocieszyc z perspektywy moich prawie dwu lat
wdowienstwa, ale nie jest to proste. Nie zmuszaj sie do wyrzucania
rzeczy meza - nie ulzysz sobie na sile, a dla dziecka drobiazgi
przypominajace Tate sa wazne - moj syn kazdy drobiazg powierzony mu
w opieke bardzo ceni - zgubiony portfelik ze zdjeciem ojca, to byl
prawdziwy dramat. Byc moze stopniowe wynoszenie rzeczy z domu
spowoduje, ze bedzie latwiej. Przeciez obecnosci meza w zyciu
dziecka i swoim nie przekreslisz, ani nie oszukasz sie, ze 'tego
nigdy nie bylo'
A co do pseudo-przyjaciol - sprobuj na to spojrzec w ten sposob -
nieszczescie spowodowalo selekcje na przyjaciol i tych, ktorzy ich
tylko udawali. Nie rozgoryczaj sie, ze ta druga grupa jest wieksza
od pierwszej, tylko dbaj o tych przyjaciol, ktorzy zostali, a reszte
potraktuj jakby ich nigdy nie bylo - nie sa warci Twoich emocji.
Jest Ci bardzo ciezko - dziewiec miesiecy to parszywy okres - boli
coraz bardziej, a otoczenie oczekuje, ze sie 'otrzasniesz'.
Pisz - jak widzisz, tutaj dostaniesz odpowiedz. Pzdr.

[22suzi]

Z bliskich osób mam tylko siostry i wstyd pisać ale po śmierci męża usłyszałam
że mam problem z głowy.Może dlatego że mój mąż nie zmarł nagle tylko bardzo
długo chorował i wymagał opieki i dużo starań z mojej strony i nikt nie rozumie
że wlałabym dalej się nim zajmować mimo iż było ciężko,bo teraz jest sto razy
gorzej.Najgorsze jest to że nie czuję jego obecności ,nie śni mi się i mam
uczucie że wszystko stracone na zawsze.Jak mam uwierzyć że cokolwiek jest po
tamtej stronie ?

[elwirak7]

Suzi ja zauwazlam, ze gdy rozpaczam, zloszcze sie, jestem rozalona - trudniej mi
czuc Jego obecnosc. A gdy sie otwieram, to docieraja do mnie jakby telepatyczne
przekazy, niezwykle sny, trafiam na ludzi, ktorzy mowia niezwykle slowa, trafiam
na wyjatkowe filmy, ksiazki, slowa piosenek w radiu itd.. Bo wierze, ze tak moga
najlatwiej miec z nami kontakt. Jesli potrzebujesz wiecej informacji by miec
wiare, daj znac. A podobno "tyle w nas sily, ile wiary". Pozdrawiam cieplo.