Boję się

[bar221]

Boję się pierwszych świąt bez niego, boję sięweekenów, wolnych dni,
boję się wszystkiego. Nie chcę żyć, bo po co

[trelka10]

ten strach... chyba wszyscy tutaj go znamy :-( najgorszy jest zawsze ten
pierwszy raz, potem człowiek obojętnieje, boli jak cholera ale jest
świadomość... ostatni sylwester pamiętam aż nadto... ja w domu on w kostnicy,
zaje... początek roku...
jesteś nowa, napisz do nas coś więcej, zawsze ktoś ci odpowie, zresztą czasem
łatwiej jest wyrzucić coś z siebie,właśnie tu
Pozdrawiam
Ela

[kinia.only]

ja czuje strach,ból,żal,złośc na ta sytuacje ze go niema,ze nas
zostawił.Cierpie,chce płakac ,wyc i krzyczec cos rozwalic. nie chce
zadnych swiąt.ale moje serce tez sie raduje bo bedzie dzidzius.

[kasik2222]

Kingo, każda z nas przechodzi różne etapy, złość, żal do tego który
odszedł, żal do Boga, złość na ludzi o żyją a on nie, i strach,
przede wszystkim ból i strach, co będzie dalej. Nie wyobrażamy sobie
dalszego istnienia, a ono musi trwać. Bo dzieci, bo rodzice, bo coś
tam... zawsze jest coś co nas trzyma przy życiu, a chęć do życia
jest w człowieku największa, dlatego trwamy, żyjemy, znosimy to
wszystko. Wyj, płacz , krzycz, rozwalaj ( tylko uważaj nie zrób
sobie przy tym krzywdy - dziecko w drodze :)). A poźniej, tak jak
ja, zdziwisz się że to już pół roku, osiem miesięcy, rok, że Ci się
udało, że pomału, bardzo pomału, ale układasz sobie życie od nowa,
inaczej, nie tak jak chciałaś, ale układasz. Nie spełniły się
marzenia, ale kiedyś będą inne, dziecko daje Ci już bardzo dużo
siły, a da jeszcze więcej. Przetrwasz poród, choć będzie dla Ciebie
bardzo przykry, to i szczęśliwy, narodzi się nowe życie, cząśtka
Twego ukochanego. Ja dziwię się do tej pory że mi się jakoś udało
przeżyć, mylałam że nie umiem żyć bez Darka, a żyję, bo żyje nasza
córeczka i potrzebuje mnie , ma dwa latka. Mam momenty zwątpienia,
płaczu, wycia, ale jest juz tego mniej, coraz mnie. Pozdrawiam Kasia

[ls48]

Ja też będę spędzać pierwsze świeta bez Niego. boje sie i staram sie
wcale o tym nie mysleć. Postanowilam te świeta potraktowac jako
kolejną smutną niedziele. Nie chcę choinki i żadnego wystroju
przypominającego swieta. Jestem sercem z Tobą, bo wiem jak to boli,
jak bardzo boli. pozdrawiam Cie bardzo

[kasik2222]

ja też się cholernie BOJĘ choć u mnie będą już drugie, jak bym mogła
to bym zalewała robaka całe święta i już, ale gdzie tam, dziecko za
małe. Zresztą z doświadczenia wiem, że zaleanie robaka niezbyt
pomaga, rozczula itd. no cóż jakoś przetrwamy...

[jucha32]

Ja też się boję. Strach skręca mi żołądek. Ja ubiorę choinkę, przyszykuję
prezenty, ale tylko ze względu na moich synków. Oni nie mogą odczuwać, że
bezgranicznie cierpię i nie chcę żyć. Chcę umrzeć.
Ale co by się stało z chłopcami? Wychowywanie ich przez moją zimną
i wiecznie utyskującą teściową byłoby dla nich większą karą niż strata ojca.
Chciałabym te Święta wymazać z kalendarza.
Będzie ciężko. Staram się o tym nie myśleć. Mam jeszcze na to czas.
Musimy to przetrwać, tak jak napisała Kasia.To chyba jedyne wyjście z tej
pieprzonej sytuacji. Dlaczego musimy tak cierpieć?

[malgosiamarcin]

nawet nic nie napisze konkretnego bo az rece mi sie trzesa na sama
mysl... 2lata do tylu bylismy razem,szykowalam sie do in vitro,
potem nastepne swieta juz z dziecmi w komplecie,
teraz................
co za zycie,!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!jak zyc, jak robic
prezenty,dzielic sie oplatkiem i co sluchac zyczen typu" wszystkiego
najlepszego, a przeciez juz najlepsze stracilam.

[jucha32]

prezenty,dzielic sie oplatkiem i co sluchac zyczen typu" wszystkiego
> najlepszego, a przeciez juz najlepsze stracilam.
Małgosiu, masz rację. Ja też sie tego najbardziej boję. Cóż im wszystkim mogę
życzyć, albo oni mnie. Moje szwagierki, szwagrowie, brat mają rodziny,
najbliższe osoby. Ja zostałam sama.
Jeśli ktoś mi powie, że wszystko się ułoży to go pogryzę. Cokolwiek by nie
powiedzieli to będzie źle.
Nie chcę tych Świąt.

[odszedl]

gdybym nie miala naszej corki, i nie czekala na drugie dziecko -
strzelilabym sobie w glowe. zrobilabym to na pewno. nie przezylabym
tego, co sie stalo tej nocy i tego, co stalo sie pare dni potem.
ale musze zyc - dla nich. I dziekuje mu kazdego dnia, ze tyle mi
zostawil.

nienawidze tych radosnych dzwiekow jingle bells w sklepach i na
ulicach, tych swiatelek i mikolajow na wystawach. staram sie nigdzie
nie wychodzic, nie wlaczac radia i telewizji, zeby o tym nie
pamietac.

[jucha32]

Masz rację odszedł. Ja też myślałam o samobójstwie, ale dzieci mnie
powstrzymały od tego.
Ja też wolę nie pamiętać o Świętach. W Wigilię idę do pracy na
12 godzin i może uda mi się uniknąć zbiorowej histerii i tego czegoś
co się nazywa dzieleniem opłatkiem i kolacją wigilijną.
Chciałabym, żeby jużbył styczeń.

[kinia.only]

ja czuje to samo co wy. jakie swieta?

[bar221]

święta, nie cierpię ich.....chociaż kiedyś kochałam. Święta są dla
szczęśliwych. Jam mam zapas alkoholu, troche uspokajaczy i jakoś
może pzeżyje. wspominam też pierwsze święta w nowym domu i to jaka
byłam szczęsliwa. Cała rodzina przy stole, kominek, ON....Boże
dlaczego........

[sylvi29]

Ja też się boję ! Wigilię spędzam u rodziców- oni ..pozwalają'' mi
płakać natomiast przed synkiem się jakoś ukryję ze łzami. Jeśli
chodzi o życzenia to powiedziałam im otwarcie czego mają mi życzyć
(nie chcę szczęścia-bo niby jakie,miłości????,pomyślności????) ...