Boleści i klęczki

[inseg]

Kto dał radę, podołał.
Podniósł się z boleści i klęczków.
Ile jest nas, które odnalazły już siłę aby smagać się ze swoją bezsilnością
wobec scenariusza życiowego na który nie mamy wpływu...Chcę wiedzieć.
Jak to uczyniłyście ?

[wdowa120309]

Nie odpowiem ...ja jeszcze wciąż klęczę....wciąż targają mną boleści i nadal
jestem bez silna wobec wielu spraw. Jestem na początku drogi ponad 3 miesiące to
mało żeby powstać i iść dalej......tak trudno stawiać mi krok za krokiem.....te
samotne decyzje i to wszystko samotne ....upadam ....lecz na siłe wstaję dla
mojego jedynego słońca....Magdusi.

[tilia7]

Dziś dokładnie trzy miesiące.Jedyne, co mogę powiedzieć to, że jestem zdziwiona,
że udało mi się je w ogóle przeżyć.Może dlatego, że dla mnie czas się zatrzymał,
dla mnie wciąż jest "dzień po", mimo, że w kalendarzu minęły trzy
miesiące.Zostałam tu tylko ze względu na bliskich i dla Niego, żeby nie obciążać
Jego duszy moją śmiercią.Dla siebie nie widzę jak dotąd żadnego sensu, żadnego
celu.Człapię z dnia na dzień, nie patrzę w przyszłość dalej niż do wieczora, bo
jak próbuję to robić to wpadam w panikę.Ból, rozpacz, cierpienie są moimi
stałymi towarzyszami.I pustka.I,najgorsza chyba,bezsilność - że nic się już nie
da zrobić.Że nie będzie Go już NIGDY,NIGDY,NIGDY...
Jestem umęczona, wycieńczona tą walką nie wiadomo o co.I jak na razie nie jest
ani odrobinę lepiej.Momentami mam wrażenie, że jest coraz gorzej:(((

[justynakm1]

U mnie w sobote bedzie 4 miesieca. Tez jakos minely, jakby obok
mnie. czesto czje sie jak ufoludek na siwcie, ktory jest taki nie
moj... Kuba byl oficerem, zawsze podziwial moja sile, ktora teraz
tez mi pomaga. Musze pracowac bo nikt rachunkow nie oplaci, musze
czasem wysjc do ludzi. Wlasnie probuje zastanowic sie co ja robilam
popoludniami przez ostatnie 4 miesiace i nie wiem... pewnie
codziennie, jak i teraz, bladzilam po sklepach az do ich zamkniecia,
oby tylko jak najpizniej trafic do pustego domu..wczoraj podobnie,
zaraz zapadłam w sen. Ratuje sie nocowaniem u znajomych,
czymkolwiek. Wiem, ze Kuba by chciał, zeby była silna. Wiem,ze to On
mi te siłe daje. Tylko tak strasznie za Nim tesknie, gdyby chociaz
chciał mi sie przysnic..

[xxxkarolinkax]

Ludzie powtarzają: "musisz być silna. nie wracaj do tego myślami.zajmij sie
czymś"... ale tak nie można. nie da się nie myśleć o tym wszytskim, bo jak to
zrobic? to tak jakby kazać nam zresetowac mózg. żeby wspomnień nie było.
a to jedyne co mi teraz pozostało...

cały czas jestem na kolanach.cały czas upadam. podnosze sie i znowu bęc. bo coś
sie przypomni, bo coś usłysze, bo ktoś powie coś niewłaściwego.. czasem zwykła
pierdoła sprawia, że znowu leże...

ale tak to już chyba jest w tym naszym połamanym świecie. jak na kolejce
górskiej - raz do góry,raz ostro w dół. brak momentów stabilizacji.

[inseg]

Dziękuję WAM.
Jesteście kochane.Dzielne. Wielkie.
Takich postów tu brakowało, dzieki Wam...
Może ktoś jeszcze powie(napisze),jaką ma w sobie siłę.
To mnie buduje. Wtedy wiem ,że i ja, dam radę !

[tilia7]

Ja też mam wrażenie, że On daje mi siłę.Już dwa razy się zdarzyło, że w
sytuacji, kiedy było już naprawdę tragicznie ze mną, nagle spływał na mnie jakiś
nieopisany spokój.Naprawdę niezwykłe doświadczenie.Nawet nie tyle poczucie
obecności osoby, ale takie ogromne poczucie bezpieczeństwa, taka całkowita
pewność, że nic złego nie może mi się w tej chwili stać,że jestem otulona miłością.

Myślę, że siłę tak naprawdę wszystkie mamy też w sobie.Bo to, że tu jesteśmy, że
piszemy o swoich uczuciach, że każda z nas choć sama ledwo zipie z bólu, zawsze
znajdzie jednak dobre słowo i wsparcie dla innych tu obecnych, to już świadczy o
naszej sile - tej wielkiej wewnętrznej sile, charakterystycznej tylko dla
kobiet.Problem tylko w tym, że w tej rozpaczy, samotności, bólu bardzo trudno tą
siłę w sobie dostrzec, nauczyć się czerpać z niej, ale też umieć ją w jakiś
sposób uzupełniać.A czasem jest i tak, że ją świadomie odrzucamy.Że mamy ochotę
poddać się, paść i nie wstać, żeby tylko był już spokój, żeby skończyło się
cierpienie

[kasik2222]

ja pomalutku podnoszę się z klęczek, ale boli cały czas. Daję radę
dla córeczki, która taty nie pamięta... Ale myślę że to może lepiej.
Szkoda dzieci które pamiętają... przeżywają mocniej. Minęło rok i 7
miesięcy, idę do przodu, zaczynam planować, śmiać sę , układać życie
na nowo... bez mojego ukochanego, inne nowe życie. I mam nadzieję że
będzie dobre, spokojne i szczęśliwe. Choc do szczęścia zawsze będzie
brakować Jego. Ale daję radę. Muszę.

[fiambala]

We wrześniu minie dwa lata. Nie wiem ile dni minęło dzisiaj, nie
liczę ich, czas w ogóle stracił swoje wszechobecne dotychczas
znaczenie wyznacznika wszystkiego. Czas mija i już.

Myślę, że dzisiaj już mogę powiedzieć że dałam radę. Mam gorsze dni,
bywam smutna, bywa że tęsknię i że chciałabym, żeby czas się cofnął
i żeby rzeczywistość wyglądała inaczej. Ale wiem już też, że to co
było już nie wróci, więc staram się nie myśleć w
kategoriach „gdyby…”. Jest jak jest, zamiast rozmyślać co by było
gdyby, wolę skupiać siły na tym, żeby poukładać sobie to wszystko w
inny sposób i być szczęśliwą. Bo to mój wybór w co włożę swoją pracę
i siły.

Nie klęczę już. Nie stoję i nie idę nawet. Biegnę. Czasami się
potykam, upadam i boli, ale wstaję i biegnę dalej. Szukam punktów
podparcia, jeśli przestają wystarczać, szukam nowych. Stałam się
bardziej bezkompromisowa w ważnych kwestiach i bardziej wyrozumiała
w tych, które są mniej ważne. Kiedy zastanawiam się czy coś zrobić
czy nie, staram się więcej myśleć o sobie, niż o innych – walczę o
siebie. Nie jest łatwo, ale warto.

Co pomogło? Czas, nadzieja i świadomość, że jeśli ja sama nie będę
chciała sobie pomóc, to nikt i nic mi nie pomoże. Ta myśl nie
pojawiła się na samym początku drogi przez żałobę, ale wiem teraz,
że warto gdzieś tam głęboko mieć tę świadomość, że jeżeli życie w
żałobie nie jest tym, czego się chce, to pewnego dnia trzeba
podnieść głowę i spojrzeć życiu w twarz i postanowić, że wyrwie się
od niego wszystko, co możliwe. Wtedy bardzo potrzebna mi była
nadzieja, że może być lepiej. I tą nadzieję znalazłam tutaj na
forum, dzięki hafal, magdatysz, teraz jeszcze widzę ją w postach
trelki, która rozpoczęła swoją walkę niedługo po mnie. Pomogło mi to
zdać sobie sprawę, że można i trzeba samej sobie pomóc i można
jeszcze być szczęśliwym chociaż wtedy tak trudno było w to uwierzyć.
Kiedy teraz myślę o samym początku pamiętam jedynie dojmujące
uczucie pustki, dezorientacji i zawieszenia i grubej szklanej ściany
oddzielającej mnie od świata – ściana pozwala obserwować co się
dzieje, ale nie daje możliwości włączyć się w jego rytm. To minie,
chociaż może bardziej prawdziwe jest stwierdzenie, że to może minąć.
Bo to zależy od każdej z nas.

Zanim stało się „lepiej”, było „gorzej”, bo przyszła świadomość
nieodwracalności tego, co się stało. U mnie to była kwestia kilku
miesięcy, ale pewnie może zająć i lata. Każdy ma swój rytm, czas. I
nie ma sensu tego przyśpieszać, „leczyć się” z żałoby na siłę, ale
warto korzystać z każdej szansy, żeby sobie pomóc – praca, bo to
jedna z nielicznych rzeczy, która daje złudzenie normalności,
wyjście na kawę z przyjacielem, czyjeś ramię, w które można się
wypłakać, każdy wyjazd, który może oderwać od codzienności, każda
książka, która ma choć jedno zdanie, które pomaga. Po to, żeby
pewnego dnia z pełną świadomością postanowić o powrocie do życia. I
zacząć to życie kształtować, układać z takich klocków, jakie się ma.

Wcale nie trzeba być silnym. Ale można. Długo tej siły się nie
czuje, ale ona jest. To wypadkowa wielu maleńkich, chociaż na pewnym
etapie heroicznych wyborów – zjeść śniadanie czy nie, wyjść do pracy
czy nie, spotkać się z ludźmi czy nie, siedzieć wieczorem w domu we
łzach czy zapisać się na przysłowiowy kurs garncarstwa. Te wybory z
czasem stają się coraz łatwiejsze, wtedy dochodzą kolejne bardziej
skomplikowane i jeszcze wszechobecne upadki. Upadki zdarzają się i
zdarzać się będą. Upadek to nie jest koniec, to po prostu początek
kolejnego etapu. Jeśli ma się taką świadomość, łatwiej jest upadek
przetrwać. Będzie lepiej.

Nie związałam się z nikim, ale nie zarzekam się, że tak będzie
zawsze. Już wiem, że słowa które usłyszałam ponad rok temu, że
znajdę w swoim życiu i sercu miejsce dla kogoś innego niż Grzesiek
mogą być prawdziwe. Potrafię to sobie wyobrazić. Statystyka mówi, że
przede mną długie życie. Nie chcę go przeżyć sama. Spotykam się z
różnymi facetami, ale nie szukam na siłę. Każde kolejne spotkanie
jest łatwiejsze. Może kiedyś poznam kogoś, kto mnie porwie i
zafascynuje, w kim się zakocham i kogo pokocham :)

Jestem ciekawa, co życie jeszcze dla mnie ma. I cokolwiek ma, wiem,
że sobie z tym poradzę. Teraz wiem, że jestem silną kobietą. Mam
nadzieję, że odnajdziecie w sobie choć troszeczkę nadziei. Warto.

[tilia7]

Dziękuje, pięknie to napisałaś i bardzo prawdziwie.Wiesz, myślę, że te z nas,
które są na początku drogi,tak jak ja,jeszcze zupełnie nie potrafią tak na to
patrzeć, jeszcze wcale nie chcą z tej żałoby wyjść - bo człowiek ma wrażenie, że
ta żałoba jest jedyną "rzeczą" jaką jeszcze ma i że jeśli jej braknie to już
naprawdę zupełnie nic nie zostanie.Czasem nawet mnie złości to, że ktoś już
odpuścił,że potrafi iść dalej, cieszyć się mimo bólu życiem.Więc posty zbyt
entuzjastyczne i optymistyczne grają mi jeszcze na nerwach(jestem sama dopiero
trzy i pół m-ca).Ale to,co napisałaś przemawia do mnie jakoś i mam nadzieję, że
też w sobie tą siłę znajdę,choć na razie nie wiem nawet po co miałabym to
robić.Życzę wszystkiego dobrego i oby było coraz łatwiej

[digirec]

Witaj Inseg
Bardzo sie ciesze ze napisalas.Ja ostatnio na Forum wchodze bardzo
rzadko..sporadycznie .. i dzis gdy znow po dlugiej nieobecnosci zobaczylam Twoj
post ucieszyłam sie.Nie wiem czy zauwazyłas ale chyba zadna z nas "stara
stazem"nie odzywa sie(Magdatysz.. Hafal... kilka osob mozna by jeszcze
wymienic)- nie wim czy z tych samych powodow co ja...a moze w obawie przez
"zlinczowaniem" gdy sie powie ze mozna zyc dalej ,ze jest dobrze,ze dajemy
rade!Moze to tylko moje odczucie a moze teraz inaczej patrze na to wszystko ale
zbyt mało nadzieii jest na forum....
Ale nie o tym mialam pisac(jak juz wogole skusiłam sie do napisania)!
No wiec u mnie ..Pracuje,podjełam dalsza nauke (rok zakonczony ze srednia 4.3-
to sie pochwaliłam:D)-wychowuje dzieci... zadnego faceta przy moim boku nie ma
ale nie dlatego ze ich nie ma, ale z wyboru,nauczyłam sie zyc sama i na dzien
dzisiejszy nie wyobrazam sobie aby jakis facet zamieszkal w moim domu.Chyba zbyt
cenie sobie moja samodzielnosc-ale nie wykluczam ze moze kiedys z
czasem...zaczne teskinic za byciem slaba kobietka....Jest inaczej niz kiedys ale
to nie znaczy ze zle.Pokusze sie nawet o stwierdzenie ze jest dobrze.Moze nie
stac mnnie na wiele rzeczy (finansowo) ale mam dzieci ,dom,prace-jestem
zdrowa,mam marzenia .Mam rowniez wspomnienia do ktorych sie usmiecham-czasami z
dziecmi siadamy i przypominany sobie rozne zabawne rzeczy z czasow jak zył
Paweł-i widze to po dzieciach ze z czasem wszystko udaje sie jakos
poskładac.Szczerze przyznam ze czasem bywaja i te gorsze dni- i moze to dziwne
ale nie placze ,nie wzywam Go" w tych gorszych chwilach gdzie z czyms nie daje
rady- ale w momentach radosci najbardziej mi Go brakuje .Śmierc naszych
najblizszych powalila nas na ziemie-z czasem nauczylysmy sie podniesc
głowe...podniesc sie na kolana..wstac z kleczek...wyprostowac sie...udalo nam
sie trzymac głowe prosto i zaczac spogladac dalej niz w dzien
dzisiejszy....zaczelismy isc -małymi kroczkami-ale isc! Dzis po 2 latach i 8
miesiacach moge powiedziec ze ide prosto z głowa do góry-patrze z odwaga w
przyszłosc ale i z głeboka pokora wstecz!
Pozdrowiam wszystkie dziewczyny (naszych meskich rodzynkow szczegolnie)a jeszcze
mocniej wszystkie dziewczyny stare stażem
P.S Ostatnio z Trelka zastanawiałysmy sie nad załozeniem forum dla starych
stazem co Wy na to:)??
Przepraszam jeesli to nieskladnie napisalam ale chyba zbyt duzo chcialam napisac

[dusia75]

Ooo Ela:)) Faktycznie dawno nic nie pisałaś. Podpisuję się pod Tobą
obiema rękami. To co napisałaś to tak jakbym czytała moje myśli.
Naprawdę dalej można żyć i cieszyć się z życia. To co wydarzyło się
w naszym życiu już nie zmienimy, ale możemy pomału podnieść się z
klęczek i żyć z podniesioną głową i uśmiechem na twarzy, nie tylko
dla naszych dzieci, ale i dla nas samych.
Nauczyłam się żyć sama, podejmować decyzje i cieszyć się z mojej
samodzielności. Nie powiem brak mi Adama, zwłaszcza w ważnych
chwilach mojego życia, ale przez te ponad dwa lata już się chyba
przyzwyczaiłam, że Go nie ma. Szczerze powiem, że pomimo różnych
plusów i minusów codzienności jestem szczęśliwa. Pozdrowionka dla
starych i nowych forumowiczów:)) Edyta

[wdowa120309]

To co piszecie to bardzo pocieszające.....mam nadzieje że i ja za dwa może trzy
lata powiem ....Stoję i patrzę przed siebie..... lecz na razie upadam co
chwilka.... niedawno minęło dopiero 4 miesiące jak nie ma mojego Jarka. Ostatnio
nic nie pisze bo jakos trudno mi sie pozbierac....juz było troszeczke lepiej a
tu znów upadek i ciągłe łzy....załamania i podejmowanie trudnych decyzji które
bardzo wyczerpują...(((
Ciesze sie że napisałyście tak optymistyczne słowa bo to światełko w tunelu że
będzie kiedys troche lepiej.....dziekuje i pozdrawiam

[gaba2002]

Macie racje moje drogie.Ja już dawno nie pisałam.Oczywiście staram się być co
najmniej raz w tygodniu ale nie zawsze mi się udaje.Czas wypełniam sobie na inne
zupełnie rzeczy.I przyznaję,że z perspektywy 2 lat i 4 msc jest łatwiej
żyć.Tak,tak jest łatwiej.Oczywiście myślami powracam do tego co by było
gdyby...ale takich myśli jest coraz mniej.
Nadal jestem sama z moją 7 letnią córeczką.Wypełniamy sobie czas nawzajem i tak
naprawdę walka o przetrwanie zmusiła mnie abym wstała i szła dalej przed
siebie,nie zważając na nic. Mam pracę,jesteśmy zdrowe,mamy
gdzie mieszkać,cóż więcej można chcieć od życia?
Wiara i nadzieja trzyma mnie przy życiu,że jeszcze
kiedyś i do nas uśmiechnie się los.A z moim ukochanym mężem i tak kiedyś się
spotkam.
Czego Wam życzę.
ściskam

[tilia7]

"cóż więcej można chcieć od życia?" - tego, co się przedtem miało, Tego, Kto był
najukochańszy, najlepszy, najważniejszy,jedyny...
Pewnie z biegiem czasu to się zmienia i oby, ale ja nie chcę w tej chwili
niczego innego, niż tego, żeby On przy mnie był.Niczym innym nie umiem się
cieszyć, niczego innego nie umiem chcieć.I nie jest tak, że nie chcę walczyć o
siebie, chcę i walczę, bo inaczej nie byłoby mnie tutaj.Ale rzeczywistość,
rozpacz, ból przytłaczają, odbierają nadzieję, wyczerpują siły.Brakuje sensu,
celu.I nade wszystko tego, żeby po prostu był, przytulił, ukochał...

[tilia7]

wdowa120309 dobrze, że się odezwałaś, bo już martwiłam się o Ciebie.Ja też
wpadłam w czarną rozpacz, ale staram się pisać, bo inaczej to już całkiem bym
zwariowała
Pozdrowienia serdeczne

[digirec]

Dobrze wiem co czujecie ,jak kazda z nas ktora to przeszla.Wiem ze bardzo wazne
jest by miec kogos obok siebie- kogos kto nie bedzie mowic uspokoj sie-dasz
rade---ale kogos kto bedzie sluchal i plakal razem z Toba...ja mam to szczescie
ze mam własnie takiego przyjaciela.Dla mnie jeszcze jedna wazną rzeczą była
wiara w Boga-na poczatku kłocilam sie z nim i obrazalam sie na Niego itd ale z
czasem wlasnie wiara w Niego pomogla mi trwac!w najgorszym czasie pomoglo mi
forum-ze jest ktos kto przechodzi to samo co ja kto rozumie moje
zachowanie...pamietam moje rozmowy z Ania -jej mąz zginal 3 msc wczesniej i jak
z Nia rozmawialam i ona opowiadala mi jak sobie radzi to ja widzialam w tym male
swiatełko ze za 3 msc ja moze poczuje to samo...moze tez bede sie
usmiechac,,,moze tez wyjde na piwo ze znajomymi. Minely te 3 msc i rzeczywiscie
u mnie było podobnie...Wiec dziewczyny jesli widzicie te swiatelko uczepcie sie
go idzie za nim...
Jeszcze i dla nas zaswieci słoneczko:)
Buziaczki

[inseg]

digirec jak bardzo się cieszę, że Cię widzę. Już straciłam nadzieję, sądząc iż
pozostałam tu sama ze starej gwardii. Jak nawiedzona zaglądam tu czasem
jeszcze,błakam sie po forach jak zmora. Myślałam nawet, że może radzicie sobie
lepiej niż ja. Macie za sobą już kleczki - boleści. Nauczyłyście się po swojemy
żyć, stałyście się samodzielne, niezależne, silniejsze,dzielniejsze, liczycie
tylko na siebie... Jednym słowem "sama je ,sama śpi, sama sobie liczy
dni..."Podoba mi sie Twoje stwierdzenie"patrze z odwagą w
> przyszłość ale i z głęboka pokorą wstecz!" Ze mna jest dokładnie tak samo...
Nic już nie jest takie samo...ale jest

[madzik2-4]

Trudne pytanie,ja jeszcze nie znam odpowiedzi,minęło tak mało czasu.Dzieci
dodają mi siły i tylko dla nich teraz jeszcze żyję,ale są takie chwile że
najchętniej zamknęłabym drzwi,zamknęłabym serce....

[inseg]

Nie zamykaj drzwi ,nie zamykaj serca! Nie rób tego ....
Na rany, dostęp powietrza zawsze działał gojąco i ziarninująco..Wyjdź do
ludzi. Silne zranienia przysychają ..bliznowacieją. W zamknięciu rana goić się
będzie gorzej, ba , nawet może gnuśnieć...
Nie pozwól na to.
Żyjesz dla dzieci ale i również dla siebie. Bądź dobra dla siebie troszeczkę.
Bardzo Cię ściskam - inseg.

[justynakm1]

Popieram Inseg!
Ja wychodilam do ludzi, tzn błakałam sie po sklepach, zeby wrocic do
domu po 21, bo na spotakania ze znajomymi nie mialam sily.. i chyba
nadal w pełni jej nie mam, choc czasem to ja zapropnuje kawe i
pogaduszki (zazwyczaj kolezanki dzownily do mnie), wiem, ze mnie
kochaja i wspieraja. Wspiera mnie rodzona, z nimi mi najlepiej.
Zaadoptowałam kota, zeby miec do kogo wracac (od wrzesnia zadomowi
sie u mnie), a wieczorami jezdze na rowerze i wierze, ze Kubus jest
ze mna bo tak kochal rowe i mnie tym zarazil.. jutro na kajakach
pewnie polacze, wspominajac wspolne wypady na Mazury. ale najlepiej
mi na sercu gdy widze jka On, z nieba, dba o kwaity na swoim
grobie...i jak moge Mu powiedziec, ze BARDZO Go kocham.

[madzik2-4]

Bardzo się staram,i wiem ze nie dobrze jest zamknąć się przed światem,to są
tylko takie momenty.......chwile......inseg dziękuję...

[jo39]

troche czuje sie wywolana do tablicy tymi postami.
Coz, minely trzy lata, zaloba nie minela, zmienila swoj obraz -
pilujacy ostry bol zamienil sie w uporczywe cmienie, z momentami
gwaltownych zalamek, najczesciej w sytuacjach, kiedy szarpie
mysl: 'gdzie jestes, do diabla tutaj teraz z nami powinienes byc...'
na pytania najczestsze, tj 'czy sie juz otrzasnelas' odpowiadam
spokojnie 'nie' bo to nie bloto bylo, zeby sie otrzasac, ani
wietrzna ospa. Przestalam bez przerwy plakac - bo to nic nie daje.
Przerazajaca jest perspektywa samotnosci - bo poprzeczke mam
ustawiona wysoko, a spotykani ludzie (nie tylko plci meskiej) nie
napawaja optymizmem. Daje rade na codzien, pozamykalam wiekszosc
urzedowych spraw, ktore wlokly sie jak guma i mam swiadomosc, ze
sama od siebie zaleze, podejmuje suwerenne decyzje. Czego i Wam
Dziewczyny zycze - odetnijcie sie od obojetnych i przekazujacych Wam
zla energie, pielegnujcie tych zyczliwych - warto.
Pomysl forum starych stazem - rewelacja

[tilia7]

Jak to jest możliwe,że człowiek leży i jednocześnie upada jeszcze
bardziej?
Uczyli mnie na geografii, że największa depresja na świecie to Morze
Martwe.Chyba czas zmienic podręczniki.Znam większą depresję to moja
Martwa Dusza.

[inseg]

aż mnie ciarki przeszły ;-(

[wdowa120309]

Ja zaliczam po raz kolejny upadek..((( juz prawie na klęczkach byłam i znów
upadłam...((( Ale ta dolina dlatego że dziś zaczynają sie wolne dni, samotności
( chociaż z Madzią) Nie będzie wieczornego oglądania telewizji.... przytulenia
opowiastek i porannej kawusi i śniadanka do łóżeczka...((( Już niedługo będzie
pół roku....a ja ciągle padam...(((( i coraz ciężej sie podnieść.

[tilia7]

Tego właśnie nie rozumiem, że coraz ciężej się podnieść.Patrzę wstecz i przecież
już tyle zniosłam, a mimo to wcale nie czuję, żebym była silniejsza, żeby mi
było łatwiej wstać.Wręcz przeciwnie, nie tylko nie mam siły, ale czasem nawet
ochoty, żeby się podnieść.
Dziś wreszcie byłam u psychologa, trochę lżej na sercu jak człowiek to wszystko
z siebie wyleje.Ona mówi, że mnie strasznie podziwia, bo na moim miejscu padłaby
i leżała tak długo aż by jej się zrobiły odleżyny, a ja jednak wstaję i
idę:powoli, koślawo, dwa do przodu trzy do tyłu, ale idę.Ona to widzi.Ja niby
też, ale jakoś nie umiem z tego czerpać siły.I wciąż mam wrażenie, że tkwię w
jednym strasznym miejscu,w jednym strasznym czasie.Jak te zaklęte
księżniczki.Tylko już nie ma księcia, który mógłby pocałować i zdjąć zły urok:(((

[wiolawarszawa]

Ja też tego wszystkiego nie rozumiem.... im dłużej tym trudniej!!!
Na początku nie wierzyłam działałam jak automat aby wszystko
załatwić tak jak być powinno.... co nie przeszkadzało mi czekać az
wróci.... później tyle spraw spadło na głowę, że doba zbyt mało
godzin miała... i te pomieszanie z wiarą, że to nie prawda i wiedza,
że to prawda.... dziś wiem, że nie wróci wiem, że to się wydarzyło a
mimo to czekam i łapie się na tym, że jednak gdzieś pozostała
odrobina nadziei, że WRÓCI.....
Mówili, że z czasem będzie lżej.... a ja powiem, że to nie prawda bo
wcale nie jest lżej... że tęsknie i tak bardzo mi Go brakuje- nie
jako faceta- jako mojego Kochanie takim jaki Był..... a był mój i
kochał mnie nad życie ze wszystkimi zaletami i wadami, których mam
mnóstwo..... Straciłam człowieka dla którego byłam najważniejsza,
najpiękniejsza i najkochańsza.... i świadomość, żę to koniec
zadręcza mnie..... nie chcę innego... CHCĘ JEGO!!!!!!