Niemowlętami się brzydzę

Niemowlętami się brzydzę.......

[aurora-83]

...biedni ludzie....

To osoby niedojrzałe

[tomolesrow]

Jak dla mnie bohaterzy artykułu to osoby niedojrzałe, bojące się
odpowiedzialnosci. Za 10- 15 lat przyjaciele się odsuną , bo założą rodziny a
balowanie przez 20 lat też się znudzi - i co pozostanie????? Kot??? Porównanie
kota i dziecka dla mnie jest obraźliwe - jak można postawić ic hobok siebie??? .
Żal mi tych ludzi - a własciwie nie żal

[stanislaw32]

Czyli Ty sie decydujesz na dzieci bo jak sie przyjaciele odsuna to nie bedziesz
miec innych pomyslow na spedzanie wolnego czasu?
Zal mi Twoich dzieci.

Niemowlętami się brzydzę

[malypieniadz]

koty też robią kupę i z tego co zauważyłam nie są skore do
sprzątania po sobie.

Niemowlętami się brzydzę

[amambilis]

Ja też długo nie chciałam mieć dziecka. I po urodzeniu wcale mi się
nie zmieniło, w każdym razie nie od razu :) I cały czas (a córka ma
już 3 lata)zdarza mi się tęsknić za czasami, kiedy byliśmy z
mężem "tylko we dwoje". Ta swoboda...
Ale prawda jest banalna: dzięki dziecku jego rodzic staje się
lepszym człowiekiem. Dziecko wychowuje. I kocha. Mocno i
bezwarunkowo.

A jak ktoś sobie chce poczytać więcej, jak to jest z dzieckiem to
niech zajrzy do zakładki "Mirka" na amabilis.blox.pl

[twojafantazja]

> Ale prawda jest banalna: dzięki dziecku jego rodzic staje się
> lepszym człowiekiem. Dziecko wychowuje. I kocha. Mocno i
> bezwarunkowo.

To prawda.
Proponuję od dzisiaj pozamykać oddziały dla alkoholików
i narkomanów-zamiast tego zmusić ich do zajścia w ciążę-od razu rzucą nałóg i
staną się lepszym człowiekiem(podobnie w przypadku więźniów).
Nie wierzycie? Popatrzcie na matkę 3-letniego zakatowanego Kubusia.
Dla Ciebie-my bezdzietni jesteśmy "gorszym" człowiekiem.
Może być i tak :-)

Niemowlętami się brzydzę

[hunkar]

ja kupiłam sobie psa. wolę mieć w domu przyjaciela niż wroga :)

[mehundo]

zauważyłam, że zarówno reportaż, jak i opinie osób komentujących w
większości bardzo skrajnie przedstawiają obie grupy - bezdzietnych
jako "warszawkę" z parciem na karierę, drogim i egzotycznym hobby,
sprzętem RTV za 15000, a dzietnych - jako bezmózgie głupawe laleczki
roztkliwiające się nad kupkami. i jedna i druga opinia jest
krzywdząca, chociaż...
ja mam 29 lat, nie mam dzieci i nie czuję na razie instynktu
macierzyńskiego w ogóle. przy czym nie wynika to z mojego parcia na
karierę. pracuję w normalnej firmie, dość lubię swoją pracę, rozwija
mnie ale też nie uważam pracy za cel swojego życia - głównie jednak
jako źródło dochodów. nie uczęszczam na żadne zajęcia typu joga,
biznes-inglisz, nie mam drogiego hobby typu nurkowanie na rafach.
mam całkiem fajne życie, uwielbiam mazury, chcę się zapisać na kurs
żeglarski, lubię wycieczki rowerowe, nie wydaję za dużo na ciuchy
ani kosmetyki, staram się nie opuszczać w czytaniu... jak widać - w
ogóle nie reprezentuję osób które - jak bezdzietne - często
oskarżane są o wybujałe ambicje, przewrócenie w głowie od nadmiaru
kasy, wyrachowane i materialne podejście do życia. jednak instynktu
macierzyńskiego nie mam. i nie wynika to z jakiegoś strasznie
twardego wyboru, demonstracji, bo nie obnoszę się z tym, ani nie
komentuję innych wyborów. nie argumentuję tego obrzydzeniem do kup,
brakiem czasu i brakiem ochoty na poświęcanie się.
po prostu nie mam dzieci, na razie nie chcę i już. nie mówię też że
za 5 lat nie zmienię zdania, bo może zmienię - generalnie pozwalam
sobie żyć w tym przypadku zgodnie ze swoim instynktem, nie
narzucając sobie żadnej woli.

natomiast rzeczywiście miałam taki okres niedawno, kiedy wszystkie
koleżanki dokoła rodziły dzieci, zachodziły w ciążę, a główną
tematyką spotkań towarzyskich było "a wy kiedy", "wiesz, co maciuś
ostatnio zrobił", "dzidzi ma smoooooczka..." - rzeczywiście coś w
tym niestety jest, że większości kobietom świat się mocno zawęził.
rozumiem że to ważne wydarzenie w życiu i rozumiem nawet że są z
tymi kupami szczęśliwe bo poza kupami jest dużo więcej radości dla
nich, ale faktycznie ciągnięcie mnie do łóżeczka, sadzanie mi na
kolanach dzieci, niemożność skoncentrowania się na jakiejkowiek
rozmowie (bo kątem oka cały czas obserwuje dziecko choćby ono spało
grzecznie), a co najgorsze - zanudzanie, naprawdę zanudzanie do
granic możliwości opowiadaniami o paluszku, lekarzu,
zaczerwienieniu, ząbkach - to wszystko jest naprawdę mocno
zniechęcające.
doszło do tego że na imprezach częściej rozmawiam z facetami - o
pracy, o polityce, "o życiu", o czymś ciekawym po prostu - niż z ich
partnerkami (ostatnio dziewczyna 20 minut miała słowotok na temat
siniaczka na kolanku dziecka, 20 minut!!!)
zdecydowanie wkurzające były pytania - a kiedy wy? masz coraz mniej
czasu do 30! kobieta musi urodzić przed 30. no przestań, zajdziesz w
ciążę to zobaczysz! a ty kiedy chcesz mieć dzieci? - zarówno ze
strony znajomych jak i rodziny. jak już bratowa zaszła w ciążę i
usłyszałam z ust jej matki (jej matki, czyli teściowej mojego brata,
osoby zupełnie mi obcej!!) "to teraz czekamy na was" naprawdę byłam
bliska powiedzenia czegoś mało grzecznego...

w każdym razie był taki czas że zamotana tymi atakami zaczęłam nawet
obwiniać partnera za istniejący stan rzeczy i męczyć go o dziecko!!!
presja społeczeństwa potrafi naprawdę człowiekowi zamieszać w
głowie. wydawało mi się że jestem tak strasznie nieszczęśliwa bo nie
mam dziecka, a jednocześnie coś mi podpowiadało że jestem
nieszczęśliwa, bo inni mi wmawiają i atakują "bez dziecka nie można
być szczęśliwym!".

artykuł może nie jest jakiś specjalnie dobry - zbyt przejaskrawia
większość bahaterów - ale porusza ważny problem - dajcie ludziom
spokój z tymi dziećmi do 30, z tym męczeniem "kiedy dziecko", to
jest niegrzeczne! tak jakbym ja ciocię pytała "czy ciocia ma jeszcze
okres czy już nie?", to są osobiste sprawy każdego człowieka,
naprawdę nie każdy dąży do posiadania dzieci. wywoływanie presji w
człowieku że MUSI mieć dziecko i zamęczanie rozmowami o paluszku i
dupce jest naprawdę nie do zniesienia.

i w tym kontekście nie dziwi mnie radykalizm bohaterów, choć sama
jeszcze aż takiego radykalizmu nie prezentuję. ale też już czuję
większą agresję gdy ktoś zaczyna temat dzieci niż jeszcze np. rok
temu.

ale się rozpisałam... : )

[pannax27]

w pwelni popieram Twoja wypowiedz. tylko ja wysluchiwalam o zabkach przez pol godziny. cos we mnie peklo i postanowilam przestac sie spotykac z kobietami ktore do powiedzenia maja tylko o dziecku.
i ja wysluchuje "a kiedy Wy?". I rzygac mi sie chce jak to slysze, ale zawsze stanowczo odpowiadam ze: nigdy, nigdy bo jestem zbyt samolubna by miec dzieci.

[ml130676]

Wydaje mi się, że jak się kobieta szybko nie pozbiera po porodzie
(góra pół roku siedzenia z bobasem) to się zaczyna cofać w rozwoju i
nie zauważa nic poza "kupą dziecka". Ja nie miałam szansy na długie
siedzenie w domu, z tego powodu zostałam objęta współczuciem innych
matek, ale tak naprawdę cieszyłam się, kiedy wreszcie wyrwałam się z
pieluch do pracy, gdzie z kolei musiałam odpierać ataki innych
mamusiek lub "ciężarówek", że "porzuciłam" swoje dziecko nie
wspominając o "dobrych radach" i wywieraniu presji celem włączenia
mnie do dyskusji na wiadomy temat w wiadomym gronie. Wiedzę na temat
moich dzieci trzeba ode mnie na siłę i powoli wyciągać, bo
macierzyństwa nie traktuję jako dowartościowanie się i argument do
przyznania "Nobla". Póki mam jeszcze własne marzenia nie związane z
dziećmi - nauka języków obcych, kurs żeglarstwa i jazdy konnej,
dodatkowa fajna praca, to chyba żyję i oddycham, a nie tylko
wegetuję pomiędzy świnką a zapaleniem ucha córek.

[ar.co]

I o to właśnie chodzi - tylko że przeciętna matka-Polka uważa
urodzenie dziecka za bohaterstwo godne co najmniej Virtuti Militari
(najlepiej od razu w połączeniu z Krzyżem Walecznych), a swoje
potomstwo za pierwszy (bo przecież nie ósmy!) cud świata. W związku
z czym jej rozwój intelektualny zatrzymuje się na poziomie "ale
słuchajcie co mój Maciuś dzisiaj powiedział" (i tu leci 20-minutowe
nieskładne opowiadanie o jakimś kretyńskim i pozbawionym sensu
wyczynie 3-latka, który nikogo poza opowiadającą nie obchodzi).
Niestety, rzadko kobieta po "szczęśliwym rozwiązaniu" potrafi
dorównać intelektualnie rozwijającym się dalej szczęśliwym
bezdzietnym. Co zresztą w dużej mierze wynika z panującego w naszym
kraju wzorca rodziny.

straszne to i smutne...

[yaroslav]

W dobie powszechnej wolności do niemal wszystkiego, w zasadzie nikogo nie
powinno się zmuszać do posiadania potomstwa - a jeśli w dodatku taka osoba
deklaruje "ze brzydzi sie niemowlętami", uważa dzieci za dopust Boży albo
twierdzi ze nie ma czasu na takie bzdury itp itd to absolutnie nie powinna ich
mieć bo tylko je skrzywdzi na cale życie. Z drugiej strony jednak jeśli taka
osoba nie jest kimś wybitnym kto zostawi po sobie dzieła wnoszące coś
istotnego do puli rozwoju cywilizacyjnego to w zasadzie należałoby uznać
takiego osobnika za pasożyta, który tylko konsumuje i wydala (bo ani nic
mądrego nie wymyślił (cywilizacyjne zero) ani nie wydał potomstwa (zero
pożytku dla gatunku: człowiek). A już zupełnie na marginesie: ktoś kto to
pisał chyba kota na oczy nie widział.
(podpisano: strasznie zabiegany właściciel małej firmy i dwóch kotów,
oczekujący na bliźniaki i bardzo z tego powodu szczęśliwy :D )

[p.s.j]

> Z drugiej strony jednak jeśli taka
> osoba nie jest kimś wybitnym kto zostawi po sobie dzieła wnoszące coś
> istotnego do puli rozwoju cywilizacyjnego to w zasadzie należałoby uznać
> takiego osobnika za pasożyta, który tylko konsumuje i wydala (bo ani nic
> mądrego nie wymyślił (cywilizacyjne zero) ani nie wydał potomstwa (zero
> pożytku dla gatunku: człowiek).

Oczywiście to samo możemy odnieść, prawdaż, do:

- kalek;
- bezpłodnych;
- sióstr zakonnych (czasy Katarzyny ze Sieny minęły...)

Strasznie masz radykalne poglądy.

Rozumiem tę niechęć do dzieci choć mam 2 latorośle

[ml130676]

Niestety, muszę się zgodzić z tymi przedstawicielami filozofii "no
children" i uważam, że to nie wyłącznie ich egoizm powoduje takie
osłabienie względnie ustanie popędu rozrodczego. Większość dzietnych
zmusza resztę otoczenia do peanów i ogólnej afirmacji faktu, że są
rodzicami. I każdą głupotę, chamstwo, nie zachowanie zasad savoir-
vivre'u w miejscach publicznych tłumaczą: "bo my mamy dzieci", co
automatycznie "powinno" ich usprawiedliwiać na każdym odcinku
działania. "Numer na dziecko" jest dobry, żeby ominąć kolejkę w
urzędzie, nie zapłacić za zniszczony towar i bałagan w sklepie,
zająć wygodne miejsce w autobusie, czy też zrobić syf w restauracji.
Dziecko to prywatna sprawa rodziców, ale włóczenie się z nim po
knajpach, wyciąganie cycka na środku ulicy, bo karmienie naturalne
jest w modzie, tolerowanie ich wrzasku, a nawet zmuszanie osób
postronnych do ich niańczenia mogą doprowadzać bezdzietne otoczenie
do szału. Wszystko to wynika z przesady i nie zachowania zdrowego
dystansu do swego rodzicielstwa oraz braku poszanowania praw i
poglądów innych ludzi. Do głowy by mi nie przyszło, żeby pytać kogoś
o jego plany prokreacyjne, krytykować singla, czy bezdzietną parę za
ich styl życia. A co mnie to obchodzi? Nie ciągnę dzieci na imprezy
nie adresowane do dzieci, nie toleruję ich krzyku, fochów,
skłonności destrukcyjnych i zabraniam im atakować obcych ludzi
potokiem pytań, bo może sobie tego nie życzą. Ktoś powie, że je
tresuję, niestety, skoro już porównujemy dziecko do kotka, to
zarówno zwierzęciu, jak i kilkulatkowi mała tresura nie zaszkodzi.
Dziecko musi znać swoje miejsce, a "często-gęsto" znajduje się w
centrum uwagi i myśli, że jest pępkiem świata, co jeszcze swoim
zachowaniem potwierdzają bezrefleksyjni rodzice, którzy po raz
kolejny zabierają dziecko do sklepu wiedząc doskonale, że dokona tam
ono inwazji i znowu wszyscy, od personelu po klientów będą wkurzeni.
W Polsce oficjalne przyznanie się do "niechcenia dzieci" jest prawie
jak obnoszenie się ze skłonnościami homoseksualnymi, napotyka na
ataki ze strony tych "jedynie słusznie myślących". Choć mam dwoje
dzieci, inne kobiety czasami doprowadzają mnie do szału, zwłaszcza,
gdy starają się absorbować cały czas swojego dziecka swoją osobą,
jakby szukały potwierdzenia, że są najlepszymi matkami. Dzieciak
chce się bawić, a mamuśka go ciągle "atakuje", przeszkadza, nie daje
chwili spokoju, ciągle pytając: "kochasz mamusię, a kogo bardziej
mamusię czy tatusia, a daj buzi, a pocałuj mamusie,ciu-ciu-ciu". Ze
zwykłego siniaka robią aferę, a każdą próbę zabawy z innym dzieckiem
piętnują stwierdzeniem, że jeszcze się maleństwo czymś zarazi. Wbrew
pozorom, rodzice rywalizują ze sobą, te kwoki z wózkami uprawiają
zawody, które dziecko pierwsze samo zaczęło chodzić, które ma
pierwszego zęba etc. Nie da się porozmawiać o czymś innym, niż o
zupkach i kupkach. Jakiś taki rodzaj odmóżdżenia. Nie daj Boże, jak
już ktoś na ławce bez dziecka usiądzie: "pewnie pedofil albo
bezpłodny". Dzieci tak naprawdę rządzą rodzicami i są nietykalne.
Mogą się człowiekowi zrzygać na odświętne ubranie, a mamuśki się
cieszą. Kocham swoje pociechy, ale mam do nich krytyczny stosunek.
Napatrzyłam się wiele na mojego rozhisteryzowanego brata, który
terroryzował otoczenie przez 15 lat i nadal próbuje urozmaicać czas
rodzinie, a matka wytrząsa się nad nim, jak nad jajkiem. Popieram
wszytkich bezdzietnych, gdybym miała cofnąć czas, zastanowiłabym się
nad tym, czy nie lepiej zająć się sobą niż stale niańczyć i
strofować dwójkę bardzo żywych "maleństw", a ja jeszcze dołożyłam
sobie psa i kota, dodając do tego męża, mam zatem małe przedszkole i
ciągle przepraszam wszystkich z tę całą menażerię - za męża, że za
dużo sobie nałożył bigosu na imieninach u cioci, za córki, że
krzyczą zamiast mówić, choć nie są głuche, za psa, że obwąchuje
każdą atrakcyjną blondynkę ubraną na biało i za kota, że wymiaukuje
przez okno serenady do kota z naprzeciwka. Na koniec za siebie -
sorry, nie nadaję się na matkę i o wiele więcej przyjemności sprawia
mi zakup nowej sukienki albo kurs tańca niż pląsanie na
przedszkolnym przedstawieniu w takt piosenki zespołu "Fasolki". PS.
myślę, że taksówkarz we właściwym czasie zawiezie mnie, starą babę,
do domu starców i nie będę ciężarem dla swoich dzieci.

[nika_75]

Ej, ml130676, pełno truizmów w Twoim długim poście, jak w
gimnazjalnym wypracowaniu. A ja widzę wokół normalne matki i
normalne dzieci. Jak w życiu.

[ml130676]

A czym się różni "wokół" od "w życiu" ? Bo skoro już o stylistyce
mowa, to też się przyczepiam do tego zdania. Co do gimnazjalności
wypracowania - sorry, nie jestem polonistką, a to nie jest konkurs
na esej, takie pierdu-pierdu, jak na forum, inni piszą z błędami
albo po jednym zdaniu lub stwierdzeniu typu "i ch...j", a nikt się
nie czepia. Myślę, że to nie o styl ani poziom pisania chodzi, ale o
twój czuły punkt, który poruszyłam w tekście. Tylko się nie popłacz.

[akuku_1]

Współczuję. Niechciane macierzyństwo to szkoda dla siebie i dzieci, których spłodzenie jest czymś, czego się żałuje. W takiej sytuacji, rzeczywiście lepiej się nie pchać w rodzicielstwo. Chyba problem polega bardziej na wzajemnej tolerancji i samopoznaniu niż na tym, czy warto mieć dzieci, czy nie.

[homard]

ml130676 napisała:


> Dziecko to prywatna sprawa rodziców, ale włóczenie się z nim po
> knajpach, wyciąganie cycka na środku ulicy, bo karmienie naturalne
> jest w modzie, tolerowanie ich wrzasku, a nawet zmuszanie osób
> postronnych do ich niańczenia mogą doprowadzać bezdzietne otoczenie
> do szału. Wszystko to wynika z przesady i nie zachowania zdrowego
> dystansu do swego rodzicielstwa oraz braku poszanowania praw i
> poglądów innych ludzi. Do głowy by mi nie przyszło, żeby pytać kogoś
> o jego plany prokreacyjne, krytykować singla, czy bezdzietną parę za
> ich styl życia. A co mnie to obchodzi?


BRAWO ZA CALOKSZTAłT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Porównymwanie dziecka do kota, psa...

[milkab007]

Porównywanie dziecka do kota czy psa to jakaś paranoja.
Kot/pies zyje przeciętnie 12,13 lat - człowiek w Europie ponad 60,
więc psy/koty szybciej się rozwijają.
Zapewne każdy z nas widział "na żywo" szczeniaka albo kociaka. I
takie maleństwa póki nie widzą jeżeli nie śpią albo nie jedzą to
piszczą - noworodek płacze. Kiedy piesek, kotek są starsze kiedy ich
matka odejdzie, są głodne, zimno im itp. też piszczą - dziecko
płacze albo krzyczy. Mały kot/ pies gdy zaczyna chodzić potrafi
włazić wrzędzie, bawi się z rodzeństwem, biega, miałczy/szczeka, -
dziecko też biega, wszędzie chce wejść, biaga, krzyczy, rozmawia.
Kot/pies jak jest chory będzie wymiotował tak samo jak człowiek.
Dziecko z czasem nauczy się korzystać z wc - tak jak kot czy pies z
kuwety. Małe dziecko nie kontroluje jeszcze zwieraczy - tak jak
nowonarodzony szczeniaczek/ kotek.
Więc o co chodzi Klarze? Ona tak jakby porównuje szczeniaczka
(dziecko) do psa (dorosłego).

klara z artykułu

[des4]

to klaranyc aktywnie udzielająca się na forum BzW...reprezentuje
odłam bezdzietnych fanatyczek..ą/ę, ameryka, kariera, byznes, party
i takie tam...argument żalosne, a panna wyraźnie sfrustrowana...

[kadanka]

klara po prostu wyrazila swoje pogladu, nie lubi dzieci. ma prawo. a
ty od razu wyzywasz ja od fanatyczek. i to jest w porzadku?? poza
tym chyba cie kola w oczy ta ameryka, kariera i biznes-party...
polska zazdrosc?

[des4]

poczytaj jej wypowiedzi na BzW...

[kadanka]

co to za forum bzw?:)

Niemowlętami się brzydzę

[akuku_1]

Na szczęście egoiści i materialiści żyją krótko...z tą trucizną świetna sprawa, uśmiałem się do łez, aż się chce samemu ją podać takiemu komuś :D

[ar.co]

Akurat niespecjalnie. Kobiety niezamężne i bezdzietne żyją dłużej od
mężatych i dzieciatych - natomiast żonaci faceci żyją dłużej od
nieżonatych (posiadanie dzieci zdaje się nie ma na nich wpływu).
Daje do myślenia, nieprawdaż?

[akuku_1]

Akurat mowa była o egoistach i materialistach. Kto powiedział, że chodzi o kobiety niezamężne i bezdzietne, czy też bezdzietnych facetów? A że ogółem Ci, którzy wolą CD i sprzęt od żyjącej istoty, to materialiści i w dodatku bezdzietni to już inna sprawa - tak się jakoś składa.

[akuku_1]

I jeszcze jedno. Nie mogę stwierdzić, czy niezamężni i bezdzietni żyją dłużej, bo nie znam źródła tego twierdzenia. Badania statystyczne? Co więcej, ciąża chroni przed wieloma chorobami, typu rak piersi i macicy, który zabija szybko i skutecznie. A chyba zgodzisz się, że egoizm jest niezdrowy z natury. Niereformowalni egoiści w końcu zostają sami, a samotność to "przedsionek śmierci".
Ogólnie rzecz ujmując, ekstrema są niezdrowe, a i tak każdy ma wolność wyboru - dokonując go pokazujemy kim jesteśmy, a konsekwencje wyboru i tak musimy ponieść sami...a przynajmniej powinnyśmy.

Niemowlętami się brzydzę

[allegro_wship]

Ja mam inaczej niz wy wszyscy.
Mam dziecko ale nie po tym co to zmienilo w moim zwiazku nie czuje
sie na silach zeby je wychowywac. MIelismy duze problemy z zajsciem,
bujalismy sie po lekarzach prawie rok. Az sie udalo. Cel zostal
osiagniety ale to co ja o tym myslalem pozostalo we mnie do dnia
dzisiejszego. Nie wiem co bedzie dalej? Wiem ze moja decyzja go
skrzywdzi a ja z dnia na dzien coraz wiecej z nim przebywam, nie
odtracam go, w koncu on nie jest temu winien ze ojciec nie umie
pogodzic sie z pewnymi sprawami. Ale tak czy siak nie wiem co robic

chlopak Elki byl z LPR?

[princealbert]

tekst jak zwykle przesadzony. Porownanie kota do dziecka nie
przekonuje. Zreszta jesli ktos nie chce miec dzieci, to nie. co to
za problem do dyskusji?

Niemowlętami się brzydzę

[kokos-is-one]

Czytając to forum zastanawiam się nad kondycją naszego społeczeństwa
co do tolerancji wobec innych wyborów życiowych,
Dajmy każdemu dokonywać swoich wyborów, tym bardziej, że nikogo nie
krzywdzą. Po co oceniać kogoś po tego typu decyzji jako bezdusznego
nieludzkiego i z amputowanymi ludzkimi odczuciami, skoro nie znamy
pojedyńczej osoby.
Głosząc sprzeciw wobec bezdzitnych przyklejacie sobie etykietę
nietolerancji i zaściankowości, zamiast szerzyć szerokopojętą
bezgraniczną miłość do ludzi, małych czy większych :)

Każdy ma prawo wyboru

[azosiolek]

I te osoby, wypowiadające się w tym artykule - także. Zastanawia
mnie tylko, czy fakt, że z tego artykułu wynika, że wszystkie te
osoby to egoiści, ludzie unikający odpowiedzialności, myślący
wyłącznie o własnej wygodzie to wynik pewnej manipulacji ich
wypowiedziami przez dziennikarkę, czy faktycznie właśnie tacy są.

[mark.byd]

całe szczeście ..... że życie toczy się swoją drogą ..... cóż czas
ucieka ... przyjdzie "walec" i już niedługo nas wszystkich
wyrówna ... zmienią sie mody, style, poglady, ... wszystko ....... i
niech dzieci rosną zdrowe i mądre ........ tak zwyczajnie
normalnie ..... szkoda tych wszystkich złych, destrukcyjnych
emocji ...... jałowych i sporów

Egoizm w czystej postac...i, ale to nie zakazane

[umbertol]

Felieton dość jednostronny, ale pokazujący, że nie ma w nim tak
naprawdę mowy o ludziach niechcących mieć dzieci tylko o ludziach
nie lubiących innych ludzi. Wymagający i nic nie dający, ale za to
płacący. Najsmutniejsze jest to, że tak dobrane pary, na zasadzie
solidarności w niechęci do dzieci, przy pierszych problemach
finansowych lub zdrowotnych wezmą nogi za pas, by szukać wymarzonego
przecież świata bez problemów i obowiązków. Nie czułbym się
bezpieczny w takim związku, bo jeśli trzeba będzie mnie wykąpać,
albo nie daj bóg podetrzeć to czy ta partnerka się na to
zdobędzie??? Rozumiem, że kolejny artykuł autorki powinien wychwalać
eutanazję - bo to pozwoli uciec, gdy problemy staną się nazbyt
realne...

[akuku_1]

Dobre! Trafna uwaga.

[kropkacom]

umbertol, dokładnie. Znam ludzi którzy nie planują potomstwa i nie zieją
nienawiścią do rodziców i dzieci i egoistami nie są. Ten artykuł pokazuje jakiś
chory odłam bezdzietnych.

Oj umbertol, co ty chrzanisz

[bene_gesserit]

umbertol napisał:

> Felieton dość jednostronny, ale pokazujący, że nie ma w nim tak
> naprawdę mowy o ludziach niechcących mieć dzieci tylko o ludziach
> nie lubiących innych ludzi. Wymagający i nic nie dający, ale za
to
> płacący. Najsmutniejsze jest to, że tak dobrane pary, na zasadzie
> solidarności w niechęci do dzieci, przy pierszych problemach
> finansowych lub zdrowotnych wezmą nogi za pas, by szukać
wymarzonego
> przecież świata bez problemów i obowiązków. Nie czułbym się
> bezpieczny w takim związku, bo jeśli trzeba będzie mnie wykąpać,
> albo nie daj bóg podetrzeć to czy ta partnerka się na to
> zdobędzie??? Rozumiem, że kolejny artykuł autorki powinien
wychwalać
> eutanazję - bo to pozwoli uciec, gdy problemy staną się nazbyt
> realne...

Przedziwny rodzaj wnioskowania.
Wynikaloby z niego, ze nie trafiaja sie rodzice, ktorzy decyzje o
dziecku podejmuja pod wplywem egoizmu. A to 'zeby zostal lekarzem,
bo mi sie nie udalo', a to zeby - no wlasnie - 'mial mi kto
szklanke wody na starosc podac', a to by rod nie wygasl itd.

To sa wszystko indywidualistyczne, eogistyczne motywacje. I
niektorych z rodzicow z tego typu motywacjami dziecko uczy
poswiecania sie, a innych nie.

Znam wielu niegodnych zaufania sukinkotow, ktorzy maja i kilkoro
dzieci.

[winifred]

" Kilka lat temu w 'Machinie' był test na rodzica. Idź do apteki, zostaw tam całą swoją wypłatę i wyjdź, grzecznie dziękując. Uwiąż arbuza pod sufitem na sznurku, zrób w nim małą dziurkę, tak żeby zmieściła się łyżeczka do herbaty. Rozbujaj owoc i spróbuj go nakarmić jogurtem. Zabierz kozę do supermarketu, zrób normalne zakupy, pilnuj kozy, a przy kasie zapłać za to, co masz w koszyku, i za to, co koza zniszczyła i zżarła po drodze. Jak chcesz mieć dwoje dzieci, zabierz z sobą dwie kozy. "

już to kiedyś słyszałam, było tam chyba jeszcze coś o tym jak trenować techniki ubierania dzieci: "spróbuj włożyć wściekłego kota do siatkowej torby"

heheheheh

Kiedys tez nie cierpialam dzieci, obecnie uwielbia

[antidotumm]

Tez kiedys nie lubilam dzieci, a niemowlat i 2- 3- latkow w szczegolnosci,
mialam zwyczajna awersje i juz. Uwielbialam za to ksiazki, podroze, spotkania z
przyjaciolmi.
Teraz mam wlasne - 5-letnią córeczke. I jest to dla mnie osmy cud swiata. Moge
wpatrywac sie w nia godzinami i nigdy mi sie nie znudzi. I to od jej narodzin.
Bardzo lubie tez jej kolegow i kolezanki i - o dziwo - bawie sie z nimi
gdziekolwiek jestem (jako jedyna z doroslych) - znajduje z dziecmi wspolny jezyk
i sprawia mi to przyjemnosc.
Kiedys duzo podrozowalam - i - wierzcie mi - wychowanie dziecka w porownaniu z
najwspanialsza podroza, to jak porownianie Mount Everestu z Gubałówką.

[hermina5]

Wiesz, jest rzeczą dziwną porównywac podróze i dzieci, to tak jakby
porównywać seks i lekcję fizyki - co najmniej dziwne - z tej prostej
przyczyny, z e nie ma zadnej cechy wspólnej.
5 latki sa ok, noworodków i niemowląt nie trawie ;/

Niemowlętami się brzydzę

[fmona]

Po przeczytaniu artykułu stwierdzam, że osoby w nim się
wypowiadające zachowały się dokładnie tak jak inni, którzy im
zarzucają egozim i złośliwie skomentowały ich poglądy.
Porównania, słowa użyte w artykule po prostu mnie zmroziły. Nikomu
absolutnie nie bronię posiadania własnego zdania. Jestem matką, w
naszym towarzystwie są osoby z dzieckiem i bez, w gronie
najbliższych przyjaciół jest małżeństwo, które nie chce mieć dzieci,
ale to znaczy, że ja ich za to neguję, bo jest to ich indywidualna
sprawa, ale nie oznacza też to, żeby oni obrażali mnie czy moje
dziecko tylko z faktu jego istnienia na tym świecie. Nie wymagam od
nich przewijania kupy mojego malucha, ale po prostu akceptacji tego,
że my chcemy i mamy dziecko, które kochamy i które jak każdy
normalny człowiek ma gorsze i lepsze dni.
Decydując się na wypowiedź do takiego artykułu nie wskazana była ta
kompletnie nie trafiona krytyka wycelowana w stronę rodziców i
dzieci, bo postawiło tylko Was w świetle tak samo nieczułych i
egoistycznych osób jak te, które wam dotychczas wytknęły brak
posiadania dziecka!

[krokodyl_13]

Popieram bardzo.
Osobiście nie przepadam za maluchami. Moje wypowiedzi w ciaży i po
porodzie bulwersowały wszystkie matki polki. No cuż moje zdanie nie
zmieniło się choć mam dwoje dzieci. Nie urodziły się po to by
zarobić na moją emeryturę, podać mi szklankę wody czy osłodzić
samotność na lata. Mam dwa koty i psa i w zasadzie nie wiem dlaczego
choć ktoś musiał je wziąść, lubię je wszystkie i sznuję wszystkie.
Moje dzieci do różne wszechświaty, mają odrębne potrzeby tak jak
każy z nas i nie jest ważne czy jest sam czy nie. Kocham patrzeć jak
dorastają chcę by były samodzielne i pomagam im jak potrafię. Ani
dzieci, ani zwierzęta nie są rzeczą i nie można traktować ich jak
lokatę kapitału na stare lata. W życiu różnie bywa, osoba samotna
życzliwa całemu światu zawsze znajdzie pomoc, a dzieci rzucone w
świat nie zawsze przyją z pomocą, a i te bliskie mogą zafundować
nam "drewniany talerz".

[kropkacom]

> osoba samotna
> życzliwa całemu światu zawsze znajdzie pomoc,

Która z osób przedstawionych w artykule jesz życzliwa?

[pietuszki]

Sprowadzacie dzieci do "wytwórni"odchodów normalne dziecko około roku zaczyna
świadomie te sprawy kontrolować.Myślę że Klara chce sobie sama sobie obrzydzić
macierzyństwo.Ludzie mają prawo być bezdzietni.Ja mam dzieci które kocham ,ale
rozumiem tych którzy nie mają na to chęci .Oczekiwanie na opiekę na starość ze
strony potomstwa to chyba utopia.Wczasach domów wielopokoleniowych to było
możliwe ,ale teraz gdy rodzina rozproszona po świecie?

Niemowlętami się brzydzę

[wieczna-gosia]

aaaaaaaaa..............

z tego calego zbioru osobowosci dla mnie wiarygodna najbardziej jest Lucyna Legut.
Tak w ogole temat bezdzietnych w ogole mnie nie rusza.

Aczkolwiek chcialam dodac ze:
kupami
rzygami
pacianiem
itp atrakcjami rowniez sie brzydze.

jak musze cos takiego sprzatnac- sama robie to z zamknietymi oczyna, klamerka
na nosie i w rekawiczka gumowych. nie ma absolutnie znaczenia czy sato rzygi
itp. kota czy dziecka.

A co najciekawsze posiadam dzieci, jak rowniez posiadam kota :)

Niektórzy nie powinni miec dzieci

[mikewodzowski]

To proste: Niektórzy nie powinni mieć dzieci.
Będzie to korzystne dla obu stron.
Na tym można zakończyć dyskuję :)

Niemowlętami się brzydzę

[maryssia1]

Jak czytam takie bzdury to aż mnie ściska,jak można takie głupoty wypisywać!
Od 5 lat jest mamą, ciąży nie planowałam, ale nie żałuję. Mam fajnego synka,
który w niczym mi nie przeszkadza. Pracuję w jeden firmie na stałe w drugiej
trochę dorabiam, 3 razy w tygodniu chodzę na trening, w weekendy spotykamy się
z przyjaciółmi, mąż również ma czas na swoje pasje. Po prosty trzeba potrafić
sobie organizować czas i z niczym nie będzie problemu.
Jakie to szczęście budzić się rano i słyszeć od takie maleństwa, że bardzo kocha:)

[irenka82]

ja nie chce przez najblizsze 10 lat a moze nawet wcale. nie chce mi sie kims
opiekowac.

[melindap]

> Jakie to szczęście budzić się rano i słyszeć od takie maleństwa,
że bardzo koch
> a:)

To, że jest to szczęściem dla Ciebie, nie oznacza, że byłoby to
szczęściem dla mnie. Osobiście nie widzę żadnych plusów posiadania
potomstwa, a minusów wiele, wiele, wiele...

Niemowlętami się brzydzę

[irza50]

Hmmm. W zasadzie ludzie tak naprawdę nie posiadają dzieci z jakiegoś
konkretnego powodu, tylko dlatego, że jesteśmy cząstką przyrody, a
rozrodem sterują hormony. Tak więc ci, którzy nie mają instynktu
posiadania dzieci są jednak "wybrakowani", mają po prostu niedobory
pewnych hormonów. Choć oczywiście uważam, że jeśli nie mamy ochoty
na dziecko, to nie powinniśmy go mieć, ze wszystkimi tego dobrymi i
złymi konsekwencjami.

[twojafantazja]

irza50 napisała:

> Hmmm. W zasadzie ludzie tak naprawdę nie posiadają dzieci z jakiegoś
> konkretnego powodu, tylko dlatego, że jesteśmy cząstką przyrody, a
> rozrodem sterują hormony. Tak więc ci, którzy nie mają instynktu
> posiadania dzieci są jednak "wybrakowani", mają po prostu niedobory
> pewnych hormonów. Choć oczywiście uważam, że jeśli nie mamy ochoty
> na dziecko, to nie powinniśmy go mieć, ze wszystkimi tego dobrymi i
> złymi konsekwencjami.

Bardzo mnie zaciekawiłaś tym "niedoborem hormonów".
Możesz mi napisać jakich konkretnie hormonów(jest ich bardzo dużo,a nie stać
mnie,żeby wszystkie zbadać,więc zbadam tylko te,których "niedobór" powoduje
bezdzietność z wyboru).
Proszę napisz o jakie hormony,chodzi!!!!

[ar.co]

No to nie wiem, czy ci, którzy dzieci uwielbiają i koncentrują się
na dzieciróbstwie mają się z czego cieszyć - skoro są
tylko "wykonawcami" instynktu i mają w sobie tyle samo inteligencji
czy wolnej woli, co rozwielitka.

[konwencja1]

Pochodzisz od rozwielitki? Ktoś Cię urodził

Teksty bezdzietnym o dzieciach są bez sensu !!!

[zwyklaosoba]

Dopóki nie miałem dziecka myślałem, że wiem o czym mi mówią, a mówią
bla, bla, bla. Dopiero gdy mam córkę, zrozumiałem, że to tak jakby
niewidomemu opowiadać o kolorach. nie masz/miałeś dziecka, to nie
zrozumiesz. Koniec. Kropka.

[melindap]

Nie mam dzieci i nie zamierzam mieć, ale mylisz się twierdząc,że
bezdzietni nie wiedzą co to oznacza mieć dziecko. Po pierwsze: ja
np. opiekowałam się dzieckiem brata ponad miesiąc, gdy ten leżał w
szpitalu. Po drugie: bezdzietni nie żyją w odosobnieniu i na każdym
kroku bombardowani są towarzystwem dzieci- więc wiedzą, jak one się
zachowują itp.

[towita]

Myślę, że jednak nie wiesz :-)

[marzencic]

Niestety nie wiedza. Znam pare dobrze sytuowanych bezdzietnych par.
Maja pieski, kotki jezdza po calym swiecie i nudza sie potwornie
ze soba i swoja samotnoscia. Myslalem ze kocham bardzo swoja zone i jestem
szczesliwy dopoki nie urodzily sie nam corki. To jest zupelnie inny wymiar.
Chociaz wiem ze moja dwojka opusci dom za pare lat
ciesze sie kazdym dniem , ktory spedzam z nimi i nie zamienilbym tego na zaden
jacht, dom etc. Pozdrawiam serdecznie i zycze milego dnia.

[hermina5]

Znam pare dobrze sytuowanych bezdzietnych par.
> Maja pieski, kotki jezdza po calym swiecie i nudza sie potwornie
> ze soba i swoja samotnoscia

Skoro sie ze soba nudzą, to dawno powinni od siebie odejsc, zamiast
robić sobie dziecko, zeby przestać sie nudzić ! No ludzie - ten wpis
już mnie autentycznie zbulwersował ! Dziecko to nie ejst recepta na
nudny związek, albo - nie daj Boże, co zdarzasie cześciej, na
szantazowanie czy zmuszenie partnera do pozostania!

[kotek.filemon]

Nie do końca bez sensu. Mówią przede wszystkim o zachowaniu rozwydrzonych
bachorów w miejscach publicznych oraz absolutnie nieadekwatnych reakcjach ich
rodziców rozpłodowców. Do tego chyba nie trzeba mieć własnych dzieci?

Poza tym - większość ginekologów to mężczyźni. Widać należałoby im odebrać w
trybie pilnym specjalizacje, bo przecież też nie mają pojęcia jak to jest i
wiedzą tylko bla, bla, bla...

Niemowlętami się brzydzę

[kota_anka]

Beata Kot powiedziała: "Bo jest to postawa życiowa, która budzi
agresję." A jaka postawę prezentuje inna bohaterka artykułu, Klara,
kiedy o dzieciach wypowiada się w sposób graniczący z wulgarnością?
Mam troje dzieci, to mój wybór. Klara nie chce żadnego - to jej
wybór. Ale nie popadajmy w skrajności, nie dajmy się zwariować.
Obrazanie - nie ma sensu, podobnie, jak nazywanie w ten sposób
dzieci.

[ar.co]

Ale nie spotykasz się co krok z pytaniami typu: "Dlaczego masz
dzieci?" "Po co ci aż troje?" albo "Może to trzecie to już za dużo?"
A właśnie tego typu pytania (a contrario) są na porządku dziennym
wobec ludzi, którym akurat ta forma aktywności nie odpowiada. I nikt
nie uważa, że jest to po prostu chamstwo i pchanie nosa w nie swoje
sprawy.

[lukaszferchmin]

a i owszem. ja też mam troje dzieci. i reakcje w moim środowisku (przedsiębiorcy, agencje reklamowe, prawnicy itd.), to często "o rany, aż troje??" "i twoja żona tak chciała?" "wy to musicie się poświęcać" – to najłagodniejsze z nich. inni wydymają wargi, przewracają oczami lub szybko zmieniają temat.

tak, gdybym się tym przejmował, mogłoby być niełatwo. a mam znajomych którzy mają czwórkę lub piątkę i – ujmując rzecz dosadnie – prze...ane w towarzychu.

a zatem - drodzy bezdzietni - nie czujcie się tacy samotni w swoim męczeństwie bycia osamotnionym i wyobcowanym ://

Niemowlętami się brzydzę- komentarz do artykułu

[frycek.chopin]

Lucyna Legut: - Był taki moment, kiedy żyłam z Wojciechem Hassem, gdy
myślałam, że jestem w ciąży. Zadzwoniłam do mamy i powiedziałam: 'Niestety,
będziesz musiała się zająć dzieckiem'. Na szczęście to był fałszywy alarm. Ale
czasem kłamałam moim kochankom, że chcę mieć z nimi dziecko. Oni uwielbiali
tego słuchać, bo dziecko to największy dowód oddania mężczyźnie.
Moja żona chyba myśli to samo ale na mnie to nie działa ja sprawdzam to
codziennie poprzez jej zachowanie i z nią żadnego dziecka już nie chce jej
partner jest potrzebny tylko w dni płodne i kiedy ona chce dzidziusia

Dzietni kontra bezdzietni i inne gry towarzyskie

[amon_sul]

Jestem facetem i nie chcę mieć dzieci. Może chwilowo, może się to utrzyma. Za
mną niewiele ponad ćwierćwiecze, więc chyba jeszcze coś w głowie może mi się
zmienić. Jednak jak na razie, mam kilka refleksji na temat ludzi z dziećmi i
ludzi bezdzietnych.

1. Kiedy wybieram się do kawiarni, odsapnąć trochę po pracy, wypić kawkę,
poczytać gazetę, do szału doprowadzają mnie dzieci biegające między stolikami,
krzyczące, dobierające się do mojej torby... Ale nie winię za to dzieci. Całą
winą obarczam siedzącą dwa stoliki dalej matkę, która wraz z przyjaciółką wręcz
ekstatycznie traktuje wyczyny swej pociechy. Dziecko jest dzieckiem. Rozumie to,
co przekaże mu rodzic. I to rodzic, pozwalając dziecku na dzikie harce, wyraża
brak szacunku dla mnie - bo przeszkadza mi nadmiernym hałasem i zamieszaniem w
miejscu, które nie jest przedszkolem, tylko kawiarnią. Doskonale rozumiem, że
dziecko ma swoje potrzeby - że musi pobiegać, pokrzyczeć, powygłupiać się - ma
do nich prawo. Przydałoby się, żeby matka zatem zabrała je na plac zabaw albo do
parku, a nie do kawiarni, gdzie inni klienci zwykle pragną mieć chwilę spokoju.
Podobne odczucia miałem co do komunikacji miejskiej. Jeśli do autobusu wsiadła
kobieta z płaczącym dzieckiem - cóż: ona musi gdzieś dojechać, może właśnie
jedzie z dzieckiem do lekarza - powód płaczu jest nieistotny. Dziecko jest
dzieckiem i nie będzie zachowywać się racjonalnie. Jeśli natomiast (zwykle znów
w towarzystwie przyjaciółki) zachęca pociechę do wydzierania się na cały
autobus, mam tego serdecznie dość. Niestety, kiedy raz (dłuższa podróż)
kulturalnie zwróciłem uwagę i poprosiłem, by dziecko nie biegało po mojej
torbie, część pasażerów mało mnie nie zlinczowała.

2. Sporo moich znajomych ma dzieci. Małe dzieci. Kiedy idę do nich z wizytą,
akceptuję ten stan - zresztą przez wiele pociech jestem uważany za "ulubionego
wujka". To nie ma nic z hipokryzji - po prostu idąc do czyjegoś domu, szanuję
zasady, jakie w nim panują. Rozumiem, że dziecko jest skarbem rodziców.
Kilkakrotnie zdarzyło mi się być świadkiem wybuchów niezadowolenia, ze strony
innych gości w domu, w którym jest dziecko. I to jest niedopuszczalne. Jeśli
przychodzisz do kogoś z wizytą i uważasz coś (w sensie "zjawisko", a nie
"dziecko") za uciążliwe, grzecznie żegnasz się i wychodzisz. To nie biblioteka,
nie kawiarnia i nie hotel, gdzie masz prawo żądać ciszy i porządku.

3. Pod moim oknem stoi sobie plac zabaw. Codziennie jest pełen dzieci, które
biegają, krzyczą, śpiewają i czasem Bóg jeden tylko wie co jeszcze, aby wyrazić
się ruchowo i dźwiękowo. I bardzo dobrze. Nie mam dzieci, ale wiem (niewiele,
ale zawsze coś) o ich potrzebach. Tuż pod moim oknem znajduje się miejsce, w
którym mogą je realizować i niech to robią do woli. Wszak to normalne, a
odrobina tolerancji względem potrzeb innych to naprawdę coś, o czym każdy
powinien pamiętać. Z adnotacją jednak, że na wszystko jest właściwy czas i
stosowne miejsce.

4. Posiadam kota, a właściwie kotkę. Charakterną. Czasem opowiadam o jej
wyczynach znajomym, ale niechętnie pozostaję w towarzystwie "fanatycznych
kociarzy", którzy godzinami rozprawiają o osobowościach i dokonaniach swoich
futrzaków. Podobnie, staram się unikać towarzystwa ludzi, którzy zaczynają
prześcigać się w fantastycznych opowieściach o swych dzieciach. Czasem obie
grupy uważam za pretensjonalne, a czasem za zwyczajnie nudne. Nikomu niczego nie
zabraniam, oni mają swoje zdanie, ja swoje. Po prostu zmieniam wtedy miejsce
(przy stole choćby) i nikt nikomu w drogę nie wchodzi.

5. Mam dosyć ludzi, którzy uważają mnie za odmieńca, albo "typowego faceta,
którego jeszcze biologia nie naprawiła, ale naprawi, napraaaawi..." dlatego, że
nie mam i (póki co) nie chcę mieć dzieci. Mam dosyć ludzi, którzy o godzinie
17.00 przychodzą i od razu usiłują się na mnie wydzierać, że ja tu telewizor mam
włączony, a oni właśnie dziecko spać położyli i żebym go natychmiast wyciszył,
bo to chyba normalne, że dziecko spać musi (niech żyje nowe budownictwo i
gipsowe ściany). Tak właśnie przywitali mnie nowi sąsiedzi, a że ja nie lubię
jak ktoś zaczyna od krzyku i nie toleruję tego typu zachowań, to już raczej za
sobą nie przepadamy. Mam dosyć ludzi, którzy wymuszają na mnie pełną akceptację,
podziw, wręcz zachwyt dla swych dzieci zawsze i wszędzie.

6. Chciałbym, żeby nam wszystkim żyło się normalnie. Nie potępiam ludzi, którzy
mają dzieci. Sam za dziećmi nie przepadam, więc nie mam własnych. Chciałbym już
z tego powodu nie być pariasem, wiecznym chłopcem, który boi się naprawdę
związać z kobietą (bo przecież jeśli nie ma się dziecka, to nigdy nie jest to
"prawdziwy związek"). Krótko mówiąc - chciałbym żeby "dzieciaci" szanowali mnie:
moją osobę, moją przestrzeń i moje prawa. W zamian oferuję dokładnie to samo.

Nie byłoby nam wszystkim łatwiej?

[liwilla1]

drugi fajny postosoby bezdzietnej, pod ktorym sie podpisuje :) grunt to nie
tworzyc sztucznych podzialow i wzajemnie darzyc sie szacunkiem, oraz chociaz
starac sie rozumiec druga strone barykady :)
pozdrawiam, dzieki za ten orzezwiajacy powiew racjonalizmu :)

[akuku_1]

Ma pan absolutną rację, tyle tylko, że między zasadami organizującymi nasze życie a ich realizacją jest duża, pusta przestrzeń, na której dochodzi do sporów. Póki co, nic lepszego jak dialog nie wymyślono. Ale nie ze wszystkimi da się rozmawiać. Ot paradoks. Musi być Pan trudny, ale trudne charaktery są ciekawe. Życzę zmiany zdania, bo warto coś po sobie zostawić, ale, jak Pan powiedział, na wszystko jest czas i miejsce. Pozdrowienia

[nukaa]

Bardzo mądrze, Młody Człowieku :-). Po lekturze Twojego postu wiem, że
wybierzesz dobrze. Życzę Ci jak najlepiej, nieważne z dzieckiem (dziećmi?) w
przyszłości, czy bez.. Pozdrawiam