Rogatek, czyli przygody kota.:)

Co Rogatek dostał pod choinkę ?
A choinka mu się podobała ?

Mateusz "dryndał" na moją komórkę kilka razy w odstępach paru-minutowych chyba.
A nie wziął pod uwagę, że specjalnie - w nocy - ją schowałam do torebki, która
charakteryzuje się tym, że jest dźwiękoszczelna. Dopiero rano wygrzebałam się z
pioruńskiej liczby SMS-ów i nieodebranych połączeń i klnąć jak szewc,
pojechałam do Mateusza.

Wiedziałam już o zniszczeniach, które świątecznie poczynił Rogatek - wypchnął
choinkę na balkon, a wraz z nią - zepchnął gar bigosu, rybę w galarecie, dwa
szampany i jakąś wódkę. Zbierać nie było czego. Mogłam się, w obliczu tego
dziejowego wypadku, spodziewać wszystkiego, szczególnie dlatego, że Mateo
jęczał przez telefon tak, że skóra cierpła na plecach. Zastałam go na jego
własnej wycieraczce.
- Zatrzasnąłem się, - wyjęczał Mateo, - Rogatek jest w środku.

Ludzie, nie wyobrażacie czym jest uspokojenie, moim zdaniem, durnowatowego
faceta, który pół nocy przesiedział na wycieraczce, słysząc, że kot mu rozwala
dom i nie udał się do dozorcy, by mu wywalił zamek w drzwiach.

Dostaliśmy się do środka w końcu. Dunia, jak to Dunia - prezentowała sobą obraz
zniesmaczonej księżniczki udzielnej. Natomiast Rogatek ufnie wlazł mi na
kolana, powiódł wzrokiem po przewróconej choince i roztaszczonym po całym
mieszkaniu świątecznym pożywieniu Mateo i zamruczał.

- Co ja mam robić? - wyjęczał Mateo.
- Sprzątać i chyba wychować sobie pacana, - odpowiedziałam.
- A bo widzisz. Klucze miałem od zawsze we wdzianku, w którym chodzę wyrzucać
śmieci. Skąd mogłem wiedzieć, że Rogatek je wyjmie z kieszeni. Zatrzasnąłem
drzwi i gdy wróciłem, to stwierdziłem, że ich nie mam. A sąsiadów też nie ma -
wyjechali na Święta.
- Ale jest dozorca. Musiałeś siedzieć na wycieraczce i czekać na mnie, bym po
niego poszła?
- A - nie pomyslałem jakoś.

Tłukłam się dziś przez pół Warszawy, by "uwolnić" Mateo.

Mateusz stwierdził, że ma dość siedzenia w Warszawie. - Nie lubię petard, tego
całego zamieszania, bo i tak w końcu Sylwestra spędzam z kieliszkiem szampana
przez telewizorem, - smęcił nam 30 grudnia. - Postanowiłem pojechać do
rodziców, by nie siedzieć w domu i nie zazdrościć tym wszystkim, którzy
potrafią się bawić. Ja na dyskotekę nie nadaję się, a zwyczaj towarzyskiego
spędzania czasu w czyimś mieszkaniu upada.
Wańdzia nie powiedziała nic, tylko się upewniła: - Pacana komu zostawiasz? Nie
sąsiadom chyba.
- A nie - zabieram koty ze sobą, - powiedział Mateo, - Rodzice mają duży dom i
będzie im miło poznać nowe.
Nie sprecyzował, komu ma być miło: kotom, czy rodzicom, a uściślić nie
zdążyłyśmy, bo musiałyśmy pilnie stawić się u naczelnika w gabinecie na
przednoworocznym "szampaniku".

Dlaczego żadnej z nas nie tknęły żadne przeczucia - tego nie wiemy. Tyle razy
byłyśmy wyczulane na Rogatka, znamy i jego i jego przypadłości życiowe
doskonale, doświadczyłyśmy ich w końcu na własnej skórze - to nie. Nic nas nie
tknęło, kompletnie nic.

Alarmująca wieść dotarła do nas po kolei - oczywiście przez komórkę. Mateo
dzwonił, zachłystując się rozpaczą, przerażeniem, histerią i innymi bardzo
skomplikowanymi uczuciami z jakiegoś dworca kolejowego w jakimś Lublińcu, o
istnieniu którego ja nigdy nie słyszałam. Wydobycie z niego powodów panicznych
telefonów równało się chyba możliwości dowiedzenia się miejsca spożywania
trunków wysokoprocentowych u pijaka, przywiezionego na izbę wytrzeźwień.
Dopiero po czwartym telefonie sytuacja jako-tako "wyklarowała się".

Mianowicie Mateo popełnił ogromny błąd, wsadzając obydwa koty do kocich
koszyków na czas podróży. Doskonale przecież wiedział, że koci kosz jest
uznawany przez Rogatka za ujmę na kocim honorze. Wiedział też, że Rogatek
toleruje kocie szelki, które, choć ograniczają jego wędrówki, ale pozwalają mu
na oglądanie otaczającego świata. Sama go wyprowadzałam na spacer w szelkach i
nie działo się nic.

Oczywiście w przedziale pociągu Rogatek stwierdził, że kosz mu przeszkadza i
gwałtownie zaczął domagać się wypuszczenia go, awanturując się tak, że
konduktor nadbiegł, gdyż myślał, że ktoś maltretuje jakieś zwierze w pociągu.
Mateusz część podróży odbył więc wiąząc Rogatka na kolanach. Przez nieuwagę
przysnął na chwilę, a w tym czasie Rogatek zeskoczył z jego kolan i udał się na
spacer. Nikt nie wie, co kotu przyszło do głowy ale wysiadł wraz z innymi
podróżnymi na stacji w Lublińcu. Ludzie widzieli dziwnego kotka na dworcu, lecz
nie potrafili powiedzieć, gdzie z tego dworca udał się.

Mateusz wysiadł na następnej stacji wraz z Dunią w koszyku i wrócił na stację w
Lublińcu. Tam, nie zastając Rogatka na dworcu, zaalarmował komisariat policji,
gdzie, jak nam relacjonował: "Wszyscy policjanci przyszli, by wysłuchać mojej
historii, nawet musiałem ze dwa razy powtarzać historię innym policjantom, ale
ich interwencja nic nie wniosła, bo Rogatka nie znaleźli". Nie dziwię się, że
wszyscy policjanci w okolicy zbiegli się - sama bym wszystko rzuciła i
popędziła posłuchać wariackiej historii, którą opowiada rozdygotany facet.
Później Mateo zaalarmował nas.

- Co mam robić? - płaczliwie dopytywał się przez komórkę, - Mam siedzieć na
dworcu w Lublińcu i czekać na Rogatka?
- Wariat, - powiedziałam, - Sądzisz, że kot wróci na dworzec, by jechać dalej?
Sądzę, że uda się w stronę Warszawy i, jeżeli będzie miał farta, to dotrze albo
do Twojego domu, albo do domu którejś z nas. Znane są takie przypadki. Jedź do
Rodziców.
- A może on dotrze do moich Rodziców? - z nadzieją w głosie spytał Mateo.
- A był u nich kiedykolwiek? - spytałam.
- No nie, - odparł Mateo, - Ale może dotrze tam.
Nie chciało mi się rozwiewać idiotycznych nadziei Mateo, tylko włożyłam wiele
sił w starania nakłonienia Mateo do opuszczenia dworca w Lublińcu, gdzie chyba
siedziałby do poniedziałku, czyli do momentu, gdy Rogatek znalazł się na
wycieraczce pod drzwiami mieszkania Wańdzi.

Ale to już następna historia.

Odkąd stwierdziłem, że Chmielewska stoczyła się na krawędź gafomaństwa,
zauważyłem z przerażeniem, że znajduję Ona coraz większą rzeszę
niedorozwinietych naśladowców. Jak Wy możecie czytać taki żenujący bzdet?
Przypuszczam, że napisała go kura o dwóch zwojach mózgowych, która na dodatek
wyobraża sobie, że jest sokołem. W psychiatrii jakoś ten przypadek się nazywa

Długo mnie nie było, wracam, czytam i co widzę!? Twój sukces! Najwyraźniej w
świecie Rogatek zdaje egzamin. Po czym poznać dobrą powieść ( No,na razie,
moze małą powiastke)? Oczywiście, po krytyce! Chyba już znudziło Ci się czytać
same pochwały? Tylko trochę ci krytycy tacy mało zorientowani, ale zawsze!
Tak na marginesie dodam, że moja siostra zachwyciła sie prezentem, a jej
córeczka, na wodok obrazka kota z Rogami, jaki sama pozwoliłam sobie stworzyc,
powiedziała coś mniej więcej takiego-eheghreee! Dodam, że mała ma dwa miesiące.
Czekam na dalszy ciąg.

- Gdzie się podziewałeś? - mamrotał bardziej do siebie, niż do Rogatka Mateo,
tuląc do siebie lekko wychudzonego ale ogólnie - radosnego kotka. Kotek wiercił
się w ramionach Mateo z miną nieco zdumioną tak nagłym okazywaniem uczuć.
Możliwe, że Mateo mu trochę przeszkadzał, bo przed przybyciem Mateo do domu
Wańdzi, która histerycznie zażądała zabrania z jej domu pacana, został suto
nakarmiony. Wańdzia rozmyślnie tak uczyniła - nakarmiony Rogatek raczej
zachowywał się spokojniej, choć, gdyby przełożyć jego zachowania na skalę
Beauforta wyszłoby coś w rodzaju małego huraganiku. Ale przy prawdziwym
cyklonie, który prezentował sobą głodny Rogatek - to był pikuś.

Mateo nieomalże obwąchiwał Rogatka. - Czuć od niego spalenizną, - zaniepokoił
się Mateo, - Oooo, tu ma nadpalone futerko, - przeraził się. Co miałyśmy dłużej
milczeć. Póki pacana nie było, ukrywałyśmy przed Mateo pewną sprawę. Szukałyśmy
Rogatka na własną rękę, mając nadzieję, że co, jak co, ale charakter mu się
napewno nie zmienił i da znać o sobie.

Najpierw przez znajomych naszych znajomych dotarłyśmy telefonicznie do kilku
mieszkańców Lublińca z dyskretnymi zapytaniami i wyczuleniem na mogącego się
pojawić w ich okolicy dziwnego kota. Telefon rychło dał znać o sobie u mnie.
- Dzień dobry, - przedstawił się z drugiej strony sympatyczny męski głos, -
Dzwonię z Lublińca i wiem od Ireny z Katowic (nie znam żadnej Ireny z Katowic
ale domyśliłam się, że poczta pantoflowa zadziałała), że Pani chyba w asyście
całej Warszawy szuka zagubionego małego szarego kotka z rogami.
- I? - niegrzecznie zatchnęło mnie.
- Otóż dowiedziałem się, gdzie kotek był do wczoraj, - ciągnął opowieść
rozmówca, - Przypętał się do Państwa B. pod Lublińcem. Opis kota pasuje jak
ulał. Oni prowadzą albo raczej prowadzili do wczoraj mały zakład produkujący
koszulki bawełniane.
- I już nie prowadzą? - przeraziłam się, - Co się stało?
- Wczoraj wieczorem baraczek, gdzie zajmowali się produkcją tekstyliów poszedł
z dymem, a kot - znikł, - powiedział rozmówca, - Widziano go, gdy uciekał
podczas pożaru. Do wczoraj przebywał u tych Państwa, pojechałem do nich,
wypytałem. Sądzę, że słusznie podejrzewam, że kotek przybłąkał się do nich.
Zostawili go w zakładzie, bo chcieli, by im wyłapał w baraczku myszy.
Oczami duszy wyobraziłam sobie Rogatka, który postanowił bardziej pomysłowo
rozwiązać problem myszy. Szczegółem jest, że przy okazji rozwiązał parę innych
zagadnień, takich, jak rentowność firmy, odszkodowanie i p.t.
Lekko odetchnęłam: - Dziękuję Panu za wiadomość. Sądzę, że to jednak był
Rogatek. On nie takie rzeczy robi.
- A jakie? - zainteresował się rozmówca.
Pół godziny opowiadałam w skrócie o czynach Rogatka.
- Wie Pani, co? - pod koniec rozmowy powiedział Pan z Lublińca, - Gdy kotek
odnajdzie się, proszę mi dać znać. Jest wyjątkowy.
- Skąd Pan wie, że odnajdzie się? - zapytałam.
- Taki kot ma szczęście niesamowite i, skoro go dotąd nie zawiodło, nadal przy
nim powinno trwać, - odpowiedział Pan Waldek.

Parę dni później Rogatek odnalazł się na wycieraczce Wańdzi. Lekko odchudzony i
z lekko nadpaloną sierścią na brzuchu i prawym boku, lecz zadowolony z siebie,
a szczególnie z wrażenia, które sprawił na Wańdzi, gdy go zobaczyła pod
drzwiami.

Mateo wysłuchał historii spokojnie, a potem pogłaskał Rogatka po rogatej
łepetynce i z zadumą w głosie powiedział: - Same zobaczcie - ten Waldek z
Lublińca ma rację. Dajcie mi jego telefon - zadzwonię.

Podrzucam wątek do góry, żeby nam go nie zarchiwizowano.
Z przyjemnością przypomnę sobie przygody kota Rogatka.

Podnosze Rogatka. Szkoda by bylo, by watek przepadl.
Autorke pozdrawiam.
Innych takoz.