przepuszczanie w drzwiach

[pewna_kobieta]

Mam pytanie jaka jest praktyka kobiet w tej sytuacji. Czy jeżeli mężczyzna
ładnie przepuszcza kobietę w drzwiach to należy podziękować czy nie. Ja
zazwyczaj mówię cicho "dziękuję", ale widzę, że inne kobiety tego nie mówią.

[kora3]

Uważam, ze nalezy podziękować

[woyytek1988]

Jestem facetm jak po nicku widac Ale przyznam ze jest mi bardzo miło, jezeli kobieta mi powie "dziekuje",mimo ze uwazam przepuszczenie jej za swoj swiety obowiazek...

[buba011]

Pewna Kobieto!
Moje obserwacje/staram się obserwować/w kontaktach kobietami są następujące,
panie:
-przepuszczane przechodzą
-przechodzą plus skinienie
-dziekują
-bardzo dziękują
-b. dziękują plus komplementy/ nieraz wyszukane/
Wszystkie formy aceptuję, te skrajne również, wszakże IM to się należy, bądź w
przypadku ostatnim, zaspakają moją/ niestety, ale jakie to miłe/ próżność.
Jest duże prawdopodobieństwo,że też,poza innymi aspektami, mimo mojej
nieświadomości lub nie koniecznie, to "mowa mojego ciała", wymusza, jakby tak
różne reakcje.
Można więc wytłumaczyć żę nalężych do grupy atrakcyjnych kobiet.
Zachęcam, obserwuj siebie i innych, będziesz zaskoczona.
buba

[michasia1111]

buba011 napisał:

> Pewna Kobieto!
> Moje obserwacje/staram się obserwować/w kontaktach kobietami są następujące,
> panie:
> -przepuszczane przechodzą
> -przechodzą plus skinienie
> -dziekują
> -bardzo dziękują
> -b. dziękują plus komplementy/ nieraz wyszukane/
> Wszystkie formy aceptuję, te skrajne również, wszakże IM to się należy, bądź
w
> przypadku ostatnim, zaspakają moją/ niestety, ale jakie to miłe/ próżność.
> Jest duże prawdopodobieństwo,że też,poza innymi aspektami, mimo mojej
> nieświadomości lub nie koniecznie, to "mowa mojego ciała", wymusza, jakby tak
> różne reakcje.
Oto czarodziejska moc przenikania w/g szacownego autora:
> Można więc wytłumaczyć żę nalężych do grupy atrakcyjnych kobiet.
> Zachęcam, obserwuj siebie i innych, będziesz zaskoczona.
> buba

[kasikgr]

Jeśli ładnie przepuszcza - ładnie, z uśmiechem podziękować. Jest większe
prawdopodobieństwo, że zrobi to ponownie.
To grzeczność, a za grzeczność wypada podziękować.
Pozdrówka

[werrka]

Jeśli przepuszcza mnie nieznajomy to dziękuję, jeśli znajomy czy krewny to nie bo wiedzą, że należy to do ich obowiązków. A co do przepuszczania to nie toleruję jak mężczyzna stosuje tę zasadę w bramach starych kamienic gdzie są wąskie i ciężkie skrzydła drzwi, nadomiar złego otwierające się do środka, aż proszą o złamanie zasady i mężczyzna powinien wejść pierwszy i przytrzymać te potworne drzwi ))))

[buba011]

Werrka!
Nie będzie tu miało miejsce, złamanie zasady SV, mężczyzna przepuszcza kobietę
w przyjaznym a toruje jej drogę w niepewnym lub stwarzającym zagrożenie
terenie, np: drzwi obrotowe b. ciężkie, strome schody, zaspy śnieżne,
niebezpieczne odcinki górskich szlaków, zatłoczone miejsca itp.
buba

[werrka]

uba011 napisał:

> Werrka!
> Nie będzie tu miało miejsce, złamanie zasady SV, mężczyzna przepuszcza kobietę
> w przyjaznym a toruje jej drogę w niepewnym lub stwarzającym zagrożenie

hihihihi, ja o złamaniu zasad pisałam z przekąsem)) Nawiasem mówiąc mocno byś się zdziwiła jak wiele kobiet jest odmiennego zdania i jak wielu musiałam to tłumaczyć obrazowo. Pozdrawiam))

[buba011]

mam na myśli, zejście stromymi schodami -oczywiście idzie piewszy.
buba

"...jesli znajomy czy krewny to nie...

[3nele]

...bo wiedza, ze nalezy to do ich obowiazkow..." ? ? ?
1.Stosowanie zasad savoir vivre jest dla kazdego kwestia indywidualnego wyboru.
2.Jednym dziekuje a drugim nie ? To tez kwestia wyboru, ale jakos nieladnie
wyglada.

bylo do Werrki.

[3nele]

[werrka]

hihiihihhi... oczywiście, że nie dziękuję mężowi, synowi, kuzynowi itp. i jest dla mnie szokiem, że to budzi zdziwienie. No ręce opadają... ja Ci tego nie mam siły tłumaczyć. Tu może zechce mnie zastąpić Buba lub P-iotr bo oni czują takie niuanse.

[buba011]

Werrka,
przepraszam, że dopiero po pół roku odpisuję, umknęła mi, Twoja wypowiedź.
Jestem przez Ciebie wymieniony, na poparcie, poglądu który ferujesz.
Jednak jestem przeciwny, Twoim przekonaniom.
Jak możemy zachowywać się kulturalnie do obcych, skoro mielibyśmy nie mówić
słowa, dziękuję, swoim najbliższym?
Trzech "zaczarowanych" słów, nie szczędzimy nikomu, zwłaszcza "swoim" i dzieciom
(wychowanie i przykład), a także osobom "oszczędnym" w ich używaniu.
buba

[a1ma]

Faktycznie, nie dziękuję mężowi, kiedy przepuszcza mnie w drzwiach z kuchni do pokoju, z pokoju do przedpokoju, potem na schody, ze schodów do korytarza, z korytarza do sypialni - przy jednym wejściu na piętro musiałabym dziekować 5 razy, to trochę przesada

Natomiast dziękuję mu za te rzadsze gesty, np. otwieranie drzwi do samochodu czy przytrzymanie cięższej bramy - chociaż niby jest to tak samo oczywiste i naturalne.

Za przepuszczenie w drzwiach obcemu dziękuję zawsze i to jeszcze przed przejściem - wtedy upewniam się, że dobrze odczytałam jego intencje i nie zderzymy się w przejściu.

[roseanne]

zawsze dziekuje, gdy mnie ktos w drzwiach rzepusci, badz potrzyba drzwi bym
mogla spokojnie wyjsc/wejsc gdzies

sama tez przytrzymuje i nie widze w tym nic zlego - tez mi dziekuja i jest ok

[till2]

Kazdy robi jak uwaza... Ja dziekuje, ale nie zawsze. Zalezy od sytuacji i osoby
z ktora ide. Jesli z kims zaprzyjaznionym to sie na ogol tylko usmiecham.

[sarniak]

A mnie do szewskiej pasji doprowadza moj chlopak. Jest Amerykaninem, jestesmy
ze soba juz kawal czasu a on do tej pory nie nauczyl sie przepuszczac mnie w
drzwiach. I inni mezczyzni raczej (powiedzialabym w 70-80%) nie przepuszczaja w
drzwiach. Ja nie wiem, czy to ta amerykanska kultura, czy po prostu jestem w
jakims nieszczesliwym miejscu, gdzie sie nie znaja na SV. Wychowalam sie w
Polsce i tam prawie kazdy mezczyzna przepuszcza mnie w drzwiach - obcy, czy
nie. Moze znacie jakies sposoby na nauczenie tego kogos? Bo mnie jest zawsze
przykro, a juz najbardziej jak np. w domu mnie nie przepuszcza (bo nikt nie
widzi) a w restauracji tak. Hipokryta.
A co do dziekowania - dziekuje kazdemu. Teraz, niestety, dosyc zadko.

[agness05]

Zawsze dziekuje.

[kanapony]

sarniak napisała:

> A mnie do szewskiej pasji doprowadza moj chlopak. Jest Amerykaninem, jestesmy
> ze soba juz kawal czasu a on do tej pory nie nauczyl sie przepuszczac mnie w
> drzwiach. I inni mezczyzni raczej (powiedzialabym w 70-80%) nie przepuszczaja w
> drzwiach. Ja nie wiem, czy to ta amerykanska kultura, czy po prostu jestem w
> jakims nieszczesliwym miejscu, gdzie sie nie znaja na SV.

no, Amerykanie są ciężcy do edukowania
a jeśli juz to łopaatologicznie musisz, z obserwacji nic nie załapie

a jak juz przejdzie pierwszy to Ci chociaż te drzwi przytrzyma?
bo mój to samo - wielki pan idzie pierwszy... a czasem i puści mi te drzwi przed nosem :"( ... i nie wiem, skąd to ma, bo jego ojciec nigdy tak się nie zachowuje

Nejvĕtší lstí ďábla je, když sám o sobe prohlašuje, že není.

[michasia1111]

Pan 'buba" fajnie skonstatował,cheche..Po wypowiedzi autorki watku uwaza,ze
nalezy do atrakcyjnych kobiet,ten to sie zna na rzeczy,przenikliwosc godna
pozazdroszczenia,buachacha! Wniosek sam sie nasuwa,nieatrakcyjne panie nie sa
przepuszczane,ot Caruso savoir vivru z bubka!

[buba011]

Michasiu,
Ty oczywiście, też jesteś atrakcyjna, masz w sobie to "coś".
Napisałaś, trzy posty, a wszystkie trzy...do mnie. Dzięki za subtelne pochwały
i wyszukane porównania, eufemiczne potraktowanie mego nicka. Wiesz co lubię.
Jak zechcesz zadomowić się na naszym forum, to będzie mi, bardzo miło gdy,
będzięsz się tak, do mnie zwracać.
Ja będę Ciebie, w ramach mych, niedorównujących Tobie, możliwości
intelektualnych, oczywiście wspierał.
/nie...savoir vivru, a savoir vivre'u, reszta wprost...podręcznikowo /
buba

[cocosss]

Moim zdaniem za przepuszczenie w drzwiach nalezy podziekowac,ewentualnie skinac
głowa i usmiechnac sie,to miły gest i niewiele kosztuje

[kalinazkalinowa]

również dziękuję, czasami prycham gdy pan gna przodem lub zatrzaśnie mi drzwi
przed nosem

[nastkaa77]

ja tez dziękuje. a szczególnie po tym jak spędzilam pol roku w anglii, i tam
kazdy,a szczegolnie faceci, drzwi kobietom otwierają a ci którym otworzono
drzwi, badź w nich przepuszczono dziękują.

przepuszczanie w drzwiach - jak jest w Niemczech?

[allia80]

Ja z reguły dziękuję za przepuszczenie w drzwiach, czasem po prostu się uśmiecham lub lekko skinę głową, ale wczoraj przydarzyła mi się niesamowita sytuacja.

Bardzo się spieszyłam, musiałam wziąć coś z samochodu zaparkowanego w garażu pod budynkiem, w którym mieszkam. W naszym bloku drzwi do garażu odblokowuje się "pikając" kartą magnetyczną na specjalnym czytniku - kiedy zjechałam na dół okazało się, że jakiś starszy jegomość blokuje swoją osobą drzwi do garażu oraz dostęp do czytnika kart.

Okazało się, że ten jegomość czeka na kolegę który szedł powoli z drugiego końca korytarza i z rozmowy między nimi wywnioskowałam, że to niemieccy emeryci, którzy najpewniej wynajęli sobie lokal na kilka dni w naszym budynku.

Tak jak opisałam - jegomość blokował przejście i czytnik, więc kiedy podeszłam, zreflektował się, przyłożył swoją kartę do czytnika i otworzył mi drzwi do garażu - w których de facto już stał.

Zwykle mam w zwyczaju dziękować ale raz że bardzo się spieszyłam, a dwa nie za bardzo wiedziałam w jakim języku mu podziękować (polski, niemiecki, angielski?) i nie miałam czasu się zastanawiać bo wszystko trwało sekundy.

Uznałam zatem, że najbardziej neutralne i uniwersalne będzie skinięcie głową i lekki uśmiech - tak też zrobiłam i popędziłam dalej w stronę swojego samochodu. Nagle za swoimi plecami usłyszałam jakąś głośną wiązankę w języku niemieckim. Nie znam tego języka, więc w pierwszej chwili byłam przekonana, że jegomość mowi coś do swojego kolegi. Ale wiązanka zakończyła się słowem DANKE (które akurat znam) zaakcentowanym tak, że odniosłam wrażenie, że pan zwraca mi uwagę że powinnam mu podziękować.

Nie byłam jednak pewna - bo jak już wspominałam, nie rozumiałam co jegomość mówił za moimi plecami.

Po około 15 minutach opuściłam garaż i poszłam jeszcze sprawdzić czy listonosz nie zostawił czegoś w skrzynce.

W korytarzu spotkałam ponownie tych dwóch niemieckich turystów w towarzystwie jeszcze jakichś kilku mężczyzn. Tym razem szli oni z naprzeciwka. W momencie kiedy się mijaliśmy starszy jegomość przystanął i znów w moim kierunku powiedział coś po niemiecku, tym razem wypowiedź kończyła się zaakcentowanym, wypowiedzianym łamaną polszczyzną słowem: "dziękuję".

Tym razem nie miałam wątpliwości, że ten pan zwraca mi uwagę że nie podziękowałam mu w odpowiedni sposób za przytrzymanie drzwi do garażu 15 minut wcześniej.

Przyznam, że byłam w ciężkim szoku - czy w Niemczech wymaga się od kobiety pokłonów i wyraźnych, werbalnych podziękowań za to, że mężczyzna otworzy drzwi?

[matylda1001]

allia80 napisała:

> Zwykle mam w zwyczaju dziękować ale raz że bardzo się spieszyłam, a dwa nie za bardzo wiedziałam w jakim języku mu podziękować (polski, niemiecki, angielski?) i nie miałam czasu się zastanawiać bo wszystko trwało sekundy. <

Najbardziej naturalnie byłoby po polsku, w końcu w Polsce się to działo. Gdy sie odwiedza obcy kraj, dobrze jest nauczyć sie troche podstawowych zwrotów, w tym kilka zwrotów grzecznościowych, i jak widać ten Niemiec by zrozumiał.
Swoją drogą trafiłaś na jakiegoś dziwnego osobnika... może udziela sie na jakimś niemieckim forum s-v i w związku z tym jest przewrażliwiony?

[allia80]

> Swoją drogą trafiłaś na jakiegoś dziwnego osobnika... może udziela sie na jakimś
> niemieckim forum s-v i w związku z tym jest przewrażliwiony?

powiem szczerze, że byłam zszokowana, w życiu mi się coś takiego nie przytrafiło - a trochę już żyję

Poszperałam trochę w necie i z tego co wyczytałam, w Niemczech nie ma jakiegoś specjalnego zwyczaju przepuszczania pań w drzwiach - przynajmniej tak pisały osoby mieszkające za naszą zachodnią granicą.

Analizując sytuację, wydaje mi się że na skutek różnic kulturowych odmiennie zinterpretowaliśmy (ja i ten jegomość) sytuację, która miała miejsce.

Ja potraktowałam tę sytuację jak zwykłe puszczenie mnie przodem w drzwiach (które w Polsce jest na porządku dziennym) z jednoczesnym przytrzymaniem tych drzwi.
A jegomość - wydaje mi się - uznał to za jakąś przysługę, którą mi wyświadczył i oczekiwał "werbalnych" podziękowań za to, że w czymś mi pomógł.
Przy czym do teraz nie uważam, żeby w czymś mi "pomógł", gdyż miałam wolne ręce i nie miałabym najmniejszego problemu z otworzeniem drzwi, gdyby nie fakt, że pan blokował dostęp do zamka i klamki.

Natomiast osobiście za wielce nietaktowne uważam wyrzucanie komuś "w plecy" (a w zasadzie pokrzykiwanie za kobietą), że nie podziękował dostatecznie. Na dodatek jeszcze w języku, którego ta osoba nie zna - no chyba że wychodził z dziwnego założenia, że wszyscy Polacy muszą znać niemiecki
A już fakt, że po 15 minutach po raz drugi, publicznie, przy innych, obcych mężczyznach, w nieznanym mi języku po prostu mnie "opitolił" uważam za szczyt impertynencji

[nm.buba011]

allia80 napisała:

> Poszperałam trochę w necie i z tego co wyczytałam, w Niemczech nie ma jakiegoś
> specjalnego zwyczaju przepuszczania pań w drzwiach - przynajmniej tak pisały os
> oby mieszkające za naszą zachodnią granicą.

- w Polsce można również znaleźć osoby zdejmujące buty przy składaniu wizyt, "konferujące" i pozdrawiające w toaletach, podające dłoń przez meble, a także siedzącym i leżącym.
Wszelkie generalizowanie jest zbyteczne i niczemu nie służy.

Niewłaściwe/właściwe zachowanie jest wizytówką konkretnej osoby.

Podczas oficjalnych spotkań cesarz Japonii i jego goście mają na nogach buty.

[matylda1001]

nm.buba011 napisał:

>"konferujące" i pozdrawiające w toaletach<

Bubooooo......!

[nm.buba011]

... słucham. Ochłoń i napisz co Cię tak zaniepokoiło.

[matylda1001]

Zaniepokoiło mnie to, że prawie każdy swój post "ilustrujesz" obrazkiem z watykańskiej toalety.

[nm.buba011]

matylda1001 napisała:

> Zaniepokoiło mnie to, że prawie każdy swój post "ilustrujesz" obrazkiem z watyk
> ańskiej toalety.

- czytasz, widząc to co chcesz zobaczyć. Nic nie pisałem o konkretnej toalecie.
Zachowanie około toaletowe jest tak obecne, że na owej kanwie oparty jest długoletni serial o Kiepskich, a ostatnio wręcz niepokoi, świetna scena w "Drogówce" Smażowskiego, brawurowo odegrana przez M. Dzięgla i B. Topę.
Smutne jest jednak to, że film nie tylko ośmiesza, ale ignorantom, jakby daje zielone światło do powielania takich zachowań.

[matylda1001]

nm.buba011 napisał:

>czytasz, widząc to co chcesz zobaczyć. Nic nie pisałem o konkretnej toalecie.<

O konkretnej pisałeś już tak wiele razy, że i teraz nie mam najmniejszych wątpliwości, o jaką chodzi. I nawet nie próbuj, proszę, zaprzeczać

[nm.buba011]

matylda1001 napisała:

> O konkretnej pisałeś już tak wiele razy, że i teraz nie mam najmniejszych wątpl
> iwości, o jaką chodzi. I nawet nie próbuj, proszę, zaprzeczać

- właśnie. Wiesz co miałem na... myśli, wszak ponosimy odpowiedzialność jedynie za to co napiszemy lub zwerbalizujemy.

Ludzie myślący, w przeciwieństwie do domowych zwierząt przeżuwających, zawsze mają... wątpliwości.

Mimo wielkiego dla Ciebie szacunku, swoje wpisy kieruję do wszystkich, nawet tych potencjalnych czytelników. Trochę skromności.

[matylda1001]

nm.buba011 napisał:

>właśnie. Wiesz co miałem na... myśli#60;

Wiem

> Mimo wielkiego dla Ciebie szacunku<

[angazetka]

> Zachowanie około toaletowe jest tak obecne, że na owej kanwie oparty jest długo
> letni serial o Kiepskich, a ostatnio wręcz niepokoi, świetna scena w "Drogówce"
> Smażowskiego, brawurowo odegrana przez M. Dzięgla i B. Topę.

Dwa błędy w nazwiskach, wstyd

[nm.buba011]

angazetka napisała:

> Dwa błędy w nazwiskach, wstyd

- wstydzę się. Dziękuję za uwagę.

Powinno być -> Smarzowski przez rz

Czy jeśli chodzi o drugie, to napisz, proszę. Odmiana?

[nm.buba011]

- wstydu ciąg dalszy.
Powinno być: M. Dziędźla.

[beata_]

nm.buba011 napisał:

> - wstydu ciąg dalszy.
> Powinno być: M. Dziędźla.

Ja bym powiedziała/napisała Dziędziela i nie ryzykowała "dź" w odmianie...

[matylda1001]

Miałam w podstawówce kolegę o nazwisku Stępień, chorowity był i często nie było go w szkole. Gdy pani pytała kogo dziś brakuje, odpowiadaliśmy, że Stępnia. Pani przez całe lata tlumaczyła nam cierpliwie, że nie Stępnia ale Stępienia, że tego rodzaju nazwisk sie nie odmienia, no i zapamiętałam Tak więc tu stawiam na Dziędziela. Gdyby miało być Dziędźla, to facet musiałby się nazywać Dziędźl.

[beata_]

matylda1001 napisała:

> Miałam w podstawówce kolegę o nazwisku Stępień [...] odpowiadaliśmy, [że brakuje] Stępnia, [...itd.]

Według mnie, to rzeczywiście brakowało kolegi Stępnia a nie Stępienia, jak cierpliwie (i błędnie) tłumaczyła wasza pani Noooo, chyba że wiedziała, że tak to nazwisko ma być odmieniane.

> Gdyby miało być Dziędźla, to facet musiałby się nazywać Dziędźl.

Prawdę mówiąc, nie wiem jak facet musiałby się nazywać, żeby być "Dziędźlem" w przypadkach zależnych. Stawiałabym wtedy raczej albo na jakąś nietypową odmianę nazwiska "Dziędziel", wszędzie i często zaznaczaną choćby przez samego "użytkownika", albo właśnie na "Dziędźl". Przy nazwiskach nigdy jednak pewności mieć nie możemy

Ps
Nie mam siły teraz wyszukiwać zasad odmiany w zależności od tematu, końcówki i "bóg_wi_czego_jeszcze". Nie potrafię też powiedzieć dlaczego Dzięgiela i Stępnia (a nie Dziędźla i Stępienia), chociaż Dzięgiel i Stępień wyglądają podobnie na pierwszy rzut oka
Dla mnie to jest po prostu oczywiste

[matylda1001]

beata_ napisała:

> Według mnie, to rzeczywiście brakowało kolegi Stępnia a nie Stępienia, jak cierpliwie (i błędnie) tłumaczyła wasza pani <

Głowy nie dam, ale to była dobra polonistka i myślę, że wiedziała co mówi. Pamiętam, że Stępienia bo Krzemienia, Płomienia. No i w końcu chłopak nazywał się Stępień a nie Stępń.

[beata_]

matylda1001 napisała:

> Głowy nie dam, ale to była dobra polonistka i myślę, że wiedziała co mówi. Pamiętam,
> że Stępienia bo Krzemienia, Płomienia. No i w końcu chłopak nazywał się Stępień
> a nie Stępń.

Ewentualnie mówiła, co wie
Wydaje mi się, że to jest kwestia zmiękczonej głoski "p"... albo upodobnienie odmiany do innych wyrazów z miękkim "p" i nie tylko. Mamy np. stopień odmieniany na stopnia, nie? I inne (już bez "ń" na końcu) - chłopiec, kupiec, kopiec, lipiec... i dalej: koniec, goniec i parę innych podobnych bez "p" z kolei... Eeeech, trudny ten nasz język

Ps
A w rosyjskim zostało "kamnia"...
Płomień to tam jeszcze trochę co innego wyszło

[aqua48]

Dziędziela i Stępnia. bo w grę wchodzą jer oraz jer z przegłosem. Dlatego też mówi się po polsku pies - psa, ale piec - pieca.

[beata_]

aqua48 napisała:

> Dziędziela i Stępnia. bo w grę wchodzą jer oraz jer z przegłosem. Dlatego też
> mówi się po polsku pies - psa, ale piec - pieca.

Fajnie, że to powiedziałaś
Ja już kompletnie nie pamiętam tych różności, a w dodatku nie mam natchnienia do szukania. Stosuję automatycznie, przeważnie (ale pewnie nie zawsze) właściwie, a wyjaśniać/uzasadniać staram się ostrożnie na przykładach...

[vi_san]

Mam znajomego o tym samym nazwisku! Ale gdy kiedyś wynikła dyskusja, jak je odmieniać [nazwisko Stępień] jego właściciel powiedział, że oczywiście możemy jak chcemy, jego to niezbyt, ale on i jego bliscy odmieniają jednak: kogo? "Stępnia".

[matylda1001]

Tu jest o nazwisku Stępień. Okazuje się, że obie formy (Stępnia i Stępienia) są poprawne i funkcjonują jako formy oboczne. W ogóle warto poczytać, bo polskie nazwiska często stanowią problem.

[beata_]

matylda1001 napisała:

> [...] Okazuje się, że obie formy (Stępnia i Stępienia) są poprawne i funkcjonują
> jako formy oboczne. W ogóle warto poczytać, bo polskie nazwiska często
> stanowią problem.

Z nazwiskami już tak jest - nie zawsze reguły językowe/gramatyczne/ortograficzne mają zastosowanie. A już horror się robi, kiedy nazwisko jest przy okazji rzeczownikiem pospolitym Wiem coś o tym!

[matylda1001]

beata_ napisała:

> A już horror się robi, kiedy nazwisko jest przy okazji rzeczownikiem pospolitym Wiem coś o tym! <

No to wyobraź sobie... mężczyzna nosi nazwisko dwuczłonowe. Kobieta nierozważnie (młodzieńczy kaprys - bo nic innego) do swojego panieńskiego dodaje drugi człon nazwiska męża. W sytuacjach nieoficjalnych posługują się tym wspólnym członem ale oficjalnie każde z nich nazywa sie zupełnie inaczej. Dzieci noszą dwuczłonowe nazwisko ojca. Czy można sobie bardziej skomplikować życie? A ja wiem coś o tym

[beata_]

matylda1001 napisała:

> No to wyobraź sobie... mężczyzna nosi nazwisko dwuczłonowe. Kobieta nierozważnie
> (młodzieńczy kaprys - bo nic innego) do swojego panieńskiego dodaje drugi człon
> nazwiska męża. W sytuacjach nieoficjalnych posługują się tym wspólnym członem
> ale oficjalnie każde z nich nazywa sie zupełnie inaczej. Dzieci noszą dwuczłonowe
> nazwisko ojca. Czy można sobie bardziej skomplikować życie? A ja wiem coś
> o tym

No chyba bardziej skomplikować się nie da, chociaż... kto wie?
W "mojej" sytuacji przynajmniej dziecko sobie odkomplikowało sprawę - córa zmieniła nazwisko następnego dnia po osiemnastych urodzinach Mnie się już nie chce - za dużo dokumentów do zmiany