Del Potro-Nadal, Federer-Djokovic

[Gość: PIJANY KSIĄŻĘ]

Del Potro zagrał bardzo dobry, równy mecz, cały czas był w
uderzeniu, żadnego słabszego okresu gry. Już po kilku gemach przejął
kontrolę nad meczem i właściwie to zdominował Nadala całkowicie.
Niby Hiszpan próbował się podrywać co jakiś czas do bardziej
zdecydowanej walki, ale jakoś wyraźnie brakowało mu tej jego
intensywności, mylił się też częściej niż zwykle. Nawet jak trafiła
się sposobność coś tam nadrobić, to nie był ten sam Nadal co top
Nadal. Hiszpan rzadko kiedy dawał radę porządnie ruszyć Del Potro,
sam nie stanowił przesadnego zagrożenia, grał notorycznie krótko,
Del Potro często i chętnie korzystał. Jako wielkie chłopisko z
długimi łapami Argentyńczyk robił użytek i jak smagał swoją maczugą,
to Nadal nie bardzo miał już co gonić, a nawet jeśli, to nie na
tyle, żeby skutecznie odwrócić akcję.
W sumie to Nadal i tak może być w miarę zadowolony, półfinał z jego
kartą chorobową (najpierw kolana, teraz mięśnie brzucha wyraźnie
wpływające na jakość serwowania) to bardzo dobry wynik.
Del Potro już w tym roku poważnie sprzeciwił się Federerowi we
Francji, ledwo ledwo rekordzista Roger go zmógł, ciekawe jak będzie
teraz. Federer jest na oko w dużo lepszej formie niż tam, ale Del
Potro cały czas w górę. Oby tylko się nie okazało, że Del Potro
swoje najlepsze zagrał tu w półfinale.
Rekordzista Roger pewnie znów wygra finał, ale dla tak zwanego
widowiska byłoby dobrze, żeby nie przyszło to za łatwo. W zeszłym
roku Murray był wyraźnie zalękniony i Federer wsiadł na niego dość
autorytarnie i traktował ostro. Jak Del Potro dobrze zacznie może
być dobry finał, jak zostanie z tyłu, to Federer może się po nim
przejechać, jak zwykł to czynić z niedoświadczonymi uczestnikami
finałów.
A skoro o rekordziście ze Szwajcarii mowa, to przy końcu swojego
meczu sprawił niespodziankę Serbowi o imieniu Novak minięciem
wyprowadzonym z niskiej piłki spomiędzy nóg po dogonieniu tejże
piłki na końcu kortu. Djokoviciovi nie pozostało nic innego jak
wpaść w głęboką zadumę nad tym zdumiewającym faktem, rekordzista zaś
nie zwlekając dłużej w następnym punkcie mecz zakończył.
A po kolei szło tak: Djokovic obronił break pointy, a potem
przełamał Federera w pierwszym secie, lecz już chwilę potem wróciło
do normy, bo Serb fatalnie przegrał do zera swoje podanie. A
ostatecznie sprawę seta rekordzista ze Szwajcarii załatwił w
tiebreaku, co wyraźnie go uspokoiło. Pod koniec drugiego seta
przełamał Serba, co właściwie rozstrzygnęło sprawę meczu. Federer
jak to Federer, grunt to włąściwy moment. Jeszcze w trzecim Djokovic
miał niby jakieś szanse i break pointy przy 4-4, ale guzik z tego
wyszedł. A tak poza tym Federer nieszczególnie bywał zagrożony, a
sam zakończył przełamaniem do zera.
Djokoviciovi wyraźnie brakuje opcji w atakowaniu i tak to wygląda.
Niby może grać z Federerem długo w miarę równo wynikowo, ale jak
przychodzi co do czego Federera jest wyraźnie na wierzchu, bo jego
gra ofensywna to dla Serba za dużo.
A teraz idę oglądać finał kobiecy.