Beduinka w Iraku

joanna_xx Re: Beduinka w Iraku 31.07.07, 11:14

Fajnie, a jak dlugo tam bedziesz?
pozdrawiam i uwazaj tam na siebie

absztyfikant twardzielka:) 31.07.07, 11:16

>prysznice sa tylko zimne, ale to akurat nie jest problememe, bowiem
>przyjemnie jest sie odswiezyc lodowata woda podprowazona bezposrednio z
>gorskiego strumienia...

camel_3d a po co tam leziesz? 01.08.07, 09:11

potem zostaniesz porwana i rzad bedzie musial z kieszeni polskich podatnikow
kase na uwolnenie wyciagac.

gajasirocco Nie potrzebna nam kieszeń polskich podatników! 01.08.07, 13:09

Nie martw się, wyciągnę ją bez pomocy polskiego rządu i napewno nie sięgnę do
kieszeni polskich podatników!
A Beduinka lezie tam, gdzie ma ochotę, gdzie jest mile widziana i gdzie jest
potrzebna (bo ma serce-zamiast kieszeni)!
- chaladia Re: Nie potrzebna nam kieszeń polskich podatników 01.08.07, 13:33
  
  Gaju, uważam że wjazd do Iraku (nawet jeśli to Iracki Kurdystan) to jest
  ryzykowne posunięcie. Nie ufaj zanadto swoim możliwościom "wyciągania"
  kogokolwiek z Iraku. Zwłaszcza, że porwanie jest pomijalnym niebezpieczeństwem
  z porównaniu z wlezieniem na podłożoną minę albo zostaniem przedziurawioną kulą
  jakiegoś snajpera...
  
  Jak się dowiem, że Beduinka wyjechała z iraku, spory kamień spadnie zmi z
  serca...
  - gajasirocco Nie potrzebna nam kieszeń polskich podatników! 01.08.07, 15:10
    
    Kochany Chaladio, wiesz że bardzo się martwię o Beduinkę, nawet o naszych
    dzielnych żołnierzy... ale świat jest jeden i nie możemy zamykać się w swoich
    własnych granicach, które też nie są dosyć bezpieczne, nie możemy ulegać
    paranoicznym lękom, powinniśmy poznać trudne życie innych nacji, by nie nazywać
    kilkugodzinne czekanie na naprawę samolotu w 5*hotelu z wersją all "koszmarem".
    
    Gdybym miała takie możliwości, wiedzę, umiejętności, kontakty...jak Beduinka,
    wolałabym wolne chwile spędzać w górach Kurdystanu, a nie z naszymi turystami w
    5* hotelach!
    Beduinka dotarła i zawsze docierała w najdalsze zakątki bez pomocy finansowej
    polskich podatników, przez długie lata pracowała wszędzie jako wolontariuszka i
    mogę Was uspokoić, że nie nadwyręży polskich kieszeni (przecież nie jest na
    pielgrzymce!)
  - beduinka Re: Nie potrzebna nam kieszeń polskich podatników 07.10.07, 00:53
    
    chaladia napisał:
    
    > Jak się dowiem, że Beduinka wyjechała z iraku, spory kamień
    spadnie zmi z
    > serca...
    >
    
    spadł??
sekwana2005 Re: a po co tam leziesz? 01.08.07, 14:51

Szanowny wielbłądzie (camelu)
Kiedyś Beduinka napisała, iż - dziwna rzecz - w tamtych krajach czuje się
bezpieczniejsza, niż na polskich ulicach...
A jakoś w czasie, gdy do Kurdystanu wjeżdżała, znaleziono nagiego trupa 11-
letniej dziewczynki ostatni raz widzianej na kieleckim dworcu...
Desant z Iraku czy Klewek to zrobił?
Podejrzewam, iż Beduinka jest tam bezpieczniejsza, przyjeżdżając ze znajomością
języka i życzliwością wobec "tubylców" niz "nasze dzielne żołnierzyki"...
- absztyfikant Re: a po co tam leziesz? 01.08.07, 15:08
  
  Arabowie w Iraku morduja sie nawzajem bez opamietania, kazdego dnia trup sie
  sciele gesto, a jakas zblakana kula moze nam Beduinke trafic.
  
  Dziennikarz BBC Alan Johnston cale zycie plul na Izrael jednoczesnie
  wychwalajac tzw. bojownikow (hehehe) i zostal porwany.

japolak Re: Beduinka w Kurdystanie 01.08.07, 15:27

Ale ci zazdroszczę. Ja kiedyś tylko część tureckiego Kurdystanu poznałem
Choć już widać było góry na granicy z Iranem i Irakiem
Ale może pochwal się, jaki i dlaczego tam trafiłaś, bo juz bedą cię
podejrzewać, że "za pieniądze polskich podatników" na jakimś obozie dla
terrorystów jesteś...
Ty wiesz, może gaja też - ale inni zaczynają się bać - i o ciebie, i ciebie...
Swoją droga mogłaś mnie spakować do plecaka lub laptopa - po skompresowaniu
dużo miejsca bym nie zajął.
Pamiętam twoje relacje ze święta Kurdów, zdaje się syryjskich? Zabawy zwykłych
ludzi, także i ciebie zapraszajacych do swojego grona
A dziś z ciebie taka "prominentka", że tylko z generałami i ministrami się
spotykasz?
Cieszę się, że ludzie fajni a przyroda piekna, woda zimna - ale namawiam na
więcej szczegółów, mimo powolnego tam internetu...
Wiem, że autora uwag poznajesz nie tylko po nicku, ale i po marudzeniu!
ALE MNIE NIE WYKASUJ !!!
Niewiele jest osób bardziej niż ja ci życzliwych...

gajasirocco Do Beduinki: 01.08.07, 17:00

"... ludzie sa pelni zycia i pozytywnej energii i jestem szczesliwa, ze tutaj
przyjechalam..."

-Cieszę się, że jesteś szczęśliwa, bierz wszystkimi zmysłami tę pozytywną
energię, zwiedzaj, ucz się życia, poznawaj nowych ludzi, a w razie najgorszego
pamiętaj, że możesz zawsze na mnie liczyć. Poruszę niebo i ziemię, by Ci pomóc!
Bądź ostrożna!

tetys Re: Beduinka w Iraku 01.08.07, 18:50

Jak zwykle pięknie opisujesz, czekam na dalsze relacje! Trzymaj się!:)

beduinka Beduinka w Kurdystanie 02.08.07, 09:47

Kolejne dni mijaja nam tutaj szybciutko, bardzo duzo sie dzieje, nie mamy czasu
sie nudzic.
Mielismy juz przedwczoraj teoretyczne kilkugodzinne szkolenie obslugiwania
broni, a nastepnie sami musielismy sobie zorganizowac w gorach strzelnice...
wkopac w ziemie tablice, na ktore przyczepiane byly tarcze, nasypac w worki
piasku i przeniesc je w odpowiednie miejsce i przygotowac stanowisko
strzeleckie, wyrwac osty i inne trawska miedzy tym stanowiskiem a tarcza (25
m), usunac kamienie (najpierw kopiac je noga by upewnic sie, ze nie ma pod nimi
skorpinow)...a wczoraj mielismy juz praktyczne strzelanie - bylo fajnie, jedyny
problem, e przy temperaturze ponad 40 C w cieniu, a o wiele wyzszej na sloncu
bron byla niesamowicie nagrzana, dotkniecie magazynku wywolywalo syk i "aaaaa",
bo palil...

wczoraj bylismy tez (nasza grupka 5 Polakow) w polskiej miejscowosci...
przyjechal po nas nauczyciel angielskiego z tego miasteczka, bowiem okoliczna
ludnosc bardzo sie cieszy, ze tutaj jestesmy, przychodzi do campu pytac czy
czgos nie potrzebujemy i deklaruje chec jakiejkolwiek pomocy... pojechalismy
pick'upem... z dwoma zolnierzami z karabinami na pace... chodzac po miastczku
mielismy z nami tych naszych zolnierzy, mielismy z nimi niezly ubaw...
organizatorzy o nas tutaj bardzo dbaja - o nasze bezpieczenstwo i dobre
samopoczucie... wszedzie bylismy bardzo symatycznie witani... stwierdzilismy,
ze chcielibysmy wziasc ich ze soba do domciu... bylismy z wizyta w domu u tego
nauczyciela angielskiego, poznalismy jego zone i dzieci...

codziennie rano mamy trening sportowy, troche biegania, cwiczen silwych,
kondycyjnych, rozciagajacych

Kurdowie kochaja muzyke, ciagle tancza, spiewaja, graja na roznych
instrumentach, wciagaja nas w to wszystko, lyzymy sobie nad brzegiem rzeki, w
cieniu drzew, graja na bebenkach i innych instrumentach ;-) my Slowianie
jestesmy o wiele mniej muzykalni... tak przy okazji - mamy przygotwac
prezentacje na temat Polski - cos ogolnego + o kulturze, tradycjach... jesli
znacie jakies strony interentowe, gdzie mozna znalezc cos przydatnego, co
moglibysmy wykorzystac, przerobic, dostosowac to dajcie znac...

chlopcy znalezli u na w obozie skorpiona - sporego, wielkosci dloni, chcieli go
zabic, ja wyprosilam u nich litosc dla niego... wypuscili go, ale po odcieciu
koncowki ogona z jadem (mam nadzieje, ze w ten sposob bardziej go nie
skrzywdzlismy), zreszta mam zdjecie z tym skorpionem chodzacym mi po rece...

dzisiaj od rana sprzatalismy caly oboz i jego okolice ze smieci...

karmia nas tutaj dobrze, choc troche monotonnie, mam zamiar postarac sie nie
przytyc... ale ludzie z miasteczka dowoza nam np. ciasteczka...

wlasnie przyjechala telewizja kurdyjska i moment, gdy wystukuje te slowa jest
przez nich nagrywany...

dzisiaj wieczorem przyjedzie do naszego obozu pieciu ministrow Regionalnego
Rzadu Kurdystanu.... bedziemy mogli z nimi porozmawiac, podyskutowac...

w ogole prowadzimy tutaj z uczestnikami (znowu nie telewizja nagrywa, a ja
musze uche od nas odganiac) ciekawe dyskusje - zazwyczaj najwieksza ochote i
wene mamy od polnocy do trzeciej, czwartej w nocy, wtedy pojawiaja sie
najtrudniejsze tematy i najszcersze odpowiedzi... ludzie ci - pozbawieni
zazawyczaj mozliwosci wyjechania stad i poznania bezposrednio innych krajow -
sa bardzo zainteresowani jak jest, gdzie indziej, zadaja duzo pytan o Polske,
Unie Eropejska, rozmawiamy o tolerancji, homoseksualizmie, religiach,
kobietach, mniejszosciach, relacjach miedzyludzkich, relacjach miedzy
mezczyznami i kobietami... nie moge teraz pisac wiecej, bo wlasnie wolaja nas
na wycieczke do Amedii... papa i nie martwcie sie - nic z kieszeni polskich
podatnikow nie pojdzie na moje uwalnianie...

gajasirocco Jesteś WIELKA, cudowna...tylko bez skorpionów! 02.08.07, 10:10

Nie bierz ich do łapek (skorpionów, i gorącej broni), nie objadaj się
ciasteczkami, nie odpędzaj telewizji....przekaż Kurdom nasze najszczersze
(karawanserajowe)pozdrowienia!!!
Korzystaj z uroków górskiego życia wśród życzliwych Ci ludzi, bo w Europie może
Ci tego zabraknąć (a masz tam napewno milej, niż na stypendium w Austrii, a
może nawet bezpieczniej!)
- arusa Re: Jesteś WIELKA, cudowna...tylko bez skorpionów 02.08.07, 18:08
  
  Kochana Mirko,
  Bardzo sie ciesze, ze podoba Ci się w Iraku i że dostajesz tyle życzliwości od
  ludzi :))) Nie musze sie wstydzić za rodakow ;) mam nadzieje, ze nadal będzie Ci
  tam dobrze, jak sama dobrze wiesz w Kurdystanie jest bezpieczniej niz w centrum
  kraju. Jestes wspaniala, ze pomagasz poraz kolejny zreszta jako wolontariuszka i
  wiele osob zazdrości Ci napewno odwagi i serca.
  Trzymaj się, sciskam mocno!
- beduinka Re: Jesteś WIELKA, cudowna...tylko bez skorpionów 07.10.07, 01:30
  
  gajasirocco napisała:
  
  > Nie bierz ich do łapek (skorpionów, i gorącej broni), nie objadaj
  się
  > ciasteczkami, nie odpędzaj telewizji....
  
  odpędzałam muchę a nie telewizję...
beduinka Re: Beduinka w Kurdystanie 07.10.07, 01:24

beduinka napisała:

> wczoraj bylismy tez (nasza grupka 5 Polakow) w polskiej
miejscowosci...

miało być do "pobliskiej", a nie do "polskiej"... sorry za błędy,
ale wszystko było wówczas pisane na szybko...

beduinka 3 Beduinka w Iraku 05.08.07, 09:37

Przedwczoraj bylismy na wycieczce w Amedi. Zwiedzilismy ruiny pobliskiego
uniwersytetu sprzed kilkuset lat, gdzie nauczano przed kilkoma wiekami
przedmiotow humanistycznych i scislych. Chociaz w okolicy panuja upaly - to
wewnatrz dawnych murow odwiedzajacych wita przyjemny chlod. Osoba, ktora nas
oprowadzala powiedziala, ze uczelnia ta powstala ok. 900 lat i uczylo sie tutaj
ok. 400 studentow.

W Amedi - miasteczku polozonym na trudno dostepnym wzgorzu, dawnej stolicy,
obejrzelismy mury je otaczajace wraz z ciekawymi pod wzgledem architektonicznym
bramami, a takze udalismy do grobowca Sultana Huseina (i jego zony i dzieci),
ktory rzadzil okolica.

Nastepnie udalismy sie w okolice wodospadow, gdzie przy dzwiekach splywajacej
wody, do ktorej nie dbajacy o srodowisko mieszkancy niestety wrzucaja butelki -
zjedlismy obiad. I ruszylismy w droge powrotna do campu, gdzie juz czekali na
nas ministrowie i inne szychy. Z ciekawostek mielismy pokaz komandosow. A
nastepnie wszyscy komandosi po kolei chcieli miec ze mna zdjecia... zreszta dla
calej naszej polskiej piatki byl to dzien w swietle reflektorow - byli liczni
dziennikarze (telewizja, radio, prasa) i robili z nami wywiady...

byl tez koncert jakies znanego piosenkarza kurdyjskiego, do ktorego dolaczyla
tez nasza obozowa gwiazdka - ok. 10-letnia dziewczynka nie tylko o anielskim
glosie, lecz takze bardzo silnej osobowosci scenicznej... prawie wszyscy
obozowicze tanczyli ;-)

Ogloszono tez, ze nastepnego dnia sa dwie wycieczki - jedna wspinaczka na pewna
fajna gorke, na ktora droga tam i z powrotem trwa 12 godz. Oraz wycieczke do
Suleymaniji. Mialam ochote na obie i trudno bylo mi podjac decyzje. W koncu
wybor padl na Syleymanije. Poszlam spac o 3:30, o 5 rano byla pobudka i wyjazd.
Jadac cieszylismy oczy niesamowitym gorskim krajobrazem, po drodze byla przerwa
na sniadanie, a nastepnie na rozprostowanie kosci w jakiejs innej miejscowosci.
Gdy dojechalismy do Suleymaniji najpierw udalismy sie na obiad do fajnej
restauracji, a nastepnie zostalismy zakwaterowani w hotelu - coz za odmiana
spac w lozku, bez zagladania w spiwor czy nie chowa sie tam skorpion, w
toalecie nie sikac naszczurce na glowie, wziasc normalny prysznic, byc w
klimatyzowanym pomieszczeniu... ale mi nie chcialo sie zostac w hotelu,
ciagnelo mnie w miasto. Byla 4 po poludniu, ale zarzadzono nam przerwe do 6.
Punktualnie stawilam sie pod autokarem, a z powodu niezastania innych
uczestnikow wycieczki - ruszylam dokonywac pobudki. W pol godziny udalo mi sie
uch wyciagnac na podboj Suleymaniji... ale... nie pojechalismy zwiedzac miasto,
lecz naszym celem byla kregielnia... w pierwszym odwiedzanym miescie irackim
mialam ochote na inna rozrywke... na parterze ludzie popychali kule w kierunku
bialych pacholkow, na drugim - jedli w ekskluzywnej restauracji, na trzecim -
byly przerozne automaty do gry - zabili go i zabil, lecenie statkiem kosmicznym
i strzelanie w jakies glazy, zjazdy narciarskie, plywanie skuterem i rozne inne
dziwactwa... najmlodsi (+ kierowca, ktory po tylu godzinach prowadzenia
autokaru nie mial dosc - on zdecydowal sie na automat do gry z wyscigami
samochodowymi) ruszyli sie bawic, ale wiekszosc sie raczej nudzila, szczegolnie
dziewczyny - ja tez... wyszlismy z jednym z superviserow campu na poszukiwanie
kafejki z nargilami - jako ze kregielnia (Bowling Center) lezala na
przedmiesciach - musielismy przejsc kilka kilometrow. Na szczescie znalezlismy,
wypalilam fajeczke, a wkrotce przyjechal po nas autokar i udalismy sie do
lunaparku, gdzie mozna bylo sie przejechac roznymi kolejkami i tymi roznymi
dziwactwami, jakie w lunaparkach mozna spotkac... ja po calym dniu w autokarze
i przy tak upalnej pogodzie nie mialam juz na nic takiego sily... a poza tym
spodziewalam sie innego typu rozrywki... po powrocie do hotelu od razu
zasnelam... rano nie moglam doczekac sie godz. wyjazdu... czas ciagnal sie
niemilsoernie... dziewczyny godzinami nakladaly na twarz kilogramy makijazy co
chwila cos jeszcze muszac poprawic... z hotelu wyjechalismy dopiero o 10:50.
Najpierw pojechalismy do muzeum masakry, znajdujacego sie w miejscu dawnej
siedziby partii Baath i mieszczacego takze wiezienie, gdzie przesladowano i
torturowano tysiace Kurdow... sa tez sale gdzie wisza zdjecia pokazujace zycie
Kurdow oraz straszne rzeczy, jakie im sie przytrafialy... W Pozniej
pojechalismy do muzeum etnograficznego, gdzie na dwoch pietrach prezentowano
ekspozycje pokazujaca rzne aspekty zycia Kurdow, ich kultury materialnej,
wystroju domostw, strojow itp.

No i w tym momencie oczekiwalam pozwiedzac miasto, choc troche przejsc sie jego
ulicami, a tu niestety nic z tego nie wyszlo... zostalismy z powrotem spakowani
do autokaru i opuscilismy Suleymanije. Na poczatku czuam rozgoryczenie, lecz
pozniej postanowilam cieszyc sie tym co dostaje, czyli towarzystwem wspanialych
ludzi, a w celu zwiedzenia miejsc - powrocic innym razem i zobaczyc je na
wlasna reke... w ogole jazda z nasza wycieczke autokarem oznacza multum
smiechu, spiewu i tanca... nigdy sobie nie wyobrazalam tanczenia dabki w
jadacym autobusie, a tu dodatkowo autobus ten jechal gorskimi drogami, gdzie
spadek wynosil czasem nawet 20%. Co jakis czas podskakiwal porzadnie na
wybojach, a wtedy caly nasz szereg tanczacych byl wybijany w gore... prawie
caly czas mielismy otwarte drzwi - czasem siadalismy sobie na schodkach w tych
drzwiach - byla to miejscowka z najlepszym widokiem na mijana okolice...

bylo dla mnie bardzo poruszajacym doswiadczeniem sluchac spiewu piesni
narodowowyzwolenczych, w jezyku kurdysjkim, ktorego nie rozumiem, ale tak
naladowanych emocjami, tesknota, nadzieja, gdy spiewajacy pokazywal mi
znaczenie slow spiewanej piosenki rekami, np.ze Masud Barazani poleci na
skrzydlach Kurdystanu... tak w ogole jest wsrod nas bardzo duzo Kurdow, ktorzy
nie znaja ani arabskiego ani angielskiego, ale i tak zawsze probuje sie
dogadywac, a ja ucze sie coraz wiecej slow kurdyjskich, czym wzbudzam ich
radosc...

na obozie, a takze na naszej dzisiejszej wycieczce jest sporo par - czego sie
tutaj nie spodziewalam, na miejscu obozu mniej, a podczas naszej wycieczki w
wiekszej skali - chodza za raczki, jada w autokarze przytuleni, glaszcza sie
nawzajem... dalszych swawoli nie zauwazylam ;-)

pojechalismy jeszcze do znajdujacej sie za Suleymanija jaskinii zawierajacej
starozoytne groby i bardzo ciekawe rzezby. Symbole slonca wskazywaly na
zoroastryjskie powiazania tego miejsca...

Jadac dalej mijalismy wielka tame, pozniej zatrzymalismy sie na obiad.... w
ogole mam uczucie, ze bardzo duzo czasu traci sie tutaj na jedzenie posilkow...
ruszylismy znowu w droge i po jakims czasie pojawil sie pomysl, by pojechac
jeszcze gdzies indziej, a nie bezposrednie do campu... udalismy sie do
miasteczka Koya, a pozniej do Erbilu - stolicy irackiego Kurdystanu... tym
razem naszym celem bylo centrum handlowe Naza Mall... Mialam ochote poczekac na
nich przed wejsciem, ale zostalam wciagnieta przez nich do srodka i razem z
nimi spacerowalam miec polkami z cornflakami, pampersami, liptonem, chipsami,
cola i innymi produktami... moje dalsze zwiedzanie Erbilu obejmowalo drugie
pietro mallu, gdzie znajdowaly sie stoiska z ubraniami, obuwiem, bizuteria,
zegarkami i innymi rzeczmi - wszystko w stylu zachodnim... a wiec podobna
refleksja co w przypadku Suleymaniji - trzeba wrocic by na wlasna reke zobaczyc
Erbil... siedlismy w jednej z poblskich kafejek by palic nargile... bylo wiele
smiechu, rozmow, zawodow, kto nadluzej bedzie ciagnal dym z fajki,

poznym wieczorem wyruszylismy w droge powrotna... zatrzymalismy sie jeszcze na
kolacje (w tym samym miejscu, gdzie wczoraj na sniadanie). pan tam pracujacy
znal bardzo dbrze arabski, a z powodu zamilowania do Koranu lubil fushe i mial
ogromna frajde z rozmawiania ze mna... gdy wsiedli

beduinka 3a (cd) Beduinka w Iraku 05.08.07, 09:50

poznym wieczorem wyruszylismy w droge powrotna... zatrzymalismy sie jeszcze na
kolacje (w tym samym miejscu, gdzie wczoraj na sniadanie). pan tam pracujacy
znal bardzo dbrze arabski, a z powodu zamilowania do Koranu lubil fushe i mial
ogromna frajde z rozmawiania ze mna... gdy wsiedlismy do autokaru czulam sie
coraz bardziej spiaca... zasypialam, budzilam sie, by troche poklaskac
tanczacym i spiewajacym i znowu zasypialam... w pewnym momencie autokar
zatrzymal sie i wybieglismy przywitac sie z uczestnikami wracajacymi z innej
wycieczki (Dohuk) - od tamtej pory wracalismy na dwa autokary, ktore scigaly
sie na gorskich drogach, przy akompaniamencie naszych oklaskow... nasz autkar
zajal pierwsza pozycje ;-) Dojechalismy do obozu o godz. 3:30 w nocy...
- gajasirocco Oj-czyta się z zapartym tchem! Dzieki za relacje!! 05.08.07, 10:01
  
  Ty jesteś tam, a ja podróżuję po mapie KURDYSTANu.
  - tetys Re: Oj-czyta się z zapartym tchem! Dzieki za rela 05.08.07, 14:37
    
    Opisuj, ale też nie zapominaj o robieniu zdjęć!
    - beduinka Re: Oj-czyta się z zapartym tchem! Dzieki za rela 10.08.07, 10:57
      
      tetys napisał:
      
      > Opisuj, ale też nie zapominaj o robieniu zdjęć!
      
      robie, robie
      ale polaczenie mam za slabe, by je wrzucac do netu...
- japolak Beduinka się 3 ma... 10.08.07, 07:00
  
  Dziewczyno - jak ci zazdroszczę
  Choc tańczyć w autobusie nie potrafię...
  Udało ci się uciec do jakiegoś cywilizowanego kraju ze świata, gdzie
  minister do ministra pisze "pan jest świnia"...
  Więc jednym z nielicznych powodów do usmiechu jest dla mnie czytanie
  twoich relacji
  Wzorem innych absztyfikantów piszę - kocham cię, moja Beduinko !

beduinka 4 Beduinka w Iraku 10.08.07, 10:27

U mnie wszystko ok, ale tyle sie dzieje (+ dodatkowo internet jest
powolutki), ze nie mam czasu pisac tutaj.

Dzien po powrocie z Suleianiji powiedziano mi, ze jedziemy nad rzeke
plywac... ubralam sie wiec w stroj kapielowy, spodnice, bluzeczke i
klapeczki... pojechalismy autokarem, wysiadamy, ale zamiast plywania
mamy wspiaczke... w strone polozonego w gorach wodospadu... wszyscy
sa w dobrych butach, spodniach - tylko ja ubrana odpowiednio to
innej czynnosci niz lazenie po gorach... jestem zawzieta i decyduje
sie lezc... tylko ze klapeczki nie sa odpowiednim obuwiem, a
spodnica zaczepia sie o osty i kamienie... zaciskam zeby i decyduje
sie isc, po jakims czasie mam juz wszystkiego dosc, ale nadal
trzymam sie w czolowce... docieramy do jakiegos tam miejsca
(bynajmniej nie wodospady), robimy przerwe, troche nie wytrzymuje i
wygarniam im to nieporozumienie jezykowe... w droge powrotna
wyruszam na bosaka, bo obawiam sie zeslizgniecia, z lzami w oczach i
splywajacych po policzkach po ostach i skalach jak najszybciej
staram sie przebyc te droge... natomiast Kurdowie staraja sie mnie
pocieszac, kobiety przytulac, chca niesc mi plecak itp. - czym mi
tylko przeszkadzaja... jakis chlopak zdejmuje buty i chce mi je
odstapic, ale ja ich nie chce - uparlam sie juz dojsc w taki sposob
do autokaru... na znak solidarnosci dwoch chlopcow decyduje sie
takze lezc po gorach na bosaka... gdy docieramy do autobusu - pomimo
tego ze w drodze bylam marudna i uparta - oni sa cudowni, przede
wszystkim mysla o tym bymja miala zimna wode, wachluja mnie
kapeluszem - szczegolnie Avin, nasza 12-letnia piosenkareczka... a
mi jest glupio, ze dasalam sie na nich w drodze... ale ci ludzie
jakos nie chowaja urazy, zaraz zaczynaja speiwac, klaszczemy,
tancza... sa cudownymi ludzmi... szefunio obozu Asus, ktory tez tu
przyjechal samochodem, lecz lazil po okolicy na wlasna reke znalazl
kilka z licznych pociskow, ktorymi dwa dni wczesniej armia turecka
zbombardowala okolice, chcac zabic ludzi z PKK...

wracamy do obozu, jest spokojnie, wypocznkowo, nie-nierobieniowo

nastepnego dnia mamy miec wycieczke do Zahko z wyjazdem po 9,
powrotem ok. 14... wycieczka spontanicznie staje sie jednak o wiele
dluzsza i wracamy do obozu ok. 22:40... najpierw jedziemydo Zahko,
gdzie z abbasydzkiego mostu (z naprawde niebezpiecznej wysokosci)
dzieci skacza do na glowke do rzeki (a woda nie jest tam bardzo
gleboka)... pozniej idziemy do restauracj zjesc obiad... jedziemy
nad rzeczke, gdzie przy wodospadach sa fajne kafejki - w jednej z
nich pale narghile... pozniej jedziemy nad jezioro i chlopcy na 10
min wskakuja do wody poplywac... ogladamy zachod slonca... na jednym
z pobliskich wzgorz nad okolica goruje (obecnie zrujnowany) dom
Saddama... pozniej jedziemy do jaskini-groty, w ktorej panuje
przyjemny chlod, sa stoliki by mozna cos sobie wypic czy zjesc (w
ciemnosci) - oni nazywaja te jaskinie jaskinia Qaisa i Leili, choc
tej parze z Hidzazu byloby tutaj troche daleko... wieczor w obozie
spedzamy na tancach...

nastepnego dnia jedziemy do Erbilu(stolicy irackiego Kurdystanu) by
przedluzyc wizy... jedziemy picupem - zaladowani na maxa - 3 osoby z
przodu, 4 na tylnym siedzeniu... 5 Polakow lub 2 Kurdow, ktorzy nam
we wszystkim pomagaja i sie nami opiekuja... czujemy sie jak
sardynki w puszce wiec wypraszamy by pozwalali nam zmieniac nam sie
w jezdzie na pace... my mamy ubaw - podobnie jak mijani podrodze
Irakijczycy, trabia do nas, machaja, usmiechaja... robim przerwe na
sniadanie w tej same knajpce co w drodze do Suleymaniji, znowu
decyduje sie na smaczniutki swierzutki miod w plastrch... do Erbilu
dojezdzamy miedy godz. 1 a 2. Spotykamy Nemira, ktory byl z nami
wczesniej na obozie, lecz wrocil do Erbilu, bowiem jego przyjaciel i
brat zostali ranni w zamachu bomowym w Bagdadzie... jedziemy
dourzedu paszportowego - tam nas splawiaja i kaza wrocic jutro rano
z listem rekomendacyjnym z ministerestwa sportu i mlodziezy, ktorego
jestesmy tutaj goscmi... jedziemy do ministerstwa - tam mowia nam ze
przygotuja list na nastepny dzien rano - natomiast daja naszym
opiekunom pieniadze na wydatki na nasz pobyt tutaj... jedziemy do
pobliskiej miejscowosci Masiv (pelnej eleganckich willi) do cukierni
na ciastka - ufff... strasznie jest sie tak przeslodzic, pozniej
jedziemy do oddalonego o kilkadziesiat kilometrow dalej miasteczka
Shaqlawa by popalic narghile... wieczorem wracamy do Erbilu...
jedziemy na pace, na stojaco, machajac do ludzi, oni nam odmachuja,
trabia radosnie... w Erbilu lazimy po centrum, przyciagajac wzrok
okolicznych przechodniow, wstepmujemy do pijalni sokow owoowych - ja
decyduje sie na sok wyciskany z granatow... pycha... pozniej
jedziemy zrobic sobie zdjecia do dkumntow - wygladamy na nich jak
jacys kryminalisci, wszystkie robione na wprost, nie z profilu, po
kilkunastu godzinach w samochodzie... ruszamy na poszukiwanie
hotelu... zajmuje to troche czasu i czesc osob od nas z grupy traci
humor, cierpliwosc i okazuje objawy zniecierpiliwienia i
naburmuszenia, ja staram sie wszystko lagodzic, widzac, ze nasi
Kurdowie moze nie do konca radza sobie z organizacja, ale bardzo sie
staraja... w koncu trafiamy do jednego z lepszych hoteli... Royal
Palace, mozemy sie odswiezyc, schodzimy na kolacje, jemy pyszne
jedzenie, choc przy takiej pogozie bez wielkiego entuzjazmu i
apetytu... spimy w klimatyzowanym pomieszczeniu... spimy od godz. 2
do 8 co jest chyba szczytem dlugosci spania od poczatku naszej
wyprawy...

rano (my dziewczynki) schodzimy na sniadanie, fajnie jest miec jakas
odmiane od obozowych posilkow... mniam... chlopcy sie dlugo kokosza,
my u siebie w pokoju ogladamy po raz pierwszy od wielu dni
telewizje - polskie wiadomosci... choc tak naprawde lepiej jest byc
z dala od polskiej polityki... wyjezdzamy z hotelu ok. 10...
jedziemy do ministerstwa - listu rekomendacyjnego jeszcze dla nas
nie ma, dopiero zaczynaja pisac, obiecanej mi mapy z pokoju
kierownika obozu=dyrktora jednegho z departamentow w ministerstwie -
tez nie ma... gdy im o tym przypominam - wpuszczaja mnie do jego
gabinetu i kaza mi sobie mape samej znalezc... patrze sie tylko na
wierzchu, glupio jest mi robic gruntowne przeszukiwanie gabinetu w
ministerstwie pod niebecnosc jego wlasciciela... otrzymujemy nasz
list, jedziemy do do urzedu paszportowego: pierwsza kontrola -
oddaje sie komorki, aparaty fot., papierosy, nastepnie przeuszukanie
osobiste -faceci na widoku, kobiety za zaslonka, jeden pokoj, biurko
przed budynkiem, fbiale formularze, dac zdjecie kopie paszportu,
okienka w srodku budynku - rozowe formularze, inne okienko -
komputer + pieczatka, wychodzimy na zewnatrz i wchodzimy przez inne
drzwi, tutaj mamy byc przesluchiwani, wchodzimy pojedynczo, ja
jestem pytana tylko o to czy mam meza, a nastepnie - dlaczego nie...
pozniej tylko idziemy do szefa departemntu, kotry decyduje dac na
wize miesieczne, nasi Kurdowei nastepnie oplacaja je, co na 5 osob
kosztuje 170 dolarow... mamy juz wszystko wbite w paszporty i
gotowe... wpadamy jeszcze do ministerstwa, gdzie daja nam kase, na
ostatni tydzien funkcjonowania calego campu, jako ze daja ja luzem,
odtad noszona jest przez ktorgos z naszych Kurdow w mojej damskiej
torebce (a my ich naszywamy Tunky Winky)... jedziemy pod muzeum -
jest zamkniete, jedziemy na obiad do jedne z najlepszych restauracji
w Erbilu, obsluga, smak i wyglad jedzenia sa po prostu niesamowite,
a porcje ogromne, zamowiony przeze mnie koktajl okazuje sie skladac
z czesci pitnej, do ktorej moge dostac sie slomka + piramidy
kawalkow przeroznych owocow, orzechow i czekoladek podoczepianych
wykalaczkami, az strach do jesc, zeby sie nie rozpadlo... po
obiedzie decyduje sie na narghile, tak pysznej chyba nigdy nie
palilam... tyton jest wlozony nie do cybucha, lecz do polowy
pomaranczy,

beduinka 4a Beduinka w Iraku 10.08.07, 10:54

po obiedzie decyduje sie na narghile, tak pysznej chyba nigdy nie
palilam... tyton jest wlozony nie do cybucha, lecz do polowy
pomaranczy, niesamowite... nastepnie czas na zwiedzanie - manara -
piekny park izabbytek: minaret dawnego meczetu... pozniej
niesamowita cytadela (gdy wroce do Erbilu na wlasna reke postaram
sie ja zwiedzic dokladniej)... wyruszamy w droge powrotna... jako ze
w Erbilu wymienilismy szczuplego Polaka na grubszego Polaka - nasza
sardynkowatosc jest jeszcze bardziej poglebiona szczegolnie, ze nie
pozwalaja nam juz przesiadac sie na pake... po drodze nasz Kurd
troche bladzi, widac, ze jest zmeczony, co wywoluje
zniecierpliwienie i niezadowolenie niektorych osob od nas z grupy,
ja raczej staram sie rozmawiac z nim podczas jazdy o czymkolwiek,
byle tylko nie przysnal, jest on dobra, choc troche nieuporzadkowana
duszyczka, takim moim nowym mlodszym bratem... w drodze powrotnej
zatrzymujemy sie w Dohouk i idziemy do supermakretu dostac cos do
przegryzienia... w supermarkecie wzbudza podejrzenie ochrony to, ze
jeden z naszych Kurdow chodzi z damska torebka i jest wziety na
przeszukanie, wychodzi na to, ze ja mowie, ze do moje osobiste
rzeczy (i pieniadze) i dostaje torebke z powrotem i dalej chodze po
supermakrecie z ochrona w postaci moich dwoch Kurdow... ciekawe czy
dbaja o mnie czy o to bym nie uciekla z kasa na utrzymanie kilkuset
osob na obozie przez tydzien (nie wiem ile kasy tam bylo - na oko
duuuuuuuzo)... dojezdzamy do obozu ok. godz. 2 w nocy... wiekszosc
idzie spac, ja, Asia i Heavy siadamy do dalszej rozmowy, ide spac o
godz. 4 w nocy...

gdy wczoraj rano wstaje - okazuje sie, ze Asia i Heavy dalej siedza
na krzeslach bowiem tam przysneli i nie poszli do swoich namiotow...
sniadanko, a nastepnie ja i Asia idziemy prac nasze ciuchy -
recznie, w wodzie z potoka, uzywajac ne proszku, lecz szamponu,
pozniej rozwieszamy je na bramce do pilki noznej, wysycha w pol
godziny... spedzamy czas na roznych rozmowach, dyskusjach,
szczegolnie z grupa studentow medycyny w Sulymaniji, bardzo madrzy,
kulturalni, o szerokich horyzontach, czesc z nich przeniosla sie do
Suleymaniji z uniwerstetu w Bagdadzie... sa zgrana grupa - sa wsrod
nich Arabowie, Kurdowie, Turkmeni... jestem oskarzona o kradziez
aparatu fotograficznego, przeszukuja mi plecaczek, mam juz
wszystkiego dosyc, wzywam na pomoc majora - dowodce oddzialu
zolnierzy pilnujacych bepieczenstwa obozu - okazuje sie to ich
zabawa w ukryta kamere - czyli nabralam sie... maja ze mnie ubaw ;-
))))))))) po obiedzie studenci medycyny urzadzaj mini-koncert -
graja i spiewaja piosenki - jest cos niesamowitgo w Arabach na
kurdyskim obozie spiewajacych arabskie piosenki pod kurdyjska
flaga.... nastepnie w rozkladze dnia mamy strzelanie, biore karabin
i ide w miejsce, gdzie urzdzilismy sobie strzelnice, major na
poczatek, gdy wszystko jest przygotowywane laduje mi naboj i mowi,
ze mam sobie wybrac jakikolwiek cel w gorach i strzelic... smiejemy
sie, ze przy moim szczesciu w cos/kogos tam trafilam, np. w kogos z
PKK... przy strzelaniu mamy tym razem po 2 strzaly 2 kazdej pozycji
(lezacej, kleczcej i stojacej), 25 m od celu, trafiam 3 z 6
pociskow - ale za to w sam srodek tarczy... wiem, ktora pozycja mi
nie pasuje - stojaca... tak czy siak wychodzi na to, ze strzelam
lepiej niz wielu tutejszych facetow... po kolacji jest competition
miedzy przedstawicielami dwoch miast - quiz wiedzy i rozne zadania
do wykonania... okazuje sie, ze dzisiaj w nocy jest mozliwosc
uczestnictwa w wycieczce w gory - na jeden z najwyzszych szczytow w
okolicy... start o godz. 3 w nocy... w zeszlym tygodniu tez byla
taka wycieczka... przy rozpoczeciu drogi o godz. 3 w nocy dotarli na
szczy o godz. 11... nastepnie do godz. 14-15 zrobili sobie przerw na
szczycie, a potem schodzili... powrocili do obozu ok. godz. 22 czy
23... postanowilam sie sprawdzic i zapisalam sie na wycieczke, jako
ze byla juz polnoc, a wyjscie mialo byc po 3, stwierdziam, ze nie ma
sensu klasc sie spac... o godz. 2 w nocy zostalam poinforowana, ze
zmienili plany i wymarsz bedzie jednak nastepnego dnia o godz. 12 w
poludnie... dalabym rade wspinac sie w nocy, o poranku, ale nie w
moencie najwiekszego upalu, wiec wypisalam sie z tej przyjemnosci...
jako ze z obozu wczesnym rankiem wyjezdzaly 3 autokary ludzi - nie
szli oni spac, spedzalismy czas razem na ostatnich rozmowach....
poszlam spac ok. godz. 5:30

Namioty juz od ok. godz. 7 rano sa nagrzane i przypominaja saune
wiec chcac nie chcac trzeba wstac... oboz wyglada dzisiaj na bardzo
opustoszaly, tak jakos smutnaow gdy jest mniej osob...

beduinka ;-) 15.08.07, 21:07

melduje sie
krociutko i zwiezle
kilka dni temu skonczyl sie oboz
podrozuje, wszystko jest ok, kiedy indziej cos wiecej opisze
teraz jestem w Erbilu
spedzilam juz tez cudny czas na wsi

gajasirocco Re: ;-) 15.08.07, 21:37

Odzywaj się częsciej-może być krótko, treściwie, ale regularnie!
Powodzenia w podróżach- lecz powoli wycofuj się w bezpieczniejsze rejony!

gajasirocco czekam na info- gdzie jesteś i co porabiasz! 17.08.07, 23:51

Miłego zwiedzania i szybkiego powrotu do Karawanseraju!
Czekamy na Ciebie!

beduinka 5 Beduinka w Iraku 18.08.07, 10:35

10.08
Juz po moim ostatnim wpisie tutaj na forum podczas kolacji okazalo sie, ze oboz
nie trwa tak jak myslelismy to 15 sierpnia, lecz konczy sie nastepnego dnia…
zaczelam wiec szybko myslec co by dalej ze soba poczac… reszta Polakow
nastepnego dnia wyjezdzala juz do Polski, z campu wszyscy sie rozjezdzali, a ja
mialam ochote na podboj Kurdystanu na wlasna reke… dziewczyna, ktora w tym roku
skonczyla anglistyke na uniwersytecie w Suleymani zaprosila mnie do siebie, wiec
pomyslalam, ze to swietna okazja… wieczorem mielismy koncert jakiego slawnego
kurdyjskiego piosenkarza (choc jego postac mi – a pewnie i wam nic nie mowi –
Haval Ibrahim)… w kazdym razie bawilismy sie swietnie, przetanczylismy kilka
godzin, chociaz ja beztalencie taneczne nadal przy tych roznych dabkach mam
potrzebe patrzenia sie na nogi swoje i innych osob… wokol szyi mialam zawiazana
– opadajaca mi na ramiona i plecy flage kurdyjska…
multum pozowania do fotek, nocne dyskusje, ostatnia noc w obozie – wiec nie chce
sie spac, o 4 w nocy wyjzdzaja autokary wywozace czesc obozowiczow, jest smutno
sie zegnac, wyjezdza “Ciasteczko” – chlopak, ktory cudownie tanczy – taniec
brzucha, hip hop, dabke, wszystko, niesamowicie panuje nad kazdym skrawkiem
swojego ciala… oboz sie wyludnia

11.08
Gdy idziemy na sniadanie – oboz wyglada na strasznie wyludniony, tak tu pusto,
chociaz nadal jest sporo osob, to wielu sympatycznych twarzy juz mi brakuje… po
sniadaniu siadam do kompa i przegrywam zdjecia, robie tez foldery dla roznych
osob, ktory prosily mnie o swoje foty z mojego aparatu… jednoczesnie puszczam w
obozie jako muzyke polskie reggae – ale szczerze mowiac jakos nie ruszaja ich te
rytmy

Po obiedzie dowiaduje sie, ze dziewczyna z Sulkeymaniji nie moze jednak mnie
nocowac, tak czy siak mam jednak zamiar jechac do Suleymaniji, potem okazuje
sie, ze autokar jadacy do Suleymaniji dojedzie dzisiaj tylko do Dahuk, tam
zostana na nocleg I nastepnego dnia pojada dalej… coraz mniej mi sie to podoba,
szczegolnie, ze w autokarze trafily mi sie wapniaki-szcztywniaki… w kazdym razie
w autkarze jada tez Polacy, ktorzy w Dahuk maja sie oddzelic I pojechac do
granicy… zatrzymujemy sie w jakiejs wioseczce na przerwe przed sklepem, w tym
momencie okazuje sie, ze nasi znajomi z obozu (wspolorganizatorzy)
(Brwa-Staniczek, jego brat Halwest-Hoszka, Misiu Gumisiu – Balin, Havi –
Ciezki), ktorzy mielis opuscic go dopiero jutro lub pojutrze jednak tez
wyjechali I dopedzili nas samochodem… z Asia przesiadam sie do ich samochodu na
czas przejazdu do dahuk, w miedzczasie prawie udaje nam sie przekonac Asie na
pozostanie dluzej w Kurdystanie, a ja zmieniam cel swojej wycieczki I zamiast do
Suleymaniji postanawiam jechac z nimi do Erbilu… mam zamieszkac z rodzina
Heviego… w Dahuk przenosze swoje bagaze do samochodu i jade z chlopcami do
Erbilu… po drodze nastepuje u mnie kolejna zmiana planow… Brwa propnuje mi wypad
nastepnego dnia do jego krewnych na wies, wiec decyduje sie nocowac te noc
jednak nie u rodziny Heviego, lecz rodziny Brwa… gdy dojezdzamy do Erbilu,
zatrzymujemy sie w restauracji na kolacji a nastepnie odwozimy najpierw Heviego
do jego domu, nastepnie Misia Gumisia, a potem ja z Brwa i Halwestem jedziemy do
ich domu, gdzie poznaje jeszcze kolejnych dwoch braci oraz matke… biore prysznic
– bez ogladania sie czy towarzysza mi skorpiony i modliszki i podobnie jak
reszta rodziny klade sie spac na jednym z lozek rozstawionych na dachu, gdzie
jest chlodniej niz w domu…

sekwana2005 Ropa w Iraku 19.08.07, 08:20

Już po Twojej 5 wiadomości w polskim dzienniku przecztałem - co
streszczam i komentuję:
Po ataku USA na Irak wybuchł mały skandal, gdy amerykańscy żołnierze
swe obozy nazywali imionami amerykańskich koncernów naftowych. Czym
prędzej Waszyngton nakazał usunięcie tych nazw, przypominając iż
wojna jest nie o ropę naftową, lecz wolność i demokrację. Później
krążyły zapowiedzi, iż z wydobycia ropy finansowana będzie odbudowa
Iraku oraz powstanie dobrobyt, jako lekarstwo na terroryzm i wojnę
domową.
Dziś czytam, iż dla Iraku powstaje nowe prawo. Piszę „dla Iraku”,
gdyż przygotowują je amerykańscy eksperci na zlecenie amerykańskich
władz. Irak formalnie pozostanie właścicielem swojej ropy – ale odda
nad nią kontrolę inwestorom, którzy zwolnieni będą z obowiązku
zatrudniania „tubylców” czy reinwestowania części dochodów na
miejscu. Na takie umowy nie zgadza się dziś ani Arabia Saudyjska,
ani Rosja, ani inne kraje próbujące budować swą zamożność na
wydobyciu ropy naftowej.
„Nie wiadomo dlaczego” przeciw projektom nowego prawa protestują
irackie związki zawodowe przemysłu naftowego, szyici i Kurdowie. Jak
to dzikusy. Chcą pracy, chcą inwestycji usuwających nędzę. A chodzi –
bagatela – o jakieś 30 miliardów ton ropy, drugie pod względem
zasobności złoża świata.
Więc chyba Irak nie rozpadnie się na państwa szyitów, sunnitów i
Kurdów – lecz „państwa” kilku koncernów i bantustany dla tubylców. Z
porozumieniem ”wy nam oddacie ropę, my wam sprzedamy karabiny, by
nasi ochroniarze nie nudzili się i mieli do kogo postrzelać…”
Jak już w czasie pierwszego ataku USA na Irak śpiewał Kazik
Staszewski –
…to nie jest wojna boża,
to wojna o ropę blisko morza…
A my narzekamy, iż warszawska ambasada USA pisząc do naszego MSZ od
razu dołącza projekt „polskiej” odpowiedzi na amerykańskie
propozycje…
Dobrze, że przynajmniej ropy naftowej niemal w Polsce wcale nie
mamy !

beduinka 6 Beduinka w Iraku 19.08.07, 09:43

12.08
Spimy na dachu, a wiec wraz z pojawieniem sie slonca, lepiej skryc sie przed
jego promieniami do domu... Jemy sniadanie, a nastepnie matka, jej czworo synow
(w wieku 10, 16, 20 i 23) oraz ja wsiadamy w samochod. Brwa prowadzi. Boli go
glowa... Jedziemy do jego krewnych na wies. Mijamy most na rzece, nastepnie
skrecamy z asfaltowej drogi w jakas piaszczysta droge prowadzaca do nikad...
dojezdzamy do wioseczki... jego wujkowie z zonami i dziecmi teraz w lecie
rezyduja w budynku szkolnym... wypijam z nimi herbatke... za brama gromadza sie
dzieci, co chwila wysuwaja sie ich glowki i nas obserwuja, pozniej sploszone
naszymi spojrzeniami sie chowaja, pozniej znowu wychylaja... wychodze do nich na
ulice, rozmawiamy, gdy wracam do materacy, na ktorych siedzimy przed budynkiem,
Brwa prosi wujka a kalasznikow, rozkladam go na czesci, skladam, nastepnie
wychodzimy na ulice i strzelamy sobie w strone gor... kolejna atrakcja, ktora
przewidziano dla mnie jest przejazdzka na osiolku... najpier jezdzi na nim Brwa,
potem ja, pozniej Hoszka... wracamy pod budynek, gdzie czestowani jestesmy
arbuzem... pozniej wsiadamy z Brwa i jego kuzynem do samochodu i jedziemy za
wioske na pola, lazimy po okolicy, gdy wracamy po drodze zabieramy innych jego
kuzynow do samochodu i jedziemy do domostwa innych krewnych... dzieci przed
domem dla ochlody oblewaja sie woda, dom zbudowany jest z gliny wymieszanej z
sloma... niby proste materialy, a jednak za ich pomoca uzyskuje sie chlod w
pomieszczeniach... dziecko bujane w kolysce, miejsce na wypiekanie chleba, stado
koz... wymyslono dla mnie kolejna atrakcje - przejazdzke trakorem... Brwa
prowadzi traktor, ale coraz bardziej boli go glowa, jedzie z nami na traktorze
jeszcze gromadka jego braci i kuzynow, przekraczamy asfaltowa droge i po jej
drugiej stronie wjezdzamy na pole, tam zbieramy melony i inne warzywa i z
powrotem wsiadamy na traktor, w drodze powrotnej dosiada sie na nasz -
przeladowany juz i tak ludzmi - traktor policjant, ktorego podwozimy do
wioski... po powrocie do wioski ja, Brwa, jego brat i dwoch czy trzech kuzynow
wsiadamy w samochod i jedziemy do wiekszej wioski (w poblizu rzeki i mostu),
bowiem Brwa musi odnowic swoj dowod osobisty... on wchodzi do urzedu, a my
schodzimy w dol nad rzeke, przekraczamy ja skaczac po kamieniach i wchodzimy do
sadow po drugiej stronie - tam zrywamy z drzew granaty i sie nimi zajadamy,
pozniej wracamy pod urzad, chlopcy biegna kupic do sklepu napoje, nie moge
usiedziec w miejscu wiec ja i Hoszka wyruszamy pieszo wzdluz drogi w strone,
ktora pozniej Brwa bedzie jechal samochodem, kuzyni zostaja pod urzedem by mu o
tym powiedziec... po pol godzinie marszu podjezdza po nas Brwa... jedziemy do
domu/szkoly... wchodzimy do klasy szkolnej i wraz z dzieciakami piszemy i
rysujemy rozne rzeczy na tablicy... pozniej przechodzimy do innego
pomieszczenia, do ktorego kobiety przynosza nam obiad... kazdy dostaje po
miseczce gotowanych warzyw, przede wszystkim baklazanu, oraz drugiej, gdzie jest
ryz i kurczak, dodatkowo pijemy jogurt... po obiedzie jest czas na lenistwo,
sieste, Brwa lyka kolejne tabletki na bol glowy, bawimy sie z dzieciakmi,
szczegolnym rozrabiaka jest Pirot... niektorzy przysypiaja, dziewczynki bawia
sie w czesanie moich wlosow... jest to czas nicnierobienia i tak jakos mi z tym
wszystkim dobrze i przyjemnie... gdy robi sie troche chlodniej - przenosimy sie
znowu na materace przed budynkiem i pijemy herbate... nadchodzi czas
pozegnania... gdy wychodzimy wszyscy przed budynek i mamy wsiadac do samochodu -
przyjezdzaja babcia i dziadek brwa, bezzebna babcia tuli mnie i nie chce
wypuscic, chce bym zostala... obiecuje wrocic kiedy indziej...

gdy dojezdzamy do Erbilu zostawiamy matke i braci w domu i jedziemy do miasta...
Brwa sie zle czuje... zatrzymuje samochod, kreci mu sie w glowie, opuszcza
oparcie siedzenia, odczekujemy tak pol godziny, pozniej upiera sie, ze juz mu
lepiej i jedziemy do parku Erbil, tam jednak znowu zaczyna byc zle, nie
wychodzimy wiec z samochodu, Brwa lezy, ja staram sie z nim rozmawiac, trzymac
za reke, jest rozpalony goraczka, po godzinie decydujemy wracac do domu, Brwa
nie chce pojechac do lekarza, w poblizu domu zatrzymujemy sie jednak przy
aptece, Brwa dostaje tam zastrzyki i jakies proszki przeciwbolowe, gdy wsiada do
samochodu i ruszamy w strone domu - znowu jest mu gorzej, zatrzymujemy sie pod
brama, lecz nikt nam nie otwiera, Brwa odlatuje, trzymam go za reke, a jego
cialo, rece i nogi staja sie sztywne, gdy ma jakies spazmy, nie slyszy mnie juz,
po kilku minutach wraca do siebie... jego brat otwiera brame, nastepnie jest ok.
50 metrowy podjazd do garazu, Brwa rusza, ale traci przytomnosc majac noge na
gazie, przekrecam kluczyki w stacyjce, wylaczajac silnik i wychodze z samochodu,
pokazuje jego mamie, by przyszla, ona jednak tylko stoi i placze, wiec ja
wyciagam Brwa z samochodu i trzymajac go prowadze do domu... jest zle, ja siedze
przed nim i trzymam go za rece, sciskam je by mial jakies bodzce zewnetrzne,
mowie, jego mama probuje stosowac jakies swoje techniki - obwija jego glowa
mocno zawiazana opaska, daje pieprz do wachania, masuje mu kark i ramiona, po
jakims czasie Brwa wraca do siebie... matka przynosi kolacje, Brwa troche je, ja
nie mam na nic ochoty, Brwa nie chce isc spac, woli sie czyms zajac, wlaczam
laptop i wkladam DVD z moimi fotami z obozu i wszyscy je ogladamy, po jakims
czasie jego rodzina idzie spac, my dalej siedzimy i ogladamy foty i
rozmawiamy... pozniej on zasypia w jednym salonie, ja w drugim... w nocy mama
przeprowadza go do tego samego pomieszczenia, gdzie ja spie i gdzie zrobilo sie
chlodniej, przekrecajac sie rozbijam swoje okulary, pech to pech, jest goraco i
tej nocy ciezko sie budze, to byl pelen wrazen dzien - najpierw wiele sie dzialo
na wsi i mialam okazje poznac nowe, nieznane mi jescze oblicze Kurdystanu, a
pozniej Brwa zaaplikowal nam nowe "atrakcje"

tetys Re: 6 Beduinka w Iraku 19.08.07, 10:08

ładne dodatkowe atrakcje...
baw się dobrze, ale uważaj na skorpiony ;)))
- beduinka Re: 6 Beduinka w Iraku 07.10.07, 01:42
  
  tetys napisał:
  
  > baw się dobrze, ale uważaj na skorpiony ;)))
  
  czyżby jakaś niecheć wobec skorpionów?
  jak tak można? to takie miłe zwierzaczki...

beduinka 7 Beduinka w Iraku 19.08.07, 14:45

13.08.2007
Caly dzien spedzamy leniwie w domu. Z Brwa jest juz lepiej, ale jest nadal
oslabiony, a mi sie samej nie chce nigdzie ruszac... wiec spedzam caly dzien w
domu z jego mama i bracmi... Majid - czlowiek z ministerstwa caly czas dzwoni,
ze trzeba zrobic prace papierkowa dot. obozu... chcac nie chcac musimy jechac do
ministerstwa... decyduja sie zrobic to ok. 5-6 wieczorem... wyjezdzamy wiec z
domu, zabieramy Misia Gumisia i Majida - przyjezdzamy pod ministerstwo, ktore
jest juz zamkniete, ale my mamy klucze... okazuje sie jednak, ze przed
ministerstwem pelnia warte calkiem nowi zolnierze, ktorzy nie pozwalaja nam
wejsc... jedziemy wiec do parku Erbil... sa osobne wejscia dla mezczyzn i
kobiet... wsrodku sa ogromne tereny zielone, ludzie siedza na laweczkach, badz
na rozlozonych na trawnikach kocach, spozywaja przyniesione ze soba jedzenie,
badz korzystaja z licznych kawiarni lub restauracji, spaceruja, jest tu tez
jezioro, gdzie ludzie plywaja motorowkami lub rowerami wodnymi... w parku
znajduje sie tez pomnik ku czci ofiar... my siadamy przy laweczce, saczymy cole,
wlaczamy laptop, przegladamy jakies prezentacje Majida, ale chlopcy jakos sie
nie rwa do pracy papierkowej, ktora mieli wykonac... w koncu namawiam na spacer
- Majid i Misiu cierpia jednak na lenia i zostaja na laweczce a tylko ja i Brwa
wychodzimy na spacer po parku...
pozniej mamy telefon od Majida, ze musimy (tj. Brwa musi) jednak jechac na camp,
by dopilnowac wszystkiego... mowie Majidowi, ze Brwa jest zbyt chory i oslabiony
by jechac... Majid odpowiada, ze wszyscy organizatorzy sa po prostu przemeczeni...
w drodze powrotnej jedziemy jeszcze na suk kupic owoce, jajka i inne rzeczy do
domu...

jemy kolacje i ok. polnocy kladziemy sie spac, bowiem juz o drugiej w nocy mamy
wyjezdzac w strone campu... szybko zasypiam, ale okazuje sie, ze nawet przez sen
mama Brwa chce o mnie zadbac i probuje mnie karmic bananem... przenosze sie spac
z dachu do wewnatrz domu...

persepolis1 Re: 7 Beduinka w Iraku 19.08.07, 19:52

Hej,

Podziwiam Cię że zdecydowałaś się na Irak- ja nie mam tyle odwagi na pewno + nie
znam arabskiego.
Napisz coś wiecej o tym obozie- co to było , na czym twój udział w tym polegał,
kto to organizował ? (może o tym pisałaś, nie wiem bo jakis czas na forum nie
zagladalam)

Też w te wakacje byłam w Salonikach, i uważam ze to najładniejsze duze miasto w
Gracji :)

Podziwiam tez tego stopa na odcinku do Stambułu - a tak z ciekawości musialas
byc w konkretnym terminie na lotnisku by złapać samolot, nie denerwowałaś się ze
przez podróz stopem sie spoznisz ?

pozdr
ania
- beduinka Re: 7 Beduinka w Iraku 25.08.07, 13:02
  
  persepolis1 napisała:
  
  > Hej,
  >
  > Podziwiam Cię że zdecydowałaś się na Irak- ja nie mam tyle odwagi
  
  polecam trzy polnocne "wojewodztwa" - sa przepiekne i bezpieczne.. sa to Erbil,
  Suleymaniya i Duhuk
  
  na pewno + ni
  > e
  > znam arabskiego.
  
  tak sie sklada, ze wiecej przebywam wsrod Kurdow niz Arabow - wiecej uzywam wiec
  angielskiego niz arabskiego, ale ten drugi tez mi sie przydaje
  
  > Napisz coś wiecej o tym obozie- co to było , na czym twój udział w tym polegał,
  > kto to organizował ? (może o tym pisałaś, nie wiem bo jakis czas na forum nie
  > zagladalam)
  
  tu jest info nt. obozu
  www.mosy-krg.org/articles/detail.asp?smap=01030000&lngnr=12&anr=12215&rnr=194
  >
  > Też w te wakacje byłam w Salonikach, i uważam ze to najładniejsze duze miasto w
  > Gracji :)
  
  Saloniki mnie urzekly... piekne miasto + spotkalam tam (podobnie jak spotykam
  prawie wszedzie na swiecie) wspanialych ludzi...
  >
  > Podziwiam tez tego stopa na odcinku do Stambułu - a tak z
  
  niestety w Grecji ludzie nie sa przyzwyczajeni do austostopowiczow, ale jakos
  poszlo...
  
  ciekawości musialas
  > byc w konkretnym terminie na lotnisku by złapać samolot, nie denerwowałaś się z
  > e
  > przez podróz stopem sie spoznisz ?
  
  mialam wszystko tak ustawione - ze zaplanowalam sobie caly dzien na stopowanie,
  nastepnie wieczorem mialam mozliwosc nocnych wypadow po klubach Stambulu,
  nastepnego dnia - moglam pospacerowac po miescie, a wylot do Diyarbakir mialam
  dopiero poznym popoludniem... wszystko poszlo bez problemow, a nawet jesli by
  wystapily - mialam duzo czasu w zapasie ;-)

beduinka 8 Beduinka w Iraku 22.08.07, 11:37

14.08.2007

moj dzien rozpoczyna sie w nocy... wstajemy o godz. 2:30, o 3 wychodzimy z domu,
jedziemy po Misiu Gumisiu, troche na niego czekamy i o 3:30 wyjezdzamy z Erbilu
w strone campu... zaplanowalam sobie spanie w samochodzie, klade sie na tylnym
siedzeniu z spiworem pod glowa i zasypiam... budze sie w Sziladze, wiosce tuz
przed campem... jest godz. 6:30 - w zaledwie 3 godz. przejechalismy cala trase
(gdy wracalismy z Hevim i innymi Polakami z Erbilu zajelo to nam 6 godzin, ale
wtedy tez jechalismy wyladowanym pick'upem, a takze jechalismy dluzsza, lecz
bezpieczniejsza droga.... gdzie jest mniejsze prawdopodobienstwo spotkania
terrorystow, porywaczy itp... teraz tym sie juz nie przejmowali, zreszta ja tez
i jechalismy droga na Mosul... w Sziladze Misiu i Brwa musza zalatwic
rozliczenie wydatkow z rzeznia, ktora dostarczala mieso do obozu (nie sprawia mi
przyjemnosci siedzenie w samochodzie zaparkowanym tuz kolo zarzynanej krowy)...
pozniej zalatwiaja sprawy w sklepie spozywczym, nastepnie w piekarni... ja
ponownie zasypiam w samochodzie, nawet nie zauwazam kiedy wracaja do samochodu i
ruszamy, budze sie dopiero w obozie, gdy wychodze z samochodu okazuje sie, ze
Brwa, Misiu i inni koncza wlasnie sniadanie... podchodze do nich, dosiadam sie i
cos tam przegryzam... spaceruje po campie, a raczej miejscu, gdzie kiedys byl
camp... jest tu tak cicho, tak spokojnie, tak pusto, zamykam oczy i przywoluje
obrazy i dzwieki, ktore pamietam... Brwa i Misiu maja dopilnowac pakowanie
"dobytku" obozowego, ale ciezarowki jeszcze nie przyjechaly... siedam nad rzeka,
wstawiam krzesla do rzeki, woda przeplywa pode mna, co jakis czas macham sobie w
niej dla ochlody nogami, czytam, rozwiazuje krzyzowki, czekajac az chlopcy
wykonaja swoja prace... ale oni tez nie maja co robic, dosiadaja sie do mnie,
rozmawiamy, na obiad dostajemy tylko ryz z koncentratem pomidorowym, bo juz nic
wiecej na campie nie ma, namawiam Brwa na wycieczke jego samochodem po okolicy,
wyglupiamy sie jezdzac szybko i zatrzymujac samochod hamulcem recznym tak by
obrocil sie w miejscu... wracamy do obozu... Brwa znow sie zle czuje, ma bol
glowy, siedze wiec z nim w samochodzie, jest zle, po jakims czasie decyduje, ze
chce wyjsc z samochodu, bierzemy go z Misiem w strone rzeki, lecz osuwa sie na
ziemie, siada, ja przynosze z samochodu swoj spiwor, on kladzie sie na nim,
wszyscy w obozie martwia sie o niego, siedze przy nim, staram sie cos tam mowic,
co jakis czas na moja prosbe otwiera oczy, choc nawet to jest dla niego
wysilkiem... Major Muhammad, ktory jest w drodze z Erbilu do campu jest
informowany o sytuacji i kaze nam na siebie czekac... na terenie campu sa gory -
gory zlozonych namiotow, gory poduszek, gory spiworow, gory materacy i inne
gory, wzgorza i pagorki... przynosze stamtad poduszke dla Brwa... dopiero wtedy
inni zaczynaja myslec i jeden z nich idzie tam po materac, poduszke i posciel
dla Brwa... czas strasznie sie dluzy, lepiej byloby juz teraz odwiezc Brwa do
lekarza/szpitala, ale Misiu nie wie, gdzie zadzwonic po ambulans i w ogole mamy
czekac na dowodce naszego oddzialu... no i czekamy... w koncu dojezdza,
zabieramy Brwa do samochodu, siadam z nim z tylu, kladzie sie na siedzeniu z
glowa na moich kolanach, trzymam jego glowe i cialo na tyh wybojach, gdy
jedziemy gorska piaszczysta droga (mijaja nas tez ciezarowki, do ktorych mieli
pakowac wszystko co zostalo na obozie i na ktore czekalismy caly dzien), a potem
asfaltowa, drugim samochodem jedzie Major, Czalek i jeszcze ktos inny...
najpierw decydujemy sie pojsc do lekarza w Sziladze... jedziemy do przychodni...
lekarz przyjmuje tam pacjentow bez zamykania drzwi, to jest gdy rozmawia z
poprzednim pacjentem i jego rodzina, my cala grupa pakujemy sie do srodka,
pozniej gdy bedziemy obslugiwani - inni tez bez jakiegos skrepowania stana w
drzwiach i bede sobie wszystkiego sluchac, a nawet wleza do srodka, gdy dzwoni
lekarzowi komorka - ten przerywa badanie pacjenta na rzecz pogadania sobie z
kims tam o czyms tam, lekarz przepytuje Brwa, nastepnie wysyla go do okulisty
(chociaz nie za bardzo rozumiem po co), ale w gabinecie okulisty nie ma pradu,
wiec przenosza ta tablice, na ktorej u nas w Europie sa rzadki liter roznej
wielkosci, a u nich jest cos co przypomina litere E - normalna, lustrzana,
obrocona do gory i do dolu - do pokoju tego pierwszego doktora i tam Brwa jest
przepytywany z tego co widzi... Lekarz cos tam pisze i wysyla nas do szpitala w
Dahuk... wyruszamy w droge, znowu Brwa lezy mi na kolanach, ta cala sytuacja w
przychodni w Sziladze troche go rozbudzila, wiec rozmawiamy, to wszystko co sie
dzieje poza samochodem jest jakies dalekie dla nas, raz sie zatrzymujemy i Major
przychodzi sprawdzic czy wszystko jest ok, drugi raz jak sie zatrzymujemy - w
oknie pojawia sie Majid (przyjechal chyba jakims innym samochodem) i dosiada sie
do samochodu z Majorem i Czalekiem i jeszcze kims innym... w Dahuk jedziemy do
szpitala i okazuje sie, ze mamy nie jednego, lecz dwoch chorych - Majid ma
jakies problemy zoladkowe i ma brzuch opuchniety jakby byl w 6-miesiacy ciazy...
w szpitalu rozpoczynamy wycieczke po roznych pokojach, jakis lekarz go przyjmuje
i przepytuje, pozniej idziemy do kolejnego, ktory juz robi dokladniejsze badania
- a jako ze to ja bylam wiekszosc czasu z Brwa - wypytuje sie mnie o wszystko po
angielsku, wyglada na osobe, ktora ma pojecie o swojej pracy, jest tez
symaptyczny, slysze jednak od niego pytanie, ktore zadawane jest mi wielokrotnie
kazdego dnia "how is Kurdistan?", Brwa jest wysylany jeszcze do labolatorium,
gdzie pobieraja mu krew, dostaje tez skierowanie do szpitala i ma pozostac tutaj
na noc... wychodzimy najpierw jednak przed szpital, gdzie jeden z pracownikow
Majora czeka na nas z zakupionym dla nas jedzeniem, siadamy na trawniku przed
wejsciem do szpitala i robimy piknik - rozne salatki, kanapki, napoje gazowane,
czyli junk food - w sam raz dla chorych ;-) przyniosl on tez nowo zakupione koce
i poduszki, bo pacjenci przychodza tutaj zazwyczaj do szpitali z wlasna
posciela... spedzamy sporo czasu na rozmowach, Brwa wyglada i czuje sie o wiele
lepiej... wracamy jednak do szpitala, by zostawic tam Brwa... lecz wszystko jest
juz do gory nogami, jest straszny harmider, policja czy wojska wypraszaja
przypadkowych ludzi (nas nie - jest z nami major wojska, ktoremu nie podskocza),
sanitariusze wyprowadzaja przed szpital coraz wiecej wozkow i noszy...
dowiadujemy sie, ze tylko dwie godziny drogi stad byl ogromny zamach, w ktorych
zginelo i jest rannych kilkaset ludzi... czesc z nich wioza do szpitali w
Mosulu, czesc tutaj, czesc gdzies indziej... teraz, gdy jestem w miejscu, do
ktorego maja przywiezc poszkodowanych, rannych, poparzonych, porozrywanych w
zamachu terrorystycznym - dociera do mnie, jak blisko jestem od tego
wszystkiego, od tego nieszczescia... oczywiscie nie moga w szpitalu przyjac Brwa
ani innych chorych, bo potrzebuja miejsca dla ciezko rannych ludzi z Sandzaru...
do mnie nie dociera chyba jeszcze skala tego, co sie wydarzylo, dopiero majac
dostep do mediow w nastepnych dniach, zrozumiem jaki ogromny do byl zamach
(podobno najwiekszy od czasu 11 wrzesnia 2001 r.)... tymczasem my wracamy do
obozu... w drodze powrotnej Brwa znowu lezy mi na kolanach, ale ja przysypiam,
bo jestem juz tym wszystkim zmeczona i czasem na jakis wybojach samochod
podrzuca nas, bowiem on oslabiony, ja zaspana - jestesmy troche bezwladni, nawet
nie zauwazam kiedy dojezdzamy do obozu... w obozie chca dla mnie rozkladac
namiot, lecz upewniam ich, ze nie trzeba, nie potrzebuje, chlopcy zasypiaja na
lozkach rozstawionych w obozie, a ja w samochodzie na tylnym siedzeniu... dzieki
temu, ze mam dni tak wypelnione wrazeniami - nie mam zadnych problemow z
zasnieciem....

beduinka 9 Beduinka w Iraku 22.08.07, 11:51

15.08
wstaje rano, wyspana, ide zrobic pobudke reszcie, czesc spi, czesc siedzi na
lozkach i rozmawia... dosiadam sie, a raczej dokladam na ktores z wolnych
lozek... szkoda tylko ze zdekonstruowano juz prysznice, bo jest to cos o czym
marze... myje wiec tylko twarz, rece, nogi i zeby w rzece, objadamy sie tez nad
rzeka arbuzem, pozniej idziemy do kuchni i wynajdujemy sobie jakies tam rzeczy
do zjedzenia i wcinamy sniadanko... chlopcy (oprocz Brwa, ktory juz sie lepiej
czuje, ale nadal jest oslabiony) zajmuja sie jakims zawodowymi dyskusjami, a
takze wszystkim pracownikom wyplacane sa wynagrodzenia za prace podczas obozu...
troche laze, troche sie nudze, rozkladam spiwor na ziemi nad rzeka, probuje
robic troche rozciagania, brzuszkow, kopniec, ciosow, zolnierze siadaja i patrza
sie na moj trening, dostaje od Brwa bure, ze nie wypada, ide sie wiec nudzic do
samochodu, rozwiazuje krzyzowki, Brwa tez wsiada do samochodu, wlacza silnik i
bawi sie pedalem gazu i kolami tak by wzbudzac chmury pylu i piasku, ogarniajace
grupke wspolpracownikow - chyba ich tym troche denerwujemy... po jakims czasie
Brwa decyduje, ze nie bedziemy juz wiecej na nich czekac i wyruszamy sami w
droge powrotna...
prosze go o zatrzymanie sie przy dawnym domu Saddama Hussaina, wchodzimy do
srodka, pomieszczenia sa spladrowane, na scianach sa graffiti z roznymi napisami
po kurdyjsku, arabsku i angielsku... chodzimy po jego dawnych pokojach, zagladam
do lazienki, gdzie sie myl i kibelka, gdzie chodzil za potrzeba... dom znajduje
sie na wzgorzu... cale wzgorze plus otaczajace go kilka (kilkanascie?) hektarow
otoczone sa wysokim murem, co jakis czas na murze sa wiezyczki straznicze, droga
wjazdowa na wzgorze w kierunku domu tez otoczona jest dodatkowym murem... z domu
roztacza sie piekny widok na cala okolice.
wyruszamy w dalsza droge, ktora nam szybko mija... po dojechaniu do Erbilu
najpierw idziemy do restauracji cos zjesc, ja nie jestem glodna i zadowalam sie
muqabbalatami (przystawkami)... umawiamy sie telefonicznie, ze Hevi przyjedzie
do domu Brwa i mnie odbierze, bowiem teraz przeprowadzam sie do jego rodziny...
gdy dojezdzamy do domu mama i bracia Brwa sa niezadowoleni, ze sie
wyprowadzam... pakuje swoje rzeczy, przyjezdza Hevi i odjezdzam z nim...
najpierw jedziemy do Iskan, gdzie idziemy do kafejki internetowej, ale
polaczenie jest fatalne, a wkotce calkiem zanika... nastepnie namaiwam Heviego
na nargile, ale w poblskiej kawiarni jej nie serwuja, wiec jedziemy do jego
domu... witam sie z jego siostra, babcia i mama... tata juz spi... cos tam
jeszcze sobie rozmawiamy, biore prysznic (uff jak dobrze, bo
dwudniowej-bezprysznicowej wycieczce) i klade sie razem z kobietami spac w
salonie, gdzie jest w miare najchlodniej, a raczej najmniej duszno i goraco...

sekwana2005 Re: 9 Beduinka w Iraku 22.08.07, 17:20

Beduinko droga...
Ty dla tych biednych ludzi groźniejsza jesteś niż Armia Czerwona,
Wehrmacht, Bin Laden i US Marines razem...
Na bóle brzucha sałatkami na trawniku cżęstujesz?
Na sniadanie, skoro facet ma spuchniety brzuch jak kobieta pod
koniec ciąży - arbuza?
A wcześniej ich wysyłasz, by "swoje sprawy" załatwili w piekarni?
Ale dobrze, ze przynajmniej sobie krzywdy nie robisz...
I by nikt tobie nie zrobił nigdy...
Ja właśnie usłyszałem rzecznika naszego MON, ze skoro zagraniczne
media wygadały, iz polscy żołnierze w Afganistanie trochę cywilów
zastrzelili, bo od terrorystów nie odróżniali, to MON obiecuje
odszkodowanie dla starszyzny wioski...
To już mało smieszne, zarówno dla Polaków jak i Afgańczyków...
Dawno temu, zanim jeszcze Rosjanie do Afganistanu weszli, mój kolega
był tam na trekkingu - pożyczyłem potem od niego i szpanowałem czapą
afgańską z jakimiś chyba owczymi "dredami"...

beduinka 10 Beduinka w Iraku 26.08.07, 10:44

16.08.2007
Rano wstaje, ojciec jest juz na nogach, wiec sie z nim witam, matka i babcia tez
juz wstaly, siostra wkrotce tez sie podrywa, Heviego trzeba budzic... jemy
sniadanie (Hevi nie - bo on sie strasznie powoli do wszystkiego przygotowuje, on
pozniej sam podjada)... jajko sadzone, sery, jogurt, dzem z fig, trzy rodzaje
pieczywa, popijane herbata...

Pozniej jade z Havim i jego siostra do Ministerstwa Turystyki, gdzie dostaje
mape, ulotki na temat Kurdystanu, natomiast moje pytania pozostaja bez
odpowiedzi lub odpowiedz na nie jest bardzo ogolna i nijaka... no coz... pozniej
jedziemy do Muzeum Archeologicznego, ktore posiada ciekawe zbiory... niestety
czesc z nich to kopie - bo orginaly zostaly zabrane do Muzeum w Bagdadzie i
najprawdopodobniej bezpowrotnie utracone... dla Heviego i jego siostry jest to
pierwsza wizyta w tym muzeum... (prawie) wszystkie zbiory posiadaja opisy po
kurdyjsku, arabsku i angielsku...

Nastepnie jedziemy do cytadeli... zwiedzamy dwa muzea... w pierwszym sa
prezentowane przede wszystkim rozne rodzaje dywanow - z roznych rejonow,
uzyskiwane roznymi metodami, w drugim jest misz masz wszystkiego - rozne
bibeloty, zabytkowe przedmioty, sa rzeczy ladne i raczej cenne pomieszane z
totalnymi lapaczami kurzu... jest tego poupychane tyle, ze nie wiadomo, gdzie
uczepic wzrok... oprocz przedmiotow nalezy tutaj podziwiac tez sam zabytkowy
budynek, w ktorym ulokowano to muzeum.... pozniej wchodzimy do galerii, w ktorej
jest wystawa nowoczesnej europejskiej i amerykanskiej sztuki...

Chce jeszcze pochodzic po cytadeli, ale Hevi goni mnie, ze musimy juz wracac do
domu... przechodzimy wiec juz tylko przez bazar, m.in. przez jego uliczke z
produktami spozywczymi... jednym z przysmakow sa slodycze, wiszace na
specjalnych sznureczkach, o kolorze ciemnobrazowym i ksztaltem przypominajace
odchody - w zwiazku z tym moim skojarzeniemi - od tej pory bede nazywac to cos
"shit", nawet nie pamietajac prawidlowej tego nazwy...

Wracamy do domu, gdzie czeka juz na nas obiad... mama Heviego naprawde sie
stara, stara sie by mi smakowalo, stara sie mnie utuczyc ;-) po obiedzie troche
odpoczywamy, a nastepnie ruszam z Hevim do parku publicznego Erbil, by popalic
nargile, siedzimy wiec sobie w parku, w kawiarni, przed nami jest jezioro, po
ktorym ludzie plywaja na rowerach wodnych ksztaltem przypominajacych labedzie i
trudno mi uwierzyc, ze jestem w Iraku... nargila jest pyszna, rozmowa troche
ckliwa... po jakims czasie dolacza do nas Balen (Misiu Gumisiu)... wracamy do
domu juz po polnocy...

beduinka Beduinka juz nie w Iraku 28.08.07, 14:40

Beduinka juz nie w Iraku
Beduinka jest w Turcjı

Spedzılam w Iraku cudowny mıesıac - jakos nıkt mnıe nıe porwal ı nıe
trzeba mnıe bylo na koszt polskıego podatnıka oswobadzac - jak to
nıektorzy krakalı
Poznalam cudownych ludzı ktorzy otowrzylı przede mna swoje serca ı
domy ı z radoscıa ı troska pokazywalı mı swoje strony

beduinka Re: Beduinka w Iraku 07.10.07, 01:52

zauważyłam, że moje opisy urwały się na 16 sierpnia, a ja byłam w
Iraku do 26 sierpnia... niedługo się zmobiluje by opisać kolejne
dni...

tetys Re: Beduinka w Iraku 07.10.07, 11:13

właśnie właśnie, proszę się nie lenić tylko opisywać! :P

beduinka moje zdjęcia z Iraku 08.10.07, 15:27

zapraszam do obejrzenia moich zdjęć z Iraku

picasaweb.google.co.uk/beduinkainiraq

aisza5 Re: moje zdjęcia z Iraku 07.10.08, 14:32

picasaweb.google.co.uk/beduinkainiraq/Camp#5118783645564625362
- jedni się modlą, inni w tym czasie przenoszą pociski...

aisza5 "Mniej zabitych w Iraku " GW 07.10.09, 22:55

Jak dobrze, że sytuacja w Iraku się normalizuje i może za jakiś czas
bedzie mozna zaplanować podobną wyprawę, jak nasza Beduinka?????????

Mniej zabitych w Iraku

wyborcza.pl/1,75477,7101159,Mniej_zabitych_w_Iraku.html
W sierpniu w atakach rebeliantów i zamachach bombowych w Iraku
zginęły 203 osoby czyli połowę mniej niż w lipcu gdy życie straciło
456 osób. To także najmniejsza liczba ofiar od maja. Zdaniem części
obserwatorów spadek liczby ofiar to efekt stabilizacji następującej
po wycofaniu się armii USA z miast i przekazaniu ich irackiej
policji i wojsku. Ale są też głosy, że było mniej zabitych dzięki
ramadanowi, świętemu miesiącowi muzułmanów.
...

aisza5 Re: Beduinka w Iraku 27.09.10, 10:26

up

Najnowsze z forum &#9829 Kraje arabskie &#9829

Zaloguj się