34 - Rb13

Niedzielne popołudnie

[rb13]

Niedzielne popołudnie


Już jesteśmy po kościele
Nic ciekawego się nie dzieje
Kot grzeje się na kaloryferze
Syn gra na komputerze
Pies piłkę wciąż przynosi
Rzuć mi grzecznie prosi
Żona moje koszule prasuje
Nawet w niedzielę pracuje

Obiad na gazie cicho pyrczy
Odkurzacz zaś głośno wyrczy
Żona w sprzątaniu się wyżywa
Zaraz powie- jestem ledwie żywa
Taka dziwna - jest już ona
Wciąż w niedzielą zmęczona
Mnie też strzyka , coś tam boli
Jakbym przepracował się na roli

Muszę poleżeć na tapczanie
Lecz na obiad pewnie wstanę
Och. Już przeczytałem gazety
Nic w nich nie ma niestety
Teraz naszła mnie ochota
Pobawić się guzikami pilota
Nic ciekawego - moje Kochanie
Nie ma dziś w tv programie

Boże - żona znów zmywa talerze
Dzieciak jeżdzi na rowerze
Nigdy nie ma dla mnie czasu
Poszedłbym... z nią do lasu
Tobie tylko bzdury w głowie
Na mą propozycje powie
Och ta moja ślubna żona
Życiem jest już znudzona

Ho,ho w powietrzu czuję kłótnie
Lepiej drzemkę sobie utnę
Jakież miłe przebudzenie
Mam takie oto widzenie
Pianka na piwie buzuje
Trochę lepiej już się czuje...
Widzicie jak u nas jest cudnie
W każde niedzielne popołudnie

Ryś B. Kraków 13.11.2003 godz.2348

Otchłań bezmiaru miłości...

[rb13]

Otchłań bezmiaru miłości

Rozsypane na poduszce hebanowe włosy
Rozczesuję pióropuszem z palców
Delikatnie układając w lśniący pawi ogon
Jak ważka zawisam nad koralowymi ustami
Składając pocałunek tchnieniem wiatru
Wydobywając senny szept – kocham Cię

Powiewem zefirka bezgłośnie spływam
Na dwie kule wytoczone z alabastru
Zwieńczone brązowymi tarczkami
Bezgłośnym trzepotem skrzydeł motyla
Wywołuję drobne fale zmarszczek
Na grzbiecie których unoszą się
Słodkie niczym miód dwie rodzynki

Bezszelestnie na skrzydłach nietoperza
Muskając na brzuchu otoczkę małej jaskini
Zdążam na wzgórze wśród wysmukłych kolumn
Porośnięte gąszczem czarnego lasu
Gdzie majaczy pieczara z różowego wapienia
Skrywająca mroczną tajemnicę życia

Co po chwila niczym płochliwa polna mysz
Zatrzymuje się i zamieram ze strachu
Nasłuchując Twojego cichego jęku
Delikatnie budzącej się rozkoszy
By po chwili bezszelestnie spaść w dół
Niczym śnieżna sowa na upragniona zdobycz
Zatracając się w pierwotnym instynkcie

Z szeroko otwartymi oczami przedzieram się
Badając językiem węża wejście do pieczary
Wchłaniam piżmowy zapach tajemnicy
Skrzydłami kolibra muskam Twą muszlę
Oblewany kaskadą morskiej piany
Wydobywając z Twych ust ni to skargę
Ni to przejmującą rzewną pieśń pełną żałości


I niechcący zdmuchnąłem z twarzy resztki snu
Odsłaniając ciemną otchłań bezmiaru miłości...

Ryś B. Kraków 15.11.2003 godz.1312

Pokój nr 21

[rb13]

Pokój nr 21

Proszę się... ubrać
Z przed ekranu monitora
Niczym przez mgłę docierają
Gorączkowe szepty
Padają znaczące spojrzenia
Proszę...
Oto Pana diagnoza

Biała koperta z kartką
Wewnątrz kilka linijek pisma
Parzy ręce żywym ogniem
Porażającej trwogi
I lakoniczne słowa
Proszę...
Czekać pod pokojem nr 21

Oblany lepkimi kroplami strachu
Otoczony zapachem lęku
Z posmakiem metalu
Niewidzialne łzy spływają
Drapiąc suche gardło
Proszę..
Dławi płomień przerażenia

Z bladą twarzą
Niewidzącym wzrokiem
Przenikam zaklejona kopertę
Z wyrokiem
Czyżby najwyższej kary ?
Składam błagalne
Proszę...
Do zamkniętych drzwi

Czując na ramieniu czuły dotyk
„Białej Pani”
Z pustymi oczodołami
Wciąż mając nadzieję
Na łaskawy wyrok losu
Proszę...
Potwierdźcie nieprawdę!

W trwożnym oczekiwanie
Wyrzucając z siebie
Z szybkością karabinu maszynowego
Dawno zapomniane modlitwy
Pełen nadziei
Proszę..
O odroczenie wyroku

Zapomniany Skazaniec
Zamknięty w niewidzialnej
Skrzyni czasu
Gdzie minuta trwa dłużej niż godzinę
Trwam w oczekiwaniu
Wpatrzony z nadzieją
Proszę...
I otwarły się w drzwi pokoju 21


Wszystkim co w trwodze oczekują przed
pokojem 21

Ryś B. 18.11.20003 r. Godz.1842

Pocałunek

[rb13]

Pocałunek

Przyfrunął w szeleście deszczu
Na skrzydłach wiatru tchnienia
Nieśmiały pocałunek
Cały w muzycznych lśnieniach

Na ustach skrzydłami motyla
Zagrał miłosne przesłanie
I płynął tęskną melodią
Budząc uczucia zapomniane


Ryś B. Kraków 19.11.20003 r. 0849

Autoportret

[rb13]

Autoportret

Codziennie rano w widzę twarz
Bez okularów jakby we mgle
Och - nos chyba za szeroki masz
Wyraźnie widać to w lustra szkle

Czoło tez jakby za wysokie już
I te włosy w popielatym kolorze
Zatoczki widać - łysina tuz tuż
Zaczesywanie też nie pomoże

Koło oczu jakieś drobne kreski
To pierwszych zmarszczek znak
Pozostał oczu kolor niebieski
I znaków szczególnych brak

Tak napisano przed wielu laty
W d.o. przez KM MO wydanym
Stan cywilny wolny – nieżonaty
RB – kaligraficznie podpisanym

Wczoraj odebrałem nowe zdjęcie
Pytam siebie cicho - cóż to za twarz
Powiedziałem z wielkim przejęciem
Panie - chyba aparat kiepski pan masz

Wciąż w przesłaniu swoim trwam
Przecież wciąż jestem piękny i młody
I mimo upływu lat nadzieje mam
Że nie brak mi też męskiej urody

A tu ze zdjęciu patrzy na mnie twarz
Nobliwego starszego już człowieka
Ile mi panie fotograf lat pan dasz ?
Pięćdziesiąt ! Ależ ten czas ucieka !


Ryś B. Kraków 20.11.2003 r. Godz.1634

Pocałunek II

[rb13]

Pocałunek II

Usta o miękkości aksamitu
Zroszone mgły perłami
Wonne jak kwiaty mirtu
Smakują leśnymi owocami

Oszołomiony ich słodyczą
Opity nektarowymi sokiem
Nim zmysły me się nasycą
Szybuję rozkoszy obłokiem

Wznoszę się ponad ziemię
Do szczęścia krainy bram
Wyczuwając burzy tchnienie
W oczekiwaniu błysku trwam

Ogłuszony falą namiętności
Czując pioruna uderzenie
Zatracony w ust słodkości
Spływam deszczu drżeniem

Ryś B. Kraków 24.11.2003 r godz. 1439

Zamień płacz w radości łzy

[rb13]

Zamień płacz w radości łzy

Wśród pustych ścian niesie się pogłos
Wyrzutów sumienia ?
Szum pióropuszy palm
Nie przynosi ulgi zapomnienia

Powraca echem bez odpowiedzi odgłos
Pytań pełnych zwątpienia
Została tęsknota, smutek, żal
Poczucie odrzucenia

Nie zważając na przestróg głos
Pożądaniem zaślepieni
Niczym ćmy lecimy ku zatraceniu
Oślepione blaskiem płomieni

Nie zważając na przestróg głos
Czy pożądaniem złudzona
Niczym ćma leciałam ku zatraceniu
Blaskiem miłości oślepiona

Nie bacząc na przewrotny los
Oboje żądzą omamieni
Niczym lis złapany w potrzask
Więzy małżeńskie przegryziemy

Nie straszne nam ukłucia żądeł os
Namiętnością połączeni
Cóż ludzki jad wywołał wstrząs
Wyszliśmy bardziej złączeni

Nie liczył się złotych monet trzos
Miłością szaleni
Niczym złączone wiosną ptaki
Gniazdo uwijemy na obcej ziemi

W jesieni przekwita już wrzos
Czułości spragnieni
Gorączkowo szukamy swych ciał
Wspólnie osamotnieni

Nie milknie plotkarski rozgłos
Wciąż krąży bez litości
Mamo -Tyś wciąż twarda jak kamień
Błagam o okruch miłości

Trudny na obczyźnie los
Razem, a jakby zapomniani
Mamo - Zamień płacz w radości łzy
Do domu nieśmiało pukamy

Nie czas na czworo dzielić włos
Córka Twa odrzucona
Na progu domu roni łzy
Miłości Twej spragniona

Dedykowane Sylwii i Arielowi

Ryś B. Kraków 24.11.2003 r. Godz. 2320

XV list Matrony Polskiej

[rb13]

XV list Matrony Polskiej
czyli Matrona na Prezydenta RP

Dziś przeczytałam ,że najwięcej mają w sondażach
J.K. i A.L. jako kandydaci na stanowisko na prezydenta
Nie wiedzą ,że Matrona swą kandydaturę też rozważą
I jakiego mają we mnie poważnego konkurenta

Już nie chcę być Rzeczpospolitej tylko posłem
Wolę jako Prezydent RP zdobywać w świecie sławę
Mnie się marzą - osiągnięcia bardziej wzniosłe
Wczoraj z moim starym przedyskutowałam tą sprawę

O nie, nie o zaszczytach po nocach dla siebie marzę
Wierzcie mi - kłamać przekonująco to nigdy nie umiałam
Do dobrobytu Was poprowadzę za marną prezydencka gażę
Jestem uczciwa- wystarczy popatrzeć na moją mowę ciała

Szybko zrobiłam zaplecza swego przegląd kadrowy
Mam kilkunastu przyjaciół w zanadrzu na urzędy
Co tam nazwiska - teraz wyleciały mi z głowy
Iluż znajomych będzie ubiegać się o moje względy

Co prawda Prezydent do polityki wnosi niewiele
Roboty ma niedużo - ustawę podpisze lub zawetuje
Niby teoretycznie na polskiego państwa stoi czele
A tylko medialny obraz głowy państwa kreuje

Co mówicie , że nie mam skończonej wyższej szkoły
Z doświadczenia wiem – to nie żadna przeszkoda
Prócz dyplomu ,mam inne osobiste cenne walory
A do tego w moim cv. - nie takie rzeczy się poda

O np. wyższa szkoła - jak czerwoną aktywistką byłam
Mnóstwo kursów miałam – mam m/i na przykład
Dyplom WSM-L z który wyróżnieniem ukończyłam
Tam były I sekretarz miał nawet z ekonomi wykład

Mam też ekonomiczne predyspozycje na prezydenta
Jeździło się na handel nie tylko pociągami przyjaźni
Jugosławia, wolny Triest, Turcja, Węgry - któż spamięta
Te utarczki z polskimi celnikami bez żadnej bojaźni

Bez obawy stanę na czele armii jako wódz naczelny
Prowadziło się chłopaków do boju każdego trzynastego
Potwierdzą - jaki przywódca był ze mnie dzielny
Gdy rzucałam kamieniami w rocznice stanu wojennego

Cóż jeszcze – ach w tenisa stołowego też grałam
Dosyć dawno w ZSRR , podczas przyjaźni pociągu
Nawet z Aloszą z KGB z konsomołu raz wygrałam
Ci...z nim kontakt w alkoholowym ciągu też miałam

Matrona obiecuje jak zostanie wybrana na prezydenta
Z godnością na barkach będzie dźwigać władzy ciężar
Niczym matka Polaka o wszystkich obiecuje pamiętać
I dbać o obywateli jak dba swojego kochanego męża

Jest poważny problem jak go nazywać mojego starego
Na wzór żon prezydentów tzw. „Pierwszych dam”
Czuję jak będą pękać ze śmiechu kumple jego
Gdy usłyszą tytuł Apolinary Baran –„ Pierwszy pan”

Ryś B. Kraków 25.11.2003 r. godz.1458

Cmentarz symboliczny pod Osterwą

[rb13]

Cmentarz symboliczny pod Osterwą

Gdzie limba dumnie rozpościera skrzydła
Wśród szczytów śniegiem opruszonych
Pośród krzyży misternie wyrzeźbionych
Żałobną pieśń wietrzyk bezgłośnie łka

Między krzyżami w pierwszym śniegu brodzę
W zadumie czytam wyryty napis na tablicy
Wmurowany w cmentarną ścianę kaplicy
Umarłym na pamiątkę ,żywym ku przestrodze

Pomiędzy wantami snem wiecznym śpią
Ci co w zamieci śnieżnej , deszczowej słocie
W mlecznej mgle czy słonecznej spiekocie
Ku swemu przeznaczeniu w góry idą

Pogwizdując cicho wśród skał rozłomów
Wiatr halny melodie góralskie im śpiewa
Pokłony składają im krzewiny i drzewa
Ty zaś turysto w ciszy modlitwę im zmów

Ryś B. Kraków 25.11.2003 r. Godz.2130

Niemoc

[rb13]

Niemoc


Gorzkie łzy łykam słysząc słowa te
W omdleniu czule wyszeptane
Kochany - teraz już weź mnie
A Tyś ukarał mnie niemocą Panie

Ryś B. Kraków 26.11.2003 r. Godz.2308

taniec miłości

[rb13]

Taniec miłości

Kochanie - nie pamiętam ile razy
W szalonym tańcu na rozkoszy fali
Szept zamieniałaś w krzyk ekstazy
Zaś ja bramy raju widziałem
w nieodległej dali

Słyszysz jak gra muzyka naszych ciał
Zrazu powoli niczym poloneza krok
Szybko wpadam w taneczny szał
Krzycząc - Niech wiecznie trwa
ten miłosny rock

Gasną ostatnich spazmów dźwięki
Cichną niczym we mgle wypowiedziane
Już tylko echem niosą się rozkoszy jęki
Wśród nich słowa czule wyszeptane
Kocham Cię kochanie !

Ryś B. Kraków 27.11.20003 godz.1422

Za rozkosz...

[rb13]

Za rozkosz...

Kiedy wolno płynę
Kołysany w rozkoszy oceanie
Wiatrem pożądania gnany
Szeptasz...dobrze mi kochany

Kiedy przez rajskie wrota
Gwiazdami otoczony
Pędzę na szału rydwanie
Wołasz...zwolnij kochanie

Kiedy na skrzydłach burzy
Biegnę deszczem zroszony
Czując ekstazy dreszcze
Prosisz ...poczekaj jeszcze

Kiedy akordy uniesienia
Gasną sennym mrokiem
Słyszę słowa wyszeptane
Za rozkosz...dziękuję ci kochanie

Ryś B. Kraków 28.11.20003 godz.1338

Pocztówka z Nowej Huty

[rb13]

Motto
Co dzień przesuwa się ku mnie bliżej Nowa Huta.
Co dzień gmach rośnie w niebo wyżej - Nowa Huta.
Co noc nad Kombinatem - łuna.
Budujcie!
Jalu Kurek Z Nowej Huty pocztówka


POCZTÓWKA Z NOWEJ HUTY

Po betonowym placu zakończonym
Stopniami prowadzącymi do nicości
Wśród zapachu resztek gnijących lisci
Wiatr rozsupłując splątane węzły historii
Wyśpiewuje socrealistyczne pieśni

Przez pseudo renesansowe podcienia
Kandelabry zapomnianą świetnością
Rzucają niebiesko-fioletowe cienie
Na pokryte hutniczym pyłem mury
Po których wspina się zielony mech

Z okładzin z piaskowca dumnie woła
Bohomaz z czarnej farby - Hutnik pany
Złuszczoną olejna farbą zwisają smętnie
Resztki dumy socjalistycznego miasta
Wśród paru nowych plastykowych okien

W cieniu gasnącej łuny z nad HTSu
Z Międzynarodówką na ustach
Spragniony duch Lenina z urwana stopą
Przemierza szlak od Stylowej do Arkadii
I rozbijając się na drzwiach banku BPH

Zaskoczony z przerażeniem patrzy jak
Z pochylonymi bez szacunku głowami
Chyłkiem przemykają robotnicze plecy
Niosące garb wspomnień o świetności
I z sardonicznym chichotem usnął na wieki

Rys B. Kraków 01.12.20003 godz. 1340

-
Prius quam exaudias ne iudices - Nie sądż, zanim nie wysłuchasz

Kamień

[rb13]

Kamień

Na ścieżce wijącej się
Pomiędzy wyniosłymi wapiennymi skałami
Wśród zapomnianych brunatnych liści
Leżał kamyk
Biały z żółtawym nalotem
Niczym zęby
Starego konia
Naznaczony czarnymi nitkami
Starości
Wpatrywałem się z zazdrością
W jego długowieczność
Rozsypał się w dłoniach
Na okruchy
Niczym moje życie
Odsłaniając
Białą twarz śmierci

Ryś B. Dolina Będkowska 30.11.20003.godz.1510

W Rohackiej Dolinie

[rb13]

W Rohackiej Dolinie

Przez majestat graniowych krawędzi
Przebłyskują brylantowe promienie
Nisko płynącego jesiennego słońca
Rozświetlając doliny mroczne cienie

Z ukrytej wśród zieleni kosodrzewiny
Popatrz na góry - spod drewnianej wiaty
Na skute lodem Tatliakowe jezioro
Pomalowane w mrozowe kwiaty

Na Wołowca czerwone pola skuciny
Co lśnią opruszone szronowym cukrem
Na wyniosłe kirem obleczone Rohacze
Ze żlebami malowanymi lodowym lukrem

Na lewo na Rakoń wije się ścieżka
Niczym żółtawy wąż wśród zieleni
Szczyt w ten grudniowy krótki dzień
Wciąż kolorami złotej jesieni się mieni

Wtem poszum wiatru drzewami zakołysze
Słońce skryło się za ciemną zasłoną gór
To nagłym powiewem spadł na dolinę
Mroźny płaszcz z mgielnych chmur

Ryś B. Kraków 05.12.2003 r. godz. 1454

Spisano wczoraj w w Dolinie Rohackiej nad Tatliakowym jeziorem

Werdykt Piłata

[rb13]

Werdykt Piłata

Otulone płaszczem mgły
białe brzozy
poranione psimi pazurami
wabiły przenikliwym zapachem amoniaku
zmieszanym z sierścią strachu
zdziczałego kota.

Obciążone przerażeniem
cienkie gałęzie
z zawiązanymi oczami ważyły
przeszywający wrzask strachu
burego kociaka
wpatrzonego księżycowymi oczami
w taniec psiej sfory

Gwałtownym podmuchem wiatru
obmywając ręce
ślepa sprawiedliwość
wydała werdykt Piłata
przekazując wydanie wyroku
w tłum gapiów
kłapiących białymi kłami

Wieszcząc wykonanie kary
szczekliwą modlitwą
sfora witała majaczący
wśród mlecznej pajęczyny cień księżyca
w niewinności brzóz
dumnie włócząc
chorągwie burej sierści


Ryś B. Kraków 04.12.2003r. godz. 2107

[rb13]

Pokój nr 21 II


Zaśmierdziałe mgławicami poetyczne książki
Porozcinam żyletką
Tańcząc w objęciach schizofreniczny taniec
Z nagą kobietką
Zdzieraną pasami mocując się z cieniem
Z fioletowej ściany
Kaftan pulsuje sino-niebieskim światłem
Ha, ha - ja jestem obłąkany ?
Poraniona ,wyje dusza ,a białe opaski
Bandażują mi ręce
Kurwa podaj długopis - słyszysz te słowa
Wymówione w podzięce

Znów pokój nr 21 woła drzwiami bez klamek
Niewidzący wzrok
Zarzucając wędkę na białych kartkach papieru
Haczykiem rozrywam mrok
Sennej recepcji pełnej krążących much
Po wyblakłych lamperiach
Brud życia za paznokciem, zbłąkany wzrok,
Zdiagnozowana histeria ,
Wraca poczucie niezrozumienia niczym
Przemoczone jesienią buty
Poezja panie ,poezja pan jej nie rozumie
Romantyzmem zaszczuty

Ryś B. 08.12.2003 r. godz. 1714

Czas miłości

[rb13]

Czas miłości
Z cyklu „Arcydzieła?”

Drażnione zapachem gotowanych potraw
skręcane uśmiechem wyczekiwania
brzuszki dzieci
wypatrywały betlejemskiej gwiazdy
głoszącą miłość całemu światu
przez cień choinkowej bombki

W fontannie wirującego piachu
z wdzięcznością wbijając zęby w urwana rękę
pustynny pies
śpiewał hymn miłości
do zdetonowanej przez fedajna bomby
czerwieniąc mordę młodą krwią

Ryś B. 0612.2003 r. godz. 1945

Armagedon

[rb13]

Armagedon
Z cyklu „Arcydzieła?”

Czas znikł w przestrzeni
wskazując godziny niebytu
wśród parseków gwiazd

Czarna dziura
z sardonicznym uśmiechem
pożerała kolejne wirujące planety

Meteory zmieszane z kosmicznym pyłem
wbijały się w wydęte brzuchy planet
mieszając się z zgniłą posoka wulkanów

Porozrywane aorty bluzgały czerwoną lawą
znacząc krwawymi potokami zanikający świat

Ryś B. 07.12.2003 godz.2138

Nic nie mów

[rb13]

Nic nie mów

Krzykiem rozkoszy dźwięczy
Ostatni Twój pocałunek gorący
W słowach w kolorach tęczy
Wiosny zapachem pachnący

Ciepłego wiatru tchnieniem
Rozbłyskiem księżyca blasku
Nocy upojnej wspomnieniem
Promieniem słońca o brzasku

O poranku sennymi oczami
Patrzysz w kolorze chryzoprazu
Błysk koralowych ust mami
Nic nie mów - Całuj od razu

Ryś B. Kraków 10.12200 r. godz. 1431

Obrazek z dzieciństwa

[rb13]

Obrazek z dzieciństwa


Pamiętam z dzieciństwa obrazek
Do dziś naiwnością swą zachwyca
Gdym o poranku odmawiał pacierze
Prowadził w cały bieli niczym gołębica
Przez most jasnowłosą dziewczynkę
Trzymając ją za rękę - Anioł Stróż
A ja mówiłem słowa modlitwy
Której dziś ....nie pamiętam już

Ryś B. Kraków 10.12.2003 r. godz.1140

farinelli

[rb13]

Farinelli

Zadrwił ze mnie przewrotny los
Nazywając mnie mężczyzną
Dał sopranowy piękny głos
Naznaczając niewidzialną blizną

Wokół mnie kobiet wielki krąg
Bom biegły mistrz sztuce miłości
Wprowadzam je przy pomocy rąk
W obszary niebiańskiej błogości

Kiedy chwila miłości nadchodzi
To mój brat pławi się w rozkoszy
Moje pożądanie łza zaś chłodzi
Lecz ulgi w cierpieniu nie przynosi

Cóż ,że brzęczy pełen złota trzos
Sława też nie przynosi mi radości
Tak drwi ze mnie przewrotny los
Nie dając poznać prawdziwej miłości

Ryś B. Kraków 11.12.20003 r. godz.1430

Niemoc II

[rb13]

Niemoc II


Już ,już jesteś na rozkoszy skraju
W mym ciele też szaleje płomień
Gdy otwierasz swe bramy raju
Czuję oczy z wyrzutem zwrócone

Na nic nieśmiałe Twe pieszczoty
Gdy ciało ogarnia trwożny chłód
Na dotyk Twój nie mam ochoty
Słyszę - tobie pomóc może cud

Pod mroźnego wiatru spojrzeniem
Trwożnie więdnie dumny kwiat
Pod nieuchwytnym tchnieniem
W oczach zanika niedawny chwat

Jeszcze przed chwilą taka urocza
Teraz Twa czułość w złości kona
Nienawiść rodzi się w Twych oczach
Spada drwiącego uśmiechu zasłona

Ryś B. Kraków 11.12.2003 r. godz. 2343

13 grudnia

[rb13]

13 grudnia

Gasnąc sen o wojnie dzwoni w uszach trwogą
w splątanych ramionach
Do przesyconej zapachem miłości sypialni
czarny ptak w szponach
przyniósł na wschodnich skrzydłach hutnicze miazmaty
W szarości poranka
niesie się krzyk tupotem bosonogiego głosu
Tato nie ma „Teleranka”
W kwiatach namalowanych na krawędziach szyb
cień „Rudego” majaczy
Telewizor sypie śniegowym puchem na trzech kanałach
Co to znaczy ?
Na ulicy „morowe” postacie grzeją ręce przy koksiaku
wytupując kazaczoka
Rany boskie - stan wojenny wprowadzono
Krzyk niesie się po blokach

Ścigając się na tekturze czerwonej legitymacji
O porannym głodzie
Z czołgiem dyszącym nienawiścią na karku
Ślizgając się po lodzie
to biegnąc w dziurawych na butach w ostatniej bramie
gubiłem marzenia
o najlepszym ustroju na świecie 13 grudnia
jakby od niechcenia
otulony biało-czerwonym sztandarem
niczym stalowym pancerzem
Otrzeźwiły moje poglądy plujące czerwona wodą
„skotów” dwie wieże
krótkie szkolenie z wypisami wolności na plecach
pogłębiło doznania
spotkanie z rycerzami Vadera ( nie znając Gwiezdnych Wojen) na
ścieżce zdrowia poznania

Ryś B. Kraków 15.12 2003r. godz.1727

Jam poeta wpatrzony w niebo skąd...

[rb13]

Jam poeta wpatrzony w niebo skąd płomień wystrzela

Wśród meandrów pustych butelek żeglując po morzu niebytu
jestem niby łódź
kręcona tajemnymi prądami znikających strof
Mych pieśni nie budź!
gdy płynę w kałuży szczyn po amoniakalnym morzu
kołysany weny falami
kartonowym okrętem wśród piratów złomowisk
naznaczonych bliznami
niepamięci wrodzonego idiotyzmu chowam swój ,
młodzieńczy urok
żeglując w niebyt poszarpanymi żyłami płynącego gorąca

Zamglony wzrok
wpatruje się w spojrzenie przechodnia z oczami
z gwiazd w locie
otulonych mgławicą majaczącym coś o koniecznym
do życia powrocie
Wśród konarów wyciągniętych rąk skandując
nieznane mi wersy
chwiejnym krokiem prowadząc ku czarnej dziurze
wśród poetów najpierwszy
jam poeta wpatrzony w niebo skąd płomień
mdłości wystrzela
słyszę głos zostaw tą poetyczną świnię w kałuży nieświadomości
Niech to cholera

Ależ Cię urządził

Ryś B. Kraków 16.12.20003 r. godz.2313