Wolność niewolników

[skiela1]

"Wbrew potocznym opiniom, związek nie polega na zlaniu się, ujawnieniu
wszelkich tajemnic przed partnerem, mówieniu całej prawdy i zawsze prawdy
(wypowiadam się tu z punktu widzenia psychoterapeuty i abstrahuję od
etyczności takiego postępowania), lecz musi zakładać wolę bycia razem. Bez
niej nawet bezpośredni kontakt fizyczny nie czyni związku.

Chcemy budować bliskość w związku, ale nie chcemy być jego zakładnikami.
Domagamy się wolności i niezależności, gdy nasz partner lub partnerka coraz
bardziej nas kontroluje. Często zapominamy, że związek nie polega na zlaniu
się i że czasem może nam sprzyjać... dystans."

charaktery.eu/seks/1862/Milosc-na-smyczy/
Ciekawe spostrzezenia.

[sagittarius954]

Już pierwsze zdanie we mnie burzy nastrój - wbrew potocznym opiniom ,związek nie
polega na zlaniu się .
Jak to nie polega na zlaniu się ????
A w jaki inny sposób osiągnąć szczęście w małżeństwie ?
Każdy stosunek z kochaną osobą jest inny a moment kulminacyjny osiągnięcia
zadowolenia siebie to nie egoistyczne zadowolenie tylko swojego ja , to także
myślenie o tej drugiej istocie , i nie osiąga sie tego ot tak, pstryknięciem
palcami a długotrwałym treningiem i dochodzeniem do poszczególnych etapów
tajemnic poznania i odczuwania partnera . Czyli latami czy się komuś to podoba
czy nie . Może teraz są tacy rewelacyjni kochankowie wiedzący teoretycznie
wszystko , ale praktycznie mało właśnie z ukierunkowaniem odczuć na siebie .
Ba teraz są takie czasy , ja ,ja ,ja i jeszcze raz ja się tylko liczę , moje
odczucia , moje zadowolenie moje bóle , mój wolny czas , mój urlop , nawet moje
dziecko .

Dystans jest dobry w narzeczeństwie a nie małżeństwie . Małżeństwo to
podporządkowanie sobie własnych uczuć i ukierunkowanie ich w stronę tej drugiej
połówki . Połączenie , zrośnięcie się ze sobą jedność myśli ciała i odczuć .
Miłość na smyczy ? Ble .Co za wyrażenie, egoizm i nic poza tym .

[gazeta_mi_placi]

Zgadzam się z Tobą.

[czarna9610]

Człowiek potrzebuje dystansu, jakiegoś schronienia przed drugą osobą. Mnie przeraziło określenie niewolnik. Bo jeśli to ma być związek nieomalże identycznie myślących , bez prawa do swojego głosu osób, gdzie nie mamy prawa mówić , a musimy zawsze my, to na pewno szczęścia w małżeństwie nie osiągniemy

[skiela1]

"Połączenie , zrośnięcie się ze sobą jedność myśli ciała i odczuć .
Miłość na smyczy ? Ble "

A czy to co napisales nie jest wlasnie miloscia na smyczy?

Jednosc mysli,ciala,odczuc....(?)

Kazdy czlowiek to indywidualnosc niepowtarzalna.Bylabym bardzo
nieszczesliwa,albo rozwiedziona gdybym musiala zatracic wlasne'ja'albo
pozbawiona wlasnej przestrzeni emocjonalnej .
Szczescie to akceptacja,kompromis oraz umiejetnosc zycia tak aby Tobie i z Toba
bylo dobrze.
To jest w sumie bardzo proste,trzeba tylko kochac

[sagittarius954]

Czyli łyknęłaś takie stwierdzenia i nie robią na tobie żadnego wrażenia : miłość
na smyczy , niewolnicy , itp.
Nikt dobrowolnie nie zechce być niewolnikiem, za to małżonkiem żoną owszem . A
kto ci powiedział ,że w małżeństwie nie ma miejsca na indywidualność , ona jest
obecna nawet wszechobecna ciągle, tyle tylko, że chwilami myślimy o tej drugiej
lub drugim , robimy mało albo wiele rzeczy dla nich, ścieramy swoje poglądy
każdego dnia , kłócimy się również , kochamy a jakże i w całym tym galimatiasie
odczuć i wrażeń zawsze będziemy pamiętać o niej lub o nim .
To co ty uważasz za szczęście, dla mnie może nim nie być .Ale dochodzenie do
tego określenia szczęścia - r a z e m staje się wspólnotą, zlaniem do wspólnego
kubełka odczuć wymieszaniem ich i użytkowaniem , tylko czy to zauważamy ?
Wreszcie gdy dobrniemy do tego teraz niepopularnego wieku , gdy już pozostanie
nam spojrzeć sobie w oczy i przytulić się wiele słów nie będzie trzeba by poczuć
co w duszy tej słodkiej istoty gra i czego potrzebuje .
Dlatego dziwią mnie te czasy, kiedy wszędzie i za wszelką cenę stawia się
indywidualności za wzór a to nieprawda, jak te określenia małżeństwa mające
chyba za cel dalej promować singla jako wzór .
Wybór należy do Ciebie .

[aiczka]

Wydaje mi się, że wszyscy tu myślą podobnie, tylko używają różnych sformułowań i
nawzajem źle się rozumieją. W tekście zalinkowanym przez Skielę jest właśnie
mowa o tworzeniu wspólnoty ale z przyzwoleniem na zachowanie pewnej
indywidualności - zacytuję kilka fragmentów:

"Partnerzy są ze sobą, bo każde z nich tego właśnie chce. W imię tej zgody
podejmują się ograniczyć swą wolność indywidualną, np. deklarując wierność i
lojalność.(...)
Przyjaźń i intymność możliwe są w związku dopiero wtedy, gdy poradzimy sobie z
własnym lękiem, jaki pojawia się wraz ze wzrostem bliskości. (...) Zakła­dam
(...), że mój lęk przed porzuceniem nie wynika z tego, że już byłem porzucony,
ale z tego, że wiem, iż porzucenie jest możliwe i wraz z rozwojem relacji byłoby
dla mnie coraz bardziej dotkliwe. By zmniejszyć to bolesne uczucie, partnerzy
mogą nasilać kontrolę nad drugą stroną (...).
Tylko że w związku ta strategia nie przynosi oczekiwanych efektów. Pozbawieni
intymności, odpowiedniej porcji tlenu, zmuszeni do rezygnacji z tego, co piękne,
na rzecz tego, co praktyczne, doświadczamy złości i frustracji. Będziemy wtedy
zbyt zajęci dbaniem o swoje podstawowe potrzeby, by czerpać radość z bliskości.
Potrzebujemy dystansu, ale pamię­tajmy, że sprzyja on związkowi tylko wówczas,
gdy jesteśmy przekonani, że chcemy pozostać we wspól­nej przestrzeni
emocjonal­nej. (...)". itd.

Tekst mówi o pozwoleniu na pewną odrębność, jako przeciwieństwo kontroli i
wymagania od drugiego zachowań, jakie NAM odpowiadają. W żadnym wypadku nie
oznacza to, że nie należy swojego partnera poznawać, rozumieć itd. Wręcz
przeciwnie - trzeba go właśnie poznać i zrozumieć, że potrzebuje czasem zająć
się swoim hobby czy zobaczyć ze swoimi starymi przyjaciółmi. Zauważyć, że lepiej
jest powitać zziajanego ale szczęśliwego po meczu koszykówki niż oglądać z
naburmuszonym komedię romantyczną. I że jak się czasem robi coś osobno, to nie
znaczy, że kiedy indziej nie robi się czegoś razem.