do Jahreshki w sprawie terapii

[lenka.6]

Napisz proszę - jesli mozesz- jak wyglądał zapieg, na którym byłaś.
Ja jestem już po trzech zabiegach i nie widzę żadnego efektu -
niestety. Do tego terapia wcale mi sie nie podoba. Najchętniej bym
już tam więcej nie poszła... ale co innego mi pozostało?? Jestem
jednak bardzo ciekawa, czy u Ciebie terapia wyglada podobnie. I
życzę, by Tobie przyniosła znakomite efekty. Mocno trzymam kciuki.
Pozdrawiam.

opowiadam...

[jahreshka]

Przepraszam, że tak późno odpisuję.
O terapii... Cóż, mam lekko mieszane uczucia.
Poszłam na zabieg z przekonaniem, że to ma mi pomóc i to nie uległo
zmianie. Nadal wierzę, że migreny pójdą przecz, albo przynajmniej
się zminimalizują.
Zadzwoniłam do fizjoterapeuty w czwartek, w czasie ataku. Byłam
zatem zdeterminowana. W piątek po południu leżałam już na
fizjoterapeutycznym (?) łóżku. Ale zanim się położyłam, to pan ze
mną porozmawiał. Wypytał o choroby, o wypadki ewentualne, o
schorzenia w rodzinie - taki ogólny wywiad. Chciał wiedzieć też, w
jaki sposób przyszłam na świat (naturalnie, czy przez CC). Potem
rozmawialiśmy o tych moich migrenach: jak wygląda atak, co i gdzie
mnie boli, co mi pomaga. I gdyby te rozmowy się skończyły, to pewnie
byłabym w 100% ukontentowana... W trakcie zabiegu pan - chyba
niestety - usiłował być psychologiem. Odniosłam wrażenie, że
brakowało mu umiejętności w tym zakresie, bo czułam się trochę
niekomfortowo. Jakoś niewprawnie zadawał pytania, a ja nie
potrafiłam tak z marszu na nie odpowiedzieć. Po drugie nie
nastawiłam się przecież na analizowanie mojego, jednak szczęśliwego,
życia pod kątem przyczyn migren. Podkreślę w tym miejscu, że pan
wcale nie twierdził, że migreny mają podłoże wyłącznie
psychologiczne. Wykonywał zabieg i ze mną rozmawiał. Miałam chwilami
wrażenie, że najlepiej byłoby, gdybym "odkryła", że źródłem
wszelkiego zła jest np. moja teściowa. Wówczas pan fizjoterapeuta
mógłby mi "doradzić" szczerą rozmowę z nią i wtedy na pewno żyło by
mi się lżej. A ja szłam w zaparte i broniłam się przed takim
pójściem na łatwiznę. (Tym bardziej, że moja teściowa jest w
porządku!)
Przyznam, że mimo wszystko zadane pytania skłoniły mnie do głębszych
refleksji na temat mojego okresu dojrzewania i domu, w jakim się
wychowałam. Doszłam do pewnych wniosków, ale to przecież nie sprawi,
że pozbędę się migren, prawda?
Sam zabieg był raczej przyjemny. Fizjoterapeuta najpierw podłożył
dłonie pod moją głowę - zbadał rytm skurczy czaszki. Kręcił tą moją
głową w różnych kierunkach i płaszczyznach. Potem sprawdzał powięzi
w okolicy klatki piersiowej i brzucha. Uciskał je bezboleśnie,
czujnie reagował na każdą zmianę na mojej twarzy i pytał, czy to
bolało (a nie bolało). Trudno mi stwierdzić po jakim czasie, ale
zaczęło mną telepać. Takie dreszcze jakby. Nie ciągłe, określiłabym
je jako falowe. Biegły jakby centralnie w kierunku klatki piersiowej
(splotu słonecznego?). Fizjoterapeuta pytał, czy i w jakich
sytuacjach miałam już takie dreszcze. Po zastanowieniu się (ale to
już w domu) stwierdziłam, że zdarzało mi się to w stanach bardzo
silnego zdenerwowania. Pan pytał, czy w czasie wymiotowania tak mną
telepie i przyznałam, że tak, ale mam wrażenie, że wynika to
bardziej z nieprzyjemności - nazwijmy je "smakowymi" - związanymi ze
zwracaniem. Kwasy żołądkowe mało komu smakują...
No i to tyle. Domyślam się, że to było działanie celowe, bo w miarę
upływu czasu telepanie stopniowo ustępowało. A trwało to (łącznie z
rozmową) ponad 2 godziny. Od razu chciałam umówić się na następny
zabieg, ale pan poprosił mnie najpierw o telefon za 2 dni. Przez ten
czas miałam się obserwować, mogły pojawić się bóle. Nic nie było.
Migreny też. Jutro znów idę na terapię :)

Lenko (i inni), jeśli chcesz jeszcze coś wiedzieć, to pytaj -
chętnie odpowiem. Czy Twój zabieg wyglądał podobnie? Też jestem
ciekawa :)
Serdecznie pozdrawiam i też trzymam kciuki :)

[lenka.6]

Dziękuję Ci za tak wyczerpujacą odpowiedź. Moje zabiegi wyglądaja
podobnie. Tyle, że fizjoterapeuta nie rozmawia ze mną podczas całego
zabiegu, ale tak powiedzmy w drugiej połowie wykręca moje ciało w
nienaturalny sposób i wtedy się zaczyna... Musze sobie wyobrażać
różne rzeczy (które nie zawsze jestem w stanie sobie wyobrazić) i
opowiadać o nich. A potem - czego nie lubię najbardziej - próbuje
doprowadzić mnie do złości, zebym zaczęła krzyczeć. I muszę bardzo
głośno krzyczeć, chociaż wcale nie mam takiej potrzeby.
Ostatnio "zmusił" mnie do opowiedzenia o takim smutnym wydarzeniu z
mojego dzieciństwa. Nie chciaam tego robić, nie czułam się z tym
dobrze. On przecież nie jest psychologiem!!! Jakos straciłam
przekonanie. Tym bardziej, ze jestem juz po 4 zabiegach i nie widze
żadnej różnicy jeśli chodzi o ból. Wciąż boli tak samo często, tak
samo mocno. No nic sie nie zmieniło (poza grubością portfela
niestety) A najgorzej, że ostatnio poszłam do niego właśnie w
trakcie bólu. Powiedział, że postara sie mi pomóc. A efekt był taki,
że wróciłam do domu z wiekszym bólem, niż przed zabiegiem. I co ja
mam teraz o tym mysleć? I czy powinnam tam jeszcze pójść? jak już
wspomniałam, zupełnie straciłam przekonanie :(
Życzę Tobie większego zadowolenia z terapii, a przede wszystkim
pozytywnych efektów. Pozdrawiam

[minniemouse]

Lenko - zawsze wierz swojemu instynktowi,
pan powienien wiedziec chocby tyle ze ze w migrenie krzyk moze
wywolac napad. krzyk bowiem to jest fizyczny wysilek, wystarczajaco
silny dla niektorych aby zaczal sie atak.

radzilabym sprobowac tej terapii jeszcze raz ale tylko z kims z kim
bedziesz sie czula 100% komfortowo, wiec szukaj az do skutku i
absolutnie nie miej do siebie pretensji ze "wybrednie przebierasz" -
to twoje zdrowie i twoje pieniadze.

Jareshka:
""Przyznam, że mimo wszystko zadane pytania skłoniły mnie do
głębszych refleksji na temat mojego okresu dojrzewania i domu, w
jakim się wychowałam. Doszłam do pewnych wniosków, ale to przecież
nie sprawi, że pozbędę się migren, prawda?""

W analizowaniu swojej przeszlosci nie ma nic zlego a nawet dzieki
temu mozna stac sie silniejszym psychicznie czlowiekiem. Ale
rzeczywscie gdyby to wystarczylo to nie byloby tylu nas cierpiacych.
jak rowniez na tej zasadzie ci wszyscy ktorzy urodzili sie np w
Angoli i w wieku kilku lat zostali sierotami, powinni pozniej miec
miegamigreny a nie maja. tzn na pewno nie wszyscy.
fajnie za masz do swojego terapeuty rozsadne podejscie. jak nie
pomoze w migrenie to moze chociaz emocjonalnie :)


zycze aby wam obu terapie przyniosly jednak naprawde super wyniki.

Minnie

opowiadam2...

[jahreshka]

Lenko, podpiszę się pod tym co napisała Minnie. Moim zdaniem
powinnaś poszukać innego miejsca. Krzyk, a przecież i stres, który
pojawia się u Ciebie w czasie zabiegu, może być powodem migreny (u
mnie np. tak się czasem zdarza). Zatem powinno się - w miarę
możliwości - unikać takich miejsc, ludzi itp.
Uważam, że wiara w to, że terapia pomoże to 50% sukcesu. Ty
wierzyłaś, bo spróbowałaś tego sposobu na ratunek. Teraz zwątpiłaś,
a terapeuta nie pomógł Ci tej wiary "zbudować". Wyjść jest kilka:
możesz porozmawiać z terapeutą o tym, co Ci się nie podoba. Możesz
też rzeczywiście zmienić miejsce terapii.
Mój fizjoterapeuta na koniec pierwszej sesji powiedział, że to ja
będę decydować, czy będziemy więcej rozmawiać, czy nie.
Lenko, spróbuj być bardziej asertywna. Ja rozumiem, że jak się idzie
do lekarza, to czasem coś nam nie podchodzi, ale tłumaczymy sobie,
że tak pewnie trzeba. Jednak uważam, że warto dać znać leczącemu, że
coś nam się stanowczo nie podoba. Gdy siedzisz na fotelu
dentystycznym i podskakujesz z bólu, dentysta przerywa "gnębienie".
Reaguje. Bo widzi, co się dzieje. Może Twój terapeuta w ogóle nie
wie, że coś się denerwuje?
No, to się powymądrzałam.

A teraz opiszę, jak wyglądała moja druga wizyta.
Zaczęło się od pytania, czy jakieś bóle się pojawiły (od jednego do
drugiego zabiegu minął równo tydzień). Nic nie było. Jedynie kark
mnie leciutko pobolewał - pan stwierdził, że to po zabiegu właśnie.
Potem sprawdzał rytm czaszkowy i znów kręcił moją głową. Uciskał
mnie w tych samych miejscach, co poprzednio. Trochę rozmawialiśmy -
raczej bezstresowo. Nagle zauważyłam, że terapeuta zakłada lateksową
rękawiczkę jednorazową. Oczy miałam jak 5 zł!! Stwierdził, że
prędzej czy później musiało to nastąpić. A owe "TO" okazało się
masowaniem powięzi w... jamie ustnej. Pan szczególnie skupił się na
końcówce prawej górnej szczęki (opowiadałam, że podczas ataku
najczęście boli mnie za prawym oczodołem). Następnie baaardzo
delikatnie rozpierał górną szczękę (prawie nie czułam), a potem
uciskał palcem jakiś punkt na podniebieniu. Przyznam się bez bicia,
że co chwila musieliśmy przerywać, bo miałam napady śmiechu :) Nie,
żeby to terapia powodowała... Po prostu jak sobie wyobrażałm, jak w
tamtej chwili wyglądałam, skręcało mnie ze śmiechu :) A mi naprawdę
niewiele trzeba... Po drugie zdarza mi się śmiechem reagować na
stres, a tu mnie facet kompletnie zaskoczył. Tego się po prostu nie
spodziewałam! :D
Na koniec pan znów sprawdził głowę i stwierdził, że jest ok. Mam się
z nim skontaktować za 2 tygodnie. Wtedy podejmiemy decyzję o dalszej
terapii.
Może już jestem uleczona?? :D Będę się obserwować. Dziś np.
zaatakowały mnie zapachy przy sprzątaniu łazienki i przez chwilę
myślałam, że terapię szlag trafił, ale się wybroniłam i M nie
nadeszła. Zobaczymy, co będzie dalej.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i życzę wiadomo czego!

[lenka.6]

Dziękuję wam bardzo za zainteresowanie moim dylematem. Pomogłyście
mi podjąć decyzję. Potrzebowałam takich słów :) Jeszcze raz wielkie
dzięki. A Ty Jahreshjo pisz koniecznie o postępach Twojej terapii.
Trzymam kciuki, żeby Tobie się udało. Pozdrawiam wszystkich
serdecznie.