studia

[pendzacy_krolik]

czy ktos z was zdecydowal sie na studia po 40tce? znam pare osob,
ktore zdecydowaly sie w tym wieku studiowac,ale ich ukonczenie nie
zagwarantowalo im utrzymania stanowiska czy znalezienie innej,
lepiej platnej pracy. a wysilek intelektualny i poniekad fizyczny
jest znaczny (no i finansowy). pytam, bo chodzi mi taki pomysl po
glowie

[fedorczyk4]

Dobrze Ci chodzi, tyle że jak sama napisałaś to niczego nie
gwaratnuje. Poza własną satysfakcją. A to juz jest nieźle jak na
moje oko.

[mammaja]

Znam kilku samorządowców, ktorsy rozpoczęli studia po
piędziesiątce, a i tak nie pomogło. Jeżeli studiowć w tym wieku to
raczej dla przyjemnosci

[jej_maz]

Tak - ja .Zaczalem robic magisterium juz dobrze po czterdziestce i na dobra
sprawe ciagle jestem na programie - nawet teraz przygotowuje sie do kolejnego
egzamin. Tutaj (w Kanadzie) w sytuacji, gdzie juz w naszym wieku a wiec ma sie
jakies tam doswiadczenie, taki "papier" otwiera jeszcze drzwi do kolejnego
szczebla i na pewno wiekszych pieniedzy, ale... bedzie to moj ostani egzamin i
daje sobie spokoj. Powodow jest kilka. Przede wszystkim choroba w rodzinie
odebrala mi czas i energie, ale tez zrewidowala mi podejscie do zycia i
przestawila priorytety. Pisze to specjalnie, aby podkreslic fakt, ze w tym wieku
nalezy sie liczyc z nieprzewidywalnymi wypadkami, ktore moga sprawic ze tak
powazna sprawa bedzie niemozliwa do kontynuacji a wysilek (w tym finansowy)
pojdzie "na marne". Nastepna uwage jaka mam to... raz jeszcze wiek. Nie wiem jak
Ty sie czujesz, ale z biegiem czau zauwazalem, ze... pamiec juz nie ta, ze
potrzebuje wiecej czasu, energii... no... nie wchodzi material tak jak kiedys.
Jest to (przynajmniej dla mnie) niezwykle frustrujace, tym bardziej, ze zawsze
lubialem sie uczyc i robilem to w roznej formie praktycznie cale zycie.

Jest mi troche smutno, czuje sie odrobine rozczarowany soba, ale tak mi sie
zlozylo. Jezeli czujesz sie na silach i masz mozliwosci, to satysfakcja z dobrej
noty na egzaminie jest tak ogromna w tym wieku, ze odejmujeprzynajmniej dziesiec
lat na samopoczuciu

Zycze powodzenia!

Mark

[pendzacy_krolik]

masz racje. w naszym wieku trzeba przewidywac rozne rzeczy.nie mozna
sie juz kierowac fantazja, i wlasciwie, liczy sie juz tylko na
siebie. jesli podjelabym studia to bardzie dla wlasnej satysfakcji.
dla pracy, ktora obecnie wykonuje (od 20 lat) nie ma znaczenia
dyplom.raczej jezyki by sie przydaly, w w tym kierunku nie mam
zdolnosci. pozostaje liczyc na szczescie i nabyta praktyke.ech...

[ewelina10]

Na dwoje babka wróżyła. Może i wolniej wchodzi nauka do głowy, ale za to jakże się jest na bieżąco

[pendzacy_krolik]

na biezaco to ja jestem, bo ogladam Wiadomosci)))
studia sa po to,aby poglebic wiedze na dany temat. a ksiazki sa te
same od lat.


ewelina10 napisała:

> Na dwoje babka wróżyła. Może i wolniej wchodzi nauka do głowy, ale
za to jakże
> się jest na bieżąco

[jej_maz]

Przepraszam! Naprawde nie mialem zamiaru byc zbyt negatywny a wrecz przeciwnie:
chcialem poprzec zamierzenie dodajac jedynie troche moich doswiadczen! Naprwade
warto. Najwiekszym plusem mojej przygody bylo to, ze... zagralem swoim dzieciom
tak na ambicji, ze oboje wzieli sie do roboty (syn po, corka konczy)
Przyznam, ze moim bledem bylo robienie w cholere roznych certyfikatow, zamiast
wziasc sie za "porzadny papier" od razu, ale ta uwaga to raczej do
trzydziestokilkulatkow i nie na temat. Jezeli zaczelas o tym myslec to jak
najbardziej powinnas "isc za ciosem"! Rozloz to na dluzej niz "malolaty",
podejdz jak do hobby i... skladaj raporty tutaj z postepow

[pendzacy_krolik]

o,zdjeto mi bana ))))oj, Pani/Panie Jutka,cos ma Pani/Pan slabe
chody u admina.
jesli sie zdecyduje to nie omieszkam pisac tu o postepach. choc,jak
tu napisala jedna z forumowiczek bylyby to studia bardziej dla
wlasnej satysfakcji. a nie o to mi chodzi. ale dla dzieci jest to
bardzo dobry przyklad.moj syn wlasnie przerwal,bo mu nie odpowiadal
kierunek i teraz sie martwie,co dalej.

jej_maz napisał:

> Przepraszam! Naprawde nie mialem zamiaru byc zbyt negatywny a
wrecz przeciwnie:
> chcialem poprzec zamierzenie dodajac jedynie troche moich
doswiadczen! Naprwade
> warto. Najwiekszym plusem mojej przygody bylo to, ze... zagralem
swoim dzieciom
> tak na ambicji, ze oboje wzieli sie do roboty (syn po, corka
konczy)
> Przyznam, ze moim bledem bylo robienie w cholere roznych
certyfikatow, zamiast
> wziasc sie za "porzadny papier" od razu, ale ta uwaga to raczej do
> trzydziestokilkulatkow i nie na temat. Jezeli zaczelas o tym
myslec to jak
> najbardziej powinnas "isc za ciosem"! Rozloz to na dluzej
niz "malolaty",
> podejdz jak do hobby i... skladaj raporty tutaj z postepow

[goskaa.l]

Znam kobietę, która w wieku lat 40+ rozpoczęła studia o kierunku artystycznym.
Poprzednio ukończyła (w "normalnym" trybie) ekonomię. Jest na ostatnim roku.
To jej galeria:
picasaweb.google.co.jp/sylwia.paszko

[verbena1]

Studia artystyczne to moje marzenie zycia, niestety czterdziestka
byla lata swietlne temu i teraz pozostaje tylko amatorskie
pacykowanie.
Powiem Wam jedno. Moje prawdziwe zycie ,kiedy wiedzialam juz mniej
wiecej o co mi chodzi i bylam swiadoma swoich mozliwosci zaczelo sie
dopiero po czterdziestce.
Wyjechalam za granice, nauczylam sie nowego jezyka, obslugi
komputera, skonczylam szkole bukieciarstwa,zaczelam malowac,
zdazylam wyjsc za maz i sie rozwiesc i wlasnie zaczelam nowe,
swiezutkie zycie z nowym partnerem.
Kiedy slysze narzekania starych czterdziestoletnich, ze ich zycie
juz sie skonczylo to az Wam zazdroszcze ,ze macie jeszcze tyle czasu
przed soba. Musicie tylko siebie lubic i szanowac a co inni o Was
mowia nie ma zupelnie zadnego znaczenia.
Poza tym po 40tce zycie zaczyna pedzic ze zdwojona szybkoscia i
niedlugo zabraknie Wam czasu na realizowanie wszystkich planow. Tak
jak mnie teraz
Pozdrawiam optymistycznie

[pendzacy_krolik]

swieta slowa Verbeno. ja nie nalezy do tych narzekajacych, brakuje
mi tylko impulsu i uporania sie z obecnymi problemami, ktore
poniekad sa przeszkoda w rozwoju.
i dlatego, na dobry poczatek, przyjelam login taki, jak widac))

[pendzacy_krolik]

tu ewidentnie widac talent,ktory nalezalo bezwzglednie rozwijac
poprzez m.in. edukacje.
w moim przypadku w gre wchodzilaby jedynie szkola aktorska,ale na to
juz grubo za pozno. nie poszlam swojego czasu na egzaminy ( a
dostalam z uczelni aktorskiej zaproszenie)i teraz pozostaja mi
domysly pt."co by bylo, gdyby...".
goskaa.l napisała:

> Znam kobietę, która w wieku lat 40+ rozpoczęła studia o kierunku
artystycznym.
> Poprzednio ukończyła (w "normalnym" trybie) ekonomię. Jest na
ostatnim roku.
> To jej galeria:
> picasaweb.google.co.jp/sylwia.paszko

[hawela]

Ja bym bardzo chciała podjąć studia, ale sa dwie przeszkody: 1 -
chwilowo nie pozwalają mi na to warunki rodzinne (ale to się może
zmienić za rok czy dwa); 2 - tych studiów, o których marzę nie ma w
trybie zaocznym.
To drugie nie do przeskoczenia.
Ale na pewno barierą nie byłby dla mnie wiek

[mammaja]

W zyciu juz nie chcialabym zaliczac i zdawac egzaminow! Kiedys
chcialam podjac studia doktoranckie, ale olazalo sie ze na kierunku
artystycznym jest to nie mozliwe, jedynie pracownicy wyzszej uczelni
moga zdobywac tytulu naukowe. A uczyc sie - to tak, ale bez reżimów.

[bbetka]

Z moich doświadczeń wynika, że owszem może przyswajanie wiedzy przychodzi
wolniej, ale za to tacy studenci pilniej się uczą i osiągają lepsze wyniki. Poza
tym wbrew pozorom dość łatwo się integrują z grupą studiującej zaocznie
młodzieży po maturze i często są osobami wokół których koncentruje się życie
grupy. Zdobycie tytułu jest dla nich bardzo ważne, a radość rekompensuje zarwane
noce i weekendy w oderwaniu od rodziny. Na rozdanie dyplomów przychodzą często z
całą rodziną (w tym dorosłymi dziećmi i -czasami- wnuczkami) i wszyscy są bardzo
dumni.
bbetka

[mammaja]

Nawet na "niedyplowanym" UTW wykładowcy często mówia, ze chcieliby
miec tak pilnych sluchaczy na swoich uczelniach. Podziwiam, jak
niektorzy skrzętnie notuja! A cisza jak makiem itd.

[bbetka]

Właśnie wypuściłam grupę świeżutkich magistrów - kilkoro dobrze po
40. Ich radość z osiągniętego sukcesu jest zupełnie inna niż osób
dwudziestokilkuletnich - oni naprawdę mają poczucie, że coś
osiągnęli i jest to dla nich ważne. Dla młodzieży to po prostu
kolejny egzamin-nie zamierzają go jakoś celebrowac, patrzą już dużo
dalej - na nowe plany, wyzwania i całe obiecujące życie, które na
nich czeka a to to tylko koniec uciążliwej szkoły...