Sukces

[ord]

Widze, ze slowo to stoi co niektorym oscia w gardele. No coz, kolejny dowod w
roznicy miedzy sposobem myslenia miedzy Ameryka Polnocna i Europa (zwalszcza
srodkowa i wschodnia). Tutaj mowi sie glosno i wyraznie o swoich sukcesach i
przedstawia sie je z duma jako resultat wlasnej pracy. Pamietam szok jaki
przezylem na pierwszym interview o prace, gdy moj przyszly szef zapytal mnie
o moje pozytywne i najmocniejsze cechy. Sprobojcie sami; przed lustrem mowcie
plynnie do siebie o sobie pozytywnie. Trudne prawda? (no, moze sa wyjatki )
Jest to wynikiem naszego wychowania w skromnosci - ktos kiedys tu wspomnial
(bardzo dawno) ze my Polacy mamy loser's attitude (przepraszam, nie wiem jak
to po naszemu... charakter przegranca zyciowego?) i ze patrzymy aby nie
przegrac zamiast jak wygrac. Ciekawe czy to sie kiedys zmieni? A moze wcale
nie powinno? Ale jakia wowczas zostanie alternatywa... ciagle przegrywac?

[mammaja]

Hej,Marku - to juz masz wyobrazenia z minionej epoki! Przeczytalam ostatnio CV
mlodej osoby zamierzajacej szukac pracy. Wszystkie tzwn. mocne strony
wypunktowane bardzo dokladnie, nawet np. kurs wychowacy kolonijnego i praca z
mlodzieza - tez atut, bo wiadomo uczy pracy w zespole, odpowiedzialnosci itd.
Juz dawno przestalismy byc skromni, zwlaszcza mlodzi ktorzy chca do czegos
dojsc. A kazdy sukces jest na wage zlota bo w spoleczenstwie konsumpcyjnym
jakim sie stajemy (stalismy?) jest przekladalny na wymierne korzysci materialne.
Skromnie pozdrawiam

[ord]

A wiec jednak. I masz racje; widze, ze to juz przepasc

Tutaj uznaje sie status materialny jako logicznym wykladnikiem sukcesu. Jezeli
ktos uzna, ze dla niego sukcesem jest skonczenie studiow, to w naturalnej
kolejnosci znajduje lepsza i lepiej platna prace, stac go na lepsze ubranie czy
mieszkanie w lepszej dzielnicy. Nie ma czegos takego jak chwalenie sie nowym
samochodem, ale wszyscy w sposob naturalny uznaja dana osobe za taka, ktora
odniosla jakistam sukces, jak podjezdza np BMW.

[em_em]

w kontekście rozmowy o sukcesie - gorąco wszystkim polecam przeczytanie tej
rozmowy:

polityka.onet.pl/162,1188247,1,0,2470-2004-38,artykul.html

[lablafox]

No to wklejam , "ku pamięci" Przykazania Leszka Kołakowskiego
PO PIERWSZE PRZYJACIELE.
A POZA TYM:
CHCIEĆ NIEZBYT WIELE.
WYZWOLIĆ SIĘ Z KULTU MŁODOŚCI.
CIESZYĆ SIĘ PIĘKNEM.
NIE DBAĆ O SŁAWĘ.
WYZBYĆ SIĘ POŻĄDLIWOŚCI.
NIE MIEĆ PRETENSJI DO ŚWIATA.
MIERZYĆ SIEBIE SWOJĄ WŁASNĄ MIARĄ.
ZROZUMIEĆ SWÓJ ŚWIAT.
NIE POUCZAĆ.
IŚĆ NA KOMPROMISY ZE SOBĄ I ŚWIATEM.
GODZIĆ SIĘ NA MIERNOTĘ ŻYCIA.
NIE SZUKAĆ SZCZĘŚCIA.
NIE WIERZYĆ W SPRAWIEDLIWOŚĆ ŚWIATA.
Z ZASADY UFAĆ LUDZIOM.
NIE SKARŻYĆ SIĘ NA ŻYCIE.
UNIKAĆ RYGORYZMU I FUNDAMENTALIZMU.

[ord]

) Czyli jednym zdaniem;

..."nasze życie jest nieprzerwanym ciągiem zgniłych kompromisów"...

Majac powyzsze na uwadze, ludzi mozna podzielic na tych, ktorzy widza szklanke
do polowy napelniona i na tych, co sadza ze jest do polowy pusta. Zaliczam sie
do tych pierwszych i dzieki temu moj balans kompromiow jest sukcesem, podczas
gdy ktos nie lubiac samego siebie, ten sam balans uzna za porazke - kwestia
oczekiwan. Za moj najwiekszy sukces uwazam posiadanie takiej wspanialej rodziny
i glebokie uczucia jakie ja cementuja. Majac takia podstawe, reszta wydaje sie
prosta.

[ewelina10]

Poczytałam sobie Kołakowskiego.
Świat much bez skrzydeł programem wprawdzie bez olśnienia ale wykonalnym albo
przez miernotę do dobrego życia ... jako możliwość zmniejszenia ryzyka
unieszczęśliwiania ...

[piotr-61]

ord napisał:

> Majac powyzsze na uwadze, ludzi mozna podzielic na tych, ktorzy widza
> szklanke do polowy napelniona i na tych, co sadza ze jest do polowy pusta.

O nie! Jest jeszcze trzecia kategoria. To sa ci, ktorzy patrzac na owa
szklanke, dochodza do konstruktywnego wniosku, iz owo naczynie zostalo blednie
zaprojektowane aby spelnic swoj cel. Wystarczylaby przeciez szklanka dwa razy
mniejsza

robert

[ewapf]

Piekne slowa, piekny Czlowiek, piekna madrosc...
Dziekuje Em-em

[bodzio49]

Wydaje mi się, że i pod tym względem doganiamy juz "czołówkę światową". Młodzi
ludzie szybko się uczą. Potrafią się "sprzedać" i coraz częściej oceniają po
tych właśnie "atrybutach sukcesu" innych ludzi. Tylko czy uważasz Marku, że to
jest takie dobre dla naszej młodzieży, kultury, naszego rozwoju. Mój system
wartości jest nieco inny choć nie jestem specjalnie skromny a kompromisy są dla
mnie bardzo trudne do strawienia. Najkrócej mówiąc korzystam z tych pięknych
chwil tutaj jak umiem i uczę się, uczę. Sukcesy zawodowe, gadgety, owszem ale
tylko jako środki do celu głównego. Ale chyba zagalopowałem się.

[omeri]

Odwieczny spór być czy mieć. A tak w rzeczywistości to ci, co maja naprawdę
duże pieniądze ich nie pokazują

Sukces - ord

[skynews]

loser's attitude - postawa(wiecznego) przegranego

Zgadza sie,juz kiedys napisalem: brak mentalnosci zwyciezcy!

[ord]

Teraz pamietam; przy temacie o olimpiadzie byla rozmowa w ktorej podkreslies
zadowolenie naszych atletow ze nie zajeli ostatniego miejsca. Rzeczywiscie stoi
to ostro w zestawieniu z amerykanami, ktorzy sa wsciekli jak zajma drugie.
Roznica tez polega, ze pierwsi w zadowoleniu wrocili do kraju i pija piwko a
drudzy wrocili do swoich sal treningowych, dokladajac dwie godziny zajec
dziennie. Efekt nastepnych zawodow do przewidzenia. To tak troche tez i
metaforycznie.

[ord]

Mam wrazenie, ze slowo "sukces" ma dla wielu takie same znaczenie
jak "pieniedz". Dzieki Bogu tego drugiego nie mam iz za wiele ) W tym
kontekscie nie bardzo rozumiem; dlaczego jak ktos, kto nauczyl sie grac na
fortepianie i glosno powiedzial ze wlasnie odniosl sukces, wszyscy dookola
mowia ze sie chwali ze sobie kupil instrument? Czy jak teraz powiem, ze znam
biegle i operuje na co dzien piecioma jezykami, to znaczy ze co? Chwale, sie?
Stwierdzam fakt? Przyznaje sie do winy i prosze o kare? Czy uwazasz ze taka
znajomosc jest zla dla naszej kultury, dla naszej mlodziezy, dla naszego
rozwoju? A moze ta gra na fortepianie jest zla dla naszej kultury?

Moim zdaniem sukces jest wynikiem pracy dobrze zrobionej, a ze pieniadze
przychodza po nim niejako "przy okazji" to co w tym zlego? To nie powinno sie
wynagradzac dobrej, ciezkiej pracy?

PS. Nie, nie umiem grac na fortepianie i nie mam tego instrumentu.

[bodzio49]

Ani gra ani inne sukcesy nie sa złe. Są godne podziwu. Wątpliwe jest ocenianie
(i traktowanie) ludzi po samochodzie jakim przyjechali, Czy po grubości
portfela. Mam nadzieję, że nie muszę jaśniej tłumaczyć.

[ord]

Pokazujesz tu ogromna roznice w mentalnosci o ktorej pisalem na poczatku miedzy
Polska a Kanada czy US; tu grubosc portfela jest jest produktem ubocznym
odniesionego sukcesu i wlasnie tak to jest tu odbierane, gdy w kraju odbiera
sie ten dobry samochod jako sukces sam w sobie. Sprobuje jasniej; podjezdzajac
dobrym samochodem, inni tu pytaja czy dostales podwyzke (wiadomo ze za dobra
prace bo za nic innego tu sie podwyzek nie dostaje), albo; czy skonczyles jakas
szkole lub kurs (bo to jest logiczna doroga do lepszych zarobkow), podczas gdy
tam mam wrazenie, ze po prostu sie jedynie zazdrosci samochodu.

[bodzio49]

podczas gdy tam mam wrazenie, ze po prostu sie jedynie zazdrosci samochodu
----
Coś mi się zdaje, że Twoje wrażenia trącą nieco myszką

[ord]

))) to juz po raz kolejny dzisiaj ))) tym bardziej nie rozumiem dlaczego
slowo "sukces" stoi co niektorym oscia w gardele a Omeri pisze tu o pokazywaniu
pieniedzy?

[bodzio49]

Więc sprawiam wrażenie, że słowo sukces stoi mi.. ? Dziwna sprawa. W mojej
rodzinie jestem raczej pod tym względem wzorem dla młodych )) Mówiłem, że
skromnością nie grzeszę.

[ord]

Nie, nie mialem CIebie na mysli, ale na dwa fragmenty wpisow popaye jakie
wpadly mi w oczy, w obu widzialem w cudzyslowiu i duzymi literami
slowo "sukces" ewidentnie zwiazanych z jego woreczkiem zolciowym i moja osoba -
stad tez idea tego tematu, bo... o co w koncu chodzi? )

[jutka1]

Marku,
jesli ty mowisz, ze odniosles sukces na fortepianie, albo ze znasz 5 jezykow

[ord]

Oczywiscie masz jak najbardziej racje; BS is BS, ale jak chcesz sie dostac do
filcharmonii, musisz zanc nuty. Wyslanie ladnie sprewparowanego CV to jedna
sprawa ale dostanie angzu to juz cos innego Rozmawiamy tu o pojeciu sukcesu
a kazdy ma inne o nim wyobrazenie. Strona polska ewidentnie kojarzy go z
sytuacja materialna (tylko!) gdy ja uznaje to jako pochodna i w PEWNYM SENSIE
wykladniekiem.

[jutka1]

)))
Marku, do filharmonii trzeba nuty znac i technike po-mis-trzows-ku a nie tylko znac nuty ))
I zadne opisywanie w CV swojego stanowiska asystenta dosprawjakichstam jako "project
manager" czy "program coordinator" nie pomoze. Dwa pytania na interview i wiadom o, czy BS
czy nie. Niestety, najpierw dostajemy CVs a potem robimy short-list, i zapraszamy na
rozmowy.... ( z tym, ze.... sprzedam sekret.... CV kandydatow z USA i Kanady czyta sie z
przymruzeniem oka, bo wiadomo, ze upiekszaja )

To mialam na mysli ...

[ewapf]

jutka1 napisała:

> )))
> Marku, do filharmonii trzeba nuty znac i technike po-mis-trzows-ku a nie tylko
> znac nuty ))
> I zadne opisywanie w CV swojego stanowiska asystenta dosprawjakichstam jako "pr
> oject
> manager" czy "program coordinator" nie pomoze. Dwa pytania na interview i wiado
> m o, czy BS
> czy nie. Niestety, najpierw dostajemy CVs a potem robimy short-list, i zaprasz
> amy na
> rozmowy.... ( z tym, ze.... sprzedam sekret.... CV kandydatow z USA i Kanady
> czyta sie z
> przymruzeniem oka, bo wiadomo, ze upiekszaja )
>
> To mialam na mysli ...
>



Dlaczego "short" droga Kumo????

[jutka1]

Droga kuzynko,
szortlista ( ortzam) )) - lista paru z wielu, ktorych sie bierze pod uwage po przejrzeniu CV...
(ale to, to wiesz)

nic wspolnego z gabarytami, hahahahahahahahahaha ))
poplakalam sie ze smiechu!!! ))

przepraszam za skrecenie na tory wiadome ))

[ewapf]

jutka1 napisała:

> Droga kuzynko,
> szortlista ( ortzam) )) - lista paru z wielu, ktorych sie bierze pod uwage
> po przejrzeniu CV...
> (ale to, to wiesz)
>
> nic wspolnego z gabarytami, hahahahahahahahahaha ))
> poplakalam sie ze smiechu!!! ))
>
> przepraszam za skrecenie na tory wiadome ))
>



Jak slysze "short" droga Muzo, to mnie zniecheca))))

[ord]

Jutek - moze nie wypowiedzialem sie jasno; masz racje - czasami te CV sa
nagiete, ale nie CV jest gwarantem pracy a umiejetnosci, wiedza i
doswiadczenie. Niekt nie zatrudni nikogo tylko dlatego, ze ma ladne CV

[jutka1]

Uffff..... no to sie zgadzamy...
Jedno ale. W zyciu sie zdarza, ze ktos nam mowi, nie za posrednictwem CV, ze to ze tamto, ze
taki kurna mundry i taki successful, i 5 jezykow, i gra na harfie, a dzieci genialne, zycie
seksualne jak na filmie, i do tego jeszcze gourmet chef i rocket scientist.
BS, I say.

Tak jak milionerzy i milarderzy ubieraja sie skromnie (choc z klasa za duzy piniondz za design
))), tak ludzie, ktorzy rzeczywiscie cos wiedza i znaja, i dzieci maja genialne..... nie musza sie
tym obnosic. bo po co?

ps. Lubie Jutek )))

[ord]

jutka1 napisała:

> Tak jak milionerzy i milarderzy ubieraja sie skromnie (choc z klasa za duzy
pi
> niondz za design
> ))), tak ludzie, ktorzy rzeczywiscie cos wiedza i znaja, i dzieci maja
genia
> lne..... nie musza sie
> tym obnosic. bo po co?


Szkoda ze ja nie mam nic z tych wyzej wymienionych rzeczy, co nie znaczy, ze
zle sie czuje myslac o sobie )


> ps. Lubie Jutek )))


Ciesze sie, bo juz sie balem!

[omeri]

Proponuję ci przyjazd na rok do kraju, wtedy dopiero zrozumiesz nasze
wypowiedzi. Nie kupuje się lepszego samochodu, bo ryzykuje sie jego utratą. Im
mniej sie rzucasz w oczy tym lepiej.

[em_em]

omeri napisała:

> ... Nie kupuje się lepszego samochodu, bo ryzykuje sie jego utratą. Im
> mniej sie rzucasz w oczy tym lepiej.

święte słowa

[ord]

Rozumiem. Temat ten nie uwazam za dyskusyjny i nie chodzi mi o przekonywanie, a
bardziej o przedstawienie wlasnej i poznaniu innych, interpretacji pojecia
sukcesu. Mam wrazenie ze jest duza roznica w interpretacji i mowieniu o sobie
lub innych jako o ludziach, ktorzy odnosza sukcesy. Poza tym, widze, ze takich
roznic jest wiele i wynikaja one wlasnie z roznej interpretacji pewnych pojec.

[glodn_y]

Czy aby osiągnąć "sukces" można wszystko?
tak też
sport.gazeta.pl/lekkoatletyka/1,35569,2428466.html
Przecież ,złote medale to mega sukces, więc....???

[glodn_y]

Myśle ,że dążenie do niego za wszelką cenę ,musi prowadzić do rożnych patalogi

[ord]

Nie mowimy tu o patologii, chociaz temat (jak nawet widac) sam sie nasuwa. Ja
wierze w balans we wszystkim.

[ewapf]

glodn_y napisał:

> Czy aby osiągnąć "sukces" można wszystko?
> tak też
> sport.gazeta.pl/lekkoatletyka/1,35569,2428466.html
> Przecież ,złote medale to mega sukces, więc....???



Glodny_, nigdy nie mozna wszystkiego Ale po coz takie potrzeby?????

Podpisano: radosna minimalistka

[glodn_y]

Co dla kogo jest sukcesem?
czy zdrowe wnuki, nie bogate to sukces ,czy porazka?

[ord]

sukces

--------------------------------------------------------------------------------

pomyślny wynik jakiegoś przedsięwzięcia, jakiejś imprezy itp.; osiągnięcie,
powodzenie, triumf
<fr. succès, z łac. successus podejście>


swo.pwn.pl/haslo.php?id=26028
To tez moje zdanie, a zdrowe wniuki to szczescie, nie sukces.

[glodn_y]

ord napisał:

> sukces
>
> -------------------------------------------------------------------------------
> -
>
> pomyślny wynik jakiegoś przedsięwzięcia, jakiejś imprezy itp.; osiągnięcie,
> powodzenie, triumf
> <fr. succès, z łac. successus podejście>
>
>
> swo.pwn.pl/haslo.php?id=26028
---------------------------------------------------------------

> To tez moje zdanie, a zdrowe wniuki to szczescie, nie sukces.<
I tu się mylisz,
Jak się dzieci nie miało to wielki sukces))))))

[ord]

glodn_y napisał:

> I tu się mylisz,
> Jak się dzieci nie miało to wielki sukces))))))


NIE! To juz jest niesamowite szczescie )))

[kamfora]

ord napisał:

> Tutaj mowi sie glosno i wyraznie o swoich sukcesach i
> przedstawia sie je z duma jako resultat wlasnej pracy.

Przeczytałam dowcip rodem z "The New Yorker". Psychiatra mówi do pacjenta:
"Najpierw dobra wiadomość - pańskie ego jest w znakomitej formie. A teraz zła -
nie ma ono żadnego związku z rzeczywistością"

Naprawdę cieszę się z sukcesów innych ludzi, szczególnie bliskich mi w jakiśtam
sposób Ale (wybacz, Marku) jestem bardzo sceptyczna jeśli chodzi o
potępianie w czambuł "wychowania w skromności" i jednocześnie wychwalania pod
niebiosa amerykańskiego mitu, że pewność siebie poparta szerokim uśmiechem i
poprawnością językową (a właściwie pewnymi manipulacjami językowymi) zapewnią
każdemu sukces, który mu się "naturalnie" należy.
To taki sam mit, jak każdy )

Ale to tylko moja osobista uwaga i nie wygłaszam jej w niczyim imieniu,
oprócz swojego,( żeby nie było

[ord]

A kto tu potepia wychowanie w skromnosci? Szkola ta w tutejszych warunkach musi
jednak byc uzupelniona dodaktowymi elementami (jak np; wieksza wiedza) inaczej
skazana jest na porazke w konfrontacji z amerykanskim, bardziej agresywnym
systemem. Przyznam, ze wychowalem dzieci na "stary" sposob, ale tez upewnilem
sie ze maja duzo zajec pozalekcyjnych, ktore podnosza podstawowe lub nawet daja
dodatkowe umiejetnosci.

Mit mitem, ale jest udowodnione, ze ci ktorzy maja ladny usmiech i dar
poprawnosci jezykowej maja tez latwiej w zyciu - ale to juz inny temat

[kamfora]

ord napisał:

> Mit mitem, ale jest udowodnione, ze ci ktorzy maja ladny usmiech i dar
> poprawnosci jezykowej maja tez latwiej w zyciu - ale to juz inny temat

No wiesz...ale to "przez trudy do gwiazd" a nie w lektyce

[piotr-61]

ord napisał:

> A kto tu potepia wychowanie w skromnosci?

Np. Ty. Cytat:

" Sprobojcie sami; przed lustrem mowcie
plynnie do siebie o sobie pozytywnie. Trudne prawda? (no, moze sa wyjatki )
Jest to wynikiem naszego wychowania w skromnosci"


Zarzucasz innym, ze utozsamiaja sukces z pieniedzmi... Dla mnie takim typowym
mieszaniem tych dwoch pojec jest wlasnie np. "podjechanie BMW" jako dowod
sukcesu. I wybacz ale tlumaczenie, ze w Ameryce nikt nie bedzie patrzyl na to
auto jako na przedmiot, tylko bedzie prowadzil skomplikowane przewody myslowe
aby dojsc do tego dlaczego jest to BMW a nie jakis rozklekotany Ford jest
troche na wyrost.
Sukces to pojecie bardzo plynne. Moze ono znaczyc dla kazdego cos innego.
Sprowadzanie go tylko do poziomu "wyniku w gonitwie szczurow" (o lepsza prace,
lepszy statut itp.) jest absolutnie zawezaniem tematu.
Czy zdobywanie nowych umiejetnosci, coraz wiekszej ilosci dobr materialnych
etc. powinno miec na celu tylko wzbudzenia zazdrosci innych? Chyba nie. To
oczywiscie tylko moje, prywatne zdanie, z ktorym jakos do tej pory niezle mi
sie przez zycie idzie.

robert

PS
Mam nadzieje, ze Twoj uklad kostno-stawowy wrocil juz do normy? Robie sobie
wyrzuty, ze moja skromna osoba spowodowala Twoje problemy zdrowotne

[em_em]

piotr-61 napisał:

> Sukces to pojecie bardzo plynne. Moze ono znaczyc dla kazdego cos innego.

w moim absolutnie subiektywnym odczuciu liczą się dwa:
- poczucie, że to co się robi ma sens
- świadomość, że są ludzie (rodzina, czy przyjaciele) "sprawdzenie" - czyli
tacy na których napewno możemy liczyć w trudnych chwilach

[witekjs]

Witaj Marku, fundatorze wątku i witajcie Wszyscy XLPLUS.
Poruszyłeś, jak widać ciekawy temat sam w sobie.
Nie tylko w kontekście porównań USA/Wsch.Europa...
Odwiecznym kłopotem człowieka sukcesu, jest konieczność istnienia punktu
odniesienia.
Poważnym problemem staje się to, że zawsze istnieje ktoś, kto mówi sześcioma
językami albo gra na saksofonie i jeszcze do tego ma swoją pannę Lewinski...
Co najgorsze, sukces jawi się nam jako coś odległego na horyzoncie, który stale
oddale się na tę samą odległość.
Jeśli nie dalej, jako że po drodze zdobywamy rozliczne wzgórki, z których widać
znacznie więcej, niż w pukcie wyjścia...
Nie bardzo jest się komu pochwalić swoim sukcesem, gdy w koło wszyscy mają
samochody z szoferem i jedwabne skarpetki.
Jedyne co można, to wysłać kolorowe zdjęcia, obecnie video, do swoich źródeł w
Europie Środkowo-wschodniej.
Oni tam, nawet nie będą wiedzieli, że to BMW jest konieczną inwestycją dla
prawidłowego prowadzenia biznesu...
Okazuje się, że jakby nigdy nie osiągamy, w pełni zadawalającego sukcesu.
Takiego, który nie wymagałby stałego potwierdzania i utwierdzania wszystkich
dokoła, że jest on sukcesem trwałym.
Ni, jedynie bardzo relatywnym, uśmiechem - kaprysem fortuny.
Chyba, że sukcesem jest dla nas coś zupełnie innego, niż to o czym, do tej
pory mówiliśmy...

Pozdrawiam Was i życzę wszystkim w Nowym Roku, Prawdziwych Sukcesów. )


Witek }:-})=

[ord]

Zaczne od Piotra... nie - od Roberta Moj przyklad o lustrze jaki podajesz
jest tym czym jest; ciekawostka i przykladem na to, ze trudno jest mowic o
sobie pozytywnie - przynajmniej ja mialem takie problemy. Reszty nie bardzo
rozumiem; nie zawezam pojecia sukcesu do statusu a nawet podkreslam, ze za swoj
najwiekszy uwazam posiadanie tak wspanialego gniazda rodzinnego jakie
stworzylismy i pielegnujemy z zona. Reszta jest praca, planowaniem i raz
jeszcze praca nad realizacja zamierzen, w ktore wierze i uwazam ze maja sens.
Zaraz, zaraz; czy ja przypadkiem nie powtarzam slow Em-Em? Co do patrzenia na
auto w Ameryce jako na przedmiot, to chyba kazdy rozumie, ze w kazdym
spoleczenstwie sa rozni ludzie i tu tez nie ma szablonu na jednakowe podejscie
do zagadnienia. Sa jednak pewne poglady charakterystyczne dla wiekszosci. Jaki
uklad kostno stawowy? Nie rozumiem.

Witku - usmialem sie szczerze przy tych jedwabnych skarpetkach i masz duzo
racji z tym BMW jako konieczna inwestycja dla prowadzenia biznesu, ale musisz
przyznac, ze o ile to BMW nie jest sukcesem, to mozna powiedziec, ze stworzenie
i odpowiednie prowadzenie takiego biznesu, ktory pozwala na oplate tego BMW
jest. Przyznam, ze podoba mi sie sucha, slownikowa definicja jaka znalazlem dla
Glodnego; "pomyślny wynik jakiegoś przedsięwzięcia". Przy takim zalozeniu,
jezeli wierzy sie w jakas idea, to po odpowiednim przygotowaniu i wlozonej
pracy ma sie pozytywne rezultaty tegoz przedsiewziecia - a wiec odnosi sie
sukces. Wszystko. Przykladem moze byc wlasnie ten biznes o ktorym piszesz, a
BMW jest jedynie mala czescia EFEKTU, WYPADKOWA danego sukcesu. Zreszta dla
rekordu; nie mam BMW a tym bardziej samochodu z szoferem, nie gram na zadnym
instrumencie (mam sluch absolutny; absolutnie go nie mam) ani nie mowie (tym
bardziej biegle) ilomastam jezykami. Pracuje ciezko robiac to w co wierze i
niezle mi to wychodzi - przynajmniej ja jestem z siebie zadowolony. Czy nie
wolno mi wiec powiedziec ze uwazam sie za czlowieka sukcesu? W moim wlasnym
mniemaniu jestem a wiec powinno byc mi wolno Gdybym jednak napisal, ze
jestem uwazany, wowczas mialbym problem.

[meg_s]

ord napisał:

> Jaki uklad kostno stawowy? Nie rozumiem.

chiba chodziło o kręgosłup )

[piotr-61]

ord napisał:

> Zaczne od Piotra... nie - od Roberta Moj przyklad o lustrze jaki podajesz
> jest tym czym jest; ciekawostka i przykladem na to, ze trudno jest mowic o
> sobie pozytywnie - przynajmniej ja mialem takie problemy.

Ja (przynajmniej przed lustrem) takich problemow nie mam. Zupelnie co innego
gdy nie jest to lustro Tu sytuacja jest juz bardziej zlozona. Gdzie lezy
granica miedzy opowiadaniem o swoim sukcesie a zwykla checia imponowania? Tym,
ktorzy o moich zaletach czy sukcesach wiedziec powinni (np. przytaczany tu
przyklad starania sie o prace), jestem bez zenady w stanie o swoich
osiagnieciach opowiadac. Z cala reszta jest inaczej. Czy opowiadajac komus, dla
kogo np. celem jest "zaliczanie" coraz to nowych partnerek, o wlasnym szczesciu
rodzinnym (ktore ja rowniez uwazam za sukces) spotka sie w ogole z jego
zrozumieniem? Wiec znowu plynnosc pojecia "sukces".
Kiedys slyszalem taka, (prawdopodobnie zmyslona) historyjke. Przy wspolnym
stole spotyka sie towarzystwo, w ktorym nie wszyscy sie znaja. Jest wsrod nich
miedzy innym czlowiek, ktory wspial sie zima, samotnie na Mount Everest. Jest
tam rowniez gosciu, ktory przez dwie godziny opowiada w dramatyczny sposob jak
to udalo mu sie ubieglego lata wspiac na Gubalowke Jako co ocenilbys
milczenie tego pierwszego? Zle pojeta skromnosc, wyssana z mlekiem matki na
wschodnich rubiezach Europy czy moze po prostu takt a moze jeszcze cos innego?

Wlasnie ta wzglednosc pojecia "sukces" powstrzymuje mnie czesto w kontaktach z
nieznanymi mi osobiscie osobami, o swoich sukcesach (lub tylko przeze mnie jako
takie postrzeganych) rozmawiac.



> Jaki uklad kostno stawowy? Nie rozumiem.

Mialem na mysli Twoja opadnieta szczeke))


Piotr

[ord]

Twoj przyklad o zdobywaniu przez jednego Mount Everest a drugiego Gubalowki
jest rowniez swietnym obrazem mojego punktu widzenia; czy skaczac do gory z
radosci i krzyczac dookola ze odniosl wlasnie sukces wdrapujac sie w koncu na
ta Gubalowke, ten ktos swoim zachowaniem obraza tego pierwszego? Czy pomniejsza
osiagniecie pierwszego? Nie sadze. Gdyby ten pierwszy powiedzial; phi, to nic -
ja wlazelm na Mt Everst zima, z pewnoscia bylby uznany za palanta i jerk'a nie
dlatego ze opowiada o swoim, bezpowownania wiekszym sukcesie, ale ze mowiac to
odbiera radosc z osiagniecia tego drugiego. Inaczej mowiac; gdyby ktos przede
mna powiedzial np; ze wlasnie nauczyl sie drugiego jezyka obcego a ja bym
wskoczyl ze to nic bo znam dziesiec i TO a nie TAMTO jest sukcesem - macie
prawo sie mnie czepiac i zarzucac mi brak taktu i skromnosci, ale poniewaz w
swoim malym swiecie udalo mi sie pomyslnie zakonczyc pewne projekty i glosno z
tego sie ciesze a nie chwale, nie sadze abym robil cos niewlasciwego. OK:
obiecuje, ze juz nie bede dzieli sie z Wami moja radoscia - bede natomiast
baaardzo uwazal co pisze.

Aaaaa - z ta szczeka )) Przyznam, ze zdziwienie bylo dosyc wysokiego stopnia;
liczylem na powazny komentarz, bo w koncu powazna sprawa, tym bardziej ze to
Sky, a tu grom z jasnego nieba. Przy okazji; fantastyczny przyklad roznic w
interpretacji slowa pisanego bez slyszenia intuicji glosu! Po wyjasnieniu Sky
zrobilem wielkie aaahhhaaa, aczkolwiek przyznam, ze uzycie takich zworotow jest
bardzo trudne do wlasciwego zinterpretowania. Juz piszac "Are you kidding me?
Get out of town!" byloby (moim zdaniem) bardziej na miejscu i nie
pozostawiajace zadnych watpliwosci.

[piotr-61]

ord napisał:

> Przy okazji; fantastyczny przyklad roznic w
> interpretacji slowa pisanego bez slyszenia intuicji glosu!

Fakt! Zupelnie opacznie ta Twoja "szczeke" zrozumialem.
Czyz nie jest to jednak kolejny przyklad jak niedoskonalym medium jest internet
i jak bardzo przemyslane musza byc nasze posty aby byly wlasciwie zrozumiane.
Moze dotyczy to tez dyskusji o sukcesie

Piotr

[kanoka]

Ord wywołał temat i podał encyklopedyczną definicje słowa "sukces", Em-em
przypomniała nam poglądy L. Kołakowskiego, na to co w życiu jest ważne, Witek
zwrócił uwagę na fakt, że sukces musi mieć punkt odniesienia. Czyli tak,
jakbyśmy sukces odnosili dla innych nie dla siebie? Czy odnosimy sukcesy, aby
podnieść swój obraz/prestiż w oczach innych? Sukces nie jest w znaczeniu
definicji tożsamy ze szczęściem. Sukces może być jednym z czynników
sprzyjajacych poczuciu szcześcia, ale też chyba - niekoniecznie....Ale po co nam
sukces, jak nie daje szczęścia?
Obecnie mówi się coraz więcej o "toksycznym działaniu" sukcesu, a właściwie
wszechpotężnej presji odnoszenia sukcesu www.gwp.pl/, co nie zapewnia
szczęścia, a często - wręcz przeciwnie.....
I znowu, poradniki, hi, hi, hi,
Czyli wracamy do początku: "sukces a szczęście", czyli: poczytajmy
Kołakowskiego, Tatarkiewicza i ....może Zen? Może nie odniesiemy sukcesu, ale
znajdziemy jakieś tam swoje szczęście.....

"DEKALOG ZEN
WEDŁUG THICH NHAT HANH'A I JACKA SANTORSKIEGO
1. Nie przywiązuj się bałwochwalczo do żadnej doktryny, teorii, czy ideologii.
Wszystkie systemy teoretyczne są jedynie drogowskazami; żaden nie objawia prawdy
absolutnej. Unikaj ciasnego myślenia. Ucz się nie przywiązywać do aktualnie
obowiązujących poglądów, abyś mógł zachować otwartość wobec cudzego punktu
widzenia. Prawda tkwi w życiu, nie w doktrynach. Bądź gotów uczyć się przez całe
życie, stale obserwując rzeczywistość w sobie i otaczającym cię świecie.
2. Nie zmuszaj nikogo - także dzieci - do wyznawania twoich poglądów.
Nie posługuj się w tym celu groźbą, pieniędzmi, propagandą ani wychowawczym
autorytetem. Poprzez współczujący dialog pomagaj innym odrzucać fanatyzm i
ciasnotę poglądów.
3. Nie unikaj kontaktu z cierpieniem.
Niech nie opuszcza cię świadomość, jak wiele cierpienia istnieje na świecie.
Staraj się docierać do cierpiących na wszelkie możliwe sposoby: poprzez kontakty
osobiste, odwiedziny, działania na rzecz innych. Nie trzeba daleko szukać...
4. Nie gromadź bogactw ponad miarę, gdy miliony głodują.
Nie rób ze sławy, zysku, zamożności, czy przyjemności zmysłowych głównego celu
twojego życia. Żyj prosto, dzieląc czas, energię i dobra materialne z tymi,
którzy są w potrzebie.
5. Nie podsycaj gniewu i nienawiści.
Naucz się wykrywać i transformować złe uczucia, póki są tylko ziarnem w twojej
świadomości, zanim wykiełkują. Gdy czujesz pierwsze oznaki nienawiści lub złości
- skupiaj uwagę na oddechu, aby postrzec i pojąć naturę tych uczuć oraz
uwarunkowania osób, które je wywołały.
6. Nie rozpraszaj się.
Obserwuj uważnie swoje oddychanie, aby stale powracać do tego, co się dzieje w
chwili obecnej. Bądź w kontakcie ze wszystkim, co jest cudowne, odradzające i
uzdrawiające w tobie samym i wokół ciebie. Zasiewaj w sobie ziarno radości,
pokoju i zrozumienia, które sprzyja zachodzącym w głębi twojej świadomości
procesom transformacji.
7. Nie mów rzeczy niezgodnych z prawdą - ani dla osobistej korzyści, ani po to,
żeby wywrzeć wrażenie na słuchaczach.
Nie wypowiadaj słów, które wywołują konflikty i nienawiść. Nie rozpowszechniaj
niesprawdzonych wiadomości. Zawsze wypowiadaj się uczciwie i konstruktywnie.
Miej odwagę zabrać głos, gdy dostrzegasz niesprawiedliwość, nawet wtedy, gdy
może się to dla ciebie okazać niebezpieczne.
8. Nie wykonuj takiego zawodu, którego efekty są szkodliwe dla ludzkości bądź
przyrody.
Nie inwestuj w towarzystwa i spółki pozbawiające innych szansy na życie. Wybierz
sobie zajęcie, które pomoże ci wyrazić twą troskę o innych.
9. Nie przywłaszczaj sobie rzeczy, które powinny należeć do kogoś innego.
Szanuj cudzą własność, jednak nie dopuszczaj, by inni ludzie bogacili się na
ludzkim cierpieniu, czy cierpieniu jakichkolwiek istot.
10. Szanuj własne ciało i obchodź się z nim jak najlepiej.
Gromadź energie życiowe dla realizacji swoich ideałów. Nie podejmuj życia
płciowego bez miłości i płynących z niej zobowiązań. Wkraczając w związki
seksualne bądź świadom przyszłych cierpień, jakie możesz spowodować. Bądź w
pełni świadom odpowiedzialności związanej z powołaniem nowego istnienia. Medytuj
nad kształtem świata, do którego powołujesz nowe życie."

Z życzeniami szczęścia w Nowym Roku - Kanoka

[kanoka]

www.gwp.pl/

[kamfora]

Sukces postrzegam jako dotarcie do zamierzonego celu.
Miarą sukcesu nie jest jednak sam cel, ale sposób, w jaki ten cel został
osiągnięty. Czyli owe starożytne aspera, przez które dociera się ad astra
(Albo biblijne "komu więcej dano - od tego więcej wymagać będą")

Moim sukcesem życiowym jest mój Syn. Chociaż nie czuję się oczywiście w stu
procentach autorem tego sukcesu , to jednak współtwórcą na pewno.
Szczególnie, gdy otwieram książeczkę zdrowia dziecka i czytam te wszystkie
diagnozy lekarskie, które miały mnie pozbawić złudzeń co do jego szans na
normalne życie...

A zresztą, może to nie sukces - tylko... cud?

[kanoka]

Rozumiem Cię....też odniosłam taki sukces))
Miałyśmy SZCZĘŚCIE, bo nie wszystkim się zawsze udaje, a nie śmiem twierdzić, że
to JA najbardziej się starałam...a może to był cud....?...ale ja nie wierzę w
cuda
Nieważne, jak to nazwiemy - liczy się efekt ostateczny - finis coronat opus))!
pozdrawiam noworocznie
knk

[lablafox]

Kamiński i Mela zdobyli Biegun Południowy



Polarnicy Marek Kamiński i niepełnosprawny Janek Mela oraz towarzyszący im
operator telewizyjny Wojciech Ostrowski zdobyli w piątek Biegun Południowy.


R E K L A M A czytaj dalej







16-letni Janek Mela jest najmłodszym w historii człowiekiem i pierwszym
niepełnosprawnym, który w jednym roku zdobył dwa bieguny Ziemi. Marek Kamiński
jest pierwszym człowiekiem, który dwukrotnie stanął na obydwu biegunach w
jednym roku.

Marsz w kierunku Bieguna Południowego polarnicy rozpoczęli w sobotę 17 grudnia.
W trakcie marszu obejmującego prawie 200 km zmagali się z temperaturą
dochodzącą do minus 30 st. C oraz wiatrami o prędkości do 200 km/h

To jest też sukces.

[ord]

Co masz na mysli; zdobycie tych nieszczesnych biegunow, czy pokonanie slabosci?
Cholera, jak tak dalej pojdzie, to zrobimy niezla konkurencje "Kawiarence
Filozoficznej" ))

[verbena1]

Podoba mi sie Dekalog Zen, jest bliski mojemu mysleniu.
W miare uplywu lat zaczynam zmieniac poglad na zycie,sukces i zdobywanie dobr
materialnych.
Ucze sie pokory. Zauwazam piekne rzeczy w poblizu i nie chce mi sie juz
zdobywac swiata. Jednoczesnie jestem ciekawa nowosci i chce sie jeszcze wielu
rzeczy nauczyc.
Kanoko, dziekuje za piekny tekst, w nadchodzacym roku postaram sie pare punktow
zastosowac w zyciu.

[bodzio49]

Chyba jednak coś zaczęło się zmieniać w mentalności ludzi. Czy mi się zdaje czy
coraz więcej ludzi zaczyna myśleć zupełnie innymi kategoriami. Kiedy większość
zacznie tak myśleć i wyzbędzie się lęku, nienawiści ... Mówią, że niebo będzie
wtedy tu na Ziemi.

[witekjs]

Przypomniałaś mi, o chyba najpiękniejszym sukcesie Matki, która wbrew
wszystkiemu jest w stanie wychować dziecko !
Ze szczęściem patrzeć na Jego sukcesy i z radością wspierać Go we wszystkich
trudach, darowanego życia.
Maja Mama również opowiadała, jak bez leków walczyła o moje przeżycie, gdy
mając kilka miesięcy przechodziłem trzykrotne zapalenia płuc.

Podrawiam serdecznie Ciebie Kamforo i uosobienie Twojego sukcesu. )

Witek

[witekjs]

Kamfora na chwilę oderwała mnie od meritum sprawy, czyli rozmyślań o innych,
niż ten bezdyskusyjny, sukcesach.
Ciekawe to dla nas wszystkich.
Bez wzgledu na to, ile razy w życiu czuliśmy, że odnosimy sukces, a jak często
odbieraliśmy to, co nas spotyka jako coś zwykłego, oczywistość lub
niepowodzenie, a nawet klęskę...
Patrzący na nas z boku najczęściej oceniają to inaczej niż my.
Wielokrotnie nie ma to znaczenia, szczególnie gdy coś dla nas mało ważnego,
postrzegają jako sukces.
Nasz problem w tym, że nie jest to dla nas sukces i satysfakcji nie daje.
Zgodzicie się, że może być również problemem zawiść obserwatorów , o nasz
realny lub domniemany sukces.
Wówczas nawet nie wiemy, dlaczego się zmienili...
Wspomniałem o tych "wzgórkach", na których wdrapywanie się, nieopatrznie
uświadomia nam, że sukces może być jeszcze dalej.
Znacznie dalej...
Zdobywanie ich / różnych wzgórków /, bywa zawsze bardzo ekscytujące, często
trudne lecz przyjemne, pouczajace acz nie zawsze kończące się satysfakcją...
Zawsze jednak ukazuje nam nowe horyzonty, obnaża nasze słabości i uświadamia
nieoczekiwane przewagi.
Nie wiem czy się zgodzicie ale uważam, że chyba mają prawo patrzeć na swoje,
POMYŚLNE życie za granicą, jak na SUKCES, Ci wszyscy, którzy zdecydowali się na
emigrację.
Nie powinni jednak uważać, tym bardziej dawać odczuć tym, którzy pozostali, że
są oni, być może nieudacznikami, w "nieudanum" Kraju...
Czy nie sądzicie, że niekoniecznie jest to prawda i zawsze, niepotrzebnie
wprowadza, zamiast zainteresowania i atencji, atmosferę rywalizacji w naszych
spotkaniach.
W realu i wirtualu.
Może warto również pamiętać, że tak na prawdę, mało o sobie wiemy...

Pozdrawiam. Witek

[jutka1]

witekjs napisał:

> Patrzący na nas z boku najczęściej oceniają to inaczej niż my.
> Wielokrotnie nie ma to znaczenia, szczególnie gdy coś dla nas mało ważnego,
> postrzegają jako sukces.
> Nasz problem w tym, że nie jest to dla nas sukces i satysfakcji nie daje.
> Zgodzicie się, że może być również problemem zawiść obserwatorów , o nasz
> realny lub domniemany sukces.
> Wówczas nawet nie wiemy, dlaczego się zmienili...
*************
Witku, jak ze wszystkim na linii subie- (obie-) ktywne, tak i sukces postrzegany a odbierany nie
musi byc tym samym. I rzeczywiscie, zawisc obserwatorow istnieje swiadomie, czy nie, a zmiana
w nich jest wyczuwalna - czasem nawet namacalna.

Bo przeciez definicja sukcesu, jak sama dyskusja na tym watku pokazuje, jest najrozniejsza w
zaleznosci od czlowieka. Przepraszam, ze wkrocze na teren nieco osobisty, ale ktory ilustruje.

Dla niektorych to, ze kupilam wiejska chalupe na Dolnym Slasku, wyremontowalam ja i
doprowadzilam do stanu uzywalnosci, jest sukcesem. Zawisc odczulam w paru przypadkach,
wiec tez teza sie sprawdza. Natomiast ci ludzie powyzej jakos nie przyjeli do wiadomosci, ze a)
chalupe kupilam, zeby siostra i jej syn mieli gdzie mieszkac, a ja gdzie sie zatrzymywac, jak
przyjezdzam (mieszkanie mamy jest male); b) ze fundusze wzielam tylko czesciowo z
oszczednosci, a reszte kredytowalam..., i wreszcie c) dom nie jest dla mnie miara mojego
sukcesu, patrz nizej..

> Wspomniałem o tych "wzgórkach", na których wdrapywanie się, nieopatrznie
> uświadomia nam, że sukces może być jeszcze dalej.
> Znacznie dalej...
> Zdobywanie ich / różnych wzgórków /, bywa zawsze bardzo ekscytujące, często
> trudne lecz przyjemne, pouczajace acz nie zawsze kończące się satysfakcją...
> Zawsze jednak ukazuje nam nowe horyzonty, obnaża nasze słabości i uświadamia
> nieoczekiwane przewagi.
> Nie wiem czy się zgodzicie ale uważam, że chyba mają prawo patrzeć na swoje,
> POMYŚLNE życie za granicą, jak na SUKCES, Ci wszyscy, którzy zdecydowali się na
> emigrację.
**************
Za moj osobisty, i podkreslam - osobisty, sukces uwazam nie to, ze zawsze gdzies jeszcze chce
zrobic i na jakas nastepna gore wejsc. Moj sukces to to, ze zrobilam rzecz szalona moze, ale
ktora byla mi potrzebna - rezygnacja z pracy, o ktora bija sie tysiace ludzi, powrot do korzeni,
danie sobie czasu na przemyslenie zycia i czasu dla siebie. Potem? Zobacze. Nie bede zdobywac
gor, ale chce robic to, co umiem, ale tez w sposob, ktory daje mi przyjemnosc. Sterem,
zeglarzem, okretem. Jest zawisc? Jest. Zwracam uwage? Nie.

Czy to, ze 18-letnia emigracja, a raczej pobyt zagranica, powiodly mnie droga akademicko-
zawodowa do przodu, bylo sukcesem? Czy to, ze i w USA i we Francji czulam sie dobrze,
niewyobcowana, akceptowana - to sukces? Nie sadze. Lut szczescia, okolicznosci, osobowosc. A
sukces moj to: patrz wyzej.

> Nie powinni jednak uważać, tym bardziej dawać odczuć tym, którzy pozostali, że
> są oni, być może nieudacznikami, w "nieudanum" Kraju...
**************
Nigdy nie dzielilam ludzi w tych kategoriach. Nie oceniam w tych kategoriach. Wiecej: wrocilam,
swiadomie, planowanie. "Nieudany" kraj? Nie. Kraj pelen potencjalu, rozwijajacy sie
gospodarczo mimo tego-czy-owego, kraj z perspektywami i kraj europejski. I mimo
polaryzacji, mimo rzeczy, ktore mnie irytuja - moj kraj, moj bardak, i co mnie obchodzi
korupcja we Francji? Obchodzi mnie TU.

Pozdrawiam serdecznie
jutka )

[em_em]

jutka1 napisała:
> "Nieudany" kraj? Nie. Kraj pelen potencjalu, rozwijajacy sie
> gospodarczo mimo tego-czy-owego, kraj z perspektywami i kraj europejski.
> I mimo polaryzacji, mimo rzeczy, ktore mnie irytuja - moj kraj, moj bardak, i
> co mnie obchodzi korupcja we Francji? Obchodzi mnie TU.

Jutko - wychylam za te słowa i za Ciebie sylwestrowego szampana ))
(został bo byłam kierowcą

[mammaja]

Wpisy powyzsze sa bardzo ciekawe i dotykaja spraw trudnych.
To prawda co napisal Witek - czesto to co inni uwazaja za sukces, a bywa
efektem naszej wieloletniej pracy my widzimy jako "kolej rzeczy", dosc pokornie
patrzac na wlasna droge.
Bardzo podziwiam Jutke za jej decyzje - a koncu 18 lat to kawal zycia.Ale
mysle,ze zrobila dobry wybor.
A nawiazujac do emigracji, na ktorej calkiem nie z wlasnej woli znalezli sie
np. bracia mojego ojca,kiedy jako zupelnie jeszcze mlodzi ludzie nie mogli tu
wrocic po wojnie i ulozyli sobie zycia mozna powiedziec z duzymi sukcesami -
odbylismy wiele "nocnych Polakow rozmow" (kiedy juz moglismy sie spotykac) na
tematy emigracyjne.I mysle,ze mimo sukcesow i materialnych i intelektualnych
mieli poczucie zycia jakos wykrzywionego.Moze dlatego,ze nie podejmowali
decyzji o emigracji z wlasnej woli?

[witekjs]

Znam również trochę te problemy, jako reemigrant, po krótkim pobycie u Ojca.
Mój ojciec i stryj, urodzeni w Chinach Polacy, wnukowie Powstańca Styczniowego,
który nigdy nie wrócił do domu, zmarli w USA, jako szanowani obywatele tego
kraju.
Mój Ojciec nigdy nie otrzymał wizy turystycznej do PRL...
Zawsze za Polską tęsknili.
Pewnie za Harbinem, miastem młodości, także...

Pozdrawiam. Witek

[jutka1]

stukam sie czerwoncem...
za "moj" bardak )))

ps. wreszcie moge krytykowac bez wyrzutow sumienia, ze z zagranicy krytykuje.. ))

[witekjs]

Jutko, Twój przykład w zupełnie naturalny sposób wyjaśnia dlaczego mogłaś się
spotkać z jawnymi objawami, nie tylko zazdrości, bywającej inspiracją do
działań, lecz zawiści.
To ten domek, "z oszczędności i kredytu", a co może najgorsze, twoja
MOŻLIWOŚĆ / również mentalna/ dokonania tak niezwykłego wyboru, jak porzucenie
imponującej ludziom, kariery akademickiej za granicą i zamieszkanie "gdzie się
chce", celem podsumowania swoich dokonań.
Takich możliwości nie daje przeciętnemu inteligentowi, nawet naukowcowi
polskiemu, uczciwy sukces w Kraju.
On zamartwia się o to, jak będą wiązać z żoną, koniec z końcem na emeryturze,
lub co gorsza, gdy Ona zostanie sama...
Miarą Twojego sukcesu jest również to, że będąc za granicą nie musiałaś
przeżywać upokorzenia degradacji społecznej, tak częstej u większości
cudzoziemców, we wszystkich krajach.
Również w Polsce.
Są sukcesem Twoje kwalifikacje, zainteresowania i możliwości intelektualne,
które pozwolą Ci robić, to co będziesz chciała i to bez deprymujacych
zależności od, nie zawsze kompetentnego szefa.
Jest NIM również i to, że możesz swoim bliskim realnie pomóc i cieszyć się
razem z nimi z tego, że po latach będziecie razem.
I TO W NASZYM WSPÓLNYM, KOCHANYM BARDAKU... )

Dołączam się do toastu EM-Em za Ciebie.
Takie postawienie sprawy, pozwala Ci z nami razem, psioczyć na te wszystkie
niedociągnięcia, idiotyzmy, chamstwo i nieuczciwość elit, z którymi musimy się
U NAS borykać.
Ty to doskonale, jak widzę rozumiesz i mówisz z pozycji Rodaka, z nami
troszczącego się o Naszą niezwykle, mimo wszystko, rozkwitającą Polskę.
Mówisz zupełnie innym językiem od wielu, spotykanych w forach, pełnych niechęci
do wszystkiego, byłych Polaków...

Pozdrawiam serdecznie. Witek

[tom_tam]

Szanowny p.Witekjs

pozwole sobie polemizowac z ...panskim stwierdzeniem: "... chyba mają prawo
patrzeć na swoje, POMYŚLNE życie za granicą, jak na SUKCES, Ci wszyscy, którzy
zdecydowali się na emigrację."

Nie jest to polemika skierowana osobowo ani zwiazana z osobista pozycja
(spoleczna czy materialna) kogokolwiek z emigrantow.

Emigracje (jej fakt) nie uwazam za zaden "sukces" to jest porazka!.
Wylaczajac wyjatki gdy stale zycie poza Krajem ojczystym jest podyktowane
skutkami "wyboru serca" (np. zyciowego partnera/ki - cudzoziemca) czy
przypadku gdy "emigrantem" jest male dziecko (emigrujace z rodzicami) - nie
dokonujace sila rzeczy takiego wyboru swiadomie.

Nie bede sie tu silil na przyklady literackie popierajace moja teze
jak: "Litwo - Ojczyzno moja...", losy "Latarnika" czy wspaniale i do dzis
niezbyt odbiegle klimatem przyklady z "Kundlizmu" M.Wankowicza.

Losy i wybory M.Wankowicza sa zreszta najlepszym przykladem na ilustracje mojej
tezy.
Normalnosc i oczywistosc naszej narodowej przynaleznosci jest tak banalna iz
dokad zyjemy w Kraju, jest to ostatnia rzecz ktora specjalnie zawraca nam glowe.
To... staje sie "problemem" i codziennym atrybutem naszej egzystencji gdy
stajemy sie EMIGRANTAMI!.
Zaden, w miare normalny, rodzic nie plodzi potomstwa w celu wychowania ich "na
emigrantow", zadne dziecko w normalnej rodzinie nie podaje jako swego
wymarzonego celu zyciowego: "byc emigrantem".
Zadne spoleczenstwo i wypracowane przez nie cele i metodyka wychowania
przedszkolnego czy edukacji szkolnej nie ma na celu przygotowania do
zycia "emigrantow" i zadna Uczelnia Swiata nie posiada kierunku studiow:
Emigracja )

Zarowno zewnetrzna jak i "wewnetrzna" emigracja jest przejawem PORAZKI, -
nigdy SUKCESEM!.

Ulozenie sobie pomyslnie zycia zagranica jest wylacznie konsekwencja faktu iz
wiekszosc "przegranych" ktorzy wybrali droge emigracji - ma jeszcze na tyle
zdrowego pomyslunku iz nie wybiera celu (panstwa, regionu) przyszlego,
emigracyjnego zycia, gdze bedzie im gorzej niz tam skad wyjechali!

Wsrod tych ktorzy emigrowali ze wzgl. politycznych malo jest takich ktorzy
wybrali jako cel Kube, Koree Polnocna, czy Kazachstan.
Milosnicy podwyzszenia "standartu ekonomicznego" tez nie wybierali Afganistanu,
Albanii czy Rumunii, a zaden z tych ktorzy uciekali przed skutkami ew.katastrof
atomowych nie przeniosl sie z rodzina do...Czernobyla .
Jednym sie udalo lepiej innym gorzej.
To nie byla wielka "sztuka": osiagnac powodzenie czy stabilizacje materialna
emigrujac z PRL-u do Krajow Zach.Europy czy za Ocean.
Zapewne - bardziej obiektywne, bedzie porownanie sytuacji tych ktorzy DZISIAJ
postanawiaja emigrowac z Polski i porownanie ich sytuacji za kilka lat :
powodzenia materialnego, pozycji spolecznej i sukcesow zawodowych
z odpowiednimi grupami tych ktorzy nie-emigruja.

Jedno jest pewne!.
Zaden, ze spotkanych przeze mnie "emigrantow" nie przestal byc Polakiem.
Obojetnie czy sie do tego przyznawal czy nie!.
Jesli sie nie przyznawal - tym gorzej dla Niego samego i wieksza "zabawa" dla
innych, szczegolnie otoczenia aboryginow Kraju do ktorego emigrowal .

Dotyczy to tez i wbrew pozorom,- tych - ktorzy historycznie
i kulturowo "przynalezeli" do grup narodowosciowych zyjacych w wiecznej
diasporze - np. przewazajacej grupy polskich Zydow.

z uszanowaniem,-
tom

[witekjs]

Witaj Tom, jeśli pozwolisz. Jestem Witek
Nie oceniałem "emigracji", jako że jest ich wiele rodzajów.
W tym, wieloletni wyjazd do pracy w swoim zawodzie lub na studia, co bywa
ewidentnum sukcesem.
Przed 89 r. prawie każdy, przedłużający się pobyt za granicą stawał się, często
nielegalną emigracją i już przez to klęską.
Równiez takie, będące swego rodzaju porażką, wyjazdy bardzo wielu przekuwało w
sukces.
Nawet, adorowany przez wszystkich, międzynarodowy.
W takich sytuacjach, nasz obcy akcent i trochę staroświeckie, europejskie
maniery bywały odbierane jako coś uroczego...
Przeciwieństwem tego, jest "zagraniczny" akcent w wydaniu Polaka, który już po
kilku latach, "zapomina" polskiego języka...
Masz rację, że Polakami, jeśli się nimi zawsze czuliśmy, nie przestajemy być
nigdzie w świecie.
Nawet gdy śnimy już w innym języku, liczymy najczęściej po polsku. )
Wielkim sukcesem, w moim odczuciu jest jeśli udaje się "emigrantowi" stworzyć
warunki dla dzieci, w których nie czują się one, nadmiernie wyobcowane i mają
pełną możliwość rozwoju swoich zdolności.
Dodam jeszcze, że bywają wyjazdy z Ojczyzny do kraju, w którym przez wiele
pokoleń, za wszelką cenę stara się utrzymać swoją inność i odrębność.
Przykładem Polacy na Syberii...
Masz chyba rację, że taka (j/w ) emigracja wewnętrzna, jest rodzajem porażki.
Jednostki z odrażającym systemem.

Pozdrawiam. Witek

Jaki piekny watek

[luiza-w-ogrodzie]

I tyle ciekawych postow. Zgadzam sie z minimalistyczna definicja ze sukces
to "pomyślny wynik jakiegoś przedsięwzięcia". I Santorskiego wyznaje i osobisty
post Jutki o zamianie francuskiej pracy na wiejska chalupe podziwiam.

Moje trzy grosze: uwazam ze sukces jest straszliwa kleska jezeli odnieslismy go
tylko po to zeby innych kluc w oczy. Sukces po to, zeby czuc sie lepszym od
innych, zeby miec sie czym chwalic, jest nic nie warty - jest tylko zgoda na
wyscig szczurow. Sukcesem jest osiaganie celu, ktory wzbogaca nas albo ludzi
nam bliskich. Wszystko inne to targowisko proznosci.

Pozdrawiam informujac ze osiagnelam sukces: osiem dni pod rzad codziennego
plywania w oceanie (skutkiem ubocznym przepiekna rzezba miesni ;oPPPPPPPP)

Luiza-w-Ogrodzie

><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
.·´¯`·.. ><(((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>

[zakochana13]

jestem szczesliwa i to jest moj najwiekszy sukces.

[mammaja]

Witku, masz racje co do tego,ze losy emigrantow byly niezmiernie skomplikowane,
zwlaszcza tej emigracji "nie z wlasnej woli". W Londynie spotykalam tych,
ktorzy wiele lat spedzili w Afryce gdzie wyladowali z armia Andersa a potem
musieli uciekac przed nadciagajacymi tam zmianami ustrojowymi, tych ktorzy po
Jalcie nie widzieli dla siebie miejsca w PRL i tych ktorzy poprostu uciekli -
bo inaczej wtedy nie dawalo sie wyjechac na dluzej.Dziwne to bylo towarzystwo,
nieraz dla mnie mlodej dziewczyny (kobiety) ich problemy zupelnie byly nie do
pojecia. Nie mniej - nawiazujac do tytulu wątku - zapadło mi w pamięci
opowiadanie jednej osoby, która przyzywszy wojne w Anglii jakos tam juz sie
ustawila i pewnego razu kupujac jakiś większy przedmiot w sklepie zorientowala
sie,ze osobą "pakujaca paczki" byl jeden z przywodcow Powstania Warszawskiego,
dowodca jednego z okregów warszawskich. Tylko ze poczucie ogromnego wstydu
ogarnelo nie pakujacego,ale tego zasiedzialego juz Londynczyka. No ale to
pokolenie naszych rodzicow, ich rowiesnikow czy nieco starszych odeszlo - a
przed mlodymi otwarla sie wreszcie mozliwosc legalnych wyjazdow do pracy. Mam
nadzieje, ze potrafia to docenic. Pozdrawiam!

[tom_tam]

Mammajko,-
Sorry, ale idac droga rozumowania niektorych zwolennikow "sukcesu" -
Pan "pakujacy paczki" - osiagnal napewno SUKCES, conajmniej finansowy.
Wystarczy porownac (bezwzglednie) Jego owczesny dochod (w $ czy Funtach)
z zarobkami tzw. Elit w owczesnym PRL-u

Sukces (obiektywnie) to jest wtedy gdy porownujemy owczesnego EMIGRANTA i jego
zawodowa oraz spoleczna pozycje ze srednia Kraju tej "kariery" i osiagnal w tym
rankingu wyrozniajaca pozycje.
Jednostki ktore realnie osiagnely ten status, gwarantuje Tobie, jak do tej
pory, nie dokonaly ani jednego wpisu na tym forum!

Dla mnie to troche zenujace iz jako SUKCES okresla sie oczywistosc iz dorosly
czlowiek ma jakies mieszkanie (dom), wykonuje jakies zajecie, posiada rodzine
i jezdzi (wiekszym lub mniejszym) autem oraz stac go na "wywczasy".
No to... WSZYSCY tutaj piszacy (emigranci i tubylcy) osiagnelismy zyciowy
SUKCES!

Niebywale! )

pozdrawiam,-
tom
...........
zawsze moze (moglo by) byc gorzej

[mammaja]

Przepraszam - przez chwile nawiazalam do watku o pracy, pomylilam sie gdzie
pisze!Stad ta uwaga.

[kamfora]

tom_tam napisał:

> Sukces (obiektywnie) to jest wtedy gdy porownujemy owczesnego EMIGRANTA
> i jego zawodowa oraz spoleczna pozycje ze srednia Kraju tej "kariery"
> i osiagnal w tym rankingu wyrozniajaca pozycje.

Nie ma czegoś takiego jak "sukces - obiektywnie". To co podałeś - to sukces
według Twojego (subiektywnego!) kryterium.

[tom_tam]

Kamforo,-

bede wdzieczny gdy Ty podasz "obiektywna" formule OBIEKTYWNEGO sukcesu.
W obiektywnych badaniach statystycznych stosuje sie Tabele Liczb Zelaznych,
zapewne znasz taka definicje w odniesieniu do kategorii pojec spolecznych.
Skoro zwrociles/as mnie uwage - bede wdzieczny za kazda naukowo podbudowana
wskazowke.
Inaczej hmmm.... pozwol, ze potraktuje Twoj wpis jako subiektywna ocene mojej
subiektywnej definicji obiektywizmu
pozdrawiam,-
tom

[kamfora]

tom_tam napisał:

> Inaczej hmmm.... pozwol, ze potraktuje Twoj wpis jako subiektywna ocene
> mojej subiektywnej definicji obiektywizmu

A jakże inaczej mógłbyś ocenić mój wpis? Teraz to już naprawdę nic
nie rozumiem

[tom_tam]

Kamforo,-

Ja zrozumialem Twoja uwage - "polemika" z nia to zart!
Masz racje iz krytykowane przez Ciebie zdanie jest zle.
Zarowno jego gamatyka jak i forma logiczna.
Wynika to z niezamierzonego skrotu myslowego falszujacego intencje oraz faktu,
ze pisze bez brudnopisu i sprawdzania.
Zamierzone bylo:
"Bardziej obiektywna ocena sukcesu bedzie porownanie zawodowej i spolecznej
pozycji emigranta w odniesieniu do Kraju w ktorym sie osiedlil, oraz zajecie
przez niego wyrozniajacej pozycji w takim rankingu."
pozdrawiam,-
tom

[mammaja]

TT napisal:
Dla mnie to troche zenujace iz jako SUKCES okresla sie oczywistosc iz dorosly
czlowiek ma jakies mieszkanie (dom), wykonuje jakies zajecie, posiada rodzine
i jezdzi (wiekszym lub mniejszym) autem oraz stac go na "wywczasy".
No to... WSZYSCY tutaj piszacy (emigranci i tubylcy) osiagnelismy zyciowy
SUKCES
Otoz obserwując pewną mloda dziewczyne z glebokiej wsi, ktora o wlasnych
silach pracujac studiuje wydzial prawa i nie ma nic (mieszka w kilkuosobowym
wynajetym pokoju) - otoz jezeli ta dziewczyna osiagnie chocby ten dom,
mieszkanie samochod itd - to bedzie dla niej sukces i dla jej rodziny w ktorej
jeszcze nikt nie studiowal.
I trzeba troche patrzec jak sie startuje.Dlatego sukces emigranta jest
trudniejszy nieraz do osiągniecia niz kogoś posiadajacego pokoleniowe zaplecze
i materialne i socjalne. Nieprawdaz?

[tom_tam]

Mammajko,-
Nie negujac slusznosci Twoich argumentow - jedna uwaga, jesli pozwolisz.

Nasze wpisy (jak pamietam) dokonujemy na forum 40+ gdzie sklad socjalny
uczestnikow jest taki iz poslugiwanie sie "argumentem" posiadanych tytulow
magisterskich (lub jeszcze "lepszych") jest bardziej powszechne niz doniesienia
o fakcie iz ktorykolwiek z forumowiczow znajdujacy sie w skrajnym niedostatku
nareszcie zjadl posilek w taniej jadlodajni!
Inicjator watku, na moje wyczucie, tez nie mial chyba na celu zakomunikowac nam
iz, z wielkim trudem, poswieceniem i wysilkiem, udalo sie Jemu wniesc oplaty za
jego lacze internetowe.

A tak wogole to ... serdecznie Ciebie pozdrawiam "o poranku",-
tom

[jan.kran]

Jak chodzi o ladne pisanie CV ( bylam JEDYNA osoba na kursie ktora umiala to
slowo napisac poprawnie:-ppp ) to mnie duzo nauczyl kurs szukania pracy jaki
odbylam w Norge.

Napisanie porzadnego CV to jest wyzsza szkola jazdy. Wywazyc co jest warto
napisac a co jest niepotrzebne to sztuka.
Wiadomo , ze to co sie napisze bedzie potem sprawdzone. Ale trzeba miec
swiadomosc co jest czego czym.
Np. moja znajomosc jezykow w wielu krajach europejskich moze byc uznana za
lekko polsrednia natomiast w N. jestem swietna i moge to dowiesc na kazdym
interwju...

Mysle , ze dla wielu ludzi jest problemem ocenic wlasciwie swoja wiedze i
umiejetnosci i umiec je sprzedac.
Ja mialam przez kilka miesiecy zajecia z komunikacji i to otworzylo mi oczy jak
wazne jest to jak sie siedzi , mowi , zachowuje w czasie rozmowy z pracodawca
in spe.

Zauwazylam , ze w PL coraz czesciej gdy sie szuka pracy odgrywa role to jak
sie umiemy zaprezentowac i zareklamowac to co za nami stoi.
Wiem , ze wiele osob ma problemy z pokazaniem swoich dobrych stron. Nie jest
latwo mowic o sobie dobrze.
Ale z drugiej str... jak cos umiemy naprawde , wlozylismy w to wiele wysilku i
mamy efekty to czemu tego nie pokazac? K.

[rudakitka1]

Bardzo ciekawa dyskusja i wiele wypowiedzi pasujacych do mojego obrazu
autorów.
Mnie chyba najbardziej pasuje w tym temacie "filozofia" Bodzia chociaż nie do
końca.Moze i ja się kiedyś wypowiem,ale jakoś zraziłam się do powaznych tematów
na tym forum.Mój sukces jest zawsze przede mną, a najbardziej cenię skromnych
ludzi sukcesu i kilku takich znam!