Zmarnowane lata

[verbena1]

Tyle lat zmarnowanych przez ciebie - tak skwitowal moj, jeszcze maz
nasze wspolne zycie. Pomijajac brak klasy i frustracje u eksa, mozna
sie nad tym glebiej zastanowic.
Zapodaje Wam ten temat bo jest ciekawy. Kiedy mowimy ,ze lata nam
sie zmarnowaly i z jakiego powodu. Mysle ,ze marnujemy lata, kiedy
sie nie rozwijamy, dojrzewamy, nie uczymy sie czegos nowego.
Dla mnie ten czas spedzony w Holandii byl jak najbardziej tworczy,
ciekawy i bogaty w przezycia.Nawet zycie osobiste ,pelne meandrow,
zawirowan i roznorakich przezyc bylo interesujace.

[jutka1]

Fajny temat, Verbenko.
Jutro się dopiszę, jak pomyślę.

A Ty się mość. ))

[dado11]

Nie martw się Verbeno, przemawia przez niego gorycz, niepewność i
niezrozumienie... takie mam przekonanie.
Nie wydaje mi się, aby ktokolwiek mógł powiedzieć, z czystym sercem, że
zmarnował jakiś czas... a już jeśli, to przecież na własne życzenie, nieprawdaż?
Bo nawet jeśli: nie miał odwagi, nie mógł, nie potrafił, myślał że jest inaczej,
i tym podobne... to przecież wykręty, które są tylko mizernymi tłumaczeniami
samego siebie. Albo próbą zwalenia winy na drugą osobę...
Niemniej są, były i będą, i tylko od nas zależy, jak dalece nie będziemy
się czuli winni ichniego poczucia "zmarnowania"...
Trzymaj się ciepło, nie forsuj się zbytnio przy tej przeprowadzce, jestem
myślami serdecznymi przy TobieD.

[mammaja]

Mysle, ze poczucie "zmarnowanych lat" rodzi sie w sytuacji, kiedy nam cos nie
wyszlo - na co zuzylismy duzo wysilku i czasu. Myslimy - ach, gdybym zajal sie
czym innym napewno bylby sukces - a tak - kiszka
Przypomina to piosenke Mlynarskiego z refrenem ; "Zebym ja kiedys mogl, robic
to, na co naprawde zasluguje". Ja czasem mam takie poczucie w stosunku do bylego
ustroju - ktory pozbawil mnie np. mozliwosci posiadania wlasnego wydawnictwa,
pracy za granica i paru innych rzeczy. Natomiast nie mam poczucia "zmarnowanych
lat", bo to co mozna bylo wtedy robic - to sie robilo.
Mysle, ze eks ma poczucie, ze zostal sam - zamiast miec kogos na starosc. Ale -
nie ma poczucia - dlaczego.

[fedorczyk4]

Dokladnie tak jak napisala Dado. Nic nie mozna nikomu zmarnowac poza
roslinka. Sami sobie mozemy zmarnowac, to i owszem, ale wylacznie na
wlasne zyczenie. Rowniez nie mam poczucia zeby jakikolwiek czas, z
pierwszym malzenstwem i kretynskimi pierwszymi studiami, byl
zmarnowany. Ze wszystkiego cos wynika dla reszty czasu jaki mamy. Co
nie zmnienia faktu ze moj le Maz potrafil mi wmawiac ze nie 10 lat,
a zycie mu zmarnowalam. I dzieciom podobno tez. Jakby sie czlowiek
czyms takim przejmowal to by sobie w leb strzelil z kuszy.

[gaudia]

hej

a ja jestem ciekawa co jest na drugim biegunie "zmarnowania". Sukces? A co to
ten sukces jest? Bo dla mnie to słowo mogłoby nie istnieć.

Życie to rzeka, to droga. Idę nią, z sąsiednich, swoich wchodzą na nią inni,
czasem długo idziemy razem, czasem się rozstajemy. Podczas wspólnej drogi
poznajemy się, wymieniamy energią i - jeśli pasuje - idziemy dalej razem
(znajomość, przyjaźń, miłość) - jeśli nie, to ktoś z nas skręca w inną ścieżkę.
Tak traktowałam moje małżeństwo. Ileś lat razem tych ważnych, lat rozkwitania -
mysli, namiętności, uczuć. Potem było nie halo, ale skoro mamy syna - starałam
się, bysmy byli dla siebie serdeczni. Od paru lat eks mnie odrzuca nader
brzydko. Bo wg jego miary - nie jestem człowiekiem. Człowiek to ten, który
zrobił karierę i ma kasę. A ja sobie czasem nie radzę zupełnie - więc o gaudii
zapomnijmy.
Wczoraj, po paru latach, miałam okazję mu powiedzieć: "wiesz, Twoja postawa
wobec mnie to plucie sobie samemu w pysk. Bo przezylismy razem wazny kawałek
zycia, w tym duzo dobrego. Bo mamy syna. Ty zaś głupim zachowaniem przekreślasz
to ładne co nas kiedyś spotkało. Powodujesz, że muszę się starać zachować o
Tobie dobre wspomnienia. Zamiast po prostu sie nimi cieszyć".

a od niego własnie kiedys usłyszalam o zmarnowaniu lat

Verbenka, ja szczerze współczuję Twojemu mężowi - fatalnie się ustawił myslowo -
bedzie mu cięzko. A o znalezieniu radosci - przy takiej postawie - może niemal
zapomniec.

Bo skoro to świat, w tym Ty - jest winien jego nieszczęściom, to on jest i
będzie biedny. Wszak świata nie zmieni. W takiej sytuejszyn mozna tylko siąść i
płakać.

[mammaja]

Gaudio - bardzo latwo powiedziec czym jest dla mnie sukces. Jezeli
stowarzyszenie, ktore zakladalam i poswiecilam mu kilkanascie lat zycia
rozwija sie dalej, sa nastepcy, ktorzy "przejeli paleczke", korzystaja z niego
nowi, mlodzi ludzie - to jest dla mnie sukces.
I takich przykladow mozna dac wiele. Sukcesem dla mnie jest pewien rododendron
- byl calkiem zmarnowany - a kwitnie dziesiatkami kwiatow.
Po latach zasilania. Warto bylo

[fedorczyk4]

Oj no nie wiem Mammajko, dla kazdego sukces jest czyms
indywidualnym. Dla mnie moim sukcesem jest, ze pomimo nieustajacej
walki ze soba (czyt. depresja), udalo mi sie stworzyc w sumie
sympatyczna rodzine i w miare normalnie funkcjonowac w swiecie. Dla
obserwatora z zewnatrz to zaden sukces, a nawet biorac pod uwage
super warunki ktore mi zycie dalo na wyjsciu to straszliwa porazka i
zmarnowane zycie.

[mammaja]

Fed, dlatego napisalam czym jest dla mnie sukces. O rodzinie napisalam tez, ale
skasowalam.

[gaudia]

Mamajko, gratuluję. Ale czy gdyby nie znaleźli się następcy, a Wy straciłybyście
siły czy wolę - to te lata byłyby zmarnowane? to byłaby porażka?
Radość dawał Ci na pewno każdy uczestnik Waszego UTW i innych Twoich działań. I
to już było super. Chcesz/chcecie więcej? Tym lepiej dla Was, dla innych.

Ja jestem zadowolona z mojego zycia, Choć wg wielu kryteriów zmarnowałam
młodość, życie, różne edukacje i kontakty...Nie mówiąc już o obecnej sytuacji.

Nie lubię słowa sukces, bo dla wielu wiąże się z porównywaniem żyć z założenia
nieporównywalnych.

Choć oczywiście każdy z nas ma swoje zwycięstwa i wie najlepiej dlaczego to
sukcesy są.

Przepraszam, chyba źle wybrałam drugi biegun "zmarnowania"

[foxie777]

Ja tez nie uzywam slowa zmarnowalam, bo kazde doswiadczenie w sumie
jest pouczajace.Oczywiscie, ze sa sprawy, ktore zalatwilabym inaczej.
Na przyklad zaluje, ze nie nauczylam sie jezyka hiszpanskiego w
sumie przez zwykle lenistwo.
Komentarze w stylu meza Verbeny swiadcza tylko o tym ze on sam
sie nie spelnil,i szuka kozla ofiarnego.Mam nadzieje ze sie Verbeno
nie obrazisz za takie sformulowanie.czy mam racje?.
Ja sama siebie winie za swoje niepowodzenia i nie szukam winnego.
Taki juz mam charakter.
Co do sukcesu to tez uwazam, ze jest to pojecie bardzo wzgledne
bo oznacza dla kazdego cos innego.Dla mnie jednym z moich sukcesow
jest fakt, ze wychowalam moje Dziecko na porzadnego czlowieka.
Czy to tylko moja zasluga?.Watpie, ale na pewno duza czesc.
pozdr