24.11.04, 16:04
Dziewczyny

wlasnie na forum ojcow pojawilo sie szczegolowe opracowanie PAS Syndromu
Alinacji Rodzica - zamieszczam ponizej
to powinna byc obowiazkowa lektura sadow rodzinnych
no i na macoszej stronie by sie przydala
* * *
jakbym czytala o naszej eks...
zastanawiam sie czy moj chuop nie powinien jej tego wyslac - w koncu nie jest
glupia, moze by do niej dotarlo jaka krzywde robi wlasnym dzieciom
co myslicie?
* * *


Komitet Ochrony Praw Dziecka Warszawa, ul.Hoża 27A lok 5

PAS - Syndrom Odosobnienia od Jednego z Rodziców

1. Definicja PAS

PAS (Parental Alienation Syndrome) - Syndrom Alienacji Rodzica, Syndrom
Odosobnienia od Jednego z Rodziców, Syndrom Gardnera

PAS to zaburzenie występujące u dziecka, które, w kontekście rozwodu rodziców,
jest angażowane w potępianie i krytykowanie jednego z rodziców, przy czym tego
typu oczernianie jest nieuzasadnione i/lub wyolbrzymione. Zaburzenie PAS
narasta z połączenia wpływu rodzicielskiego oraz czynnego udziału dziecka w
procesie oczerniania - czynników, które nasilają się wzajemnie.
W drastycznych przypadkach, pozytywny emocjonalnie do tej pory związek dziecka
z wyalienowanym rodzicem ulega zniszczeniu.

2. Kontekst społeczny powstania koncepcji

Twórca koncepcji PAS - Dr Richard Gardner, doświadczony psychiatra dziecięcy i
sądowy, prowadzący zakrojone na szeroką skalę badania nad rozwodami, w 1985 r.
po raz pierwszy przedstawił syndrom PAS.

Ważne przemiany społeczne, które rozpoczęły się w połowie lat 70-tych w USA:

- traktowanie przez prawo kwestii rozwodów i opieki nad dzieckiem przesunięto
z preferencji
na rzecz matek, które mają wyłączną opiekę, na rzecz wspólnej z ojcem opieki,
ze względu na jak najlepiej pojęty interes dziecka;

- więcej prawnych możliwości opiekowania się dziećmi dla rozwodzących się ojców;

- zwiększenie ilości i intensywność dyskusji wokół rozwodów, gdyż rodzice
ostro sprzeciwiali się licznym sądowym ustaleniom, które teraz stały się możliwe;

- rozwój badań w związku z rosnącym niepokojącym dotyczącym zjawiska
programowania rodzicielskiego w celu wpłynięcia na wynik sporu. Clawar i
Rivlin stwierdzili, że programowanie rodzicielskie było praktykowane do
różnego stopnia przez 80% rozwodzących się rodziców, a u 20% rodziców takie
zachowania miały miejsce co najmniej raz dziennie;

- daleko idące zmiany w społecznym traktowaniu problemu nadużyć wobec dziecka;

- Statystyki, zebrane w 1988 r. przez Narodowe Centrum ds. zaniedbań i nadużyć
wobec dziecka, szacują, że podwoiła się zarówno ilość doniesień o podejrzeniu
o nadużycia seksualne dziecka, jak i ilość fałszywych lub nie udowodnionych
oskarżeń, przy czym tych ostatnich było 2 razy więcej;

- fałszywe oskarżenia nadużyć w rywalizujących, rozwodowo-opiekuńczych sporach
stały się ostateczną bronią;

- badania dotyczące oskarżania o nadużycie w sporach rozwodowo-opiekuńczych
sugerują, że zarzuty seksualnych nadużyć w przypadkach rozwodu mogą być
prawdziwe tylko w 50% przypadków;
- masowa kampania skierowana na szkolenie pracowników społecznych, policji,
sędziów i profesjonalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym, pod hasłem
"dzieci nie lubią kłamać o nadużyciach" (lata 80-te).

- uwrażliwianie dzieci na nadużycia, uczenie o "złym" i "dobrym" dotyku.

3. Objawy PAS w zachowaniach dziecka:

* Dziecko jest przyporządkowane do alienującego rodzica w procesie oczerniania
rodzica oskarżonego, przy czynnym udziale dziecka;

* Przytaczane powody oskarżenia są często słabe, błahe lub absurdalne;

* Złość względem odrzucanego rodzica jest pozbawiona ambiwalencji właściwej
relacjom międzyludzkim;

* Dziecko twierdzi, że samo podjęło decyzję o odrzuceniu oskarżonego rodzica;
Gardner nazywa to fenomenem "niezależnego myśliciela"

* Dziecko odruchowo wspiera rodzica, z którym zostało pozostawione;

* Dziecko nie ma poczucia winy, lekceważąc uczucia odrzuconego rodzica;

* Występują zapożyczone scenariusze, tj. stwierdzenia dziecka odzwierciedlają
tematykę i terminologię wykorzystywaną przez oskarżającego rodzica;

* Złość rozszerzana jest na dalszą rodzinę oraz osoby związane ze
znienawidzonym rodzicem;

4. Stopnie nasilenia PAS

* Łagodny - występuje pewien element rodzicielskiego programowania, ale proces
odwiedzin nie jest poważnie zaburzony, a dziecko radzi sobie z
przezwyciężaniem zmian bez większych trudności. Dziecko cechuje umiarkowanie
zdrowy związek z programującym rodzicem i zwykle uczestniczy ono w procesie
oczerniania w celu podtrzymania pierwotnej więzi emocjonalnej z wybranym przez
siebie rodzicem, zwykle matką.

* Umiarkowany - programowanie rodzicielskie odgrywa znaczącą rolę przy
jednoczesnych istotnych problemach związanych z odwiedzinami. Dziecko często
wykazuje trudności spowodowane zmianą domu, ale ostatecznie jest w stanie się
zaaklimatyzować i życzliwie ustosunkować się do odwiedzanego rodzica. Więź
pomiędzy rodzicem sprawującym opiekę a dzieckiem jest w dalszym stopniu
względnie prawidłowa, z wyjątkiem ich wspólnego przekonania, że rodzic będący
obiektem odrzucenia jest w pewien sposób nikczemny.

* Zaawansowany - dziecko jest fanatyczne w swojej nienawiści do rodzica
będącego obiektem odrzucenia. Dziecko może odmawiać wizyt, osobiście czynić
fałszywe zarzuty o nadużycie oraz grozić ucieczką, popełnieniem samobójstwa
lub zabójstwa, jeśli będzie zmuszane do widywania ojca. Między matką i
dzieckiem istnieje więź patologiczna, często oparta na wspólnych fantazjach
paranoidalnych dotyczących ojca, czasami w stopniu osiągającym poziom obłędu
udzielonego. W zaawansowanych przypadkach PAS Gardner obserwował, że jeśli
dziecko zostanie z matką, to jego związek z ojcem ulega zniszczeniu, a u
dziecka rozwija się długotrwała psychopatologia, a nawet paranoja.

5. Rozwód przy wysokim stopniu skonfliktowania stron

Intensywny i/lub przedłużający się konflikt i wrogość między rodzicami.

Przejawy:
* manifestujące się w sposób otwarty
* manifestujące się w sposób ukryty - w formie nieustannego zaskarżania
partnera do
sądu, słownej i fizycznej agresji, oraz stosowania taktyki sabotażu i oszustwa.

Przy wysokim stopniu skonfliktowania stron PAS może, ale niekoniecznie musi
wystąpić.

* W przypadku rozwodu przy wysokim stopniu skonfliktowania stron bez wyraźnego
PAS, mimo, iż rodzice walczą ze sobą, dzieci potrafią dobrze funkcjonować w
obu domach, zachowując własne poglądy i uczucia dla obojga rodziców.

* W sytuacji rozwodu przy wysokim stopniu skonfliktowania stron z wyraźną
obecnością PAS, dzieci są osobiście zaanqażowane w konflikt rodziców. W celu
rozwiązania konfliktu wewnętrznego dziecko bierze stronę jednego rodzica i
zwraca się przeciw drugiemu.

* Dzieci z wiekiem stają się bardziej zagrożone rozwojem PAS. (90% dzieci
pozostających przez dłuższy czas pod prawną opieką jednego z rodziców wykazuje
symptomy PAS)

* Jeżeli nie występuje angażowanie dziecka w konflikt, to dziecko ma szansę na
prawidłowy rozwój mimo silnego konfliktu pomiędzy rodzicami.

6. PAS a fałszywe zarzuty o nadużyciach seksualnych w trakcie rozwodu.

PAS może pojawić się z lub bez oskarżenia o nadużycie.
Fałszywe oskarżenia mogą również dotyczyć:
* fizycznego znęcania się;
* zaniedbania;
* emocjonalnego znęcania się;
* podawać zmyśloną historię o znęcaniu się ze strony drugiego rodzica;

Fałszywe oskarżenia traktowane są przez Gardnera jako pochodna PAS. Pojawiają
się one wówczas, gdy zawiodą inne próby odrzucenia rodzica.

Wciąqanie dziecka do produkcji fałszywych oskarżeń o niewłaściwe traktowanie
jest samo w sobie formą niewłaściweqo traktowania (znęcania się).

PAS z fałszywymi oskarżeniami o niewłaściwe traktowanie może prowadzić do
całkowitego zniszczenia więzi dziecka z wyalienowanym rodzicem i w istocie
może wyrządzić dziecku większą szkodę, niż gdyby owo złe traktowanie
faktycznie miało miejsce.


7. Metody stosowane przez alienującego rodzica w stosunku do
Obserwuj wątek
    • lubstej cd PAS 24.11.04, 16:06

      7. Metody stosowane przez alienującego rodzica w stosunku do dziecka

      A. "pranie mózqu" (drastyczne formy nastawiania dziecka przeciwko partnerowi):
      • szantaż emocjonalny i/ lub materialny;
      • wymierzanie kar za okazywanie pozytywnych emocji wobec drugiego opiekuna;
      • przedstawianie drugiego opiekuna w skrajnie niekorzystnym świetle;
      • niedopuszczanie drugiego opiekuna do spotkań z dzieckiem (często w skrajnej
      formie);

      B. subtelniejsze formy - komunikaty pośrednie:

      • demonstrowanie niechęci i braku akceptacji wobec wszystkich relacji dziecka z
      drugim opiekunem, które nie są jednoznacznie odrzucające;
      • okazywanie dystansu, smutku i zawodu w przypadku pozytywnych kontaktów;

      "Pranie mózgu", "indoktrynacja" (brainwashing) została zdefiniowana jako
      interakcyjny proces, za pomocą którego nakłania się dziecko do zaakceptowania
      programu i rozbudowania go. Indoktrynacja pojawia się na przestrzeni czasu i
      wiąże się z powtarzaniem programu, czy słów kluczowych związanych z programem,
      tak długo, aż dziecko zacznie prezentować przekonania i zachowania zgodne z
      oczekiwaniami.
      Wpływ programującego rodzica może być wywierany świadomie i celowo lub
      nieświadomie i mimowolnie; może być oczywisty lub subtelny, a gratyfikacja za
      poddanie się mu może mieć charakter materialny, społeczny lub psychologiczny.

      Aprobata dla programu ze strony ważnych dla dziecka innych osób takich jak
      krewni, czy specjaliści zawodowi popierający alienującego rodzica, przyspiesza
      proces indoktrynacji.

      8. Fazy procesu programowania/indoktrynacji (wg. Clawar'a i Rivlin'a)

      • Pojawia się, bądź wywoływany jest konkretny temat wspólny dla programującego
      rodzica i dziecka. Może się to wiązać z mniej lub bardziej sformalizowaną
      ideologią w odniesieniu do rodziny, religii lub tożsamości etnicznej.
      • Tworzy się poczucie poparcia i związku z programującym rodzicem.
      • Wywoływane jest uczucie współczucia dla programującego rodzica.
      • Dziecko zaczyna wykazywać oznaki podporządkowania się, takie jak strach przed
      odwiedzaniem drugiego rodzica, czy odmowa prowadzenia z nim rozmowy przez telefon.
      • Programujący rodzic testuje podporządkowanie się dziecka, na przykład zadając
      pytania po odwiedzinach i nagradzając dziecko za 'poprawne' odpowiedzi.
      Programujący rodzic testuje lojalność dziecka zmuszając je do wyrażania poglądów
      i demonstrowania postaw, które wskazują na to, że dziecko wyraźnie preferuje
      jednego rodzica wobec drugiego.
      • Pojawia się eskalacja / intensyfikacja / generalizacja. Na przykład
      poszerzanie programu o rozwinięte lub kolejne pomówienia; dziecko całkowicie i
      bez wahania odrzuca drugiego rodzica.
      • Program jest podtrzymywany przy towarzyszącej mu zgodzie dziecka, co może być
      realizowane w całym zakresie technik - począwszy od sporadycznych przypomnień i
      sugestii aż po silny nacisk, w zależności od aktywności sądu i nastroju dziecka.


      9. Zalecenia w przypadku stwierdzenia u dziecka przejawów PAS

      • Warunkowe pozostawienie dziecka u głównego opiekuna, z rozszerzanymi
      kontaktami z drugoplanowym opiekunem, kontrolowanymi przez kuratora.
      • Umieszczenie dziecka na pewien czas wyłącznie pod opieką drugoplanowego
      opiekuna (może się nawet zdarzyć, że od niego ucieknie, ale jeśli kontakty
      rozwiną się pomyślnie, a główny opiekun będzie po powrocie kontynuował "pranie
      mózgu", można wręcz sugerować trwałą zmianę opiekuna) Warunkiem jest zdolność
      drugoplanowego opiekuna do okazania cierpliwości i spokoju wobec okazywanej mu
      nienawiści, dążenie do pokojowego nawiązania kontaktu i umiejętność przekonania
      dziecka o własnych pozytywnych uczuciach oraz intencjach.
      • W przypadku "prania mózgu" ze strony obydwojga rodziców – ograniczenie władzy
      rodzicielskiej, nadzór kuratora i terapia indywidualna dziecka ukierunkowana na
      odizolowanie go od konfliktu rodzinnego, usamodzielnienie i rozwój
      zainteresowania życiem społecznym.
      • Zalecenie mediacji bądź terapii rodzinnej ukierunkowanej na problemy
      wychowawcze, a przynajmniej terapii indywidualnej dziecka.
      • Zalecenie dozoru kuratora nad realizacją opieki.
      • Działania prewencyjne - propagowanie wiedzy o objawach syndromu odosobnienia w
      środkach masowego przekazu.

      10. Ważne uwagi na temat PAS (wg. kanadyjskiego psychologa Cartwright'a )

      • PAS może być wywołany przez konflikty dotyczące innych spraw poza kwestią
      prawnej opieki nad dzieckiem, np. utrzymania dziecka i stosunkowo drobnych różnic;
      • odrzucenie jest procesem stopniowym i konsekwentnym, bezpośrednio uzależnionym
      od czasu jego trwania;
      • czas działa na korzyść rodzica powodującego odrzucenie, który może korzystać z
      całego zakresu technik gry na zwłokę;
      • powolność procedury sądowej pogarsza problem;
      • u dzieci poddanych nadmiernej presji związanej z odrzuceniem może dojść do
      rozwoju choroby psychicznej;
      • faktyczne odrzucenie jednego z rodziców ma poważne, długofalowe konsekwencje
      dla dziecka i innych członków rodziny;


      11. Psychologiczne skutki dla dziecka

      • W zaawansowanych postaciach PAS "dziecko przeżywa wielką stratę, o skali
      porównywalnej ze śmiercią jednego z rodziców, obojga dziadków i wszystkich
      krewnych i przyjaciół utraconego rodzica. Ponadto dziecko nie jest w stanie
      zaakceptować tej straty, ani tym bardziej przeżyć żałoby po stracie".
      • Dobre wspomnienia związane z odrzuconym rodzicem są systematycznie niszczone i
      dziecku brakuje codziennych interakcji, nauki, wsparcia i miłości, które w nie
      rozbitej rodzinie łączą na ogół dziecko z obojgiem rodziców, jak również z
      dziadkami oraz innymi krewnymi ze strony matki i ojca.
      • Dziecko może napotykać na przeszkody nie do pokonania, jeśli w późniejszym
      życiu zapragnie odnowić relacje z utraconym rodzicem i jego rodziną. Rodzic może
      nie móc lub nie chcieć ponownego zaangażowania. Zarówno on, jak i dziadkowie,
      mogą już nie żyć.
      • Niektóre z tych dzieci ostatecznie zwracają się przeciwko rodzicowi
      powodującemu odrzucenie, a jeśli rodzic będący obiektem odrzucenia jest dla nich
      również stracony, pozostaje im pustka, której nie mogą w żaden sposób zapełnić.
    • lubstej cd 2 PAS 24.11.04, 16:07

      12. Rodzice będący sprawcami odrzucenia - charakterystyka

      • Płeć

      W kalifornijskim badaniu poświęconym dzieciom z rodzin rozwiedzionych (the
      California Children of Divorce Study) stwierdzono, że w populacji matki
      dwukrotnie częściej niż ojcowie tworzyły układy typu PAS ze swoimi dziećmi. W
      przypadku fałszywych, oskarżeń o przemoc, spotykanych w cięższych postaciach
      PAS, matki również wydają się stanowić większość. Matki stanowiły 67%
      oskarżających w ogólnokrajowym badaniu, które wykazało, że oskarżenia o przemoc
      w sprawach rozwodowych lub; dotyczących prawnej opieki nad dzieckiem okazały się
      nieuzasadnione w około 50% przypadków. Ojcowie byli stroną oskarżającą w 22%
      przypadków, natomiast inni dorośli jako strona trzecia, w tym krewni i
      profesjonaliści występowali z oskarżeniem w 11 % przypadków. Liczby te ulegają
      odwróceniu w przypadku fizycznego uprowadzenia dziecka, których sprawcami w
      60-70% przypadków są ojcowie.

      • Rodzice, którzy nigdy nie byli w związku małżeńskim

      Rodzice mogą przejawiać zachowania typu PAS, nawet jeżeli nigdy nie byli w
      związku małżeńskim. Jednym z elementów przyczyniających się do rozwoju PAS w
      niektórych z tych par jest gniew i żal matki w stosunku do ojca z powodu jego
      odmowy poślubienia jej; efekt ten ulega zaostrzeniu, jeżeli ojciec angażuje się
      w związek z nową partnerką. Matka będąca w tej sytuacji może przejawiać
      szczególnie silne uczucia posiadania, odczuwając gniew z powodu
      niesprawiedliwych przepisów o wspólnej opiece, przyznających ojcu prawo do
      utrzymywania kontaktu z dzieckiem mimo niedopełnienia zobowiązań wobec matki.

      • Nowi Partnerzy

      Nowy partner któregokolwiek z rodziców może być głównym stymulatorem wysiłków
      zmierzających do uzyskania opieki nad dzieckiem. Podobna rzecz dzieje się w
      przypadku, gdy rozwodzący się rodzic dołącza do sekty, która czyni aktywne
      starania, aby odebrać dziecko rodzicowi nie będącemu jej członkiem; sekta pełni
      wówczas w pewnym sensie rolę nowego partnera.

      • Podatność na Zranienie

      Obrony przed doświadczeniem zranienia u jednego lub obojga rodziców leży u
      podstawy wielu rozwodów o wysokim poziomie konfliktowości. Może to stanowić
      czynnik motywujący dla powstania PAS w niektórych przypadkach - rodzice mogą
      usiłować bronić się przed doświadczeniem zranienia związanym z rozwodem, walcząc
      o dziecko i wykorzystując metodę oczerniania partnera w celu zniechęcenia
      dziecka do drugiego rodzica.

      • Potrzeba Ukrycia Deficytów Rodzicielskich

      Działania zmierzające do odrzucenia przez dziecko drugiego rodzica mają czasami
      na celu odwrócenie uwagi od osobistych problemów rodzica podejmującego takie
      działania, takich jak na przykład alkohol, narkotyki, zaniedbywanie dziecka,
      fizyczne i seksualne znęcanie się,
      działalność przestępcza lub społecznie nieakceptowany styl życia. Czasami
      rodzice podejmują działania typowe dla PAS z obawy, że mogą być uznani za mniej
      wartościowych w porównaniu z bardziej kochającym i kompetentnym rodzicem będącym
      obiektem ataków.

      • Podatność na Uraz Związany z Separacją i Stratą

      Czynnikiem sprzyjającym w przypadku niektórych wysoce konfliktowych rozwodów
      jest istnienie u jednego lub obojga rodziców specyficznej podatności na uraz
      związany ze stratą oraz konfliktów wokół więzi i separacji. Sytuacja typowa dla
      PAS może powstać w przypadku, gdy zaburzony rodzic, który został odrzucony w
      wyniku rozwodu, usiłuje radzić sobie ze stratą i samotnością, oczekując od
      dziecka spełnienia swoich potrzeb emocjonalnych, co prowadzi do "emocjonalnego
      przeciążenia" u dziecka. U niektórych rodziców rozwód reaktywuje problemy
      separacyjne związane z wcześniejszymi stratami, np. poprzednim rozwodem,
      uprowadzeniem lub śmiercią dziecka bądź stratą innych członków rodziny. Rodzic
      znajdujący się w tej sytuacji może zachowywać się w sposób typowy dla PAS w
      obronie przed kolejną "stratą", którą jest konieczność dzielenia się dzieckiem z
      drugim rodzicem.

      • Zemsta

      Zemsta jest jednym z najczęściej spotykanych i najsilniejszych motywów zachowań
      zmierzających do odsunięcia drugiego rodzica. Struktura osobowości niektórych
      rodziców powoduje, że zemsta wydaje im się jedyną możliwą reakcją w odpowiedzi
      na poczucie zranienia wywołane rozwodem. Pragnienie zemsty może być podsycane w
      przypadku odkrycia zdrady, bądź gdy izolujący rodzic został opuszczony dla kogoś
      innego lub został natychmiast zastąpiony przez inny obiekt miłości pojawiający
      się w życiu drugiego rodzica.

      • Potrzeba Kontroli i Dominacji

      Niektórzy z rodziców zmierzających do odsunięcia dziecka od drugiego rodzica
      powodowani są przemożną potrzebą władzy, wywierania wpływu, dominacji i
      kontroli. PAS może dostarczać podwójnej gratyfikacji w postaci utrzymywania
      władzy, wpływu i kontroli nad dzieckiem, a zastępczo także nad byłym małżonkiem
      poprzez manewry zmierzające do uzyskania kontroli, będące przeszkodą dla
      odwiedzin i utrzymania relacji z dzieckiem przez byłego małżonka. Potrzeby
      dominacji i kontroli są czasami wygrywane w działaniu poprzez uprowadzenie
      dziecka i posługiwanie się nim w celu drażnienia i dręczenia przerażonego
      rodzica będącego celem tych ataków.

      • Zespół Munchausena z przeniesieniem

      Niektóre przypadki PAS, zwłaszcza jeżeli towarzyszą im fałszywe oskarżenia o
      molestowanie, mogą mieć istotne cechy wspólne z przeniesionym zespołem
      Munchausena, w którym rodzice zaspokajają własne potrzeby zastępczo przez
      przedstawianie swojego dziecka jako chorego. W przypadkach "klasycznego" Zespołu
      Munchausena rodzice wielokrotnie przyprowadzają swoje dzieci do lekarzy na
      niepotrzebne, często bolesne badania i leczenie, które lekarz skłonny jest
      podejmować w oparciu o mylne przedstawienie sprawy przez rodziców. "Współczesny
      typ" Zespołu Munchausena występuje wtedy, gdy rodzic wymyśla scenariusz
      dotyczący molestowania dziecka i godzi się lub aktywnie dąży do wielokrotnych
      przesłuchań dziecka przez policję, pracowników socjalnych, terapeutów, lekarzy.
      (Lekarz nieświadomie wpiera oczerniające zeznania, słuchając ich, zadając
      pytania i badając dziecko).
      Alienowany rodzic często nie może podjąć żadnych działań, żeby zakończyć ten
      cykl, ponieważ osoby świadczące usługi medyczne i socjalne pod wpływem opowieści
      rodzica alienującego, którego zeznania traktują dosłownie, odmawiają kontaktu z
      rodzicem alienowanym lub zabraniają mu dostępu do danych medycznych dziecka.


      • Rodzice porywający swoje dzieci

      Rodzic, który uprowadza swoje dziecko, traktuje jego potrzeby jako wtórne dla
      swoich celów, którymi są prowokacja, wzbudzanie (zaniepokojenie), kontrola, atak
      lub tortury psychologiczne drugiego rodzica. Porywanie dzieci przez rodziców po
      rozwodzie powinno być traktowane jako poważna postać znęcania się nad dzieckiem.
      Rodzice, którzy porywają swoje dzieci, są krańcowo przekonani o słuszności
      poglądu, że dziecku będzie lepiej bez drugiego rodzica. Porywacze są często
      sfrustrowani z powodu nieskutecznych wysiłków w zdobyciu dostępu do dziecka na
      drodze prawnej i są „zmuszeni” do porwania dziecka.
      Aby dziecko zechciało współpracować w utrzymywaniu kryjówki w tajemnicy,
      porywacz musi
      wmawiać dziecku strach przed drugim rodzicem i to, co się stanie, jeśli drugi
      rodzic znajdzie porywacza i dziecko.

      Opracowanie - pracownicy Komitetu Ochrony Praw Dziecka:
      Justyna Kaczmarek - pedagog
      Hanna Kotara - psycholog
      Tamara PocenI - pedagog
      Na podstawie:
      Amerykański Magazyn Psychologii Sądowej. TOM 15, NR 3, 1997/23
      Amerykański Magazyn Psychologii Sądowej. TOM 15, NR 3, 1997/39
      Instytut Ekspertyz Sądowych w Krakowie, Alicja Czerederecka, "Nowiny Psychologiczne"

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka