pochwała macochy

[nangaparbat3]

Witajcie, macochy, dawno tu nie zagladałam, ale tym razem mam wielka
potrzebe, zeby to napisac.
Moje dziecko ma wspaniałą macochę. Mądrą, ciepłą, taktowną. I zwyczajnie po
ludzku dobrą. Cieszę sie po prostu, ze tak jest, Serdecznie wszystkich
pozdrawiam. N.

[lilith76]

dzięki, za ciepłe słowa.
a nie dałby się założyć ten sam wątek i na "samodzielnej mamie"?

[darcia73]

jestem ciekawa czy macocha dziecka nangaparbat3 była tzw "katalizatorkiem"
rozpadu związku?

[natasza39]

darcia73 napisała:

> jestem ciekawa czy macocha dziecka nangaparbat3 była tzw "katalizatorkiem"
> rozpadu związku?

Hehe, to zalezy od zwiazku, a nie od "katalizatorka".
Ja osobiscie uwielbiałabym "katalizatorek", jakby tylko chciał zajść
w "reakcję" z moim starym i wziął go sobie z dobrodziejstwem inwentarza.
Jednemu takiemu "katalizatorkowi", z którym czasem zachodził w "reakcje",
proponowałam (nawet za wynagrodzeniem)odstapienie mojej "połóweczki", ale cos
nie chciał....

A tak na powaznie...
To wszystko zależy od ludzi i w jaki sposób sie rozstaja i jak im się po
rozstaniu układa.
Jak po "rozstaniu" jestesmy szczęśliwi, bo jest nam lepiej samemu, albo
jesteśmy szczęsliwi w nowych zwiazkach, to dlaczego nie mamy tolerować czy
nawet lubić nowej partnerki exa, tym bardziej jak jest dobra dla naszych
potomków?

[balladynka]

a co to ma do rzeczy?

[m-m-m]

Dlaczego szukasz dziury w całym?

A tak swoją drogą co to znaczy "katalizator " rozpadu? że gdyby jej nie było,
to związek nadal by trwał? Nic bardziej mylnego. To facet już nie jest
zainteresowany i to od dawna, tyle że zwykle kobiety bagatelizują wszelkie
sygnały i zresztą wygodniej jest powiedzieć, że przez tę tak, siaką i owaką
takie wspaniałe małżeństwo/związek się rozpadło. Jest kozioł ofiarny, jest na
kogo wylać wszystkie żale i kubeł innych pomyj, bo to oczyszcza porzuconą z
odpowiedzilności za rozpad zwiąku jako takiego. Wtedy nie szuka ona problemów w
swoich relacjach z mężem/partnerem, czy też w swoim lub mężowskim charakterze,
tylko ma gotowe wytłumaczenie swoich niepowodzeń uczuciowych - jest ta zła
baba, to jej wina. Tak najłatwiej.

[natasza39]

No własnie m-m-m tego mi brakowało...
Oj cos mi się wydaje, że znowu będzie "wojna poglądów" i nastapi odsądzenie od
czci i wiary wszystkie te, które są "katalizatorami".

Acha w sensie chemicznym to bez sensu, bo katalizator nie zachodzi w reakcję z
żadnym ze składników.

[m-m-m]

znowu będzie "wojna poglądów" i nastapi odsądzenie od
czci i wiary wszystkie te, które są "katalizatorami".

Bo tak jest najłatwiej i najwygodniej.

[mikawi]

hehe, w sensie chemicznym katalizator nie wchodzi w reakcję, ale ułatwia
zajście tej reakcji, stwarza warunki bez których dana reakcja zachodzi znacznie
wolniej lub nie zachodzi wcale. I stąd porównanie.

[e_r_i_n]

Podpisuję się rękami i nogami. Mam identyczne odczucia.

[kicia031]

M-M-M musze sie znowu z toba nie zgodzic. Owszem, czesto jest tak, ze ruina
zwiazku poprzedza zdrade. Ale tez czesto jest tak, ze "ta druga" jest po prostu
zdecydowana "wyjac" faceta i nie licza sie dla niej zadne wzgledy. W
malzenstwie bywaja lepsze i gorsze chwile, a jesli kochanka pojawi sie w takim
wlasnie gorszym momencie, to czesto potrafi przekonac mezczyzne, ze zamiast
inwestowac w naprawde aktualnego zwiazku lepiej po prostu zaczac nowy -
przyznaje, ze jest to opcja kuszaca i wygodna, duzo wygodniejsz niz nudna
codzienna praca u podstaw nad utrzymaniem malzenstwa.
Sama mialam doczynnienia z taka sytuacja - kochanka mojego pierwszego meza
zaszla z nim nawet w ciaze, by wymusic odejscie od rodziny. Efekt: jej dziecko
wychowuje sie bez ojca, moje dziecko wychowuje sie bez ojca, a moj ex placi
alimenty na oboje dzieci i ulozyl sobie zycie zupelnie z kims innym.
Znam tez kogos, kto potwierdza swoja wartosc jako kobieta probujac rozbijac
malzenstwa - najchetniej te w miare udane. Zdziwilybyscie sie jak wielu
mezczyzn jest gotowych ulec pokusie, nawet niespecjalnie atrakcyjnej...
Ze wzgledu na to, to widzialam i o czym wspomnialam powyzej, mam bardzo
negatywne opinie o kobietach, ktore wiaza sie z zonatymi mezczyznami (no chyba
ze malzenstwo sie juz rozpadlo i nastapila faktyczna separacja). Oczywiscie nie
oznacza to, ze usprawiedliwiam zdradzajacych mezczyzn, wrecz przeciwnie.
I jeszcze dodam, ze nie masz racji twierdzac, ze malzenstwo i tak by sie
rozpadlo, niezaleznie od pojawienia sie kochanki. Mezczyzni sa wygodni i na
ogol nie decyduja sie na rozwod, dopoki nie uwili sobie nowego gniazdka. Czesto
zwiazek mozna naprawic - dopoki nie pojawi sie jakas wygodniejsza alternatywa.

[m-m-m]

malzenstwie bywaja lepsze i gorsze chwile, a jesli kochanka pojawi sie w takim
> wlasnie gorszym momencie, to czesto potrafi przekonac mezczyzne, ze zamiast
> inwestowac w naprawde aktualnego zwiazku lepiej po prostu zaczac nowy


Siła jej przekonania jest ważna wtedy, gdy facet ma słaby związek z obecną
kobietą.
I to się zgadza z Twoim stwierdzeniem, że faceci są szalenie wygodni i z tego
tez powodu często długo się na rozwód nie decydują (pomimo żekomycgh zachet ze
strony tej "drugiej"), jeśli decyduja sie szybko, to:
a) sami czekali na okazję i sie taka pojawiła;
b) doskonale wiedzą, że obecnej kobiety nie kochają, ale mają wygodę w życiu
codziennym i musi im być z ta kobieta niezwykle nie wygdonie, skoro się na
rozwód decydują.
Facet jest z reguły jednostką myślącą i nie sądzę, by przesądzały o jego
postępowaniu emocje: zła chwila z żona to już hop, siup koniec układu. Ten
układ rdzewiał dawno, tylko kobieta tego nie widziała (nie chciała widzieć).

I jeszcze dodam, ze nie masz racji twierdzac, ze malzenstwo i tak by sie
> rozpadlo, niezaleznie od pojawienia sie kochanki. Mezczyzni sa wygodni i na
> ogol nie decyduja sie na rozwod, dopoki nie uwili sobie nowego gniazdka.
Czesto
>
> zwiazek mozna naprawic - dopoki nie pojawi sie jakas wygodniejsza alternatywa



Ale to wina mężczyzny, a nie tej kobiety. To on był na zakusy podatny, mógł
odmówić. Gdyby mu na żonie zależało to niezależnie od chwilowego kryzysu w
związku nie poszedłby do drugiej, trzeciej, czy dziesiątej, bo za dużo by miał
do stracenia (z czystej wygody).

[nangaparbat3]

Nie była, na pewno nie jest to bez znaczenia. Ale tez rozpadlismy sie nie
czekajac na katalizator, co w wielu znajomych budzilo zdumienie (niepije - nie
bije - nie zdradza - to o co chodzi?), a ja Panu Bogu dziekuje, ze na czas.

[kammik]

Przepraszam, ze OT, ale mnie sie post skojarzyl z ksiazka pod tym samym
tytulem. Ale tresci raczej nie bede opowiadac

[natasza39]

kammik napisała:

> Przepraszam, ze OT, ale mnie sie post skojarzyl z ksiazka pod tym samym
> tytulem. Ale tresci raczej nie bede opowiadac
Nie czytałam, ale jak mniemam, nie jest to pochwała, ale "pochwała"

[kammik]

No niezupelnie, pasierb byl baaaardzo zadowolony

[natasza39]

kammik napisała:

> No niezupelnie, pasierb byl baaaardzo zadowolony

hehe, ulżyło mi, mój M nie ma syna!

[ashan]

Hi, hi, hi, to chyba Twojemu M. powinno ulżyć

pozdrawiam
a.

[natasza39]

ashan napisała:

> Hi, hi, hi, to chyba Twojemu M. powinno ulżyć

No fakt
Mnie tam ulzyło podwójnie, bo tez nie mam córki

Też pozdrawiam

[nangaparbat3]

A cztałas ciąg dalszy? dzienniki don Rigoberta.

[kammik]

O, nie wiedzialam, ze jest dalsza czesc. Poszukam, dzieki.

[nareene]

Jak w końcu ktoś napisał coś pozytywnego to oczywiście trzeba to rozgrzebać
doszukując się "ciemnych stron". Po co?

[darcia73]

zeby macochy nie wpadły w niezasłużony samozachwyt

Jak fajnie jest gdy mozna sie nie obrzucac błotem!

[natasza39]

No i fajnie!!!
Mozna mieć rózne zdania i sie nie pożerać nawzajem

[lilith76]

odzywają się nożyce:
darcia, nangaparbat napisała, że jej dziecko ma wspaniałą macochę, a nie że
kolejna partnerka jej byłego jest fajna i super. nad relacją eks-M-next
nadrzędna jest relacja każdej z tych osób z dziećmi. nawet "katalizator"
potrafi być empatyczny i pełen zrozumienia dla pasierbów, mieć z nimi dobre
relacje. czy to kolejna zdrada dla kobiety-eks?

[darcia73]

lilith - czyzby masz wyrzuty sumienia z powodu bycia "katalizatorkiem"?
A tak na serio.
Fajna macochą DLA MOJEGO DZIECKA moze byc jedynie ta, która nie przyczyniła się
do rozpadu mojego małzenswta. A ze panienka, która "odbiła" mi mężusia poszła w
już w odstawkę moge domniemywać, ze moje dziecko ma szansę na to by miec fajna
macochę.
Bo ja naprawdę chciałabym, zeby moj eks był szczęsliwy i on sam o tym dobrze
wie i jego partnerka również. My już oczyczyścilismy się ze złych emocji.
Co nie przeszkadza mi, ze nie cierpię "katalizatorków". Chyba zadna z Was nie
byłaby szczęsliwa, gdyby ktos "zabrał" Wam ukochanego mężczyznę. Ja swojego
męża kochałam, i to ślepo niestety.

[darcia73]

dodam tylko, ze z jednej strony powinnam byc wdzięczna
swojemu "katalizatorkowi", bo dzieki tej strasznje sytuacji jestem z moim
obecnym M. I nawet nie wyobrażałam sobie, ze w zwiazku mozna byc tak
szczęsliwym. Pomimo, ze kochałam byłego męża, musze przyznać, że dopiero
znalazłam swoją drugą połowę, bo z eksem nie mogłam się tak dogadać.
Co nie wyklucza, ze gdyby katalizatorek się nie pojawił i nie przystąpił do
ataku mojego dawne małzenstwo nie byłoby szczęsliwe. Bo ja umiem sie dostosowac
do róznych sytuacji.

[lilith76]

a tak się odezwałam, bo jestem chyba jedynym "katalizatorem" na tym forum i nie
chcę, żeby potem komisja śledcza mi wypominała fakt ukrycia tego lub
mataczenie

ale tak się lekko przyczepię:
jeżeli dziecko dobrze się czuje z macochą "katalizatorem", ma z nią poprawne
relacje, to trzeba koniecznie wbijać mu do głowy, że źle czuje i osoba "dobra"
dla niego nie jest w rzeczywistości dobra? nie pisze tu o postawie macochy, ale
subiektywnym odczuciu dziecka. co do odczuć jego matki, to inna historia - to
co piszesz jest ok, ale gorzej jeśli przy takiej postawie matka wymaga od
dziecka aby ono jej kibicowało.
kobieta rozbijająca rodzinę z założenia nie daje dzieciom z tej rodziny
podręcznikowo udanego dzieciństwa, bo naraża je na traumę rozwodu. czy
późniejsza rehabilitacja jej jest niemożliwa? wierz mi dzieci z małżeństw,
których małżonkowie "umieli się dostosować do różnych sytuacji", czyli trwają
ze sobą, też nie są podręcznikowo szczęśliwe.

kurczę, jeden optymistyczny wątek na forum i prawie natychmiast podryfował ku
kolejnej mało optymistycznej dyskusji. dobrze, że jeszcze nikt się z nikim nie
pokłócił. a być może autorka wątku przyznała by ci rację, bo np. jej związek
umarł śmiercią naturalną na długo przed poznaniem kolejnych partnerów.

[madalenka25]

ja Cie bardzo przepraszam ale nie jesteś jedynym katalizatorem - kurna
normalnie polubiłam juz to słowo - jest takie cieplutkie i "tajemnicze"

mnie tez pod to podciągnięto, osądzono i wydano wyrok

[wipsania]

Też protestuję! Niech Lilith sobie nie myśli, że jest taka wyjątkowa. I dobrze,
że nie stosujecie tego zdrobnienia. Katalizatorek! też coś!
Mimo że wzrostu średniego, nie taka mała ze mnie baba.
W

[natasza39]

darcia73 napisała:

> Chyba zadna z Was nie
> byłaby szczęsliwa, gdyby ktos "zabrał" Wam ukochanego mężczyznę. Ja swojego
> męża kochałam, i to ślepo niestety.


W tym najwiekszy jet ambaras, aby dwoje chciało naraz.
Nie przecze, że cierpiałaś bardzo po tym jak "katalizatorek" "zabrał" ci
ukochanego.
Może pytanie moje jest okrutne, ale jak on kochałby, to czy dałby sie "zabrać?
Więc w Twoim przypadku chyba powinnas być mimo wszystko
wdzięczna "katalizatorkowi", bo masz ta "druga połówkę".
A mąż jak nie byłoby "katalizatorka" to może i trwałby w tym związku, ale czy
byłby naprawde "Połówką" czy tylko obiektem Twego uwielbienia?
Sorry, to nie było złośliwe...

[nareene]

Natasza, dobrze prawisz. Sprowadzanie faceta do roli zabawki na półce, którą w
każdej chwili może sobie przywłaszczyć ktoś inny jest chyba pozbawione sensu.
Myślałam, że mężczyzna to samodzielna, myśląca istota, świadoma swoich wyborów.
No chyba, że mamy do czynienia z typowym "łowcą przygód", który każde
mrugnięcie traktuje jak zaproszenie do romansu, ale nie o takich panach chyba
mówimy?

[madalenka25]

ales Ty naiwna jesteś - mężczyzna i myslenie - normalnie faceci sa jako dodatki
np pasuje do butów a co??

mój były pasował nawet do kapelusza

[chalsia]

Jestem zwolenniczką dokładności językowej i dziękuję Mikawi za przypomnienie co
znaczy słowo katalizator:
"hehe, w sensie chemicznym katalizator nie wchodzi w reakcję, ale ułatwia
zajście tej reakcji, stwarza warunki bez których dana reakcja zachodzi znacznie
wolniej lub nie zachodzi wcale. I stąd porównanie"

I dokładnie w ten sposób i dlatego używam (i wprowadziłam na tutejsze fora, że
nie bez dumy wspomnę) tego słowa w kontekście układów mąż/żona i "ta trzecia".
Nie ma tu mowy w ogóle o traktowaniu faceta jako bezwolnego towaru, który
zdejmuje się z półki.
Po prostu w wielu (większości?) wypadkach rozpad związku BEZ KATALIZATORA trwał
by dłużej albo by nie zaszedł wcale.
Chalsia

[e_r_i_n]

chalsia napisała:

> Po prostu w wielu (większości?) wypadkach rozpad związku BEZ KATALIZATORA
> trwał by dłużej albo by nie zaszedł wcale.

Ja bym się z tym zdaniem zgodziła, ale po małej przeróbce: bez katalizatora
rozpad BYĆ MOŻE trwałby dłużej (byłoby to lepsze?, że tak zapytam).

[chalsia]

Nie - wróć do definicji katalizatora.
Chalsia

[darcia73]

W tym najwiekszy jet ambaras, aby dwoje chciało naraz.
> Nie przecze, że cierpiałaś bardzo po tym jak "katalizatorek" "zabrał" ci
> ukochanego.
> Może pytanie moje jest okrutne, ale jak on kochałby, to czy dałby sie "zabrać?
> Więc w Twoim przypadku chyba powinnas być mimo wszystko
> wdzięczna "katalizatorkowi", bo masz ta "druga połówkę".
> A mąż jak nie byłoby "katalizatorka" to może i trwałby w tym związku, ale czy
> byłby naprawde "Połówką" czy tylko obiektem Twego uwielbienia?
> Sorry, to nie było złośliwe...

Nic nie szkodzi, nie gniewam się

Moj eks nie był ideałem, mozna wrecz powiedzieć, ze źle się działo w naszym
związku. Facet był (i jest niestety nadal) bardzo niedojrzały. Sam nie wie
czego chciał i czego chce. Ale pomimo to uwazam, ze kazda nawet z pozoru
niedobrana para ma OGROMNĄ szanse na szczęście. Kwestia ustawienia priorytetów.
Moj eks powoli zaczyna doceniać to co stracił. Po fakcie niestety. I jestem
nawet w 99 % pewna, że gdyby ten moj "osobisty katalizatoreK" nie był tak
stanowczy w działaniu, byłby to pewnie przelotny romans. PO paru latach eks by
sie ustatkował i zylibysby całkiem szczęsliwie. Ale moj katalizatorek MUSIAŁ
wygrac. Nachodzil mnie w moim domu, robił sceny, że trzymam eksa i nie
puszczam, straszył eksa, ze popełni samobojstwo. Trudno nawet to opisywać.
Rozne sa sposoby wpływania na mężczyzn...
A poza tym nawet jezeli chodzi o seks, to wiadomo czym myslą męzczyźni (nie
glową). To co napiszę, nie tyczy sie nastolatków ale cos w tym jest - takie
porzekadło
"kobiety daja seks za miłośc a mężczyźni dają milośc za seks"

Młoda dupcia może zawrocić w głowie...

Chyba jakaś pomyłka/??

[agamagda]

Moje drogie panie katalizatorki i nie tylko, chyba coś tu się komuś pomyliło w
hierarchii wartości. Jak można stwierdzić, że odbijanie komuś męża albo
bardziej ogólnie zdrada, jest w porządku, bo zmieniło czyjeś życie na lepsze??
Obiektywnie oceniając (mi żaden katalizatorek Exa nie odbił), zachowanie takie
jest naganne, żeby nie powiedzieć skandaliczne. I co z tego że rozwód wyszedł
na dobre??? Co to ma do rzeczy? Czy to, że Dr Mengele był dobrym ojcem
umniejsza jego zbrodnie??? Zastanówcie się trochę...
I to, że potem panienka jest dobrą macochą (zresztą zazdrość o "swoje" miejsce
bardzo często nie pozwala na to) nie zmienia faktu, że dziecko miałoby pełną
rodzinę, gdyby Katalizatorek - ten konkretny i danym momencie się nie pojawił.

[madalenka25]

ja Cię bardzo przepraszam ale właśnie zmieniam "dyscyplinę" i startuje w
zawodach na najgorszą i najwredniejszą eksię roku - a co wolno mi )

a mój były juz ma stracha - normalnie fajne uczucie )

[amfenix]

Uważam, że każdego faceta, w każdym związku da się poderwać. Kwestia czasu,
umiejętności i sposobów oraz "warunków" i predyspozucji.I to czy jest w związku
szczęśliwym czy nie nie ma tu nic do rzeczy. Nikt nie jest wiecznie i
intensywnie szczęśliwy.
Jedne kobiety to po prostu robią a inne nie.
Ja nigdy nie zostanę katalizatorem i już.

[ashan]

amfenix napisała:

"Uważam, że każdego faceta, w każdym związku da się poderwać. Kwestia czasu,
umiejętności i sposobów oraz "warunków" i predyspozucji.I to czy jest w związku
szczęśliwym czy nie nie ma tu nic do rzeczy. Nikt nie jest wiecznie i
intensywnie szczęśliwy."

siem z tym niestety zgadzam.

I jeszcze pytanie retoryczne: czy o kimś, kto był takim katalizatorkiem moża
powiedzieć, że jest po prostu dobrym człowiekiem?

I odnośnie "wdzięczności" za "wyzwolenie" z okowów nieudanego związku... Za
każdym razem, kiedy mówiłam ojcu mojego syna, że powinien być mi wdzięczny, bo
dzięki temu, że odeszłam miał szanse związać się ze swoją obecną żoną (a zawsze
przedstawiał ją w samych superlatywach, porównując do mnie ) on dostawał
piany na ustach... Więc jak to jest - porzucona kobieta ma być wdzięczna
katalizatorkowi, a porzucony mężczyzna swojej byłej kobiecie nie? A iluż
Waszych facetów to właśnie porzuceni (o ile dobrze pamiętam opowieści)... I te
wstrętne eksie to takie złe kobiety, że ich zostawiły... Echchch, mentalność
Kalego ?
pozdrawiam
a.

[natasza39]

Najbardziej podoba mi sie to porównanie z doktorem Mengele!!!

A tak rozbudowywując ten problem, to sie zastanawiam nad czymś takim, co mnie
osobiscie męczy.
Kiedy kończy sie małżeństwo? Czy zawsze tylko i wyłącznie w momencie, kiedy sąd
ogłasza, że Pan X i Pani X sa od dnia tego i tego obcymi ludźmi, czy tez duuuzo
wczesniej?
Jak facet tylko seksu szuka, to katalizator żadko powoduje rozpad, ale jak już
wchodzi w grę zaspokojenie uczuć, to juz jest musztarda po obiedzie. Jak nie
ten katalizator to inny, albo i bez katalizatora.

A ocena moralna?
Każdy ma jakies zasady tyle tylko, że życie je weryfikuje.
Moje zasady też zweryfikowało.

[e_r_i_n]

natasza39 napisała:

> Kiedy kończy sie małżeństwo? Czy zawsze tylko i wyłącznie w momencie, kiedy
> sąd ogłasza, że Pan X i Pani X sa od dnia tego i tego obcymi ludźmi, czy tez
> duuuzo wczesniej?

Moim zdaniem - duzo wczesniej. Nawet SN tak twierdzi - ze jesli jeden z
malzonkow zwiazal sie z kims innym przed orzeczeniem rozwodu, ale po faktycznym
rozpadzie, nie jest winien zdrady (szkoda, ze o tym wczesniej nie wiedzialam).
Ale tak jak juz wczesniej napisalas - kazdy argument jest dobry, aby sie nie
przyznac do winy. Wiele samodzielnych mam twierdzi wiec, ze malzenstwo sie
konczy w momencie orzeczenia rozwodu.

[chalsia]

Ej, Natasza, tak jak normalnie to lubię Cię czytać i cenię Twoje zdanie, tak tu
się zawiodłam .
Kazdy związek ma swoje wzloty i upadki, sa też kryzysy. Wiadomo, ze w czasie
kryzysu nie są zapokajane potrzeby uczuciowe. I co? Z wielu krzyzysów
para/związek potrafi wyjść zwycięzko. Ale jeśli w takiej sytuacji trafi się
katalizator, to wielkie szanse, ze się już nie uda pokonać "wybojów".
A nawet, jeśli facet "tylko" seksu szuka, to ten seksowny katalizator też
często bywa przyczyną rozpadu, jeśli partnerka tego faceta się o tym dowie a
nie ma podobnie luzackiego podejścia do seksu i zdrady jak jej partner.
Chalsia

PS. oczywiście, ze rozwód nie jest wyznacznikiem emocjonalnego końca związku

[kraszan1]

Hej

A ja mam pytanie (retoryczne) z trochę innej beczki.

Co się dzieje jeżeli jeden z partnerów widzi (i czuje) rozpad związku a drugi
nie pomimo wyraźnych sygnałów ze strony pierwszego? W moim przypadku tak
właśnie było - ex okopała się w szańcach dziecka, kredytów, wygody,
przyzwyczajenia, finansowego standardu itp. Pomimo wyrażnych sygnałów z mojej
strony (i nie były to przelotne spojrzenia czy westchnienia tylko konkretne
WERBALNE artykułowanie) nic sobie z tego nie robiła.
Po odesciu szok, najpierw totalna zmiana postawy a w momencie kiedy to nie
przyniosło skutków szukanie winnych (bo to przecież nie może być moja wina, że
ten sk... zostawił rodzinę i sobie poszedł).

Dlatego m.in. nie afiszuję mojego związku z K bo spotkałem się z wieloma
próbami przyklejenia mi łatki, że odszedłem "do innej" co jest absolutną bzdurą.


pozdrawiam wieczornie
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[chalsia]

Wiesz, mój eks pewnie to samo by napisał, co Ty. I też wedle niego dawał
werbalne komunikaty (sorry - on to określił jako "sygnały").
ALe najważniejsze jest czy te komunikaty podawało się w sposób, który
spowodował ich DOTARCIE. Bo tylko to się w ogólnym rozrachunku liczy. Czyli,
wrzucane między drugim daniem a deserem krótkie teksty typu "może byś więcej
zajęła się domem/gotowała obiady", zaś następnego dnia teksty "akceptuję Cię
jaką jesteś" NIE LICZĄ SIĘ jako komunikowanie. Bo o ważnych sprawach trzeba
mówić w sposób poważny. Rzucany w przelocie tekst "wkurzają mnie Twoje ciągle
porozrzucane rzeczy" NIE JEST bowiem jednoznaczny z twierdzeniem, że w związku
jest źle i ma się tendencję w kierunku na zewnątrz związku.
No i zawsze jeszcze pozostaje kwestia, czy zrobiło się ze swojej strony cos
ponad komunikowanie? Np. proponowanie co zrobić by było inaczej, terapię, etc.
Chalsia

[kraszan1]

Myślę, że sygnał typu długa rozmowa jest wystarczający. Poza tym nie mam sobie
nic do zarzucenia odnośnie prób ratowania dlatego czuję się upoważniony do
mówienia o wygodzie i podobnych rzeczach. I nie próbuję zrzucać winy na jedną
stronę bo nigdy tak nie jest.

Moją intencją było zwrócenie uwagi, że kwestie "katalizatorów" są bardzo
złożone i w każdym wypadku różne. Po prostu drażnią mnie wypowiedzi typu " ta
sz...ta rozbiła moje najwspanialsze pod słońcem małżeństwo a ja jestem aniołem
w ludzkim ciele". I często radośnie dorabia się ideologię "katalizatorów" do
osób które poznaliśmy po rozpadzie naszego związku bo jest to proste zrzucenie
swoich błędów na czynnik zewnętrzny. Jestem na to wyczulony bo dotknęło mnie to
osobiście.

Proponuję zakończyć ta dyskusję, bo do niczego nie prowadzi, a daleko już
odbiegliśmy od głównego tematu i wątku i forum. Takie tematy omawia się
najlepiej późną nocą przy szklaneczce czegoś mocniejszego

pozdrawiam
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[natasza39]

chalsia, z całym szacunkiem, ale piszesz o podwójnym życiu swojego małża, który
mieszkał z Tobą, żył a na "boku" miał niejako drugie życie.
I może dlatego dzis sie nie rozumiemy, bo ja mówie o przypadkach
nie "podwójnego zycia" jednego z partnerów, gdzie porównując sobie "skaczacy w
bok" w końcu wybiera lepsza dla niego opcję, czy tez przyłapany musi w końcu
zdecydowac "rybki, albo pipki", tylko o faktycznym zaniku zwiazku w sensie
faktycznym, a trwaniu tylko formalnym.

[chalsia]

> zdecydowac "rybki, albo pipki", tylko o faktycznym zaniku zwiazku w sensie
> faktycznym, a trwaniu tylko formalnym.

Wiesz, sądzę, ze gdybym miała tu się wypowiedzieć jako swój eks, to bym pewnie
tak określiła tę sytuację (a nie jako "podwójne życie", czy przymus
wyboru "pipki albo rybki"). Tylko ma się to nijak do sytuacji rzeczywistej -
czyli żony w zaawansowanej, wyczekanej i wystaranej, planowanej ciąży (przez
obie strony, a nawet eksa bardziej).
Chalsia

[lideczka_27]

Dziewczyny, ja sądzę, że całkowity rozpad związku następuje w chwili, gdy obie
strony potrafią uczciwie przyznać przed sobą i innymi: tak, nic nas już nie
łączy. Wtedy nie ma złudzeń. No ale to wymaga szczerości, dostrzegania własnych
wad, obiektywnego spojrzenia na sprawę.
Zastanawiam się zawsze co jest w skrajnych wypadkach, kto ma rację i czy ktoś
ją całkowicie ma? Ten sam problem, dwa różne spojrzenia i każda osoba da się
pociąć, że było tak, jak ona uważa. Bardzo ciężka sprawa...

no i...

[lideczka_27]

jeszcze kwestia argumentów! Załóżmy, że jedna strona jest na tak, druga nie
chce rozstania (przechodziłam przez to w związku, ale nie małżeńskim). Jakimi
argumentami dysponuje osoba porzucana, co jeszcze pomoże jej w walce, czy jest
w stanie udowodnić, że związek wart jest tego, by go ratować? Mnie się nie
udało. Ani przyznanie, że nie byłam bez winy (choć i katalizator się nawinął),
ani zaangażowanie, ani moje "kocham". Myślę, że gdy stracimy czyjąś miłość, to
czy z katalizatorem czy bez - niewiele można już zdziałać i z perspektywy czasu
cieszę się, że ten człowiek mnie nie chciał, bo bycie w związku z kimś, kto
mnie nie kocha, byłoby tragedią. Zasługuję na miłość, chcę kochać i doświadczać
tego samego. Dodam, że będąc dzieckiem rodziców, którzy zostali ze sobą "dla
dobra dzieci" nie jestem zwolenniczką tego typu rozwiązań, bo wiem jak takie
układy mogą unieszczęśliwiać dzieci - ale i to, jak zawsze - kwestia każdego
ludzkiego przypadku.

[chalsia]

> w stanie udowodnić, że związek wart jest tego, by go ratować? Mnie się nie
> udało. Ani przyznanie, że nie byłam bez winy (choć i katalizator się
nawinął),
> ani zaangażowanie, ani moje "kocham". Myślę, że gdy stracimy czyjąś miłość,
to
> czy z katalizatorem czy bez - niewiele można już zdziałać i z perspektywy
czasu
>

Tylko wiesz, w przypadku różnych kryzysów czesto bywa i tak, ze ta osoba chcąca
odejść sama ma taki mętlik uczuciowy w głowie, że nie jest w 100% pewna czy
kocha czy nie. Nawet może twierdzić, ze nie kocha. Tym bardziej bedąc np. na
etapie fascynacji katalizatorem. A za jakiś czas się okazuje, ze to nie do
końca jest tak z tym niekochaniem i galimatias coraz większy się robi.
Tak samo jak trudno do końca jednoznacznie powiedzieć kiedy kończy się związek,
tak trudno (a własciwie jeszcze trudniej) rozpoznac i miec pewność (w sobie),
ze się już NAPRAWDĘ nie kocha. By mieć taką pewność, potrzeba czasu (i to nie
dwa tygodnie czy 2 miesiace, zwłaszcza jak jest kryzys) i okoliczności, które
pozwalają na wejrzenie w siebie. A towarzystwo katalizatora akurat nie sprzyja
tego typu wewnętrznym "przeglądom".
Chalsia

[lideczka_27]

> Tylko wiesz, w przypadku różnych kryzysów czesto bywa i tak, ze ta osoba
chcąca
>
> odejść sama ma taki mętlik uczuciowy w głowie, że nie jest w 100% pewna czy
> kocha czy nie. Nawet może twierdzić, ze nie kocha. Tym bardziej bedąc np. na
> etapie fascynacji katalizatorem. A za jakiś czas się okazuje, ze to nie do
> końca jest tak z tym niekochaniem i galimatias coraz większy się robi.
> Tak samo jak trudno do końca jednoznacznie powiedzieć kiedy kończy się
związek,
>
> tak trudno (a własciwie jeszcze trudniej) rozpoznac i miec pewność (w sobie),
> ze się już NAPRAWDĘ nie kocha. By mieć taką pewność, potrzeba czasu (i to nie
> dwa tygodnie czy 2 miesiace, zwłaszcza jak jest kryzys) i okoliczności, które
> pozwalają na wejrzenie w siebie. A towarzystwo katalizatora akurat nie
sprzyja
> tego typu wewnętrznym "przeglądom".
> Chalsia

Wszystko się zgadza. I mogę się podpisać, bo to o mnie. Dwa lata walki, ostatni
rok wytężonej i wszystko na marne. Aż musiało do mnie dotrzeć, że nie warto i
już nie wiadomo dlaczego mi tak zależało? Dla idei? A pewnego ranka popatrzyłam
na niego i poczułam to odejście wszystkiego. Wiedziałam, że nie kocham i mogłam
w końcu odpuścić - zajęło mi to dwa lata (bez żadnych osób trzecich) a ostatni
rok był gorzkim utwierdzeniem nas w tej życiowej sytuacji, jakiej mężowi ani
śniło się zmieniać. Do dziś jest mi przykro, ale to wcale nie znaczy, że
żałuję...

[natasza39]

lideczka_27 napisała:
> Dodam, że będąc dzieckiem rodziców, którzy zostali ze sobą "dla
> dobra dzieci" nie jestem zwolenniczką tego typu rozwiązań, bo wiem jak takie
> układy mogą unieszczęśliwiać dzieci - ale i to, jak zawsze - kwestia każdego
> ludzkiego przypadku.

No właśnie tego mi brakowało... Bycie ze soba dla "dobra dzieci".
Tyle tylko, że te dzieci dorastaja i widzą co jest grane.
Ja juz odbyłam kiedyś taka rozmowę z moim synem, który zapytał mnie wprost,
dlaczego ja tak długo byłam z ojcem?
I to samo często dotyczy również facetów.
Moja matka, usłyszała od ojca, odchodzącego od nich, że kiedys zrozumie
dlaczego odszedł. I dzis dziwi sie mu, że tak długo wytrzymał. Bo choć moja
babcia jest wspaniała babcia i kochajaca matka, to na zone sie napewno nie
nadawała.
I choć, dopiero po latach była gotowa przyznac, że oni nie byli małżeństwem od
dawna, to zaraz po rozstaniu nie zgadzajac sie na rozwód przewlekała sprawe
chyba ze 3 lata.
A żona jego uznawała sie az do jego śmierci, choć potem miał dziadek nastepna
zonę.
Ona nie umiała sie pogodzić z tym, że cos się skończyło.
Dla niej najważniejsze było trwanie w tym zwiazku, bo rozwody byłu
wtedy "novum".
I choć czasy sie juz zmieniły ten syndrom zwalania wszystkiego na druga stronę
pozostał.
Acha dziadek tez miał taki "katalizator" ( z którym sie rozstał zreszta zaraz
po odejsciu od babci), ale ten katalizator pomógł mu chyba w ocenie, że mozna
inaczej żyć, a nie w tym, że można jeszcze coś naprawić.
Choć babcie bardzo kocham, to zawsze wkurzało mnie, że nie widzi tego, że
koniec był duzo wczesniej, niż dziadek sie wyprowadził.

[lideczka_27]

natasza, w naszym przypadku (bo tylko o tym mogę się wypowiadać) rodzice
popełniali zasadniczy błąd i wykazali się okropną niekonsekwencją. Zostanie w
związku dla dobra dzieci powinno nierozerwalnie współgrać z prawdziwą naprawą
stosunków. Tu minimum to jest wzajemny szacunek, przyjaźń. Samo "dla dobra
dzieci" nie wystarcza. Myśmy wcale nie były takie duże, gdy marzyłyśmy, by
rodzice się rozwiedli. Kochałyśmy ich oboje, ale co to było za "dobro”?
Atmosfera wiecznych kłótni, oskarżeń, podważania autorytetów, "wybierania",
który rodzic lepszy, a do tego od czasu do czasu pijacka awantura z przemocą
psychiczną i fizyczną włącznie, ratowanie mamy, ucieczki do sąsiadów, krzyki
naszej mamy, że siebie i nas powiesi, by ten koszmar się skończył... Mój ojciec
uspokoił się dopiero gdy wyszłam za mąż - tyle lat potrzebowali, by nauczyć się
zgodnie żyć. Ale dla nas to za późno. O te święta w złej atmosferze, o te lata
dzieciństwa, które minęły bezpowrotnie a napiętnowały nas nerwicami, mnie
dodatkowo chorobą wrzodową. Żyć razem to walczyć o rodzinę, układać się między
sobą a dziecku stworzyć dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy tego nie ma... tak
jak piszę - są na świecie dzieci, które marzą o rozłące rodziców, dla których
to jest po prostu wybawieniem.

dodam

[lideczka_27]

że u mojego eksa sytuacja była inna choć efekt podobny. Małżeństwo moich byłych
teściów od 30 lat było martwe - tak stwierdziła sama teściowa. Zaprzestali
współżycia, gdy syn się urodził – ona spała z dzieckiem. Każde z nich żyło
swoim życiem, teść uciekał w hobby, bo małżonka ma niezwykle trudny charakter,
a on typ spokojnego żuczka, taki związek łagodnego pantoflarza i despotycznej
choleryczki. Nie rozwiedli się z powodów religijnych - mieli ślub kościelny.
Jak wyglądało ich życie? Mąż na uboczu, żyjąca dzieckiem żona. Nie było
wzajemnych rozmów przy stole, czułości, żartów, uśmiechu, planów. Wszystko
grzecznie, cicho, spokojnie, jak w pudełku. Każdy znał swoje obowiązki (mój eks
nie miał żadnych), swoje miejsce w życiu, nie było mowy o żadnych zmianach, bo
to zakłócało rytm dnia. Nienawidziłam tej ciszy, każdy się zamknął we własnym
pokoju, te kulturalne odzywki, rozkazy wydawane mężowi przez zęby ze sztucznym
uśmiechem i jego grzeczne wypełnianie (teść robił zakupy, sprzątał, gotował,
teściowa wiecznie leżała „ciężko chora”, a zawsze przed świętami, gdy najwięcej
roboty Tam nie było uczuć, nie było miłości, była obojętność. Dlatego też m.
in. w tym upatruję przyczyny rozpadu mojego związku, ale jednocześnie ta
znajomość sytuacji motywowała mnie do walki o małżeństwo, bo sądziłam, że
pokonam wrosłą w niego przez lat 30 z hakiem znieczulicę i uzależnienie od
matki. Nadaremno. Nie chcąc rodzić dzieci pod dachem teściowej (bo eks
kategorycznie nie chciał się od niej wyprowadzić) okazałam się bezużyteczną i
pozostawioną do odstrzału. Dwa lata mi zajęło, żeby to zrozumieć i przestać
skomleć.

Lideczko...

[natasza39]

Jestem fanem Twoich rzeczowych i życiowych postów, lideczko.
Kończac ten watek (tzn moje na nim wypowiedzi), powiem jeszcze, że żadna z nas
pewnie nie zmieniła po tych dyskusjach swojego zdania na tematy tu poruszane,
ale przynajmniej duzo dowiedziałyśmy się o sobie nawzajem, niż z przelotnych
pisanin na neutralne tematy.
Dodam tylko, że inaczej sie patrzy na pewne rzeczy, jesli samemu sie duzo
przezyło i na tyle napatrzyło.
A jak sie jeszcze z tego umie wyciagnać wnioski...
I tu chyle czoła przed Toba, lideczko!

Fajnie sie dzis dyskutowało.
No, przynajmniej mi. I ciesze się, że potrafiłyśmy pogadac sobie, bez "jadu",
który tak często sie tu ostatnio pojawiał.
Sama nie bedac bez winy, przyznaje, ze jadem niekiedy tryskam, za co wszystkie
nim oblane osoby jeszcze raz przepraszam.
Dobranoc moje drogie!

[poxywka]

to jeszcze ja cos powiem w tym watku o jakze mylacym tytule
ja takze nie uwazam aby koncem zwiazku byl dopiero rozwod; niektore koncza sie
wczesniej a sa takie co sie nawet po rozwodzie skonczyc nie moga; moj ex jak
poznal nexie jednak wcale o rozwodzie nie myslal i ona o tym wiedziala; mojego
partnera rowniez to dotyczy, chociaz sytuacja byla troche inna; chyle czola
przed moimi samotnymi znajomymi (obu plci), dla ktorych obca zona czy maz to
swietosc - to ich deklaracje potwierdzone czynami; oni nie wnikaja czy w
zwiazku jest dobrze ,czy zle czy bardzo zle; po prostu powiedzieli 'nie'; inne
zachowanie jest niemoralne; ale czy ludzka milosc latwo okielznac moralnoscia?;
potepiam takie zachowanie w glebi duszy ale tych osob nie potepiam; nie jestem
zbyt swieta; niestety (chociaz akurat nie dokladnie w tej dziedzinie); wiem
jedynie, ze na moim zwiazku zawazyly wlasnie w calej swojej
rozciaglosci "katalizatory"; moj ex twierdzi, ze facet aby zdradzic wcale nie
musi przestac kochac zony...; dla facetow sex to inna bajka niz milosc;
ja sobie wyobrazam, ze taka porzucona exia (chociaz nie jest sama bez winy)
moze dlugo palac ogromna niechecia (lub nienawiscia) do partnerki exa; ludzkie;
ciezko jesli cierpia na tym dzieci; i nawet trudno wytlumaczyc takiej osobie,
ze w ten sposob bardziej zatruwa zycie sobie niz exowi i nexi; oni czuja jej
zlosc czasami a ona ja czuje w sobie bez przerwy; nie usprawiedliwiam takich
kobiet no ale nie maja nikogo pewnie, kto je przystopuje w tej nienawisci

pozdrawiam
poxywka

[sokka]

'jesli zechcesz odejsc, odejdz,
jesli zechcesz wroc,
nic sie przeciez w nas
nie zmieni przez te dni.
wciaz tak samo serca bedzie
czas tesknota kluc,
swiat, jak byl, zostanie zly.
choc do dzis zar rak splecionych
czuje kazdy nerw,
choc w pamieci pieknych wspomnien moc,
nie umkniemy samotnosci,
co nas zre jak czerw
odkad spadla na nas w tamta noc.
wiec jesli zechcesz wrocic, wracaj,
jesli odejsc, idz,
to niewazne z kim
i wszystko jedno gdzie.
juz na zawsze tamto bedzie
w sercach nam sie tlic
jak neonowy szyld:
GDZIE JESTES?'
S. Staszewski

...tak mi sie skojarzylo...
pzdr
sokka

[natasza39]

chalsia napisała:

> > zdecydowac "rybki, albo pipki", tylko o faktycznym zaniku zwiazku w sensi
> e
> > faktycznym, a trwaniu tylko formalnym.
>
> Wiesz, sądzę, ze gdybym miała tu się wypowiedzieć jako swój eks, to bym
pewnie
> tak określiła tę sytuację (a nie jako "podwójne życie", czy przymus
> wyboru "pipki albo rybki"). Tylko ma się to nijak do sytuacji rzeczywistej -
> czyli żony w zaawansowanej, wyczekanej i wystaranej, planowanej ciąży (przez
> obie strony, a nawet eksa bardziej).
> Chalsia


Twój przykład mnie powalił po prostu!
Mogę Ci tylko powiedziec, że Cie doskonale rozumiem, bo mój mąz tez mnie
zdradził podczas ciazy.
Moze nie traktował to tak poważnie, jak Twój, bo sie wkońcu przyznał, a ja mu
przebaczyłam i przytuliłam.
Ile było w tym jego powrocie skruchy własnej, a ile braku zdecydowanego na
wszystko "katalizatorka" nie dowiem sie już nigdy.
Tyle tylko, że ja dziś żałuję, że dałam szanse na powrót kurwiarzowi.
Bo w 90%-ach kurwiarz, kurwiarzem pozostaje do końca swoich dni.
No, ale w Twoim przypadku rzeczywistość miała odbicie w sądzie, jak mniemam, bo
rozwód chyba nie był z "obopólnej winy"?
Więc tutaj nie ma mowy o przypadkach, o których pisze...

[chalsia]

> No, ale w Twoim przypadku rzeczywistość miała odbicie w sądzie, jak mniemam,
bo
>
> rozwód chyba nie był z "obopólnej winy"?

Buahahaha. O rozwód musiałam wnosić ja, bo pan do końca chciał pozostać czysty
jak ta nieskalana łza. Nawet w pozwie nie mogłam napisac, ze się związał z
kobietą po wyprowadzeniu z domu, bo pozew on musiał zatwierdzić. No przeciez
nie chciał mieszać w to wszystko "osoby trzeciej", która z katalizatora w
międzyczasie awansowała na next.
Oczywiście łatwo się domyślić, ze rozwód był układem - bez orzekania winy (dla
pana) za kwestie majątkowe (dla mnie).
Chalsia

[darcia73]

chyba to tez troche twoja wina; widocznie twoje sygnaly były za słabe a ona jak
sam piszesz zyła sobie wygodnie niczego nie przeczuwając; w momencie kiedy ją
jeszcze kochaleś trzeba był zdecydować się na jakąś terapie lub na krok, który
by nią wstrząsnął. potem jak widac po prostu ci nie zalezało i tobie było
wygodniej odejsc zrzucając w swoim sumieniu część winy na nią cyt.
"ex okopała się w szańcach dziecka, kredytów, wygody,
przyzwyczajenia, finansowego standardu itp. Pomimo wyrażnych sygnałów z mojej
strony (i nie były to przelotne spojrzenia czy westchnienia tylko konkretne
WERBALNE artykułowanie) nic sobie z tego nie robiła. "

Rozpad związku nastepuje w wielu przypadkach z wygody uczuciowej - łatwiej
odejśc niż ciężko odbudowywać; a szczególnie tyczy sie to mężczyzn, bo kobiecie
facet musi naprawdę nieźle dokopać, by ta odeszła a i tak póxniej ma wyrzuty
sumienia lub w ogole nie potrafi odejsc np od damskiego boksera lub alkoholika

[kraszan1]

darcia73 napisała:

> Rozpad związku nastepuje w wielu przypadkach z wygody uczuciowej - łatwiej
> odejśc niż ciężko odbudowywać; a szczególnie tyczy sie to mężczyzn, bo
kobiecie
> facet musi naprawdę nieźle dokopać, by ta odeszła a i tak póxniej ma wyrzuty
> sumienia lub w ogole nie potrafi odejsc np od damskiego boksera lub alkoholika



Tutaj akurat w ogóle się nie zgadzam, uważam za krzywdzące uogólnienia i
podziały według płci.

pzdr
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[darcia73]

nie jest krzywdzące, mezczyzni z natury sa bardziej egocenryczni i egoityczni,
łatwiej jest im odejsc nie pograzajac sie w emocjach i szukac szybko innego
gniazdka i samicy. Bywają wyjatki od tej reguły, to fakt. Ale roznic fizycznych
i psycicznych miedzy płciami nie zmienisz

[kraszan1]

darcia73 napisała:

> nie jest krzywdzące, mezczyzni z natury sa bardziej egocenryczni i
egoityczni,
>
> łatwiej jest im odejsc nie pograzajac sie w emocjach i szukac szybko innego
> gniazdka i samicy. Bywają wyjatki od tej reguły, to fakt. Ale roznic
fizycznych
>
> i psycicznych miedzy płciami nie zmienisz

To ja poproszę jakieś konkretne dowody na poparcie tej tezy bo według mnie jest
to tylko Twoje prywatne zdanie a nie jakaś reguła.

pzdr
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[natasza39]

chalsia napisała:

>Kazdy związek ma swoje wzloty i upadki, sa też kryzysy. Wiadomo, ze w czasie
> kryzysu nie są zapokajane potrzeby uczuciowe. I co? Z wielu krzyzysów
> para/związek potrafi wyjść zwycięzko.

A ja nie mówię o "wzlotach" i "upadkach" bynajmniej. Przez 17lat byłam mezatka,
wiec wiem, co to jest "wzlot", co "upadek", co "kryzys" i wiem co to koniec
równiez.
Mówie o tym jak tylko ludzi juz nic absolutnie oprócz tego papiera nie łaczy.
Mieszkaja osobno i sie najnormalniej nie trawia po prostu na zasadzie pary.

Przeżyłam cos takiego na skórze własnej.
Nie mieszkałam z moim chłopem od dawna po 100 tysiacach prób "naprawy" i jakby
się wtedy pojawił jakis katalizator to i tak nic by mojej decyzji nie zmieniło.
I tak bym z nim nie była za żadna cholere!
I wcale nie biegłam od razu do sadu, zeby się rozwodzić.
Jakoś nie był mi potrzebny ten papier, żeby to iz to koniec zrozumiec.

Moje małżeństwo skończyło sie bardzo dawno temu. Tyle tylko, ze ja to widze
dopiero po latach.
Rozumiesz chalsiu?


Ale pewnie gdybyś zapytała o to samo mojego męza, to powiedziałby ci, że
przezywamy kryzys i napewno się wszystko ułoży.Zreszta, tak to wszystkim
przedstawiał, że to jest kryzys tylko.
I uwierz mi, że gdybym w tym okresie miała kogos, to on byłby święcie
przekonany, że to nie nas już nie ma, tylko ja jestem taka suka i sobie kogos
znalazłam.

Mówię o tym, co sama przezyłam, bo kazdy przypadek jest inny oczywiscie.
Tyle tylko, że takich przypadków jest wiecej.
Po prostu dla jednej strony już nie ma żadnych szans na porozumienie, a dla
drugiej strony to jest tylko "kryzys".

Nie wiem chalsiu, czy ja to wyjasniłam, co chciałam powiedzieć!

[kammik]

Nataszo, moim zdaniem odpowiedz na to pytanie jest bardzo prosta. Malzenstwo
konczy sie wtedy, kiedy OBOJE malzonkowie podejmuja decyzje o rozstaniu.
Ewentualnie - jesli jedna ze stron kategorycznie oznajmi, ze z jej strony to
koniec (i jesli strona uprzejma - to wyjasni dlaczego).

[natasza39]

kammik napisała:

> Nataszo, moim zdaniem odpowiedz na to pytanie jest bardzo prosta. Malzenstwo
> konczy sie wtedy, kiedy OBOJE malzonkowie podejmuja decyzje o rozstaniu.
> Ewentualnie - jesli jedna ze stron kategorycznie oznajmi, ze z jej strony to
> koniec (i jesli strona uprzejma - to wyjasni dlaczego).


No dla mnie tez, tyle tylko, że do mojego chłopa to nie docierało.
A tak nawiasem, to nie wszyscy sie z Tobą zgodzą do końca niestety kamilo.
Nawet jak ta jedna strona powie ze to koniec i uprzejmie wyjasni dlaczego, do
niektórych to nie dociera niestety....

[kammik]

Są ludzie i są taborety, to wiadomo od czasow wynalezienia taboretow IMHO
najwazniejsza jest wlasna uczciwosc i spokoj sumienia, zeby nie trzeba go bylo
mamic tekstami typu "przeciez wysylalem/wysylalam sygnaly".

[darcia73]

> Nawet jak ta jedna strona powie ze to koniec i uprzejmie wyjasni dlaczego, do
> niektórych to nie dociera niestety....

wtedy sprawa jest prosta; osoba niezadowolona wyprowadza się, prowadzi
oddzielnie gospodarstwo domowe oraz składa pozew o rozwod. Po rozwodzie jest
wolna jak ptak i niech się wiąze z kim chce. Ale w takim przypadku nie ma
zadnego katalizatorka. A jezeli jest ktos kogo sie pokochało, to trzeba czekac
do rozwodu. MOj zwiazek tkwił w zamrozeniu do chwili wyroku sadowego. Było
cięzko ale nie moglam inaczej, chcociaz moj eks juz dawno zył z inna kobietą i
to on mnie porzucił.

[kraszan1]

darcia73 napisała:

> wtedy sprawa jest prosta; osoba niezadowolona wyprowadza się, prowadzi
> oddzielnie gospodarstwo domowe oraz składa pozew o rozwod. Po rozwodzie jest
> wolna jak ptak i niech się wiąze z kim chce. Ale w takim przypadku nie ma
> zadnego katalizatorka. A jezeli jest ktos kogo sie pokochało, to trzeba
czekac
> do rozwodu. MOj zwiazek tkwił w zamrozeniu do chwili wyroku sadowego. Było
> cięzko ale nie moglam inaczej, chcociaz moj eks juz dawno zył z inna kobietą
i
> to on mnie porzucił.

Sprawa wcale nie jest prosta.

A co jeśli małżonkowie nie mogą się dogadać odnośnie rozwodu i sprwa się
ciagnie np. przez 10 lat?? W ten sposób można czekać do wieku emerytalnego...

pzdr
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[darcia73]

Czy sa obecnie w Polsce sprawy rozwodowe, ktore ciagną sie 10 lat?
Ja dałabym 2 lata, sądy działaja juz bardzo szybko. A jak nie da się rozwodem
załatwic, to przynajmniej separacja, ta sady orzekaja szybciej. Spotkalam sie
tez z taką opinią, że w wyjatkowo zlozonych sprawach lepiej na poczatek uzyskac
separację a potem rozwód

[darcia73]

dlaczego napisalam o szybkosci sadów - moja znajoma uzyskala rozwód - fakt, ze
bez orzekania o winie, ale było dziecko - w ciągu 3 m-cy od złozenia pozwu (w
tym 2 rozprawy, jedna pojednawcza)

[kraszan1]

Są sprawy, tóre ciągną się latami - wiem to zpierwszej ręki czyli od prawników.
Jeżeli jedna strona się napnie to potrafi praktycznie w nieskończoność blokować
i przedłużać.

pzdr
-K

[natasza39]

darcia73 napisała:

> > Nawet jak ta jedna strona powie ze to koniec i uprzejmie wyjasni dlaczego
> , do
> > niektórych to nie dociera niestety....
>
> wtedy sprawa jest prosta; osoba niezadowolona wyprowadza się, prowadzi
> oddzielnie gospodarstwo domowe oraz składa pozew o rozwod. Po rozwodzie jest
> wolna jak ptak i niech się wiąze z kim chce. Ale w takim przypadku nie ma
> zadnego katalizatorka. A jezeli jest ktos kogo sie pokochało, to trzeba
czekac
> do rozwodu. MOj zwiazek tkwił w zamrozeniu do chwili wyroku sadowego. Było
> cięzko ale nie moglam inaczej, chcociaz moj eks juz dawno zył z inna kobietą
i
> to on mnie porzucił.

No włsnie, Ty tak darciu zrobiłaś. I nie wiem co to oznacza ze zwiazek był
w "zamrożeniu", ale gdyby mnie to spotkalo (to znaczy inny meżczyzna) po tym
jak nie mieszkalam juz ze swoim meżem, a przed zlozeniem pozwu o rozwód, to
chyba nie "zamrażałabym" niczego.
Dla mnie sprawa była prosta. Zwiazku juz nie bylo.
Jedyne co mogłoby mnie skłaniać do opcji "zamrozenia" nowego zwiazku, to fakt,
ze on wykorzystałby to przeciwko mnie w sadzie.
Emocjonalnie czułabym sie rozgrzeszona.

[lideczka_27]

nataszo, wszystko zależy od ludzi. Jedni niczego nie zaczną nim nie dokończą
FORMALNIE drugiego i będą "mrozić". A innym wystarczy, że dawno więź ustała,
była już separacja itd. Jedna osoba powie, że to są zasady, że tak jest
moralnie i będzie czekać. Druga powie, że to udawanie, hipokryzja itd. -
kwestia ludzkich charakterów, przypadków, podejścia do tematu, a nawet
temperamentu, stanu zakochania, wzajemnej fascynacji i różnych "oboczności".
Ważne, by nie wypowiadać się kategorycznie i z pozycji posiadającego jedyną
słuszną prawdę, bo nikt na świecie jeszcze takowej nie posiadł. Jestem bardzo w
temacie, zjawisko katalizatorów w naszym układzie przewija się i przeplata a
nic nie jest do końca oczywiste... Więcej później, robię kilka rzeczy na raz i
sie nie wyrabiam

[ania_rosa]

Oto temat, na który miałabym wiele do powiedzenia, ale nie powiem, bo to forum
publiczne
Podzielę się tylko refleksją, że kiedy późnym wieczorem zobaczyłam ten wątek
rozrosnięty do rozmiarów 71 postów stwierdziłam, że widac doszło do kolejnej
jatki (może Joasia8 tu przyszła?. Przeczytawszy jednak całą dyskusję
stwierdzam, że wypływamy na szerokie wody kultury i twórczej wymiany myśli
I oby tak pozostało
czego wszystkim i sobie zyczę
Rosa

[natasza39]

ania_rosa napisała:

>stwierdzam, że wypływamy na szerokie wody kultury i twórczej wymiany myśli
> I oby tak pozostało

Boć to watek własnie "pochwały macochy" i sie tak przetransponował na pochwałę
dyskusji na "macochach";
upss, ide spac, "dosyć tych świństw" - ide zakopać się w łóżku.
Cholercia, zapomniałam w ferworze walki zeźreć antybiotyk!!!

[darcia73]

> No włsnie, Ty tak darciu zrobiłaś. I nie wiem co to oznacza ze zwiazek był
> w "zamrożeniu", ale gdyby mnie to spotkalo (to znaczy inny meżczyzna) po tym
> jak nie mieszkalam juz ze swoim meżem, a przed zlozeniem pozwu o rozwód, to
> chyba nie "zamrażałabym" niczego.
> Dla mnie sprawa była prosta. Zwiazku juz nie bylo.
> Jedyne co mogłoby mnie skłaniać do opcji "zamrozenia" nowego zwiazku, to
fakt,
> ze on wykorzystałby to przeciwko mnie w sadzie.
> Emocjonalnie czułabym sie rozgrzeszona.


W swoim środowisku mam wielu wierzących ludzi, sama uważam się za chrześcijankę
i codziennie staram się by nią rzeczywiście być. Jako mężatka nie miałam
sumienia spotykać się jako z „narzeczonym” ze swoim M, bo czułam się z tym
strasznie źle. Rozmawialiśmy przez telefon, i czekaliśmy na wyrok sądu.
Wydawało się to wiecznością ale dało się przetrwać.

[nareene]

Ojoj aż złapałam się za głowę, jak zobaczyłam to rano. Tracę powoli wiarę w
facetów i związki. W depresję wpędzają mnie traktaty nt. "Niezmienna a wredna
natura samca gatunkowi ludzkiemu przynależnego" albo "Każdy facet do wzięcia".
Zachowujemy się jak hodowcy jakiś egzotycznych zwierzątek. Zwierzątko ma swoją
dziką naturę a my wszystko tłumaczymy tą naturą. Zwierzątko uciekło bo ktoś je
zwabił lepszym smakołykiem? Taka już jego natura, że lubi smakołyki. Ech. Nie
lubię myśleć o mężczyznach jako o podgatunku. Przecież kobiety też mają chwile
słabości, też potrafią krzywdzić. Też czasem są zagubione. Na nich w takim
samym stopniu leży odpowiedzialność za rozpad związku. Czasem ta
odpowiedzialność zaczyna się w momencie, gdy ignorując intuicję i drobne
sygnały wiążemy się z nieodpowiednią osobą. Bo w końcu z kimś TRZEBA się
związać.
Idę się załamać.

:))

[ludwinia]

a ja slyszalam ze winne sa zawsze dwie osoby przy rozpadzie zwiazku:

zona i tesciowa

)

[cymbeline]

Hmmmm...chciałabym,żeby te słowa:

"moje dzecko ma wspaniałą macochę.Mądą,ciepłą i taktowną.I zwyczajnie po ludzku
dobrą.Cieszę się po prostu,że tak jest.."

powiedziała kiedyś ex mojego męża o mnie))

P.S. chociaż myślę,że dużym komplementem,jeśli nawet nie większym, byłoby
uslyszeć takie słowa od dziecka meża.