????

[madalenka25]

dziś w nocy obudził mnie dziwięk włączanego telewizora i gdy pół przytomna
spytałam się Domowego dlaczego w środku nocy go włącza usłyszałam

"chce wiedzieć w jakim kraju się obudze - z Ojcem Świetym jest bardzo źle" i

teraz nie potrafie sobie znaleśc miejsca i łzy same płyną i w duszy ten
strach - taki narastający i paniczny - co bedzie gdy... jak bedzie wygladało
życie w naszym kraju? czy wszystkie przepowiednie sie spełnią??

[e_r_i_n]

Ech... też mam cały czas włączone TVN24 i słucham

[capa_negra]

Magdalenko po Jego smierci nic juz nie będzie takie samo...
Tez jest mi bardzo smutno bo wielki Człowiek i Polak od nas odchodzi...

O jakich przepowiedniach mnówisz ??

[madalenka25]

jedna z nich mówi, że po smierci Papierza Pielgrzyma juz nic nie zatrzyma
świata przed kolejną wojną,

[gosza26]

powtórze jak echo ,,nic juz nie będzie takie samo...,,
nadzieje jednak trzeba mieć to jeszcze nie Jego czas...

[agamagda]

Nie jestem specjalnie praktykująca, ale modlę się o boską pomoc dla Papieża

[leeya]

Dziewczyny, Papiez jest sluga Boga i to Bog Go powolal na ten urzad. Jezeli
wola Pana bedzie taka aby Papieza odwolac to nalezy sie z tym pogodzic... Choc
ciezko to przychodzi niestety.

Leeya

[madalenka25]

Leeya - ja to wszystko wiem i rozumiem ale i tak boli

ja juz kiedyś "obraziłam się" na Boga za to że rok po roku zabrał mi
najbliższych i teraz znów sie tak czuje i jest mi z tym strasznie źle

[balladynka]

Madalenka, taka jest kolej rzeczy. Smutne to ale musimy się z tym pogodzić.
Pomyśl sobie, że taki Człowiek jak Papież będzie spoglądał na nas z góry i
opiekował się światem i nami z tamtej strony. Będzie dobrze.

[madalenka25]

wiem i głupia jestem przeciez bedzie dobrze - wierze w to mocno

przepraszam, że zaśmiecam forum ale jak nie wyrzuce tego z siebie to pekne z
bólu

[natasza39]

Nie zaśmiecasz, ta wiadomosć jest dzis przed wszystkimi innymi.
Tak, już nic nie bedzie takie jak przedtem, gdy On od nas odejdzie, ale jest
tylko człowiekiem i jak widzę jak cierpi, jak obserwuje te spekulacje kto po
Nim... Echh, zycie po prostu, zycie.
Chyba nie płaczemy dziś o Niego, ale o nas. Czujemy wszyscy sie jak sieroty,
którym Bóg zabiera ojca. Ojca dobrego, cierpliwego i Wielkiego.

Ja juz późnym wieczorem dowiedziałm się, słuchajac wiadomosci o pogorszeniu się
stanu zdrowia Papieża. Jakoś noc miałam tez niespokojna. O 4-tej rano było
dementi, że stan zdrowia się poprawił, a nad ranem te wiadomosci tragiczne.

I tak się teraz sama siebie pytam...
Czy ja żyję tak jak On naucza?
Nie wiem... Chciałabym być lepsza. Tak dla Niego chciałabym...

[konkubinka]

bardzo boli..
dla ludzi w moim wieku byl i jest tylko ten Papiez , niedoscigniony wzor.
Ja mam to szczescie , ze nikt bliski mnie jeszcze nie opuscil, dzis czuje sie
jakby odchodzil ktos najblizszy.
Pierwszy raz od dluzszego czasu odczulam potrzebe pojscia do Kosciola.
Towarzyszyl mi przez cale dziecinstwo .Moje dzieci juz tego nie zrozumieja.
Jest taki silny i uparty w tym wszystkim , ze az serce sciska i lzy w gardle.

w tvn24 wlasnie podali

[konkubinka]

"Papiez spokojnie gasnie..."

[nooleczka]

A ja cały czas mam głęboką nadzieję że to jeszcze nie jego czas.
Bo widzę że dziennikarze już spisali go na straty.
Na nekrologi jeszcze za wcześnie, on wciąż żyje, oby żył wiecznie!


P.S. Konkubinko czy dostałaś pocztę ode mnie?

[wipsania]

Trochę bardziej optymistyczne wiadomości - Papież przytomny, stan stabliny

[madalenka25]

ja mocno wierze że to nie jego czas i szlak mnie trafia, że go juz niektórzy
pochowali

i tak jakos lżej i spokojniej na duszy mi sie zrobiło

[pom]

Powtarzam sobie Jego słowa "nie lękajcie się"
i staram się powstrzymać łzy

[lilith76]

a ja tylko widzę medialną telenowelę na Jego własne niezamierzone życzenie -
papież chce piastować swój urząd do końca, nie chce dobiec kresu życia w
zaciszu, z dala od zgiełku świata.
czy tak byście rozpaczały gdyby papieżem nie był Polak? tysiące dobrych ludzi,
którzy czynili dużo dobra umiera w ciszy i nikt po nich tak nie płacze.
nie róbcie z papieża drugiej księżnej Diany!

[pom]

To co robią media to jedno, a to, że wielu Polaków szczerze płacze w obliczu
śmierci wielkiego Polaka to zupełnie inna rzecz.

czy tak byście rozpaczały gdyby papieżem nie był Polak?

Pewnie nie. Tak jak nikt nie płacze po smierci kogoś nie-bliskiego.

[madalenka25]

Lilith żaden Papież nie zrobił tyle dla koscioła co ten i dla mnie nie ważne
czy jest Polakiem czy Hindusem - jest bardzo dobrym i mądrym człowiekiem i szum
medialny nie podoba mi się i jest ładniejszy od Diany

[wipsania]

Lilith - oczywiście, że ma znaczenie to, że Papież jest Polakiem. Żal mi, że
odchodzi Ktoś tak wielki, którego wpływu na czasy, w jakich przyszło nam żyć,
nie sposób przecenić....
W 1978 roku byłam dorosła i pamiętam tamte czasy, kiedy nawet o nadzieję było
trudno, zwłaszcza po stłumionych strajkach w 1976. Wtedy zaświeciło nam
światełko w tunelu. Już od paru lat nie byłam "wierząca" ale papież był
zwiastunem wolności doczesnej, nie "niebiańskiej".
Umierać w zaciszu - a właściwie dlaczego? Papież to nie eremita. Jasne, że
każde przegięcie razi, że media wszystko zrobią dla njusów, że każdym otworem
wciska się komercja... Z drugiej strony jednak przykro by (mi) było, gdyby
odejście takiego Człowieka zostało ledwie zauważone.
Na pogrzeby chodzi nie tylko najbliższa rodzina. Często idą ludzie, którzy nie
znali nieboszczyka, ale chcą zamanifestować swoje współczucie dla rodziny albo
oddać cześć zmarłemu.
Odejście (oby jak najpóźniej) Papieża nie jest sprawą tylko Jego czy kościoła -
w każdym razie ja na pewno poczuję się w jakimś stopniu osierocona.
Nie wiem, czy udało mi się tak w skrócie wyrazić moje myśli.... Tyle chciałoby
się powiedzieć, przekazać...
Pozdrawiam

[e_r_i_n]

Ten Papież zrobił bardzo dużo dla Polski - dzieki niemu w dużej mierze, w
Polsce doszło do wiadomych przemian. Dlatego jest dla nas, Polaków, taki wazny.
Poza tym - był pierwszym _takim_ papieżem - otwartym na ludzi, wspaniałym.

lilith76 napisała:

> nie róbcie z papieża drugiej księżnej Diany!

Czy uwazasz, ze Diana ma wieksze zasługi dla swiata niz papież? Ja myśle, ze
predzej mozna by powiedziec, zeby z Diany drugiego papieza nie robic.

[lilith76]

nie chodzi mi o porównywanie papieża do lady Di, tylko o porównywalną medialną
histerię i powszechne rozpaczanie w obliczu odejścia tych osób. gdyby ona
zginęła jako druga prosiłabym o nierobienie z niej papieża.

szanuję papieża i życzę mu powrotu do zdrowia - jeśli jest jakakolwiek szansa.
jednak jego śmierć przyjmę ze smutkiem, zaś śmierć mojego dziadka (rówieśnika
papieża), czy babci będzie dla mnie prawdziwym dramatem i końcem świata. u
niektórych widzę po prostu proporcje odwrotne.

pewnie, po obraniu nowego papieża (kiedykolwiek to nie nastąpi) Polacy stracą
zainteresowanie wizytami papieskami, encyklikami, Watykanem i staną się jeszcze
bardziej fasadowymi katolikami. z Janem Pawłem II odejdą resztki autentycznego
katolicyzmu w tym kraju.

[nareene]

W końcu ktoś napisał coś z sensem. Też mam dosyc tej medialnej histerii wokół
papieża. Zgadzam się, że to bardzo dobry, godzien najwiekszego szacunku
człowiek. Przeżył swoje życie najlepiej, jak potrafił, ale teraz jest już
bardzo stary, chory i zmęczony. Czeka na zasłużony odpoczynek. Nie rozumiem
tych wszystkich spazmów, potoków łez i darcia szat. To w końcu martwimy sie o
papieża czy o losy katolicyzmu w naszym kraju?

[lideczka_27]

Choroba papieża wzbudzała już we mnie skrajne uczucia. Był moment, że miałam
żal o to, że nie odejdzie na zasłużony odpoczynek, nie przekaże Piotrowego
miejsca komuś, kto mógłby go zastąpić. Pewną irytację wzbudzała we mnie
widoczna już niemoc, cierpienie, myślałam "po co się tak męczy, dlaczego nie
pozwoli sobie na spokój?". A później przyszły refleksje. Wierzę w Jego misję.
Wierzę, że jak Łomnicki, chce umrzeć tak jak żył (Łomnicki zmarł na scenie).
Ostatecznie przekonała mnie rozmowa z moim Dziadkiem, który odszedł od nas nim
zobaczył mojego syna - swojego pierwszego prawnuka. Był świadomy swojego stanu,
przewidział zbliżający się koniec. Gdy przyjechałam w rodzinne strony, poszłam
do Niego, do szpitala. Mój Dziadek, wysoki, postawny mężczyzna leżał na boku
skulony, zeschnięty na wiór - mogłam Go wziąć na ręce i zanieść do toalety.
Rozpłakałam się na Jego widok, podcięło mi nogi, świat się skończył. Wtedy
rozmawialiśmy ostatni raz. To on pierwszy zaakceptował mój związek z M.,
zrozumiał dlaczego się rozwiodłam, poparł tę decyzję, był Autorytetem w naszej
rodzinie - odtąd moi rodzice inaczej podeszli do sprawy. I wtedy też
powiedział, żebym nie płakała, bo taka jest kolej rzeczy, niektórych z nas
dotyka choroba, ale gdy są bliscy, odchodzi się lżej. I nawiązał do Papieża -
że dla ludzi gasnących, pogrążonych w cierpieniu to wzór i nadzieja, że On
swoją postawą pokazuje, że choroba może być krzyżem, który staje się
równocześnie pomostem do tamtego nowego życia. Dziadek odszedł w momecie, gdy
nikogo przy nim nie było, nie chciał, byśmy cierpieli - tego dnia jeszcze się
ze wszystkimi pożegnał, babcia wyszła dosłownie na moment a gdy wróciła, już
nie żył, zgasł z łagodnym uśmiechem na ustach. Wiem ile znaczy dla wszystkich
chorych i cierpiących postawa Papieża, to, że nie usunął się w cień. Już nie
ulegam podszeptom, że chodzi o dzierżenie władzy do końca, wierzę, że innym
chce dać siły. Wiem to od mojego Dziadka i sądzę, że nie był w tym odosobniony.
A ten szum medialny... No cóż, Papież jest osobą publiczną, trudno żeby było
inaczej...
Dziś rozmawiałam z M na temat tych wydarzeń, od rana chodzę i popłakuję, głowa
mnie boli. Odbieram to osobiście, bo dla mnie to jest odchodzenie mojego
Dziadka właśnie - taka powtórka z historii, nie umiem już tego rozdzielić. Poza
tym... Powiedziałam coś takiego, że nie wiem kogo mi bardziej żal - Papieża,
czy Polaka. Jest mi bliski z wielu względów i czuję się z nim bardziej związana
dlatego, że to mój rodak - wcale tego nie ukrywam. Jego charakter, sposób
bycia, poczucie humoru, szczególny kontakt z młodzieżą a wreszcie ta
przeszłość, gdy wskrzeszał w Polakach nadzieję na wolność - to wszystko
dotykało moich najbliższych - dziadków, rodziców, mnie... Nie umiem tego
oddzielić, ani zapomnieć.
Nie interesują mnie dzieje Kościoła w Polsce, na dziś jest mi to obojętne,
widzę tylko, że choć byłam przygotowana na najgorsze, zupełnie sobie nie radzę
z tym co się dzieje, a przed oczami cały czas mam mojego Dziadka skulonego i
gasnącego w szpitalnym łóżku, któremu Papież pomógł pogodzić się z
przeznaczeniem. Dla setek czy nawet milionów ludzi na świecie umieranie Papieża
jest odchodzeniem Bliskiej Osoby, po prostu.

pozdrawiam
lidka

[lilith76]

widzisz lideczko, ja mam nadzieję, że to umieranie papieża nauczy ludzi, że ukochanych bliskich nie zostawia się w ostatnich chwilach samotnie w zimnym szpitalu i że chociaż cząstkę tego dramatu jaki teraz okazują okażą swoim ukochanym gdy nadejdzie ich czas.

[konkubinka]

Lilith napisala
"szanuję papieża i życzę mu powrotu do zdrowia - jeśli jest jakakolwiek szansa.
jednak jego śmierć przyjmę ze smutkiem, zaś śmierć mojego dziadka (rówieśnika
papieża), czy babci będzie dla mnie prawdziwym dramatem i końcem świata. u
niektórych widzę po prostu proporcje odwrotne."
A widzisz Lilith , moj dziadek urodzil sie w tym samym roku 1920, dzielnie
walczyl za ojczyzne i na tym chyba skonczyly sie jego prawdziwe zalety i cechy
wspolne z Papiezem.Latami katowal psychicznie i fizycznie rodzine, zone ,
dzieci.Od parunastu lat usiluje odkupic swe winy kasa i opowiesciami jak nas
kocha.Od dziecinstwa slysze ze umiera , jest zbolaly nieszczesliwy, codziennie
dzwoni do mnie po nascie razy i zali sie ze nikt mu nie pomaga (ja to robie
regularnie tylko on czasem odmawia bez powodu).Ciagle powtarza gdzie dostal
kule , gdzie kolba, co mu przestrzelili na wylot a co tylko troszke.
Mysle , ze zycie Papieza i to , jak gasnie teraz jest przykladem, przykladem
godnosci, odwagi i wiary.
Mnie wiele to dało, bo panicznie boje sie smierci a teraz jakby troche mniej.
Dlatego napisalam , ze podali ten komunikat "Papiez odchodzi pogodnie"bo
uwazam , ze to niezwykle.
Mysle ze Papiez jest niezwykly , bo mimo tego ze jest duchownym jest tez
najzwyklejszym czlowiekeim- jezdzacym na nartach, plywajacym kajakiem, a
ponadto jest poprostu Omnibusem (o Dianie czy Elwisie czy tez marlin Monroe
tego nie mozna powiedziec)

Poza tym zgadzam sie z LIlith w pelni w paru innych kwestiach.
Kiedys normalne bylo , ze glowa rodziny odchodzi i wokolo niego zbieraja sie
bliscy.Teraz spycha sie smierc do murow szpitala.
Papiez chce byc wsrod najblizszych-ktorymi sa dla niego wierni, ludzie, My.
Musimy byc na biezaco informowani co sie dzieje ale mnie tez juz poprostu
ponosi gdy na kazdym programie widze i slysze spekulacje "czy to spiaczka""czy
to sepsa""czy to umarl bo agencja powiedziala"
Gdyby nie wymysl programu na zywo w tvn Pani Pohanke nie bylaby w glupiej
sytuacji powtarzania plotek z cierpiaca mina i odwolujaca je po paru minutach.
Jest przeciez Navarro -Valls i kazdy jego komunikat powinien byc na zywo .No
ale zaczepianie cierpiacych babc pod kosciolami i pytanie "jak sie Pani teraz
czuje"
no i te odpowiedzi , ktore rozwalily mnie dzis zrana:"bardziej cierpie niz
kiedy moj maz umierał"
Lekka przesada.Ot co.
I jeszcze jedno co napewno sie za ta histeria kryje-kim Polak jest bez Papieza
Karola Wojtyly?Chyba nikim i obawiam sie ze zdepcza nas w tej unii...

[capa_negra]

Pomijając opowieść o dziadku, to pod reszta twojego postu moge się podpisac
nawet nogą.

[lideczka_27]

lilith76 napisała:

> widzisz lideczko, ja mam nadzieję, że to umieranie papieża nauczy ludzi, że
uko
> chanych bliskich nie zostawia się w ostatnich chwilach samotnie w zimnym
szpita
> lu i że chociaż cząstkę tego dramatu jaki teraz okazują okażą swoim ukochanym
g
> dy nadejdzie ich czas.
>

Lilith... Prawdziwie kochający swoich bliskich, nie opuszczą ich w cierpieniu.
Jeśli podejrzewasz, że są ludzie (ja nie twierdzę, że nie masz racji, tego po
prostu nie wiem), którzy ulegli nastrojowi tłumu i ich żal jest nieszczery, to
sądzę, że oni mogą się w trudnych chwilach nie sprawdzić, choć może powinniśmy
uwierzyć w Człowieka... Te dni, to umieranie, powolne umieranie przez dwa
długie dni, to oswajanie śmierci. To wielka nadzieja dla tych, co odchodzą, to
otucha i apel, że nic się wraz ze śmiercią nie kończy, to przytulenie
wszystkich chorych, drżących ze strachu, często samotnych. Przecież Papież
dokonał wyboru śmierci, nie trzymał się kurczowo woli życia, a raczej
podtrzymywania życia, które Bogu zachciało się już zakończyć. Pogodził się ze
swoim czasem. To jest właśnie ta nauka "nie lękajcie się", to jest to "pogodne
odchodzenie", ta "radość" i "czekanie". Z drugiej strony to otucha dla tych, co
opłakują swoich bliskich, którzy wiedzą, że niebawem zostaną przez nich
opuszczeni. Dlatego tak długo to trwało, byśmy oswoili się z myślą o Stracie,
przygotowali się na to duchowo - tak sądzę.
Nikt nie zmieni ludzi, jeśli sami tego nie zechcą - nawet Papież. Opuszczeni,
gasnący w szpitalach, hospicjach byli i będą, bo godna śmierć Ojca Świętego nie
będzie wskazówką dla kogoś, komu odejście bliskiego jest obojętne... Ale jeśli
choć jedna osoba, być może zagniewana, obrażona, zastanowi się nad tym,
przebaczy umierającemu, to będzie krok do przodu, gest, do jakiego On by się
uśmiechnął...

Często ostatnio słyszę i czytam, by oszczędzić łez, że zamiast płakać, warto...
Warto wiele rzeczy, ale nie każdy poradzi sobie z tym ładunkiem emocji, z
bólem, bezsilnością, osamotnieniem i poczuciem pustki. Jest czas na płacz,
refleksje, postanowienia - to przyjdzie później... I chyba na nic się nie zda
świadomość, że to nie koniec, a tylko pewien etap - przecież dla każdego
chrześcijanina śmierć to początek życia, prawdziwego życia. On odchodzi, ale my
zostajemy i nic tu nie pomoże prócz czasu...

To, co napisała konkubinka, prześladuje mnie od rana. Co nam dał Papież? To
jeden z nielicznych współczesnych Polaków, a wśród nich największy, który swoim
życiem sprawił, że można było z dumą wyznać "tak, jestem Polakiem". Boję się,
że po czasie żałoby, po tym, jak się świat już do tej zmiany przyzwyczai, gdy
MY się przyzwyczaimy, wszystko to, co nas teraz łączy, te wszystkie
postanowienia, refleksje odejdą w kąt, zdezaktualizują się, ulegną zapomnieniu.

Jestem przyzwyczajona do Naszego Papieża, trafił kiedyś do mnie w moich czasach
durnych i chmurnych, został ze mną do dziś. Jemu w dużej mierze zawdzięczam
swój stosunek do drugiego człowieka, kodeks wartości, drogę, z której czasem
uda mi się nie zboczyć. Częstotliwość pielgrzymek przyzwyczaiła mnie do
ładowania akumulatorów i ja - choć z całą pozostałą Bożą Administracją na
bakier, umiałam z tego czerpać, te słowa były mi zwyczajnie potrzebne, a może i
nie przypadek sprawiał, że działo się to akurat zawsze wtedy, gdy w moim życiu
następował jakiś przełom. Wyobrażam sobie ten ból i smutek osób, które dziś tak
jak ja - poczuły się opuszczone. Teraz czas egzaminu - okaże się, na ile Jego
słowa przez te lata zdołały wryć nam się w pamięć.
Ci, którzy nie stracili zaufania do instytucji Kościoła, być może znajdą
szybciej ukojenie; dla osób takich jak ja, które ufały tylko Jemu, religia (nie
wiara) zamarła. Przynajmniej na pewien czas...

Mam nadzieję, że następca Jana Pawła II okaże się godnym tego miejsca.
Wszystkim nam tego trzeba.

Moim zdaniem Watykan wyjątkowo poradził sobie z tym wszystkim co się tam
działo. Wcześniej przypuszczałam, że zamiast informacji, jakichś faktów,
będziemy okłamywani i zbywani tak jak wcześniej, gdy próbowano ukryć chorobę
Papieża wskazując wciąż nowe, nieprawdziwe przyczyny i nazwy. Jeśli w ogóle
można mówić o szumie, to był on wywołany przez media. Tylko czy mogło być
inaczej? Tylu ludzi chciało wiedzieć co się z Nim dzieje, tyle par oczu było
skierowanych w stronę Rzymu... Pewnie, że te wszystkie spekulacje, plotki
rozsiewane przez media, różnego rodzaju stacje, które chciały się
pochwalić "sprawdzonymi informacjami" (a nóż by się udało i byliby pierwsi?)
było żenujące, irytujące i grało na uczuciach, bolało, ale sądzę, że po prostu
nie dało się tego uniknąć...

Przepraszam, że tak długo, ale musiałam się wypisać, bo nawet w takim dniu
jestem sama i cholernie mi ciężko...

pozdrawiam
lidka

[nangaparbat3]

A ja jestem agnostyczka, i troche feministka, i przeciwna sprowadzania religii
do sprawy narodowej, ale przed chwilą włączyłam telewizor, i właśnie się
zaczynał "Pan Tadeusz", i zaczęłam szlochać głosno jak mała dziewczynka.

[ania_rosa]

Chciałabym napisać o paru rzeczach, może nei wyjdzie za długo.
Po pierwsze tez nie jestem katoliczką, o feminizmie nie wspominam.
Dwa dni temu musiałam jednak pójść do kościoła, po prostu coś mnie tam pchało.
Szłam przez osiedle, była prawie północ, a do koscioła sunął sznur ludzi- szli
w milczeniu i skupieniu.
Następnego dnia, kiedy Papież umarł, poszłam znowu. Nie mogłam juz wejsć do
światyni- mimo późnej godziny moj osiedlowy kościoł wypełniał tłum ludzi,
kilkadziesiąt osób stalo na zewnątrz, zapalali swiece i modlili się.
Ja myslę, że czas na refleksje polityczne przyjdzie potem. I dyskusje, czy to
było medialne, czy nie, czy szczere czy nie.
Kiedy stałam wczoraj przed Kościołem wypełniało mnie poczucie dumy, że należę
do tego narodu. Kim jestem, zeby się ich pytać o szczerośc intencji?
Widziałam pod kościołem młodych ludzi, którzy na codzień zajmują się piciem
piwa pod blokiem. Stali tam otępiali, modlili się na kolanach.
Częśc osób przyszła, aby oddac hołd, przyszla w poczuciu obowiązku. To
nieważne, czym się zajmują w inne dni. Jako Polacy jesteśmy wielkim narodem.

Rosa

[konkubinka]

Dzis powiedzialam to samo mojemu jeszcze, M.
Stosunki miedzy nami byle jakie ale wzielismy mala na plecy i poszlismy razem z
tlumem.
Od wczoraj sciskaja mnie lzy-stalam na balkonie otepiala i wsluchiwalam sie w
syreny-w bloku na przeciwko w kazdym oknie swiece.
A dzis tlumy ludzi, korek w strone pl.Pilsudskiego.Nie da sie opisac ani tego
widoku, ani atmosfery, ani tego co jest teraz w nas.

[natasza39]

a dla mnie umarł ktos kto był autorytetem.
Niewazne czy jest sie agnostykiem, katolikiem, muzułmaninem czy żydem...
Gdyby każdy z nas był choc w 10% taki jak on to nie byłoby tyle zła na tym
świecie.
Miałam 13 lat jak został papieżem a dzisiaj mam lat 40.
Przedtem słowa: "i módlmy sie za naszego papieza... np Pawła VI nic nie
znaczyły! Przez te wszystkie lata znaczyły wiele. Od dnia dzisiejszego znów nic
nie znacza. Bo on był Człowiekiem. Nastepni znów beda jakimis abstrakcyjnymi
papiezami.
I tak jak A_R, jak wiele z Was, jestem dzis dumna, tak jak w 80 roku w
sierpniu, jak w 89 w czerwcu, dumna, że wyrosłam z tego narodu.
Oby tylko jego nauka o tym jak zyc i jak umierac nie spoczeła w krypcie wraz z
nim.
Nie zyczyłby sobie tego napewno, więc może nauczmy się miłości jakiej nas uczył.
Ja dzis wszystkim przebaczyłam.....

dziwnie.....:(

[konkubinka]

sie poczulam przedwczoraj.Moze przesadzam ale wracalam z synkiem ze szkoly
ulica Jana Pawla.Pare dni temu najpierw z klasa potem ze mna stawial tam
zapalony znicz dla Papieza.
A gdy teraz szlismy facet z wielka szufla zamiatal te znicze do wielkiego
kontenera na smieci.
Bartek zapytal:czemu ten Pan je wyrzuca?

Wiecie co , ja wiem ze trzeba sprzatac ale niektore znicze jeszcze sie pala,
ludzie przynosza kwiaty-widac bo sa swieze.Czy nie mogli poczekac do konklawe
albo zrobic tego nocą?

[milcha1]

A dla mnie to znowu kolejny zryw typowych Polaków. Umarł papież hurtem do
kościoła. Ale religia, wiara to codzienna praca, stosowanie się do jej zasad i
przykazań a nie chwilowe zrywy.
Umarł wielki człowiek tak jak chciał - wydany na pastwę mediów, które zrobiły z
tego reality show. Od razu pojawiły się szumne deklaracje po których nic nie
zostało. I co ? I nic. Minęło kilka dni wszystko wróciło do normy a ludzi w
kościele nie przybyło. Fasadowy katolicyzm. To określenie pasuje jak ulał do
polskiego katolicyzmu.

milcha popieram twoje zdanie

[michiko]

Polacy jak zwykle dostali tzw. małpiego rozumu