boję się

[monika_oli]

Witam.
Dawno tu nie zaglądałam, ale moja sytacja z Młodą (jako macochy weekendowo-
wakacyjnej) ustabilizowała się.
Teraz jednak wszystko wskazuje na to że mój świat stanie do góry nogami.
Trochę, wbrew własnej woli, zgodziłam się z M. na to aby wystąpił od sądu o
opiekę nad Młodą. Jej sytuacja w obecnym domu (matka + jej facet + ich
dzieci) stała się bardzo, bardzo zła. Myślę że M. ma spore szanse w sądzie
aby uzyskać prawo do opieki.
Boję się, jak sobie ja sobie poradzę z tym psychicznie.
Nie wiem jak się do tego przygotować. Trudno mi się pogodzić z tym, że może
być z nami na stałe. Wiem jednak, że nigdy bym sobie nie wybaczyła tego, że
przez moją wygodę tamten facet mógłby jej zrobić krzywdę.
Nie, żebym nie lubiła Młodej. Wręcz przeciwnie - ona jest z tych co dają się
lubić, ale jej pobyty u nas coraz bardziej mnie męczą - po weekendzie z nią
czuję się jakbym ciężko pracowała.
Sytuacja mnie przerosła.
Przepraszam, że zawracam głowę, choć sama nie wiem czego od Was oczekuję.
Kompletnie nie mam z kim o tym pogadać. Musiałam po prostu to z siebie
wyrzucić.
m.

nie martw sie az tak....

[bei]

co innego dziecko- gość...a co innego miec je cały czas.....
wiesz...ja nie lubię, gdy Pat znika gdzies u rodziny...gdy jest z nami- jestem
o niego spokojniejsza.....gdy dziecko jest tylko gościem- to starasz sie
poswięcic mu cały swój wolny czas...ba- nawet i ten- w którym jestes zajęta
prozaika swego najprywatniejszego zycia....godziny uciekają- więc nie powiesz-
zaaaaraz...za chwilę...nie odłożysz rozmowy na za 10 min- tylko starasz sie
wykorzystac wslny czas jak najefektywniej...
Gdy zamieszkacie razem- relacje stają sie coraz bliższe....
np- dziecko samo zauwazy- ze boli Cie głowa- i odłoży wspolna zabawe na
później...poczeka tez te 5-10 min na posiłek....
zobaczysz- bedziesz mniej zmęczona
eeech....znam to:
np- dziecko ma jechać do mamy....
i ma do przeczytania lekturę....
..i szkoda sie mi go robi- że zamiast spędzić fajnie czas z mamą- to będzie u
niej czytał nudna ksiazke...
wiec siadam...i mu czytam....boli mnie gardło...i jestem senna...i mam tyle
jeszcze do zrobienia w czasie- gdy niemowlak śpi...
historyjki można mnożyć...
nie martw sie.... na pewno będzie Wam lepiej...nie tylko dziewczynce- ale i
Tobie

Pozdrawiam- macocha 50%ntowa....i bez doswiadczenia- bo Oscar W. pisał- że
ludzie swą głupotę zwykli nazywac doswiadczeniem.....

[monika_oli]

Dziękuję Bei za ciepłe słowa.
Lżej mi na duszy, choć ciągle biję się z myślami, ale wiem że dla niej tak
będzie najlepiej.
Pozdrawiam
Monika

[lilith76]

ja też, w niedzielny wieczór, po wyjeździe dzieci M czuję się wypompowana, a cisza w mieszkaniu mnie ogłusza
jednak co innego taka wizyta, powrót do "dawnego ładu", znowu wizyta, a co innego sytuacja gdy dziecko jest na stałe - wtedy pamięć o czasach ciszy i spokoju powoli odchodzi w dal. przy umiejętnym razem współmieszkaniu udaje się pewnie przyzwyczaić.
sądzę, że więcej powinny ci napisać macoszki całodobowe.

[lideczka_27]

moniko, gdy rozmawiam z dziewczynami, które mają się ku rozwodnikowi i pytają o
trudy takiego układu, pierwsze moje pytanie brzmi: „czy jesteś sobie w stanie
wyobrazić, że mogłabyś żyć nie tylko z nim, ale także z jego dziećmi, aż do ich
dorosłości?”
Moim zdaniem to podstawa. Nawet nie akceptacja dzieci partnera, świadomość, że
będzie się dzieliło wspólny budżet z jego dzieckiem/dziećmi - to są
oczywistości, ale jest sprawa najważniejsza: predyspozycje lub ich brak do
wspólnego zamieszkania, może współwychowywania, troski...
Sądzę, a właściwie mogę napisać, że kobieta faceta dzieciatego, który ma
przejąć opiekę, stając w obliczu takiego wyboru, może zdecydować tylko jedno,
jeśli jej nie pasuje - odejść. Bo już pisałam kiedyś: nie wyobrażam sobie
postawienia rodzica przed wyborem: "twoje dziecko albo ja". Sprawy się
komplikują, gdy mamy już z tym człowiekiem wspólne dziecko i wtedy: albo się
godzimy na wspólne życie, albo odchodzimy, bo nie wyobrażamy sobie dalszej
przyszłości w skórze macochy. Oczywiście tracą wtedy na tym nasze dzieci. Mam
jedną znajomą, która wystąpiła o rozwód w momencie, gdy zmarła pierwsza żona
męża i wziął do ich domu dwoje dzieci z pierwszego małżeństwa. Ona twierdzi, że
ją to przerosło, nie wyobrażała sobie takiego życia i je z nim skończyła.
Swego czasu byłam dokładnie w Twoim położeniu. Bardzo źle to wspominam, ale to
dlatego, że mój mąż kompletnie źle się zabrał do sprawy - w skrócie tylko
powiem, że zadecydował sam o tym, że będzie o córkę walczył, dla niego było to
oczywiste i mnie poinformował: nie zapytał co ja na to, czy się zgadzam, w
końcu razem żyliśmy, mieliśmy dziecko, byłam żoną, ale jak się okazało - moje
zdanie nie było dość ważne. Wiedziałam, jak będzie wyglądało wszystko, gdy
dopnie swego: jego dziecko całkiem na moich barkach, on w pracy. I tak by było:
matka gdzie indziej, ojciec gdzie indziej, a dziecko wychowuje macocha. No
dzięki, nie zgodziłam się. Dopiero po rozmowie, gdzie ustaliliśmy wszystkie
priorytety, on nakreślił mi plan działania, zdanie zmieniłam. Wiedziałam, że
proponowany przez niego układ nikogo w nas nie godzi, a przeciwnie - będzie dla
wszystkich dobry. Odbyły się sprawy - już przy pełnej mojej aprobacie i woli,
ale nie ona zadecydowała o dalszym życiu, tylko po prostu śmierć eks.

To są wszystko sprawy delikatne i na maksa może się w to wczuć osoba, która już
to przeszła. Sprawa jest łatwa, gdy od początku mamy do czynienia z człowiekiem
wychowującym dziecko (wiemy, w co wchodzimy), ale gdy spada to na niego, a ty
musisz się dostosować - będzie okres ciężki i tyle, tego się nie uniknie -
chyba pierwsze, co przychodzi, to bunt, że nie tak miało być, że nie ma się
wpływu na swoje życie tylko ktoś z zewnątrz, los decyduje za nas. Poza tym
uważam, że pomiędzy ojczymem a macochą jest kolosalna różnica, ale w szczegóły
wdawać się nie ma co - macochy wiedzą o co chodzi. Oczywiście można sobie
powiedzieć, że trzeba się liczyć z tym, że facet może przejąć opiekę, ale
wyobrażenia wyobrażeniami, a zaskoczenie przez los to dwie inne sprawy.

Zobaczysz, wszystko się ułoży, ale na życie jakie wiedliście dotychczas nie
masz już co liczyć. Będzie inaczej. To wrażenie, że się temu nie podoła mija,
naprawdę. Musicie jasno określić zasady panujące w domu tak, by Wam wszystkim
było dobrze. Nam się udało, jest naprawdę fajnie. Wierzę, że Wam się też uda,
głowa do góry

pozdrówki
lidka

[monika_oli]

Dziewczyny, bardzo dziękuję za wsparcie. Szczególnie Tobie Lidko
Prawdę powiedziawszy, to odkąd jestem z M. zawsze liczyłam się z możliwością że
Młoda kiedyś może zamieszkać z nami. Tyle że teraz to spadło na mnie jak grom.
Wiem, że na podjęcie takich decyzji (jak i wszelkich innych trudnych) nie ma
nigdy dobrego momentu, ale teraz chyba jest najgorszy z możliwych. Za trochę
mniej niż trzy miesiące urodzi się nasze drugie dziecko. Już sobie w miarę
poukładałam jak to wszystko zorganizować - dwulatka i noworodek - oboje
potrzebujący miłości i opieki. A tu jeszcze, być może dojdzie do tego 'kramu'
12-to latka. Wiem że już nie będzie wymagała tyle uwagi co maluchy, ale też nie
będziemy mogli zostawić jej w takim momencie samej sobie.
Ale dziś już mi zdecydowanie lepiej. Chyba po prostu pierwszy szok minął
Pozdrawiam ciepło.
Monika

[m-m-m]

12 lat? Moja droga, to duze dziecko i nie zastapisz jej matki. Podejrzewam, że
układ rodzina matki dziewczynki, a wasza rodzina będzie podobny.
czy znasz dokładnie przyczyny niezadowolenia dziewczynki z tamtegio układu
rodzinnego? Pytam dlatego, że moze być sytuacja, że dziewczynka zwyczajnie
ucieka np. od obowiązków w domu i np. liczy na to, że u ojca i macochy miała
ich nie będzie.
Najważniejsze to ustalić na "dzień dobry" kto jest kim w takim układzie, czyli
jakie Twoje prośby Twoja pasierbica powinna wykonywać (nie licz na
posłuszeństwo) i w jaki sposób będziesz zwracała jej uwagę np. na niestosowne
zachowanie. Nie zapomnij, że tak naprawdę jesteś dla niej obcą osobą, nie masz
praw rodzicielskich i co najwyżej możesz wypracować sobie formę podobną do
funkcji wychowawcy w szkole. Nie przejmuj obowiązków rodzicielskich, bo będzie
to bardzo kłopotliwe i od samego poczatku poganiaj M. do jej wychowywania, aby
nie liczył, że Ty weźmiesz odpowiedzialność za zachowanie i postępowanie
dziecka, szczególnie, że dziewczynka wchodzi w okres dojrzewania i będzie coraz
więcej problemów. Nie ustępuj M. nie daj się zwieść gadaniem, że Ty lepiej
rozumiesz dzieci, bo jesteś kobietą i tym podobnym tekstom, które tak naprawdę
mają na celu zrzucenie z siebie odpowiedzialności z czystego wygodnoctwa za
wychowanie dziecka na osobę obcą. Musisz też rozwiać nadzieje M. na to, że
stosunki Twoje z pasierbicą będą analogiczne do tych, które masz z dziećmi
własnymi, czyli, że będziesz wybaczała jej tak jak się wybacza dziecku własnemu
(ona nie będzie Ci wybaczała tak jak wybaczałaby rodzicom biologicznym, bo Cię
nie kocha).
Nie kupuj jej też np prezentami i nie daj się wciągnąć w sojusz przeciwko M.,
nie bądź też dla niej jak koleżanka. MUSISZ MIEC JASNO OKREŚLONĄ ROLĘ W TYM
UKłADZIE.

[wiola101]

No to moja droga możemy sobie pogratulować. Jedziemy na tym samym wózku. Mój
mąż juz złozył w listopadzie tamtego roku pismo do sądu o przejęcie opieki.
Pierwsza rozprawa była w marcu ale nie pojawiła sie eksia i ja
odroczyli.Kolejna będzie pojutrze. Młody ma ukończone 8 lat, my mamy wspólną
córkę w wieku 7 lat i ja jestem w 20 tc. tez mam duzo obaw, pytań, i jest wiele
niewiadomych. Jednak troska o młodego, jego życie i wychowanie jest dla nas
najważniejsza i czasem kiedy młody próbuje usprawiedliwiać postepowanie matki,
myslę że jesteśmy my dorośli odpowiedzialni za niego i mamy w obowiązku
troszczyć sie aby nie stał sie narkomanem jak jego matka.
Wiemy że czeka nas wiele trudu związanych ze sprawą,przejęciem opieki i
wychowaniem chłopca który już w tym młodym wieku nauczył sie kłamać i
manipulować na swoja korzyść- jednak widze w nim chłopca który jest zalękniony,
przestraszony i niepewny swoich dalszych losów i wiem że zrobie wszystko aby
jeszcze w życiu był szczęśliwy i jak najmiej dotkliwie ( przynajmniej z naszej
strony) przeszedł całą tą gehennę.

[pom]

Dziewczyny napisały już sporo, więc nie będe się specjalnie rozpisywać.
Ostatnio rozmawialiśmy z M na temat "co by było gdyby". Wydaje mi się, że
jestem przygotowana na ten "grom z jasnego nieba", czyli nagłe sprostanie
wyzwaniu jakim jest okiełznanie w domu dwóch chłopców. I swojego życia przy tej
okazji.
Ale wyraziłam też swój stosunek, gdyby mieszkanie chłopców, lub też jednego z
nich, u ojca wynikałoby z swoistego kaprysu. No bo u Taty są komputery i ogólny
luz.Tu się bronię rękami i nogami. Bo wiem, z czym by to się wiązało.

Dlatego rozumiem Cie bardzo dobrze, Moniko.
Myślę jednak, że poradzisz sobie z małą, zwiążecie się ze sobą i będziesz ja
widzieć innymi oczami. Życzę Ci tego bardzo mocno.