"oni" i "my"

[miyo5]

Od dosc dawna czytam to forum i nie moge sie oprzec wrazeniu, ze jestescie
lepsze niz ja, ze nie macie takich zlych uczuc w stosunku do swoich
pasierbow. Ja ich nie lubie, a wlasciwie nie tyle ich, ile stosunku mojego
meza do nich. Jest wspanialym ojcem dla naszego dziecka, to mi sie podoba,
jest wspanialym ojcem i dziadkiem dla nich - jestem zazdrosna. Jego dzieci sa
dorosle (31 i 35 lat), nasza corka ma 8 lat. Moj maz ma malo wolnego czasu,
jestem zazdrosna, ze czas, ktory poswieca im, mogly poswiecic nam. I tak
zawsze mysle "oni" i "my". Oczywiscie nie okazuje im swojej niecheci,
stosunki sa poprawne. Ale ja chcialabym je ograniczyc do minimum, natomiast
moj maz chcialby zebysmy byli jedna duza rodzina. "Odchorowuje" kazde
spotkanie z nimi. Oni w stosunku do mnie tez zachowuja sie poprawnie (choc
poczatki byly tragiczne), ale jakos podswiadomie czuje, ze mnie nie lubia i
co gorsze, nie wierze, ze lubia tak naprawde nasza corke.

[natasza39]

Może oni podświadomie tez czują, że ich nie lubisz?

[magret65]

No cóż, uczucia są uczuciami i nie zawsze da się je opanować, ale myślę, że
nastawienie zawsze można zmienić! Jednak Twojego męża powinnaś naprawdę cenić.
Skoro jest dobrym ojcem dla wszystkich i sprawdza się w życiu, to znaczy, że
możesz spać spokojnie i nie martwić się o własne dziecko! Pomyśl, gdyby "olał"
dzieci z wcześniejszego związku i gorzej je traktował, to czy miałabyś do niego
szacunek?Czy mogłabyś spać spokojnie bez myśli, że w przyszłości "oleje" także
i Wasze dziecko?! Ja tam wierzę, że bracia przyrodni lubią Waszą córkę, a
jeżeli jest nawet tak jak myślisz, że sympatia nie jest szczególna, to jednak
wierzę, że uważają ją za bliską osobę. Na pewno, tak widać z postawy Twojego
męża, mają wpojone przez ojca, że rodzina najważniejsza, więc gdyby w
przyszłości Was zabrakło,to ona nie zostanie sama! Przypuszczam, że nie jesteś
wiele starsza od Swoich pasierbów, więc pewnie istnieje między Wami mała
rywalizacja, ale myślę, że nie powinnaś tak się tym wszystkim przejmować. Oni
pewnie wkrótce założą własne rodziny i normalną koleją losu trochę rzadziej
będą widywać ojca. A przyszłość należy do Was! Może spróbuj skoncentrować się
na "pozytywach", że Twoje dziecko ma aż 2 dorosłych braći. Na pewno nie jesteś
gorsza od innych! Uczuciami niestety nie da się sterować! Nie da się
powiedzieć, mam kogoś lubić i już! Albo kogoś lubię, albo nie i trudno! Można
pracować nad swoją postawą. Może z czasem negatywnych uczuć będzie mniej i to
już będzie sukces!!! Pozdrawiam. M

[mangolda]

gdyby "olał"
> dzieci z wcześniejszego związk

Margaret,
To juz nie są DZIECI tylko STARE KONIE! Nie ma potrzeby powswięcania im zbyt
dużej ilości czasu. "Dzieciom" w tym wieku wystarczy kontakt z okazji Świąt dwa
razy do roku.

[wipsania]

O, przepraszam. Co komu wystarczy, to jest jego sprawa. Jestem starą krową a
kontaktuję się z moją matką codziennie. Z ojcem też tak było, dopóki żył.

Co do głównego tematu - a rozumiem, że niektóre next najchętniej wymazałyby
przeszłość męża gumką myszką, zwłaszcza kiedy tamte dzieci są dorosłe - było i
poszło. Tym bardziej należy się szacunek mężowi z pierwszego postu.
Gdyby zaniedbywał dziecko z drugiego małżeństwa (tak się też zdarza, bo są
faceci nie bardzo radzący sobie z małymi dziećmi i uciekają wtedy
w "bezpieczne" kontakty ze starszymi) to co innego, ale jeśli jest dobrym ojcem
dla najmłodszego....
Starsi bracia może za mało mają kontaktu z przyrodnim, czy próbowaliście coś
tutaj poprawić, żeby mieli szansę polubić?

[m-m-m]

Gdyby moi rodzice żyli kurosowałabym dziś do nich co najmniej raz w tygodniu,
choć też starym koniem jestem (starą szkapą raczej), a co dziennie
rozmawiałabym z nimi przez telefon.

[e_r_i_n]

mangolda napisała:

> "Dzieciom" w tym wieku wystarczy kontakt z okazji Świąt dwa razy do roku.

W wieku lat 18 zrywa sie wiezy emocjonalne z rodzicami, ze tak uwazasz?
Mi potrzebna jest minimum jedna rozmowa tygodniowo z rodzicami. Nie widzienie
ich dluzej niz 1,5-2 mce to maks.

[weronka77]

Nie martw się i sie nie przejmuj.Mnie też nie lubią i ja raczej za nimi też nie
przepadam ale co gorsza nie mam w związku z tym żadnych wyrzutów sumienia
Raczej kompletnie nie zajmuje to mojej uwagi bo szkoda nerwów na coś co i tam
zmianie nie ulegnie.Mnie szczerze powiem już nie zależy na tym żeby lubiły mnie
i Julkę.Jedynie na tym żeby nie zrobiły jej krzywdy i to wszystko czego od nich
oczekuję Pozdrawiam

[sadelko_pimpka]

Ja tez nie lubie swojej pasierbicy i wcale nie czuje wyrzutow sumienia z tego
powodu,ale z drugiej strony nie zazdroszcze,ze poswieca jej czas (niech
poswieca nawet wiecej niz obecnie,mnie to ani ziebi ani grzeje)Twoi pasierbowie
nie maja tez obowiazku lubic Ciebie i Twojej corki.Nie przejmuj sie tak tym
nadmiernie

[miyo5]

Dziekuje, za wszystkie odpowiedzi. Niestety jest to tak, ze chetnie bym ich
wymazala gumka (co nie znaczy, ze probuje). Moj maz ma z nimi dobry kontakt,
rozmawia z nimi czesto przez telefon i widujemy sie bardzo czesto. I wlasnie -
dla mnie to jest bardzo czesto, dla niego za rzadko. Zapraszamy sie wzajemnie
na urodziny - meza, moje, naszej corki, jego dzieci (razy 2), jego ziecia,
dwoch wnukow, meza rodzicow(razy 2), Swiat Bozego Narodzenia, Wielkanocy, a
ostatnio zostalismy zaproszeni na urodziny ojca ziecia, co dla mnie juz bylo
przegieciem i nie poszlam. Do tego inne okazje i spotkania bez okazji. Dla mnie
to jest za duzo, za blisko, chcialabym zyc w wiekszym dystansie z nimi. Moj maz
chcialby byc bardzo blisko. Jak znalesc kompromis ? Moj maz sadzi, ze ich nie
lubie. Ze jak juz sie spotkamy, to jestem mila dla nich i wszystko jest o'k,
ale on wie, ze ich nie lubie. Ja oczywiscie nie obnosze sie z moimi uczuciami
do nich, ani ich BRON BOZE nie krytykuje, ale ciezko czasami ukryc prawdziwa
twarz prze wlasnym mezem. Uwaza natomiast, ze one lubia mnie i nasza corke,
wiec tym bardziej moja niechec wydaje mu sie nieuzasadniona.

[wipsania]

Uffffff....
Faktycznie sporo tego. Czy on jest na emeryturze, bo przecież potrzeba sporo
czasu na to wszystko?

[miyo5]

Ha,ha, Nie jest na emeryturze, pracuje i to czasami po kilkanascie godzin na
dobe.

[mamaika]

A czemu ukrywasz ?! Bo mogę zrozumieć wszystko inne, ale tego nie bardzo. Nie
przepadam za "swoimi" dziewczynami, jest poprawnie chłodno,ale mój M doskonale
wie,że nie lubię ich i doskonale też wie dlaczego. Pisałam zresztą o tym na tym
forum.Nie muszę ich lubić one nie muszą lubić mnie. Nie da sie nikogo zmusić i
tyle. A M swoje dziewczyny kocha i bardzo dobrze, usprawiedliwia je - to też
normalne, a czasem nie widzi, nie słyszy, bo tak wygodniej .Problem dla mnie
żaden, to jego dzieci. Mamy też swoje własne. Raz tylko dostał ode mnie
ochrzan, przy weekendowaniu najmłodszej u nas, jak zwyczajnie ignorował naszego
synka . Mętnego i głupiego wyjaśnienia"bo on ma tu dwoje rodziców a ona ma tu
tylko jego " nie przyjęłam a wręcz wyśmiałam. Sam doszedł do wniosku,że
idiotyczne. Porozmawiaj ze swoim M ,że niekoniecznie w każdy weekend i kazde
święto masz ochotę na "rodzinne" spotkania,że chcesz pobyć tylko z nim i z
dzieckiem.Czego się boisz ? Przełam się i tyle.Ja mimo,iż mojemu M też się to
nie zawsze podoba potrafię powiedzieć,że np. nie mam ochoty,żeby jego córka
przyjeżdzała do nas bo np. najzwyczajniej w świecie chcę odpocząć bo miałam
koszmarny tydzień. Po stracie naszego drugiego synka z powodów o których nie
mam ochoty nawet pisać nie miałam ochoty widzieć jego najstarszej córki. Są
soboty,które spedza tylko z nimi. Jasne,że wolałabym żeby był z nami .
Zazdrość nie ma tu nic do rzeczy. Trzymaj się cieplutko i życzę szczęścia. Ja
osobiście też radzę sobie średnio ostatnio i dziewczyny doprowadzają mnie do
szału momentami a mój M zwyczajnie w całej tej sytuacji wkurza, więc wybieram
się do znajomego terapeuty,żeby pomógł mi poprostować myśli w łepetynie.Jam
masz ochotę to napisz na priv.

[macosik]

Ja też miałam podobne problemy z określeniem uczuć w stosunku do dzieci mego M.
Początkowo wydawało mi się, że skoro kocham M. a one są jego dziećmi to i je
muszę pokochać. Zresztą mój M. zawsze mówił, że tak właśnie chciał by było. Bym
je kochała jak dzieci i rozpieszczała byśmy byli "prawdziwą" rodziną. Jednak
ten przymus mnie zaczął wykańczać. Nie potrafiłam ich pokochać, bo z jednej
strony dla mnie były dziećmi takimi jak inne- bez szczególnego wyróżnienia, z
drugiej strony czułam również zazdrość. Przypominały mi o przeszłości mego M.
Zresztą dzieciom nawet nie przysżło przez myśl, że mnie muszą pokochać i
traktowały mnie obco- zresztą dalej traktują ( no może jak jedną z
przyszywanych ciotek, ale też bez wyróżnień ). A więc one tak naprawdę
postąpiły ze swoimi uczuciami w sposób naturalny. Przyjęły mnie ale nie "wylały
na mnie swej miłości" ..więc dlaczego ja miałabym się miotać z koniecznością
ich pokochania. To byłoby Tak jak mówią tu moje poprzedniczki- jeśli chodzi o
uczucia nie da się nikogo do niczego zmusić.
Ja im bardziej staram się coś zrobić ze swoimi do nich uczuciami tym bardziej
mi ciężko. Z jednej strony kiedy byłam zbyt blisko z nimi zaczełam im matkować,
co spotkało się z oporem z ich i M. strony. CHciałam ich wychować, wpoić coś-
też źle wyszło. Im bliżej byłam tym więcej problemów. Dzieci zaczeły mi
wchodzić na głowę, wymagać coraz więcej a z drugiej strony- jako obcą -
wypychać gdzieś na margines ( głównie córka M. ). A więc postanowiłam zmienić
swój stosunek do nich. Na bardziej obojętny- bo wtedy mniej boli...
Jednak to trudne..Wydaje mi się jednak, że pozytywna obojętność będzie
najbardziej właściwa.

[miyo5]

Dziekuje Wam wszystkim za madre slowa. Macosik trafila w sedno, nie chce byc
blisko, bo czuje, ze moga mnie zranic, wole pozostac obojetna. I rowniez, jak
Macosik, glowne problemy mam z corka. Mysle czesto, ze nawet gdybysmy spotkaly
sie na neutralnym gruncie (nie w relacji macocha - pasierbica), to tez bysmy
sobie nie przypadly do gustu. Jest pomiedzy nami 10 lat roznicy, teoretycznie
moglybysmy sie zaprzyjaznic, ale jestesmy bardzo rozne, rozne mamy poglady na
wiele spraw. W kontaktach z nia czuje sie jakbym stapala po lodzie - jest mila,
bo ja jestem mila, ale niechbym tylko zrobila cos przeciwko niej, skoczylaby mi
do oczu. I dobrze - nie musi mnie lubic, ale czemu moj maz jet taki naiwny, ze
mysli, ze ona mnie szczerze lubi. Mamaika pyta dlaczego ukrywam swoja niechec
do dzieci meza. Mysle, ze zaden rodzic nie bylby zachwycony, gdyby
uslyszal "nie lubie twojej corki".

[m-m-m]

Mysle, ze zaden rodzic nie bylby zachwycony, gdyby
uslyszal "nie lubie twojej corki".


Takie słowa mogą paść, gdy związek jest już w jakiś sposób stabilny, gdy facet
na tyle Cię pozna, że te słowa nie tylko go nie zranią, ale wręcz skonią do
refleksji. Czyli nie obrazi się na Cienbie za to, że nie lubisz jego dzieci i
to lepiej lub gorzej zrozumie.

[mamaika]

I nie jest zachwycony, ale też nie ma chyba sensu udawać,że się kogoś lubi jak
tak nie jest. A może po prostu ja nie potrafię,albo zwyczajnie nie chcę. Albo i
jedno i drugie .Mój M to na szczęście mądry facet, i zresztą doskonale
widział zachowania dziewczyn w stosunku do mnie.

[macosik]

Ja też początkowo starałam się polubić dzieci mego M. W jakiś sposób je lubię
nadal- choć inaczej ( pewnie po dłuższym oswojeniu się z nimi poczułam jakieś
przywiązanie ). Mój M. pragnąc stworzyć z nas rodzinę "zmuszał" nas w jakiś
sposób do wręcz pokochania siebie nawzajem. Jednak nie zdało to rezultatu.
Ale ja byłam szczera z moim M. od początku. Mówiąc mu o swych obawach,
nieumiejętności odnalezienia się w tym wszystkim, o uczuciach jakie żywię do
dzieci i nawet o zazdrości o nie. Nie mówię, że takie rozmowy są łatwe. tym
bardziej, że M. oczekiwał właśnie ode mnie bym to ja mocniej starała się
zmienić, przystosować uczuciowo..Jednak widząc że mimo chęci nie wychodzi to
czego się oczekuje- rodziny na siłę stworzyć nie można, nawet tej biologicznej
a co dopiero "doszywanej" - zrezygnował. Teraz ma świadomość, że dla
dalszego "zdrowego" funkcjonowania naszej "rodziny" lepsza będzie moja
obojętność ( co zresztą również jest trudne, mimo wszystko w kontaktach z
ludźmi ciężko jest być obojętnym, a co dopiero w tosunku do dzieci, z którymi
się przebywa prawie na co dzień i mimowolnie stara się im wpoić jakiąś
moralność ).Tak czy inaczej warto rozmawiać z partnerem o swych obawach.. To
pomaga. M. inaczej patrzy na mnie widząc, że się staram choć mi jest trudno i
że w gruncie rzeczy robię to dla niego bo na nim głównie mi zależy.

miyo5

[bemari]

Moja macoszka nie ma dzieci - w ogóle dzieci nie lubi, czego nie kryje.Rodzinna
nie jest wcale.Na początku robiła wszystko, by nas wymazać z życiorysu
ojca.Prawie dwa lata utrudniała wszelkie kontakty.Połapała się jednak, że to
rani mojego ojczulka.Zaczęła się przełamywać.Dziś bywa u nas często i z własnej
woli.Moje dzieci polubiła ( chyba jako jedyne na świecie).Ja staram się
rodzinnością jej nie przeciążać.Wypracowałyśmy sobie własne relacje na drodze
kompromisu.Jesteśmy na siebie skazane, więc czego nie można uniknąć należy
polubić.Szkoda życia na walenie głową w mur.na szczęscie zrozumiała, że jej
facet ma jeszcze inne działki w życiu - na przykład bycie dziadkiem.To też rola
życiowa.

[miyo5]

Masz racje - jestesmy na siebie skazani i szkoda walic glowa w mur. Swoja droga
ciekawa jestem jakie sa Twoje uczucia w stosunku do niej. Bo o tym mowimy, o
uczuciach.

[bemari]

Lubimy się miyo, choć pozornie jesteśmy z dwóch różnych bajek.Zabrało nam sporo
czasu budowanie takich relacji, ale warto było.Nie wtrącamy się w swoje życie,
nie krytykujemy, nie doszukujemy podtekstów.Co osiągniesz okazując niechęć?
Masz fajnego mężczyznę, który będzie nieszczęśliwy.Zawsze możesz trochę te
kontakty ograniczyć,ale nie wycofuj się z nich.Będziesz winna.Nawet jeśli on
nie powie tego głośno.Zapewniam Cię, ulżysz sobie na krótko.

Miyo - moja Alicja ma wszelkie cechy, które mogłabym znienawidzić.Jest uroczą
egoistką, która musi być w centrum świata.Jest piękna, elegancka, na
stanowisku.Przepuści każdą sumę pieniędzy.Przypala nawet wodę w czajniku.Gdy
cała rodzina zapyla na działce, ona sączy drinka i maluje cudowne pazurki.W
domu sprząta i gotuje mój papcio.W szafie ma ze sto torebek, na koncie
pustki.Jest nieobliczalna, nie potrafi zaopiekować się nikim
Ja to mamuśka Polka, zapobiegliwa, gotująca, sadząca kwiatki i ścierająca
kurze.Dla niej bez fantazji i w ciuchach z tańszej półki.Mam inne problemy(te
dzieci...Po co ci tyle było),inny ogląd świata.

Mogłybyśmy się nie znosić. Ale postawiłyśmy na to, że obie jesteśmy molami
książkowymi, lubimy podobne filmy, mamy dużo tolerancji dla świata, uczymy się
angielskiego i kochamy tego samego faceta.Znajdujemy coraz więcej punktów
zbieżnych, milczeniem pomijamy różnice.
Dla mojego męża Alicja jest potwierdzeniem faktu, że trafił na właściwą kobietę
(okazuje to, okazuje - czuję się dopieszczona)i żródłem anegdot, mój tatek też
jest dumny , że córcia taka rozsądna i cieplutka, ale przekonany , że Alicja
jest zjawiskiem doskonałym.Zatroszczyć się o to stworzonko trzeba, bo takie
delikatne.Zwariował mi tatuś kompletnie, ale mnie cieszy, że szczęśliwy w tym
wariactwie.Ma w końcu przy boku piękną, inteligentną, wykształconą i
kilkanaście lat młodszą kobitkę.