Gurua sentymentalna

[autumna]

Momenty "z łezką w oku" w powieściach JCh policzyć można na palcach jednej ręki pracownika tartaku, w końcy służą one raczej do spadania z krzesła ze smiechu. Ale się trafiają:
- "Szajka bez końca" - gdy Joanna słucha gry na pianinie ciężko chorego Bartka
- "Zwyczajne życie" - Tereska i Robin zbierający w deszczu rozsypane zakupy starszej pani
- "Większy kawałek świata" - gdy Robin patrzy na Tereską na tle jeziora
- "Ślepe szczęście" - spotkanie Tereski z ojcem Robina w księgarni

A może wyłowicie coś jeszcze?

[stara.gropa]

Fajny wątek.
Trzeba będzie przetrząsnąć pamięć w poszukiwaniu sentymentalnych kawałków.

[monia.i]

"A jakie jest twoje prawdziwe życie? - spytał łagodnie i cicho.
Przestraszyłam się, pojąwszy nagle, że powiedziałam za dużo. Nie mogłam mu
przecież wyznać, że moje prawdziwe życie jest bardzo daleko stąd, na północy,
gdzie księżyc świeci srebrnym, a nie złotym blaskiem, gdzie morze jest
przeważnie zimne i ma kolor szarozielony, gdzie w jedynym dla mnie mieście
jeżdżą przepełnione tramwaje i niewyspani ludzie spieszą sie rano podpisać
listę obecności, gdzie brakuje czasem wody w kranach i papieru toaletowego w
sklepach, gdzie stoją kolejki po mięso i po Encyklopedię Powszechną, gdzie jest
trudno żyć, gdzie trzeba umieć żyć i gdzie wyłącznie można żyć. W mieście,
które dwadzieścia pięć lat temu stanowiło beznadziejną ruinę, a teraż żyje
jedynym prawdziwym życiem..."
"Całe zdanie..."
Fragment, który zawsze mnie wzrusza

[alytka]

To, co wymieniłaś oraz:
1. Fragment moni o Polsce i Warszawie. Wprawdzie jako niewarszawianka nie mogłam
zrozumieć, jak można się zachwycać Warszawą, ale ten fragment zawsze mnie
wzruszał. Odnieść go można do dowolnego bliskiego sercu miasta/miejsca.
2. W "Wielkim Diamencie" zachwycały i wzruszały mnie opisy biblioteki. Zawsze
chciałam taką mieć. Podejrzewam, że zamku z osobną biblioteką się nie dochrapię,
ale skutecznie zapycham mieszkanie ksiązkami (przeczytanymi.

[groha]

Też uważam, że temat wątku jest świetny. Wprawdzie, mam takie nieodparte
wrażenie, Gurua ukrywa sentymentalizm głęboko, bo woli bardziej racjonalnie,
ale przecież jest szalenie wrażliwą kobietą, a nie, za przeproszeniem,
bezdusznym kołkiem, więc liczne wzruszenia nie są Jej obce. Sama też potrafi,
czego dowodzą wybrane przez Was fragmenty. Czy jest ktoś, kogo ten w/w kawałek
nie trafia prościutko w serducho? Mnie trafia. Dziękuję Moniu, go że
przypomniałaś. Tango Notturno już zawsze kojarzę ze wzruszającą sceną,
podobnie, jak oczy Tereski Robinowi: z migotliwą wodą, słońcem, lasem i
wiatrem. Do końca świata.
A niejaka Elunia Burska, czyli krowa niebiańska, to nie sentymentalna aby?
Dobra, straciła całkiem rozum dla faceta, zdarza się, ale te jej marzenia i
zapatrzenia trącą sentymentalną babą na kilometr. Gurua często udowadnia, że w
obliczu faceta, do którego nas ssie, każda baba staje się sentymentalną
idiotką - uboga rezydentka w pańskim dworze, czy współczesna pani magister od
komputerów, bez różnicy. Wszystkie głupiejemy tak samo. I ma świętą rację,
uważam. Ale przyzna się któraś do tego, że bywa sentymentalna, jak szmer
strumienia w nów księżycowy? Bardzo wątpię. Pierwsza zaprę się zadnimi łapami i
nie przyznam do tego, że afektowana baba, to ja. W życiu. A ta gula, co to mnie
tak często dusi w gardle i łzy, co pieką w oczach, to nie wzruszenie, lecz
uczulenie. Na czułość, piękno, dobroć i takie tam, różne. Gurua też jest na to
czuła niesłychanie. Wprawdzie chwalić, też się tym zbytnio nie lubi, ale nie
szkodzi. Nie musi. Wystarczą nam takie cudnie wzruszające kawałeczki w Jej
książkach, jak te wyżej przytoczone, prawda?

[ida14]

Mnie się płakać chciało jak w Całym zdaniu nieboszczeka Joanna pada w ramiona
temu policjantowi, który zna hasła od jej przyjaciół. I jeszcze Dwie głowy i
jedna noga mnie wzrusz, ta wieczna miłość...

[asia.sthm]

"Boze, jak on wygladal.Przyszedl o jedenastej, mial plaster na policzku,
podbite oko, guz na glowie, prawa reke trzymal za pazucha, z trudnoscia nia
poruszal, objal mnie lewa. Temblak by sie przydal,powiedzial, ale co sie bede
wyglupial i rzucal w oczy. Nie jest dobrze,kochana. (...)
Kiedy sama otwieralam wino, te korkociagi oparte na dzwigni sa doskonale,
paralityk otworzy, patrzyl takim wzrokiem, ze zostawilam butelke i calowalam
wszystkie te moje ukochane piegi, serce sie we mnie szarpnelo, zrozumialam, jak
bardzo go kocham. Chyba tez zrozumial, rozjasnil sie, jakos lzej sie zrobilo.
Co tam, powiedzial, dla ciebie pojde nie tylko siedziec, ale nawet chetnie na
galery."

Drugi watek