Joint venture

[Gość: jazzburger]

jeszcze go nie widziałem, ale to musi być zabawny film.

[Gość: willy]

dzisiaj sie wybieram,zatem jak obejrze to cosk Wam napisze :)

[kalifornia2]

tak, bardzo chętnie poczyam. a czy to może film z Nowych Horyzontów?

[Gość: TON]

To bardzo nie zabawny, bardzo slabo zagrany,
bardzo nieprzekonujacy, bardzo mierny (by nie powiedziec cieniutki) film.

Bardzo nie polecam, choc czesc sali sie smiala z malo smiesznych dowcipow.

Moim zdaniem strata czasu i pieniedzy!

[Gość: Mary]

FILM JEST DEBEST!!! Akcje przednie, zabawa genialna, texty
swietne - polecam, ale dla osob ktore czuja klimat joint...:)))

[Gość: WEQ]

Gość portalu: Mary napisał(a):

"swietne - polecam, ale dla osob ktore czuja klimat joint...:)))"

CZYLI?

W sumie jak sie upalisz to i filmy z Jimem Careyem sa przednie i maja super
teksty. Ja nie czuje klimatu tego filmu. Nicanic!

Ciepły film

[Gość: Tomek]

super ciepły (i nie mam na myśli temperatury) film.
brytyjskie kino, w którym próżno szukać hoolywoodzkich klimatów
z dzieciakami palącymi marihuanę. polecam z całego serca palącym
i nie palącym - udając się do kina palić nie trzeba - świetna
zabawa i dobry humor gwarantowane, jeśli oczywiście nie liczysz
na sex, drugs and rock'n'roll w hollywodzkiej zaprawie.

[Gość: pbk_]

Bardzo dobry. Wspaniale oddany klimat małego, sennego miasteczka,
w którym wszyscy się znają. Wiedzą o swoich słabościach, a jednak
w mniejszym lub większym stopniu je akceptują. Dla znawców
świetna scena inicjacji z jointem - popłakałem się ze śmiechu,
sala zresztą też.
Film nie ma dłużyzn, ogląda się go, może nie z zapartym tchem -
bo to nie ten rodzaj, ale z przyjemnością.
Gorąco polecam.

[Gość: Edziak]

Jak sobie czytalam tytul to mi nic on nie mowil a to brytyjski
film a mieszkam w GB, wiec przeczytalam obsade i zaczelam czaic
co i jak bo u nas byl ten film pt Saving Grace i bardzo mi sie
podbal bo nie byla to na sile kreowana komedia ale film z
komicznymi elementami i dlatego sie to dobrze ogladalo. Polecam.

[roody102]

„Komedia” to pojęcie, które w ostatnich czasach mocno się zdewaluowało. Dobrze
więc, że czasem pojawia się film, który przywraca mu pierwotny sens. Dziś
bowiem nazywa się tak produkcje, w których kolejny puszczony przez bohatera
głośny bąk winien wywołać salwę śmiechu publiczności. O ile pierwszy czasem
jeszcze wywołuje, bo nawet bąka można puścić z klasą, o tyle po siedemnastym
pozostaje już tylko smrodek. „Joint venture” był zapowiadany jako komedia na
lato, w oparach marihuany i miałem obawę, że będzie w nim dużo prostackiego
humoru, ale ostatecznie okazało się, że to dobra, angielska komedia, w dawnym
tego słowa znaczeniu.

Grace Trevethan spędza życie hodując kwiaty w małej szklarni przy starej,
angielskiej posiadłości. Nie zajmowała się interesami męża, dopóki ten
przedwcześnie zmarł. Niespodziewanie wdowa odkrywa, że miał kochankę a w spadku
pozostawił górę długów zaciągniętych pod zastaw domu i szklarni. Jest załamana,
nie wie jak ratować dom a komornik już zabiera meble. Gdy przyjedzie po
kosiarkę, będzie musiała zwolnić młodego Szkota, który pomaga jej dbać o ogród.
Matthew będzie miał jeszcze jedną prośbę do pani ogrodnik – żeby pomogła mu
uratować jego „roślinkę”. W szklarni, pod doświadczonym okiem wdowy krzak
marihuany szybko odżyje a w jej głowie zrodzi się szalony pomysł na ratunek.
Grace i Matthew założą małą hodowlę. No, nie taką małą - wyprodukują całkiem
dużo dobrego „towaru”, który będą w końcu musieli sprzedać. I tu pojawią się
problemy.

Nie chcąc sprowadzać kłopotów na swojego wspólnika, Grace sama zajmie się
sprzedażą. Starsza pani z małej wioski handlująca narkotykami na ulicach
Londynu? W roli dealera wzbudzi podejrzenia policji i nie od razu przekona do
siebie gangstera, któremu będzie chciała sprzedać dużą partię marihuany
wysokiej jakości za małą cenę.

Wdowa, jej wspólnik, jego dziewczyna, starsze panie, które wypiły tego dnia
wyjątkową herbatę, a do tego komornik, policja, gangsterzy i kochanka
nieżyjącego męża – wszyscy spotkają się w końcu w szklarni. Klasyczne qui pro
quo i takież zakończenie – happy end, w którym cała trawa zostanie, a jakże,
spalona.

Film nie podnosi wprost kwestii legalizacji, choć to, że pokazuje trawkę jako
coś błahego, niegroźnego, że traktuje o niej z lekkością i pobłażliwością jest
głosem w sporze, który w Anglii jest zresztą bardzo ożywiony. Fakt, że
producent uzyskał zgodę brytyjskich ministerstw rolnictwa i spraw wewnętrznych
na użycie prawdziwych krzaków konopi wywołał wprawdzie dyskusję, ale raczej o
obyczajowości, niż o prawie. Bo to w gruncie rzeczy nie jest film o marihuanie,
tylko o małej, lokalnej społeczności, w której wszyscy dobrze się znają, dzielą
się problemami i starają się nie wchodzić sobie w drogę. Nawet starszy
policjant, znając kłopoty Grace, udaje że nie wie co się dzieje w jej szklarni.
O społeczności, która mimo wszystko daje oparcie w ciężkich chwilach.

„Joint venture” zaprzecza trendom we współczesnej komedii – brak w nim
wulgarnych wygłupów, dosadnych tekstów i szybkich, wieloznacznych dialogów.
Jest za to naturalny plener, prosta dekoracja, swobodna gra aktorów i prawdziwy
język a wszystko to pokazane z angielskim, absurdalnym poczuciem humoru.
Swobodne kino obyczajowe, które nie stawia ważnych pytań, tylko poprawia
nastrój. Nie należy doszukiwać się w nim manifestu – to po prostu inteligentna
komedia, czyli całkiem niezły „towar”.

Joint venture
Saving Grace, Wielka Brytania 2000
Reż.: Nigel Cole.