niepewnosc, niewiedza

[miczi87]

Pytanie przedewszystkim przedewszystkim kieruje do tych zameznych, ale rowniez do tych w dluzszych zwiazkach, czy wy przez cale zycie nie macie problemow ze soba i nie zadajacie sobie pytanie czy ta kobie z ktora jestescie jest ta jedyna i wlasciwa ??

[bmwracer]

Codziennie...no moze nie codziennie ale dosc czesto... i wtedy wracam do tych
pierwszych chwil w ktorych bylem 110% pewien ze to jest ta...
A potem sie zastanawiam coz z tego pozostalo a dokladnie z tego co we mnie
pozostalo i co Ja robie inaczej albo czego nie robie aby to co bylo trwalo albo
wrocilo. I po latach musze przyznac ze to pracuje. Niesty zbyt czeso szukamy
przyczyn niepowodzenie u partnera.

Stare powiedzonko poprawia chumor:
Kiedy mezczyzna zeni sie z kobieta to on ma nadzieje ze ona sie nigdy nie zmieni
a ona ma nadzieje ze on sie bardzo zmieni.
Po latach stwierdzaja ze oboje sie niestety mylili.

[miczi87]

dzieki wielkie duzo mi pomogły twoje slowa, myslalem ze jestem jeden taki typ :D A tak pozatym to rownież kolega zonaty mowił mi ze jak masz zone to chcesz byc sam a jak jestes sam to marzysz o zonie dzieciach itp. Wiec dziwny ten czlowiek jesst :D

[bmwracer]

Najlepiej podobno miec zone i kochanke.
Zona mysli ze jestes u kochanki
Kochanka mysli ze jestes w domu z zona

A Ty sobie spokojnie mozesz np grac w golfa z kolegami

[wylamany_trybik]

miczi87 napisał:

> Pytanie przedewszystkim przedewszystkim kieruje do tych zameznych, ale rowniez
> do tych w dluzszych zwiazkach, czy wy przez cale zycie nie macie problemow
> ze soba ...

Mnie po pół roku po ślubie zaczęło coś delikatnie piec między palcami u lewej nogi.

[showmessage]

Kiedy powstaje takie pytanie wiem, że nie jest tą właściwą kobietą, bo tracę
wiarę w związek. Dlatego na tym etapie kończę imprezę. Obecny związek trwa od
lat, jednak nigdy nawet przez chwilę się nie zawahałam. Co nie oznacza, że tak
już zostanie.

[miczi87]

Ta decyzja w duzej mierze zalezy od charakteru czlowieka, jeżeli ktos z natury jest niezdecydowany, to nigdy nie znajdzie tego czego potrzebuje bo zawsze bedzie sie wahal. Wiec to jest kwestia idywidualna.

[showmessage]

Po prostu trzeba żyć w zgodzie z sobą. Stan wahania w miłości nie występuje.
Albo się kogoś kocha albo nie. Przecież jeśli kogoś kochasz to właśnie ta osoba
jest tą która jest najważniejsza. Skoro się wahasz to znaczy, że traci swoja
pozycję, a co za tym idzie nie kochasz jej.

[bmwracer]

A to ciekawe ze kiedy tylko pojawia sie watpliowsci to Ty konczysz zwiazek?
Nawet nie probujesz zrozumiec i zmienic nic? Ot tak latweo przyszlo latwo
poszlo? A jaki to zwiazek masz na mysli? JEsli virtualny internetowy i masz
nascie lat to rozumiem ale jesli to zwiazek malzenski to jest okazja do
zastanowienia sie.

Brawo bmwracer.

[esteraj]

Nie sądziłam, że jeszcze tacy faceci istnieją. Można pozazdrościć Twojej
partnerce, trafiła na mądrego faceta. Oby umiała to docenić.

"Życie nie po to jest by ciągle brać...
i aby żyć, siebie samego trzeba dać"

[showmessage]

Skoro się waham to znaczy, że uczucie wygasło czyli nie ma sensu tego dalej
ciągnąć. Spójrz na sprawę logicznie. Jaki sens ma trwanie w związku bez emocji?
Dla samej idei? Po to żeby się umartwiać? Chyba, że komuś to sprawia
przyjemność. ;)
Jest to rozwiązanie pozwalające pozostać z samym sobą w zgodzie, a co
najważniejsze znacznie uczciwsze niż udawanie, że wszystko w porządku, czy
usilne dopasowywanie się. Miłość albo jest albo jej nie ma. Kiedy jest, to się
nie wahasz. Czujesz, że ta jedyna osoba jest dla Ciebie najważniejsza, że
zrobiłbyś dla niej wszystko, cieszysz się wiedząc, że znów ją zobaczysz,
usłyszysz i pragniesz tego z całego serca. Gdzie tu miejsce na wahanie? :D
Rejestracja małżeństwa jest kawałkiem papieru, rozwiązaniem prawnym ułatwiającym
w różnych okolicznościach życie. Bez niego nie kochałbym partnerki ani mniej ani
więcej. Jak każdą umowę, da się rozwiązać jeśli zajdzie taka potrzeba.

[mesz]

Chyba trzeba pomyśleć nad czym się tak naprawdę ktoś waha - czy nad
tym,czy jest miłość, czy nad tym,czy pozostać w związku. Można
przecież być pewnym swoich uczuć,ale widzieć,że mimo miłości to się
nie uda,bo pewnych rzeczy nie jesteśmy w stanie zaakceptować. Sama
miłość,choć bardzo ważna, to chyba jednak za mało...trzeba jeszcze
dużo pracy,żeby związek był udany. Pokłóciłam się z moim facetem,
którego bardzo kocham. Chcę pojednania i małżeństwa i wszystkich
naszych planów,ale tylko wtedy,kiedy będzie potrafił spojrzeć nieco
krytyczniej na swoje zachowania i będzie gotowy zmienić to,czego ja
nie mogę zaakceptować. Nie chodzi tu o zmianę charakteru,ale pewnych
zachowań,które mnie ranią. Oczywiście sama również jestem gotowa
zmienić coś w swoim zachowaniu,jeśli robię coś według niego nie tak.
Jeżeli jednak mój uparty i stanowczy ukochany stwierdzi,że nie
będzie niczego zmieniał,to mimo silnego uczucia,nie będę z nim mogła
być. Można więc nie mieć wahań co do istnienia uczucia,a mimo to
wahać się,czy z kimś być...

[showmessage]

Z tym się nie mogę zgodzić. Albo się coś robi albo nie. Na miejscu twojego
faceta uznałbym że mnie nie kochasz, natomiast próbujesz nagiąć do swojego
obrazka. ;)
Kochasz kogoś dlatego, że jest taki a nie inny, posiada taki zestaw cech które
powodują, że w taki a nie inny sposób na Ciebie oddziałuje. Zestaw tych cech
jest zgodny z kluczem, który masz zakodowany w sobie jako wizerunek idealnego
partnera. Jeżeli wahasz się z jakiegokolwiek powodu i nie pasuje Ci coś w jego
zachowaniu to oznacza, że jednak nie ma zgodności, którejś z głównych cech. Co
za tym idzie nie kochasz go tylko pewne wyobrażenie do którego próbujesz nagiąć
rzeczywistość.

[mesz]

Myślę,że szanse na to,że spotkamy kogoś,kto będzie miał wszystkie
cechy zgodne z -jak to nazwałeś - kluczem zakodowanym w naszej
głowie jako wizerunek idealnego partnera - są nikłe. Zazwyczaj coś
będzie trochę inaczej... I nie chodzi wtedy o to, aby naginać kogoś
do swojego obrazka. Przecież nie zakochaliśmy się bez powodu,więc
zakładam,że większośc cech nam odpowiada. A te, które są
niezgodne,trzeba nam tolerować.
Mówiąc o sobie,nie miałam na myśli zmiany cech charakteru mojego
faceta, tylko niektóre jego zachowania,sprawiające mi dużą
przykrość. Mój błąd jest taki,że wcześniej mu o tym nie
mówiłam,właściwie sama nie wiem,dlaczego,chyba nie chciałam
przerywać idylli... Wydaje mi się,że on sam - kiedy się dowie,że
niektóre jego zachowania mnie ranią - będzie chciał je zmienić. Tym
bardziej,że te zmiany w żaden sposób nie godzą w niego ani nie są
trudne. Jestem pewna,że gdyby powiedział,że jakieś moje zachowanie
jest dla niego przykre, postarałabym się je zmienić,jeżeli nie
byłoby to dla mnie krzywdzące...Co więcej,jeżeli widziałabym,że to
naprawdę problem,to może zmieniłabym je nawet,gdyby nie do końca
byłoby mi to na rękę. Z miłości do niego.

[showmessage]

Zachowania wynikają z pewnych cech, sposobu myślenia. Nie biorą się z powietrza.
To co piszesz to jest klasyczny przypadek różnic charakteru.

>,dlaczego,chyba nie chciałam
> przerywać idylli...
Tak się zaczyna, oboje udają że nie widzą drobnych niedociągnięć. W końcu to
wszystko się uda naprawić, na pewno się zmieni... Partner nie widzi tego, więc
po jakimś czasie ktoś się decyduje pierwszy powiedzieć że mu coś nie pasuje.
Potem spirala się nakręca coraz mocniej.

Nie wierzę w takie opcje. Myślę że zawsze należy jasno deklarować swoje
zachowanie, emocje, granice tolerancji. Może po prostu tej "idylli" by wcale nie
było gdybyś od początku jasno sprecyzowała, że coś ci nie pasuje? Myślę, że to
właściwie mógł być miraż a nie idylla, skoro wszystko było oparte na fałszywych
przesłankach. Skoro Ty dopuszczałaś pewne rzeczy, których nie tolerujesz on
zapewne też. Gdybyście to wyjaśnili na początku to może nic poważniejszego by z
tego nie było bo okazałoby się że nie ma Was.
Gdyby te niefajne rzeczy nie były istotne to byś przeszła nad niemi do porządku
dziennego. Skoro jednak stawiasz warunki to może mają również znaczenie dla
niego. W związku zawsze jest reakcja dwustronna. Otrzymujesz to co dajesz. Jeśli
coś stanowczo negujesz, otrzymasz taką samą negację. Jeśli coś ofiarujesz
również coś otrzymasz. Bycie razem to nie jest stawianie warunków, to jest
zgadywanie czego potrzeba partnerowi. Aby coś ulepszyć, trzeba samemu być
dobrym. Wnosząc dobro do związku obligujesz partnera do tego samego. Yin i Yang
to nie są walczące siły lecz uzupełniające się. ;)

[mesz]

Udany związek wymaga pracy obu stron. Uważam, że podstawą jest
miłość i pragnienie bycia z ukochaną osobą. Jeżeli oba warunki są
spełnione,to z pewnością dojdzie do porozumienia.
I tak, mam nadzieję, będzie i w moim przypadku. Masz rację - błędem
jest niemówienie, kiedy coś nam nie pasuje,tylko spychanie tego na
bok. Więcej takiego błędu nie popełnię. Wierzę, że to będzie
szczęsliwe zakończenie...;-)

[showmessage]

Pracy? ;) hmm... nie :) Zabawy owszem. :D
W każdym razie życzę Ci oczywiście szczęśliwego zakończenia. Mam nadzieję że
koncepcja związku jaką przyjmiecie będzie wam odpowiadała najlepiej. :)