Szachownica flamandzka

[szwedzka]

Polecam tę książkę lubiącym kryminały i umiejącym grać w szachy. Niestety,
nie mogę jej polecić w polskiej wersji. Najwyraźniej ani tłumacz, ani
redaktor w szachy grać nie potrafią, co jest warunkiem sine qua non, żeby tę
książkę czytać, tłumaczyć i redagować. W kluczowej scenie, kiedy jeden z
bohaterów podaje, jakie posunięcie naprowadziło go na trop mordercy, w
polskiej wersji wymienione jest posunięcie, którego na szachownicy w ogóle
nie było. Ponieważ posunięcia szachowe podaje się w formie zapisu literowo-
cyfrowego, mamy do czynienia z oczywistą literówką, ale z literówką, która
tłumaczowi czy redaktorowi szachiście od razu objawiłaby się posunięciem na
szachownicy. Już nie wspomnę o kompletnej bzdurze, czyli uporczywym dawaniu
szacha hetmanowi, co w polskiej nomenklaturze szachowej nie występuje i nigdy
nie występowało, hetmana można co najwyżej atakować, szacha daje się królowi.

Paweł

[szwedzka]

szwedzka napisał:
>W kluczowej scenie, kiedy jeden z
> bohaterów podaje, jakie posunięcie naprowadziło go na trop mordercy, w
> polskiej wersji wymienione jest posunięcie, którego na szachownicy w ogóle
> nie było. Ponieważ posunięcia szachowe podaje się w formie zapisu literowo-
> cyfrowego, mamy do czynienia z oczywistą literówką,

Rozegrałem sobie tę partię jeszcze raz i wychodzi mi, że wcale nie jest to
literówka. Str. 347: "kiedy nasz wróg, czyli pan, zdecydował się bić piona na
d5 gońcem zamiast hetmanem", tymczasem kwestia powinna brzmieć "zdecydował się
bić gońcem piona na a6, zamiast bić hetmanem piona na d5".

Przy okazji znalazłem kolejny błąd. Szachista detektyw wypytuje jedną z
podejrzanych, jakie posunięcia by wykonała w danej sytuacji. Ta odpowiada (str.
304): "czarna królowa może też zbić wieżę". Szkopuł w tym, że w tej chwili
białe nie mają już na szachownicy żadnej wieży.

Paweł

[dafni]

Niezły zbieg okoliczności. Właśnie tu weszłam, żeby polecić "Szachownicę" a tu
twój wątek:) Ja przeczytałam po polsku i jestem zachwycona. Może dlatego, że
nie gram w szachy i nie mogłam wytropić usterek. Ale książka urzekła mnie
klimatem...

[Gość: librero]

Tak jak mnie :)

Dobrze (?), że nie zdążyłam się jeszcze nauczyć grać w szachy - popsułyby mi
całą radość odbioru Szachownicy

[dafni]

Dobra

[soova]

W szachy nie gram, hiszpańskiego nie znam, więc nie kwestionuję ani zawartości
merytorycznej ani ewentualnych błędów tłumacza (Łobodziński?) Niemniej książka
mocno mnie rozczarowała. Akcja biegnie wartko, postacie są nieźle zarysowane,
ale zakończenie (którego z oczywistych względów zdradzać nie będę) powala.
Wyczułam jakąś taką bezradność autora - właściwie dojechał juz do końca i coś
trzeba było wymyśleć, więc wymyślił i moim zdaniem wyszło głupio. A przyznam,
że pomysł na zawiązanie intrygi i "zaszyfrowanie" zabójstwa w obrazie jest
bardzo dobry i az mi się żal zrobiło, że to nieszczęsne zakończenie i
rozwiązanie zagadki było takie bez pomysłu...

[szwedzka]

soova napisała:
> W szachy nie gram, hiszpańskiego nie znam, więc nie kwestionuję ani
zawartości
> merytorycznej ani ewentualnych błędów tłumacza

Również nie znam hiszpańskiego, wątpię jednak, żeby błędy, o których
wspomniałem istniały w oryginale, gdyż świadczą o nieznajomości szachów, a
tymczasem treść tej książki dowodzi, że autor ducha i literę szachów zna
doskonale. Nie mam natomiast wątpliwości, że u nas książki często tłumaczy się,
redaguje i wydaje według zasady "byle kto, byle jak, byle szybko, byle
zarobić".

> mocno mnie rozczarowała. Akcja biegnie wartko, postacie są nieźle zarysowane,
> ale zakończenie (którego z oczywistych względów zdradzać nie będę) powala.
> Wyczułam jakąś taką bezradność autora - właściwie dojechał juz do końca i coś
> trzeba było wymyśleć, więc wymyślił i moim zdaniem wyszło głupio. A przyznam,
> że pomysł na zawiązanie intrygi i "zaszyfrowanie" zabójstwa w obrazie jest
> bardzo dobry i az mi się żal zrobiło, że to nieszczęsne zakończenie i
> rozwiązanie zagadki było takie bez pomysłu...

Nie zgadzam się z tą opinią. Moim zdaniem rozwiązanie zagadki jest logiczne,
przemyślane, prawdopodobne psychologicznie i ciekawe.

Byłem przekonany, że książka nie zainteresuje osób niegrająych w szachy, skoro
partia szachowa stanowi integralną część akcji, a posunięcia na szachownicy
prowadzą do odkrycia mordercy. Z wypowiedzi w wątku widzę, że się myliłem, choć
jednak na pewno jakaś istotna część książki nieszachistom umyka. Błędy
rzeczywiście psują nieco przyjemność lektury, choć szachista bez trudu ustali,
o jakim posunięciu w kluczowym momencie jest mowa.

Paweł

szwedzka

[bukowski27]

szwedzka napisał:

> Nie zgadzam się z tą opinią. Moim zdaniem rozwiązanie zagadki jest logiczne,
> przemyślane, prawdopodobne psychologicznie i ciekawe.


nie zgadzam sie z twoja opinią. analizujesz posuniecia na szachownicy a umyka
ci jeden istotny element dotyczacy logicznosci, przemyslenia i
prawdopodobienstwa fabuły - czy nie zasatanawiało cie, że nikt z grupy przez
całą ksiązke nie zadał pytania: skąd u diabła nasz przeciwnik wie jakie my
posuniecia na szachownicy stosujemy?

zgadzam sie ze ksiazke czyta sie ciekawie i w jakims sensie wciaga. takie
bardzo miłe czytadło..

[szwedzka]

bukowski27 napisał:
> czy nie zasatanawiało cie, że nikt z grupy przez
> całą ksiązke nie zadał pytania: skąd u diabła nasz przeciwnik wie jakie my
> posuniecia na szachownicy stosujemy?

Przy niektórych posunięciach przeciwnik sam je proponował, przyjmując je jako
oczywiste. Wydaje mi się, że przy innych krąg osób podejrzanych miał możliwość
dowiedzenia się, zaobserwowania czy ustalenia, jakie posunięcie zostało
wykonane. W każdym razie w trakcie lektury tego rodzaju nielogiczność mnie nie
uderzyła. Czy mógłbyś wskazać, o którym konkretnie posunięciu przeciwnik nie
mógł wiedzieć? Czy inaczej, wiedza o którym posunięciu momentalnie demaskowała
zabójcę?

Paweł

chba żle mnie zrozumiałes

[bukowski27]

chodzi mi o to że:

jezeli grupa wykonywała jakis ruch na szachownicy, konsekwencją była karteczka
z okuresleniem ruchu dokonanego przez morderce. żeby dokonał on tego ruchu,
musiał oczywiscie wiedziec jakiego ruchu dokonała grupa. i teraz klu problemu:
czy gdybys był w grupie, nie zadałbys sobie pytania - skąd do jasnej cholery on
wie jaki wykonalismy ruch? przeciez my mu zadnych karteczek nie podrzucamy.
oczywistym dla mnie byłoby podejrzenie, że mordercą jest jeden z nas. reverte
takie podejrzenia nie stawia, bo obaliłoby to element - nazwijmy to -
zaskoczenia, jaki funduje nam autor na zakonczenie. i jest to w kjakims stopniu
zrozumiałe; niemniej jednak dla mnie taka konstrukcja powoduje ze całosc troche
się rozlatuje i staje sie mimo wszystko mniej prawdopodobne...

[heniek99]

Nie znam hiszpańskiego i nie mogę sprawdzić jak to się czyta w oryginale. Ale
dość długo musiałem przyszwyczajać się do tłumaczenia wykonanego przez Filipa
Łobodzińskiego. Wydało mi się jakoś 'drewniane' i bez polotu. Tego typu proza
(poza wciągającym wątkiem rzecz jasna) powinna się sama nieść podczas czytania.
A tu mi coś nie leżało. Dociągnąłem do końca, choć miałem kilka kryzysów. No,
ale jak widać niektórym to nie przeszkadzało.

hen(ryk)
----------------------
... ciepło wewnętrzne łatwo można uzupełnić ciepłem zewnętrznym przy pomocy
różnych wódek słodkich i mocnych, jak mówią w Galicji.

[szwedzka]

heniek99 napisał:
> Nie znam hiszpańskiego i nie mogę sprawdzić jak to się czyta w oryginale. Ale
> dość długo musiałem przyszwyczajać się do tłumaczenia wykonanego przez Filipa
> Łobodzińskiego. Wydało mi się jakoś 'drewniane' i bez polotu.

Skąd wiesz, że jest to wina tłumaczenia, skoro nie znasz oryginału? Może odbiór
oryginału miałbyś podobny.

Paweł

[gnom77]

swietna ksiazka!!!!! Polecam rowniez "Cmentarzysko bezimiennych statkow", choc
to chyba najslabsza ksiazka i moze w polowie sie znudzic. Choc ja mam do niej
wielki sentyment.

cmentarzysko

[lunatica]

tak - uratowało mi życie na obczyźnie :-), fakt, że w porównaniu z "szchownicą"
trochę się dłuży (ale na wygnaniu miało to swoje dobre strony :-))...
natomiast "ostatnia bitwa" zasługuje na wyróżnienie. serdecznie polecam.
dobranoc. l.

[outsiderka]

Od tej właśnie książki zaczęłam poznawanie twórczości A. Pereza-Revertego.
Spodobała mi się, dlatego sięgnęłam po inne jego powieści. W szachy nauczyłam
się grać nieco później, znajomość reguł gry nie zepsuła mi więc lektury ;-)

rozdajesz tylko wyrzuty sumienia...

[lunatica]

...uwielbiam perez-reverte, a szchownicę szczególnie... niestety jestem laikiem
szachowym, a teraz widzę, że wiele mi umknęło i mój obraz jest na swój sposób
niepełny. szkoda. pozostaje mi jedynie nauczyć się grać w szachy i jeszcze raz
przeczytać książkę.

[szwedzka]

lunatica napisała:
>pozostaje mi jedynie nauczyć się grać w szachy i jeszcze raz
> przeczytać książkę.

Wspaniały powód, żeby poznać tę wspaniałą grę. :-)

Paweł

[Gość: Ania]

Mnie też się podobała "Szachownica flamandzka" choć nie mam bladego pojęcia o
grze w szachy. Zresztą w wielu swoich książkach, A.Perez-Reverte wykorzystuje
bardzo specyficzna i waską dziedzinę wiedzy (Szachownica flamandzka, Klub
Dumas, Fechmistrz). Choć książki bardzo mi sie podobały pewne fragmenty były
dla mnie niezbyt zrozumiałe.
Z tego też powodu moją ulubioną książką A.Perez-Reverte jest "Ostatnia bitwa
Templariusza". Polecam wszystkim.

[dafni]

A mnie się wydaje, że w przypadku tej książki nie ma znaczenia czy gra się w
szachy czy też nie ma się o nich zielonego pojęcia. Rzeczywiście bierki są
istotnym elementem całej fabuły ale mam wrażenie, że najważniejsza jest
metaforyka gry a nie doskonała znajomość jej reguł.
Zarzucanie autorowi pomyłek jest równie bezcelowe, co wytykanie Wajdzie, że
jest niezbyt mocny w żeglarstwie;)

[szwedzka]

dafni napisała:
> A mnie się wydaje, że w przypadku tej książki nie ma znaczenia czy gra się w
> szachy czy też nie ma się o nich zielonego pojęcia. Rzeczywiście bierki są
> istotnym elementem całej fabuły ale mam wrażenie, że najważniejsza jest
> metaforyka gry a nie doskonała znajomość jej reguł.

Ładna i pomysłowa partia szachów może być przeżyciem artystycznym. Przyznałem,
że myliłem się co do tego, że książka będzie nieinteresująca dla osób
niegrająych w szachy. Jednak trudno zgodzić się z twierdzeniem, że niewiele się
traci przy lekturze tej książki, jeśli nie zna się reguł gry. Zwłaszcza
formułowanym przez osobę, która nie wie, co traci.

> Zarzucanie autorowi pomyłek jest równie bezcelowe, co wytykanie Wajdzie, że
> jest niezbyt mocny w żeglarstwie;)

Nie zarzucałem autorowi pomyłek. Przeczytaj uważnie moje wypowiedzi w wątku.

Paweł

[reptar]

Odszukałem swoją opinię sprzed półtora roku
( forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=3055413&a=3083034 ).
Ponieważ tamten wątek jest już zarchiwizowany, zacytuję ją tutaj:

Z moim czytaniem Péreza było tak: "Klub Dumas" - w porządku, podobał mi się
nawet bardzo, na tyle, że sięgnąłem po "Fechtmistrza". Ten bez rewelacji, ale
mnie nie zniechęcił, więc przyszła kolej na "Ostatnią bitwę templariusza" (w
oryginale ten tytuł nie ma nic wspólnego z templariuszem, bitwą ani ostatkami).
I ta książka podobała mi się najbardziej - wtedy, bo nie wiem, jak byłoby dziś,
kiedy do trzech pierwszych dodałem dwie następne i zniechęciłem się całkiem do
pisarstwa tego pana. "Szachownica flamandzka" była czwarta i tu się okazało,
że Reverte nie ma już nic więcej do powiedzenia - powtarza tylko schematy i
zmienia tło. I zamiast pójść po rozum do głowy i odpuścić sobie to nazwisko,
sięgnąłem po "Cmentarzysko Bezimiennych Statków" - w przypadku tej książki
powiem dosadnie: kompletna grafomania.


Tu kończy się cytat, a ja jeszcze chciałem się ustosunkować do poruszonej wyżej
kwestii zagadki szachowej. Otóż ja z szachów znam tylko podstawy. Wiem, jak co
się porusza i niewiele więcej. Rozegrałem w życiu może ze cztery partie,
a wszystkie były krótkie i sromotnie przegrane. Mimo to nie przeszedłem nad
zagadką jak nad abrakadabrą, tylko zastanowiłem się przez chwilę i... wydała mi
się ona banalnie łatwa. Pomyślałem sobie, że na pewno rozwiązanie będzie inne,
skoro jedna z postaci, szachowy arcymistrz, głowi się nad nią trzy dni.
Tymczasem ów geniusz doszedł dokładnie do tych samych wniosków co ja, laik.
To tak a propos prawdopodobieństwa psychologicznego.

[baloo]

Moze dlatego, ze sam Reverte nie jest arcymistrzem ?
;o)

Ja zaczynalem od "Fechtmistrza" i on podobal mi sie najbardziej. Potem bylo
podobnie, jak u Ciebie, az zabladzilem na to nieszczesne "Cmentarzysko". Nigdy
wiecej.

[cecyl]

Osobiście najbardziej cenię sobie "Fechtmistrza" - przede wszystkim za genialną
scenę ostatniego pojedynku, który nie dość, że stanowi pointę i kwintesencję
całej książki, to na dodatek może być pokazany jedynie środkami literackimi
(kto zna film "Mistrz szpady" (bo tak to przetłumaczono - mylnie, oczywiście -
ten wie, co ma na myśli). Od "Templariusza..." zacząłe się rozwodzić z
Revertem. "Cmentarzysko" mnie pogrążyło, a "Królowa Południa" znudziła. Ale ku
mojemu największemu zdziwieniu tam, gdzie ja zacząłem się z autorem "Klubu
Dumas" rozstawać innu zaczęli się z nim spotykać. I nagle zacząłem słyszeć
zachwyty nad "Cmentarzyskiem" i "Królową" tych, którzy zasypaiali nad
pierwszymi książkami Reverte. Co oznacza, że nie jest z nim źle jeśli każdą
swoją książką potrafi trafić do innego grona czytelników, choc ja zostaje przy
pierwszych jego tytułach. I "Kapitanie Alatriste", którego chyba nikt nie chce
na polski tłumaczyć..

Perez Reverte

[piorko.w.bandazach]

1. Klub Dumas
2. Szachownica flamandzka była właśnie
3. Fechmistrz
Kolejne się nie liczą, a trzeba Wam wiedzieć, że przeczytałam wszystkie
(przetłumaczone!) bez "królowej.." i połowy "cmentarzyska..".

Zaskakuje mnie to, co niektórzy pisza o tłumaczeniach Filipa Łobodzińskiego
(pozdrawiam!)- ja byłam gotowa podawać je za wzór do naśladowania! I nadal
jestem. Niestety, nie moge tego samego powiedzieć o przekładach Joanny Karasek,
która - jak na moje wyczucie - pospłycała troszkę (i darowała sobie przypisy
tłumaczące łacinę - ja nie znam, więc to było spore utrudnienie). A szkoda.

A co do uwag o rzekomych błędach, pragnę przypomniec, iz Reverte drwi sobie z
inteligencji ludzkiej. Drwi w Klubie Dumas (czyż tej historii nie chodzi
własnie o wyśmianie instytucji Kojarzenia? Cóż mógł czuć biedny Corso w chwili
gdy odkrył, że poszukiwał nieistniejącego?), drwi i tu. Starego Astarloę
bodajże zostawił w spokoju - chyba, bo może mnie juz pamięć myli.

Wy też zaczęliście się uczyć gry w szachy? Ha, ha! Ja jeszcze zapisałam sie na
hiszpański... :)))

Pozdrawiam,
piorko

P.S. Pewna Hiszpanka zdradziła mi, że w ich ojczyźnie najbardziej jednak cenią
sobie "El maestro de esgrima"... Oryginały czytać trza.. trala la la la :-))

[arwena]

ex aequo "Templariusz" i "Krolowa". Albo jednak Krolowa pierwsza.
Mistrz lekkiej literatury moim zdaniem.
Pozdrawiam goraco.

Perez Reverte się kończy :((((

[Gość: SZP]

Klub Dumas był odkryciem. Zwarta kompozycja, dwa mistrzowsko przeplatane wątki,
bohater główny budzący od razu zaintrygowanie i sympatię (choć w sumie to
dwuznaczny typ). Do tego erudycyjna gra z czytelnikiem, finezyjne dialogi i
opisy,poczucie humoru. No i wielki hołd na rzecz SWIATA KSIĄŻKI. Wiele razy
wracałem do Klubu Dumas, stał się jedną z książek które czasem biorę do ręki,
otwieram w dowolnym momencie i zaczynam czytać dla czystej przyjemności.

Fechtmistrz kompozycyjnie jeszcze lepszy, ale przeczytałem go tylko raz.
Ostatnia bitwa templariusza i Szachownica flamandzka - to nadal dobre
rzemiosło, ale już nie powala na kolana.
Cmentarzysko statków było już rozczarowaniem. Królowej Południa już mi się
nawet nie chciało wziąć do ręki. Szkoda, że Perezovi się wyczerpały pomysły.
Ale dostarczył w swoim czasie dużo dobrej rozrywki i wiele tematów do rozmów.
Chwała mu za to!

[cecyl]

Polskim wydawcą Perez Reverte jest wydawnictwo Muza i to Muza
wprowadziła tego pisarza na polski rynek.Świat Książki wydał tylko Klub Dumas i
chyba tylko jako wydanie klubowe i to po wielu wydaniach Muzy. Więc chyba hołd
raczej należy się Muzie, która w swym katalogu targowym zapowiedziała
juz "Przygody kapitana Alatriste" - wspaniały hołd Reverte dla tradycji
powieści "płaszcza i szpady". W styczniu zaczynaja kręcić fil wg tego cyklu. W
roli Altariste - Vigo Mortensen.

[Gość: SZP]

Miałem co innego na myśli. Nie chodziło mi o nazwę wydawnictwa, nawet nie
wiedziałem że "Świat Książki" wydał Pereza. Chodziło mi o Świat Książki
metaforycznie, jako rzeczywistość przedstawioną w "Klubie Dumas".
pozdrawiam

[raymond.new]

W kategorii czytadeł trudno znaleźć lepszego pisarza od Pereza Reverte.
Tłumaczenie nie wzbudziło moich wątpliwości, ale nie jestem zapalonym
szachistą. Jeśli rzeczywiście przeinaczono pewne rzeczy, dobrze byłoby
poinformować o tym wydawnictwo - być może w następnej edycji zostaną
wprowadzone poprawki.