Najsmutniejsze ksiazki dziecinstwa

[Gość: gardiner]

Smutne książki z dzieciństwa potrafią czasami sprawić niespodzianki. Pierwszą
książką przy której płakałam był "Filonek Bezogonek".Jest to historia kota bez
ogona, którego inne koty wyśmiewają zwłaszcza Mons.Czytająctę książkę jako
osoba dorosła też się popłakałam--ze śmiechu.Małej dziewczynce,którą
byłam,umkneło,że Mons(kot) sam wpada we wszystkie pułapki zastawione na Filonka
izawsze dostaje za swoje, w przezabawny zresztą sposób.

[Gość: ivan]

pamiętam "filonka....", jedna z moich najważniejszych książek dzieciństwa....

[Gość: P-77]

> pamiętam "filonka....", jedna z moich najważniejszych książek dzieciństwa....
To dobra książka dla dzieciaków wyśmiewanych przez kolegów, ale wcale nie
smutna.
Ja zwykle unikałem takich książek jak te, o których piszecie. Pamiętam tylko
jedną - "Żegnaj dziadku, powiedziałem cicho".

[arwen.a]

Świetny wątek. Uczta!
Chyba jedna osoba wspomniała książkę "Chata wuja Toma". Pierwszy raz
przeczytałam tę książkę mając jakieś 11-12 lat. To była jakieś skrócone i
uproszczone tłumaczenie. Rany! Jak ta książka wstrząsnęła tą małą dziewczynką.
Płakałam jak bóbr kiedy na końcu umierał stary, dobry Tom. Był czarnym
niewolnikiem na okrutnym południu, sprzedany przez swojego dobrego pana, by ten
mógł ocalić majątek. Młody panicz, syn właściciela, wściekły na ojca postanowił
ocalić Toma. Gdy wreszcie trafił na jego ślad... Tom umierał...
Powieść jest wielowątkowa. Tom trafia od jednego do drugiego właściciela,
zawiera czasem bardzo niezwykłe przyjaźnie, ratuje innych niewolników od
zguby...
Jakiś czas później przeczytałam dokładniejsze tłumaczenie tej powieści...
Wrażenie podobne.

Ciekawe czy ktoś zna jeszcze inny wyciskacz łez, tym razem o przygodach psa.
Tytuł książki "Runo" o psie o takim imieniu, który uprowdzony od swego pana,
pasterza w górach, powraca do domu. Autorem jest jakiś jugosłowiański pisarz,
nie pamiętam nazwiska. Wg mnie książka jeszcze bardziej wstrząsająca od przygód
Karmelka.

[Gość: M.]

O psie, który jeździł koleją
Filonek Bezogonek
Chłopcy z Placu Broni
niektóre sceny z Ani (śmierć Mateusza, śmierć nowonarodzonego dziecka)

[Gość: ptaszysko]

Błyskawica, Szara Wilczyca, Bari, Włóczęgi Północy i cała reszta Curwooda
"Król Maciuś I na wyspie bezludnej" Korczaka - pamiętam, że zdechł mu na tej
wyspie kanarek :(
ballady Schillera
i była jeszcze taka baśń o królowej z lodu i skrzatach, które zrzucały
młodzieńców z przepaści....
strasznie smutne

[Gość: 234566grat]

1)"Dziewczynka z zapałkami". Dochodzę do wniosku, że Andersena NIE WOLNO czytać
małym dzieciom(nie tylko ze względu na "Dziewczynkę...")
2) "Dawid Copperfield" Dickensa - to akurat polecam, bo wartka akcja i takie
opozycyjne wobec pokolenia młodych konsumentów, którzy wszystko lubią mieć
NATYCHMIAST
3)"Serce" Edmunda de Amicisa - wędrówka bolesna dla bohatera i czytelnika. Gula
w gardle w końcowym etapie podróży.
4) "Chłopcy z Placu Broni" jako lektura obowiązkowa.

"O psie, który jeździł koleją" nt

[mayessa]

[Gość: mirka]

Oj ja znowu sie czepiam, ale jakos pamiętam swoje odczucia z dziecinstwa .
Andersen potrafi zasmucić, ale daje tez pocieszenie i nadzieję.Nawet w tej
okropnej historii o matce. Takie modne teraz słowo "toksyczny" On nie byl taki
ani trochę. Inna sprawa , że niektore baśnie moze są ogólnie za trudne dla
dzieci. Ale byłabym szczesliwa, gdyby moje glupie dziewuchy na przykład nagle
zaczęły czytac tegoz Andersena. Nic z tego. Do książki trzeba kijem naganiać.
Jeszcze raz : wyjęta z pieca Rozalkę i wylupione oczy zagarmistrza/Fenikowski/
wspominam wciąż z dreszczykiem przerażenia, cierpienia Syrenki i Dziewczynki
z zap. zostały jednak jakos wynagrodzone. Pozdrawiam

[Gość: mirka]

Ale jeśli chodzi o naprawde MALE dzieci, no to tak

[Gość: mary]

A zakończenie "Zwierzoczłekoupiora" Konwickiego? Kiedy się okazuje, że cała
historia jest wymyślona przez samotnego, umierającego w szpitalu chłopca?
Strasznie smutne.

[jota.40]

A czy ktoś tu wspominał o książce "Bez rodziny"?... Autor francuski, w tej
chwili nie pamiętam. Treść - patrz tytuł. O biednym chłopcu, którego matka -
straszliwie uboga - oddaje wędrownemu sztukmistrzowi. Najpierw niechęć, później
wielka przyjaźń i miłość między starcem i dzieckiem - a kiedy stary człowiek
umiera... myślałam, że pęknie mi serce.
"Chłopcy z placu broni" - tak, na pewno, ale już na przykład "Serce" było dla
mnie nie do strawienia. Byłam wtedy w amoku czytania, brałam każdą książkę, ale
ta zmroziła mnie po prostu tym sentymentalizmem nie do zniesienia! Wyciskacz
łez na siłę.

[Gość: Xena]

Bez rodziny -pamietam film na ktorym plakalam w dziecinstwie i jeszcze
pamietam taka scene "indyk sie kreci , kreci , kreci " spiewal to chyba ten
chlopiec ale treci nie pamietam tylko tytul i indyka

Ale najwieksze lzy wylewalam przy "Brzydkim kaczatku" Andersena jak przejrzal
sie na koniec w wodzie i stwierdzil , ze jest pieknym labedziem .
To byla bardzo wzruszajaca dla mnie scena i kazalam sobie to czytac setki
razy i do dzisiaj wole plakac ze wzruszenia niz ze smutku

[jota.40]

No tak, a ja o Andersenie zupełnie zapomniałam... A przecież czytywano mi go od
pradawnych czasów, a potem już sama go sobie czytałam. "Dziewczynka z
zapałkami" - sam klasyk smutku, ale mnie jeszcze smutniejsza wydawała się "Mała
syrenka". Nie chodziło mi tak bardzo o wątek romansowy, ale że zrezygnowała z
siebie - i nic, nie spotkała jej za to żadna nagroda.. Biedaczka.
W "Bez rodziny" były jeszcze psy - jeden, czy dwa, ale indyka za nic nie mogę
sobie przypomnieć...

[Gość: johann]

Kwiaty dla Algernona

[Gość: 1]

pies jezdzacy koleja
antek
janko muzykant
nasza szkapa
..te straszne nowelki..bardzo zadzialaly na moja wyobraznie

[Gość: konio]

Była też dość smutna książka Marii Borowej "Stopniowanie nieregularne" wydana w
1985 r. O 17-letniej dziewczynie, która nie dostaje się na studia i musi
pracować jako nauczycielka "we wiosce". Polecam.

Zabic Ptaka

[Gość: kinga]

A czy ktos czytal Zabic Ptaka? Ewy Ostrowskiej ( ????) !!! To byla prawie
najsmutniejsza ksiazka mojego dziecinstwa !!!

[arwen.a]

Gość portalu: kinga napisał(a):

> A czy ktos czytal Zabic Ptaka? Ewy Ostrowskiej ( ????) !!! To byla prawie
> najsmutniejsza ksiazka mojego dziecinstwa !!!

Tak, pamiętam, bardzo przejmująca książka. Przypomina mi się jeszcze jedna
książka chyba też Ewy Ostrowskiej o dziewczynce, która wyjechała z miasta na
wieś do rodziny swojej matki. Książka o konfliktach z ojcem, o rzeczywistości
na wsi... Nie pamiętam niestety tytułu.

[quba]

Pamietam Ewy Ostrowskiej straszne ksiazki o dziewczynce katowanej przez matke
"Gdzie wina jest duza" i "Nim zdziczeje jablon"
a potem bylo jeszcze troche takich jej strasznych powiesci "Snila sie sowa" i
jescze o dziewczynce ktorej bardzo bogaty ojciec wyrzucil z jadacego samochodu
psa
ale tej nie pamietam tytuly

moze nie plakalam przy nich, ale byly straszne
pozdrawiam

[horpyna1978]

Jak to się mówi, lepiej późno niż wcale - dopiero przeczytałam ten wątek :-)

arwen.a i quba - książka Ewy Ostrowskiej, o której piszecie to "Bociany zawsze wracają do gniazd" - jedna z najmądrzejszych i najbardziej wzruszających książek moich czasów "nastoletnich".

Nawet kupiłam ją ostatnio na kiermaszu w bibliotece.

Pozdrawiam

[Gość: Gapowiczuwstydźsię]

A "Timura i jego drużynę" pamiętacie? Ta nieszczęsna Tania (?), bez matki,
ojciec na froncie, a starsza siostra w jej odczuciu niesprawiedliwa...

[Gość: czytelniczka]

Bari, syn Szarej Wilczycy

[ostrepazurki]

Zawsze rozczulał mnie opis śmierci Winnetou, zawsze też płakałam przy histori
"Małej Księżniczki", gdy spotykała się wreszcie ze swoim "wujaszkiem".

Lista moich wyciskaczy lez

[luiza-w-ogrodzie]

"Anielka"
"Chlopcy z Placu Broni"
"Serce" Amicisa
"O psie, ktory jezdzil koleja"
"Winnetou" - scena smierci
"Bracia Lwie Serce"

i jeszcze ksiazka o japonskiej dziewczynce umierajacej na chorobe popromienna,
ktora robila papierowe zurawie i nie zdazyla dojsc do tysiaca...

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>

[Gość: Pampersik]

Przyjaciel wesołego diabła - jedna z moich ulubionych książek z dzieciństwa,
Pan Wołodyjowski - szczególnie scena pochówku, te podniosłe odezwy księdza
Kordeckiego nad trumną małego rycerza , Vinettou-ale tylko do momentu kiedy
dotarło do mnie że Old Shutterhand był Niemcem, pożniej cała książka straciła
dla mnie urok - po prostu Niemiec nie opasowal mi na bohatera książki o dzikim
zachodzie
A Braci Lwie Serce nie miałam okazji przeczytac, może nadrobię zaleglości przez
łiikend

[halszka_m]

Cały wątek przeczytałam, żeby sprawdzić, czy nikt nie wymienił "Przyjaciela wesołego diabła" i mnie ubiegłeś :) Ranyyyy, jak ja nad tym ryczałam.. Zawsze mnie wzruszało, jak kto kogoś opuszczał i ten opuszczony zostawał sam, bez nikogo... I Piszczałka.. Tak mu było na imię??

[meteorah]

"Nasza szkapa" i baśnie Andersena- dużo tam smutku( dziewczynka z zapałkami np.)

Nie zabierajcie misia

[mabrulki]

"Nie zabierajcie misia"-to była powieść o braciach,jeden był chory,zdaje się
miał zespół Downa,i jego młodszy braciszek nie potrafił pogodzić miłości do
niego z potrzebą integracji w grupie rówieśniczej...pewnego dnia Miś-ten chory
chłopiec-rzucił kamieniem w łobuza,który wysmiewał się z niego i z jego zdrowego
brata,zrobił to by bronić brata,który rzucił się na kolesia z pięściami...no i
ten zdrowy chłopiec pomyślał że teraz to już przyjdą i zabiorą Misia na
zawsze...skojarzył tak bo słyszał jak rodzice rozmaiwają o jakimś tajemniczym
miejscu dla Misia,a to chodziło o szkołę,o czym nie wiedział...i uciekł z Misiem
i o tym jest ta książka.Coś pięknegi baaardzo smutnego.

A czy to W "przyjacielu wesołego diabła" jest ta scena,gdy zmuszają chłopca by z
miłości do staruszka,żeby go uratować przed oślepnięciem powiedział mu że go
nienawidzi i zostawia na zawsze?

[Gość: naiwna]

Przejrzałam cały wątek i widzę, że nikt nie wspomina książki "Historia życia
czarnego kota". Narratorem był właśnie kot, który o ile pamiętam urodził się
gdzieś w sieciach rybackich :P Kocisko opowiada historię swojego życia. Zdaje
się, że adoptowali go jacyś ludzie z miasta, więc musiał się przywyczaić do
życia w bloku, ale strasznie tęsknił za morzem i plażą... Potem miał synka, i
tęsknił za tym synkiem... czy też chciał go zabrać na tę plażę swojego
dzieciństwa, ale chyba nigdy mu się to nie udało? I tak mi strasznie było
smutno z tego powodu, że się popłakałam. Miałam wtedy chyba z osiem lat.
Książka była prezentem, miała żółtą okładkę z ładnym rysunkiem czarnego kocura.
Czy ktoś to zna? I pamięta lepiej fabułę tej historii?

Poza tym nikt chyba tutaj nie wspomniał F.H. Burnett "Tajemniczego ogrodu". W
tym przypadku z kolei było mi żal tego chłopca "zakutego" w "pancerz"
ortopedyczny, półsieroty, i wzruszałam się kiedy na końcu książki chłopak
dzięki swojej przyjaciółce zaczynał wierzyć, że może wyzdrowieć i że
będzie "żyć wiecznie, żyć wiecznie, żyć wiecznie" :)))

"Mała księżniczka" poruszała mnie zwłaszcza opisami odwagi i samozaparcia
głównej bohaterki; np. scena kiedy Sara, sama głodna jak wilk, oddaje jeszcze
głodniejszej od siebie dziewczynce bułeczkę, którą dostała od sklepikarki... I
jak dzielnie zachowuje się jak "mała księżniczka" pomimo, że nieszczęścia sypią
się na nią jak z rękawa i nawet niejeden dorosły by po prostu "oddał"
ciemiężycielowi, zamiast godnie nadstawić drugi policzek...

[morgen_stern]

Nikt chyba nie wymienił jugosłowiańskiej książki "Runo, wróć" o podobnej
treści, jak książka o Lassie. Tylko że tu Runo wracał do starego pasterza owiec
w górach, a psa porwał wstrętny hycel. Ale było wycie!
Co do Ani, to strasznie płakałam, kiedy w części bodajże "Rilla ze Złotego
Brzegu" (kiedy akcja rozgrywa się podczas I Wojny Światowej) pies Wtorek czekał
na stacji na Jima, który był na wojnie. Scena, w której stary, schorowany pies
biegnie radośnie jak mały szczeniak do wracającego z wojny Jima rozwaliła mnie
na strzępy! No i macie, znowu się poryczałam :-))))))))

[tucyk]

Nie wiem, czy ktoś tę książeczkę wymienił, ale jako jedną z najsmutniejszych książek pamiętam "Serce dzwonu" Marii Kruger (chyba).
Przy "Chłopcach w Placu Broni", "Ani z Zielonego Wzgórza" i "Winnetou" oczywiście też ryczałam jak bóbr. Przy "Chłopcach..." nawet niedawno, gdyż potomek przerabiał w szkole jako lekturę, więc z sentymentu sięgnęłam dla przypomnienia. Co gorsza, akurat kiedy Nemczek umierał, siedziałam w poczekalni w przychodni i nie potrafiłam powstrzymać płaczu:-)

[andaba]

Poza wielokrotnie wspomnianym psie od kolei to jeszcze ksiązka o tytule "Pamiętnik kundla". Jakoś zaraz na poczatku ogon i uszy mu siekiera obcinali. Nic wiecej z tej książki nie pamiętam, choć jest chyba w rodzinnym domu do dziś, ale nie dotknę jej kijem, wspomnienie mam koszmarne.

I jeszcze, dużo później "Kaktusy z ulicy Zielonej" - fragment o śmierci chłopca w obozie dla dzieci. Wcześniej czytałam Medaliony i inne książki, nawet oparte na faktach, a ta ksiązka dla dzieci spowodowała, że zostawiłam ja w połowie i nie byłam w stanie czytac dalej.

[edorota2]

A ta Rozalka wsadzona do pieca na 5 zdrowasiek? Pamiętacie? To chyba "Antek" był?!