utrata spontaniczności w czytaniu :(

[Gość: daria13]

Od jakiegoś czasu zauważyłam u siebie niepokojacy objaw; nie potrafię czasami
czytać i zachwycać się spontanicznie lekturą. Zamiast chłonać każde słowo,
dać się wciągnąc we frapującą fabułę, lub po prostu zachwycać się np.
opisami "tak pięknych okoliczności przyrody" zastanwiam się, czy to aby
wystarczająco ambitne, wyrafinowane, błyskotliwe i dość oryginalne i
nowatorskie. Teraz na przykład czytam (po raz pierwszy w życiu, tak się
złożyło) Faulknera Dzikie palmy i w sumie zachwyca, ale cały czas drażni
mnie maniera pisarska autora, która sprawia, że często ociera się, moim
zdaniem, o, przepraszam za wyrażenie, banał. Żebyśmy się dobrze zrozumieli,
proza Faulknera bardzo mi się podoba i z pewnością nie poprzestanę na jednej
powieści, ale wciąż łapię się na tym, że zamiast przeżywać - oceniam. Kiedyś
tak nie miałam. I jeszcze takie snobistyczne podejście; przy czytaniu
ulubionych i uznanych autorów tak nie mam, idę na żywioł, tak jak np.
niedawno czytając autobiografię Marqueza.
Powiedzcie czy to objaw snobizmu, czy normalna kolej rzeczy u osób, które
mają już duży bagaż przeczytanych książęk i mogą się pochwalić jako takim
wyrobieniem literackim ? Czy Wy też tak macie?
Pozdrowienia:)

[makusia_p]

Dario,
ja też tak mam :)
W miarę czytania kolejnych i kolejnych książek ewoluują też nasze gusta, stają
się bardziej wyrafinowane. Mnie też to niepokoi, choć z drugiej strony mam
świadomość ciagłego wyścigu z czasem, świadomość że "nie zachwyca" kolejny
tytuł który może wydawać się apokryfem np. "Stu lat samotności"...
Nie mianowałabym tego snobizmem :)
pozdrawiam serdecznie
:)

[beatanu]

Też tak miewam, ale nie odczuwam niepokoju:) Traktuję to jako naturalną kolej
rzeczy. Po okresie oślego;) zachwytu nad słowem pisanym przychodzi czas na
bardziej krytyczne podejście do lektury. Apetyt rośnie w miarę jedzenia...
Niewątpliwie ucierpieć na tym może spontaniczność ale to nie znaczy, że książka
analizowana w ten sposób, o którym piszesz, nie jest w jakiś tam sposób
przeżywana. Jest, tylko inaczej. To przecież niemożliwe, żeby każda czytana
książka była wystarczająco nowatorska, błyskotliwa itd itp. Prawdopodobnie
większość z nich można potraktować jako wtórne wobec czegoś tam, schematyczne
i średnio oryginalne, więc refleksja na ten temat jest jak najbardziej na
miejscu. Ale mnie to aż tak bardzo nie przeszkadza... A gdy łapię się na tym,
że czytanie staje się przykrym obowiązkiem, to lekturę na chwilę (lub na zawsze)
odkładam. I staram się nie rozpaczać, że jakieś uznane dzieło nie rzuciło mnie
na kolana... Co nie znaczy, że zawsze mi to wychodzi, tzn to-nie-ropaczanie;)
Pozdrawiam:)

[ada08]

Może to sprawa dojrzałości. Z wiekiem rośnie krytycyzm. A może
też i pewien przesyt ? Tak jest przynajmniej u mnie. Czasem mam
wrażenie, że to co dla mnie najważniejsze już przeczytałam :-)) i
nie chce mi się wtedy sięgać po nowości, bo wydaje mi sie, że
wszystko już było. Coraz częściej wracam do starych lektur ...
A gdy biorę coś nowego to niełatwo daję się ponieść zachwytowi,
za bardzo się ''przyglądam''. I nawet gdy książka mi się podoba
zawsze gdzieś tam jest we mnie to chłodne oczko, które szuka
dziury w całym i nie pozwala zakrzyknąć: "To jest genialne!!!" :-)
a.

[Gość: daria13]

To jest dokładnie to, o czym pisałam, to cholerne "chłodne oczko". Troche mi
żal czasu, kiedy wszystko chłonęłam z takim entuzjazmem i zachwytem, tym
bardziej, że takie zachowania są nadal zgodne z moją naturą, a przy lekturze
staję się zimną ..,żeby nie powiedzieć brzydko. Dlatego mi to przeszkadza.
Ja jestem jednak nieco większą optymistka niż Ty, bo po przejrzeniu dyskusji
forumowych uswiadomiłam sobie, ile jeszcze mam do odkrycia i w tej chwili
właściwie aż nie mogę się zdecydować po co sięgnąć w pierwszej kolejnośći, tyle
mam pomysłów na lektury. Słabo znam np.literaturę japońską, a z tego co tu
obserwuję wiele mnie ominęło i wiele mam do nadrobienia.
Zdarza mi się też czasami (przysięgam, że bardzo rzadko;) sięgnąć po literaturę
z założenia lżejszą i wtedy wiem, że żadnych rewelacji nie mogę oczekiwać w
warstwie formalnej i umiem dać się porwać tylko fabule. Ale zdarza mi się to
już naprawdę sporadycznie, bo szkoda mi czasu na takie, nie bójmy się użzyć
tego słowa, śmieci. Choć może czasami człowiek musi się tak trochę
rozreflektować intelektualnie:)
Btw. a jak u Was z odbiorem Faulknera, bo dzisiaj jedna z moich starszych
koleżanek powiedziała, że dla niej to taka lektura dla piętnastolatek i trochę
taki amerykański Prus, więc teraz to już sama nie wiem, czy ma zachwycać czy
nie;-). Jak już pisałam , mnie zachwyca, ale....
Serdeczne pozdrowienia:)

[sutekh1]

proszę państwa chodzi o mechanizmy psychologiczne niewiary w atrakcyjniość
wszystkich "napotkanych" tekstów-lektur..

[braineater]

Gość portalu: daria13 napisał(a):

> To jest dokładnie to, o czym pisałam, to cholerne "chłodne oczko". Troche mi
> żal czasu, kiedy wszystko chłonęłam z takim entuzjazmem i zachwytem, tym
> bardziej, że takie zachowania są nadal zgodne z moją naturą, a przy lekturze
> staję się zimną ..,żeby nie powiedzieć brzydko. Dlatego mi to przeszkadza.

I bardzo dobrze, bo jest to chyba najlepszy sposob podejścia do lektury - nie
emocjonalne zaangażowanie, empatia i współodczucia, tylko spokojne analizowanie
tekstu kawałek po kawałku, rozkładanie go na częsci pierwsze, oddzielanie plew
od ziaren (czymkolwiek plewa by nie były:) - wtedy ksiązki naprawdę dobre
pokazują cała swoją wielkośc, otwierają sie na cała szerokość i nawet jesli w
czytaniu są cięzkie, to po poświęceniu jakiegoś czasu na analizę własnych
odczuc - dlaczego mi sie podoba/nie podoba, co mnie w niej tak porusza a co
odrzuca oraz po próbie odpowiedzenia sobie na pytanie: czemuż wszyscy się tym
tekstem zachwycają/nienawidzą go, można spróbować wartościować tekst wedle
kategorii mniej więcej obiektywnych ( o ile takie w ogóle istnieją). To jest
chyba ta największa radocha z lektury. Albo po prostu juz mi całkiem odbiło...

> Zdarza mi się też czasami (przysięgam, że bardzo rzadko;) sięgnąć po
literaturę z założenia lżejszą i wtedy wiem, że żadnych rewelacji nie mogę
oczekiwać w
> warstwie formalnej i umiem dać się porwać tylko fabule. Ale zdarza mi się to
> już naprawdę sporadycznie, bo szkoda mi czasu na takie, nie bójmy się użzyć
> tego słowa, śmieci. Choć może czasami człowiek musi się tak trochę
> rozreflektować intelektualnie:)

Błąd, kto wie czy nie najwiekszy. Odstawić jak najprędzej, tzn przeczytac ,
przemyślec i więcej do nich nie wracac należy właśnie dzieła "wysokiego
kanonu". Powód jest prosty - przed nami przeczytało już te ksiązki tysiące
osób, wiekszośc z nich o bardzo silnej wierze we własne możliwości krytyczno-
analityczne (czasami nawet słusznej wierze). I wszystkie te osoby swoje teorie
mniej lub bardziej publicznie ogłaszają. I tak, sięgnąwszy po ksiązkę z
powiedzmy, stuletnią przeszłością, dostajemy gratis, w najlepszej wiosennej
promocji, cały stos krytyk, recenzji, opracowań, omowień, szkiców krytyczno-
literackich, laurek, peanów, nekrologów i kwitów z pralni, co totalnie
rozprasza intymną atmosferę spotkania miedzy Ja-czytelnik i On - autor.
Przestajemy podchodzić do tekstu jako dzieła osobnego, spersonifikowanej formy
wypowiedzi, tylko traktujemy je jako element pewnego trendu, wynik okreslonej
sytuacji społeczno-polityczno-gospodarczej oraz tragicznego dzieciństwa autora.
A grówno, jak powiedziałby król nieistniejącego kraju - nie po to czyta się
literaturę, by czegoś się dowiedzieć, by się uczyć czy wychowywać. Od tego jest
filozofia, religia, socjologia i cały szereg nauk nader produktywnych w
dziedzinie informowania nas o świecie, objasniania jego sensów. Literatura
wobec tych nauk najczęściej bywa wtórna, stanowi po prostu beletryzację
filozofii - a chyba lepiej sięgnąc do źródła niż asymilowac przeżuty już po
wielokroć przez innych tekst, pomieniony od tego w lekkostrawną i najczęsciej
niesmaczną papierową papkę idei i wyrwanych z kontekstu cytatów. Zwróć uwagę,
że większośc nurtów w sztuce bierze swoją nazwę od konceptu filozoficznego,
który stoi u podstaw tego czy innego tekstu, obrazu itp. Egzystencjalizm,
postmodernizm, pozytywizm, surrealizm, libertynizm - to wszystko zaczyna się od
filozofii, nie od opowieści.
Stąd też, jak najczęsciej nalezy sięgac po powieści jednorazowego użytku,
obliczone na sukces komercyjny, pisane jedynie ku uciesze i zarobkowi, bo tylko
one bywają wolne od tego typu rozwiązań jak wymienione powyżej. To w masowej
sieczce literatura przechowuje to co w niej najważniejsze - zdolnośc wzbudzania
uczuć wszelakich, grania na odbiorcy, pobudzania jego własnych reakcji. Jeśli
się zachwycisz Mastertonem czy Grocholą, jesli polubisz bohaterów Akunina czy
Ludluma to tylko dla tego, że jest to twoj wybór nie odgórny nakaz legionów
krytyków, którzy gremialnie orzekli, że oto mamy ahcydzieło. I to właśnie
masówka, poddana takiej chłodnej analizie, jak ta która zaproponowałem na
poczatku psotu:) daje najwięcej. To tu własnie pomiędzy tymi wszystkimi
schematami, kliszmi jezykowymi i kiczową scenografią kryją się ogromne pokłady
nieświadomej oceny swiata i ludzi, dośc często dużo bardziej bezkompromisowe
niż w dziełach ogólnie uznanych.
Amen:)
P.S. Jeszcze tylko dwie godziny i łiiiiiiiiiikend:P

[Gość: daria13]

Ratunku!!!Ale mi namieszałeś w głowie.
Ale ja bym chciała się czuć uwznioślona (tfu, jakie koszmarne słowo;),
cokolwiek to znaczy, przy lekturze, a jak tu się uwnioślić przy takim Cohelo,
albo, uchowaj Boże, Wiśniewskim, brrr.
Ja i tak robię olbrzymie postępy i przyznaję się publicznie i to w takim
gronie, do lektury takiego np. Barkera. I to już nawet tak bardzo mnie nie
hańbi, jak kiedyś sądziłam.
Ja nigdy nie traktowałam beletrystyki jako źródła wiedzy, do tej pory nie
trawię powieści historycznej, ale chciałabym jednakowoż doznać przy lekturze
podniet intelektualnych, a jak je znależć u Grocholi, to już nawet Gretkowska
jest nieco lepsza w tej mierze (starsza Gretkowska, na ten przykład, taki
Namiętnik - do przyjęcia ostatecznie).
Nie, nie dla mnie to jednak strata czasu i mam uczucie po takiej lekturze, jak
po obejrzeniu jakiegoś np. obyczaju amerykańskiego, że w tym czasie mogłabym
zrobić tyle innych pożytecznych rzeczy i tyle jeszcze przede mna książek , co
do których mam już plany;).
A Ty lubisz Faulknera?
Pozdrawiam i dziękuję za wyczerpującą odpowiedź. Muszę ją sobie jeszcze
wnikliwie przemyśleć, bo zburzyła bardzo mój i tak już nadwyrężony spokój;-)

[braineater]

Gość portalu: daria13 napisał(a):

> Ratunku!!!Ale mi namieszałeś w głowie.
> Ale ja bym chciała się czuć uwznioślona (tfu, jakie koszmarne słowo;),
> cokolwiek to znaczy, przy lekturze, a jak tu się uwnioślić przy takim Cohelo,
> albo, uchowaj Boże, Wiśniewskim, brrr.

Brrr - uwznioślenie. Taka cokolwiek niejasna kategoria i dla każdego znaczy co
innego - Salvadore Dali uwznioślał się robiąc kupę z dalią zatknietą za uchem i
dla niego był to moment religijnego wręcz doznania - 15 stron w pamietniku
poswięcone tylko temu zagadnieniu chyba o tym dobrze świadczy. Tak więc chyba
uwznioslenie wynika z odbiorcy, nie z dzieła. No bo co nas w końcu uwzniośla?
Najpewniej te rzeczy z którymi się zgadzamy, w których wyczuwamy jakieś piękno
vel szczerość (niekoniecznie prawdę)Uwznioslić mnie może np głośna deklamacja
Cantos Pounda albo perfekcyjne obciecie paznokci u nóg. Popatrz zresztą na
buddystów, którzy doznają iluminacji i uwznioslenia obserwując przepływający
patyk (albo to Kubus Puchatek sie tak uwznioślał?) Także jest to chyba
kategoria nieadekwatna do oceny dzieła literackiego. I w sumie możesz kiedyś
sie poczuc zaskoczona, gdy kiedys podczas lektury Wiśniewskiego w wannie dotrze
do Ciebie jakas jedna fraza, jakiś śliczny obrazek i Cię po prostu znienacka,
tfu, uwzniośli.

> Ja i tak robię olbrzymie postępy i przyznaję się publicznie i to w takim
> gronie, do lektury takiego np. Barkera. I to już nawet tak bardzo mnie nie
> hańbi, jak kiedyś sądziłam.

Dlaczego ma hańbić?! Toż to sa jakieś XIX wieczne zmurszałe koncepcje sztuki,
na kilometr zajeżdżające zmurszałym bibliotecznym truchłem. Ę, Ą literatura dla
plebsu, duszko moja, smieć jakowyś niegodny sfer naszych. No, idiotyzm. Jeśli
coś mi sie podoba przestaje mnie interesować czy zrobione to jest z pobudek
komercyjnych, pod wpływem impulsu, czy żeby zaimponowac kolegom pisarzom
(jedyny wyjątek - dzieła pisane z pozycji ideologicznych - to jest jedyna forma
kiczu jakiej nie trawię). A jesli coś sobie lezy w księgarni, kusi okładeczką z
biustoma i laseroma, to czemu się nie poddać tej pokusie? Przecież autor będzie
miał radochę, a i ja spędzę przyjemnie jakiś czas.

> Ja nigdy nie traktowałam beletrystyki jako źródła wiedzy, do tej pory nie
> trawię powieści historycznej, ale chciałabym jednakowoż doznać przy lekturze
> podniet intelektualnych, a jak je znależć u Grocholi, to już nawet Gretkowska
> jest nieco lepsza w tej mierze (starsza Gretkowska, na ten przykład, taki
> Namiętnik - do przyjęcia ostatecznie).
> Nie, nie dla mnie to jednak strata czasu i mam uczucie po takiej lekturze,
jak
>
> po obejrzeniu jakiegoś np. obyczaju amerykańskiego, że w tym czasie mogłabym
> zrobić tyle innych pożytecznych rzeczy i tyle jeszcze przede mna książek , co
> do których mam już plany;).

I tak nie przeczytamy wszystkiego, więc nie ma co decydowac się na selekcję,
odkładac, planowac - w tym roku czytam same arcydzieła, w następnym klasyków
indyjskiej pornografii a w kolejnym dzieła żebrane Żeromskiego. Bez sensu -
metoda chaotycznego doboru, wrzucania w mózg co popadnie jest o wiele
ciekawsza - przynajmniej nie grozi człowiekowi stagnacja. A co do podniet
intelektualnych z Grocholą czy też szerzej całym tryndem nowej literatury
kobiecej (najczęsciej wcale nie nowej i nie do końca tylko kobiecej), to
podniet intelektualnych tam mnostw. Wystarczy zadawać sobie odpowiednie do
tekstu pytania - czemu te panny zachowują się tak a nie inaczej, czemu pisane
jest to takim a nie innym językiem, jaki obraz świata z takich dzieł się
wyłania, co autorka próbuje propagowac a przed czym przestrzega. I odpowiedzi
na to nie musza się wcale znajdowac explicite w tekście. Musisz do takiej
ksiązki podejść jak patolog do zwłok, rozkroić ją do samych flaków i każdy
skrzep, każdą plamke na watrobie poddac skrupulatnej analizie i na podstawie
tych oględzin zdecydowac, czy podnieca Cię to intelektualnie czy nie.

> A Ty lubisz Faulknera?

Dziękuję, nie lubie.

Pozdrowienia:)
P.S. 20 minut i łikkkkkkkkkend:P

[beatanu]

Podoba mi się bardzo "metoda chaotycznego doboru, wrzucania w mózg co
popadnie" :)
Miłego weekendu i 0 stagnacji życzę!

Bardzo lubie Faulknera

[staua]

Daria, a przeciez jest on jednym z mistrzow (kto wie, czy nie najwiekszy wzor) Marqueza - wielokrotnie
Marquez podkreslal to w autobiografii wlasnie, no i jest bardzo do Faulknera porownywany (styl jest
inny, ale tematyka zblizona, prawda?).
Nie slyszalam tu w Ameryce opinii zgodnych z tym, ze Faulkner to jak nasz Prus. Nie sadze - uwazany
jest za pisarza bardzo trudnego, tutaj raczej nastolatki czytaja w szkole Salingera. Ze starszych
Steinbecka...

[chiara76]

czy jeśli się przyznam, że ja tak nie mam ,to posypią się na mnie gromy?
Widać , za mało jeszcze przeczytałam, żeby dotrzeć już do takiego stanu.
Wszystko przede mną. Pozdrawiam:)

[Gość: laka]

jeśli tak masz(jak napisałaś)-esteś normalna

No nie chce sie, i juz!

[dr.krisk]

Tak bywa. Juz o tym pisalem, ale tez czasem wole popatrzec na patyki plynace
rzeka, niz biegac po ksiegarniach i wypatrywac nowosci. Albo zastanawiac sie
czy moge wypic jeszcze jedna szklaneczke, czy juz lepiej isc spac... A przeciez
jeszcze wczesnie.
Sadze, ze nie nalezy przywiazywac wagi do czytania ksiazek, do tego czy chce
nam sie je czytac, ile czytamy, ile ksiazek mamy w domu. itp., itd. To nie
rekordy Guinnessa tutaj bijemy, tutaj chodzi o zycie!
Tym optymistycznym akcentem koncze i powracam do pracy.
KrisK

[noida]

Dokładnie tak! Zgadzam się w 100% z dr.Kriskiem oraz z Braineaterem (chociaż
oni zdaje się niezbyt często zgadzają się ze sobą ;-) Czytanie to nie konkurs i
nie ma nagrody za największą ilość przeczytanych "dzieł". Literatura to życie i
każda książka jest warta tego, żeby ją przeczytać, tak samo jak każdy film wart
jest obejrzenia, bo może się okazać, że niespodziewanie natkniemy się na coś
wyjątkowego w zupełnie miernej (z punktu widzenia "krytyki") książczynie. Kto
powiedział, że melodramat musi być z definicji mniej ciekawy niż traktat
filozoficzny? Wszystkie mówią coś o świecie, w którym żyjemy, choć każde w inny
sposób. Jeśli jest się ciekawym życia, ludzi, świata, to tak samo ważny może
się okazać płynący potokiem patyk (który zaraz stanie się przysłowiowy), film z
Brucem Lee i poezja Emily Dickinson. Ważne jest poczucie, że coś się nam podoba
albo nie, że coś do nas trafia albo nie, że coś kochamy, choć inni może nie
rozumieją, dlaczego. W snobowaniu się na znawcę literatury też jest takie
poczucie, ale chyba jednak trochę smutne ;-)
I dlatego jeśli znajduję się w takiej sytuacji jak Daria, że co prawda lubię
Faulknera, ale mnie nie zachwyca to go rzucam w kąt bez żalu i zabieram się za
jędrny, mroczny szedzki kryminał z taką samą przyjemnością i, obawiam się, z
takim samym pożytkiem...

Protestuję!:)

[braineater]

Jak to sie nie zgadzamy?! Dottore to przeciez my personal Jekyll:)
Pozdrowienia:)
P.S. a łiiiiiiiiiiiiiikend trwa juz trzecią godzinę:P

[Gość: noida]

A to przepraszam! :-)

[Gość: daria13]

Ale ten nieszczęsny Faulkner mnie intryguje, więc nie mogę go rzucić. On
jednocześnie mnie przyciąga i odrzuca. Stałam teraz w korku pół godziny, uciekł
mi mój podmiejski autobus linii 705;), więc czekałam na niego pół godziny no i
potem kolejne pół godziny na moją wieś. Rachunek jest prosty; półtorej godziny
z Faulknerem! Prawie skończyłam! I chyba jest to pierwsza książka, jaką
czytałam, która budziła we mnie tak mieszane ucuzcia. Ponieważ to właśnie nie
jest stagnacja, to ja suma sumarum oceniam to wszystko pozytywnie. Są u niego
niektóre zdania, które robią na mnie wręcz piorunujące wrażenie (naprawdę;),
ale niektóre są aż do bólu banalne. Może to po prostu taki nierówny pisarz
był;))), a ja usiłuję się dopatrzeć jakiejś intygi.
A tak na dobrą sprawę, to ja Wam do końca nie wierzę, że we wszytkim można
znaleźć coś warościowego, są rzeczy naprawde do samego gruntu złe, znaczy nie
podłe tylko kiczowate do takiego bólu, że żaden śmiertelnik tego nie jest w
stanie znieść. Acz z drugiej strony, nawet u takiego, dajmy na to Bukowskiego,
którego dzielnie przeczytałam, choć mam wrodzoną niechęć do inwektyw, pare
rzeczy mi się spodobało, było tam takie zdanie o mewach, które niezwykle mnie
zachwyciło, ale nie pomnę go niestety dokładnie, a książki już nie mam.
W sumie to z tym czytaniem cholernie, jak się okazuje, skąplikowana sprawa:)
Pozdrawiam i ładnie proszę o opinię na temat Faulknera naszego drogiego kolegę
dottore, bo mi on (znaczy Faulkner) nie daje spokoju; zachwyca, czy nie
zachwyca;). I przysięgam, że nie chodzi o to, że czuję się w obowiązku, zeby
zachwycał; ja po prostu nie mogę się sama zdecydować. I nie w tym rzecz,
bynajmniej, żeby ktoś popchnął mnie w konkretną stronę, bo to chyba niemożliwe,
z tym problemem muszę zmierzyć się sama; pytam z czystej ciekawości.
Uniżona sługa D.

[meteorah]

Obecnie też czytam Faulknera:), "Absalomie, absalomie...". Musze przyznać, że
również utraciłam spontaniczność w czytania...ale jedynie przez kilka
pierwszych stron. Musiałam się niejako "przestawić" na styl tego pisarza- te
długie, rozbudowane zdania z bogato rozbudowanymi metaforami nieco kolidowały z
tym, co czytałam ostatnio( studiuję dziennikarstwo i wykładowcy są gorącymi
zwolennikami krótkich, treściwych zdań- Kapuściński jako ideał).
Jednakże w tej chwili książka mnie wciągnęła, słownictwo przyjemnie bogate i
wyrafinowane; żal tylko że nie mam czasu, by móc szybko ją skończyć.
Swoją drogą trochę się dziwię, jak można Faulknera czytac w autobusie? Ja muszę
mieć względny spokój, by czytac tego rodzaju literaturę. Podziwiam darię13 za
podzielność uwagi.

"Z warg moich(...) purpurowe róże"

[Gość: daria13]

meteorah napisała:

Ja muszę
>
> mieć względny spokój, by czytac tego rodzaju literaturę. Podziwiam darię13 za
> podzielność uwagi.

To kwestia wprawy i życiowej konieczności, mam po prostu stanowczo za mało
czasu na czytanie i wykorzystuję każdą wolną chwilę. Dla mnie wiosna i dłuższy
dzień ma przede wszystkim tę zaletę, że oprócz czytania w autobusie, mogę
wykorzystywać jeszcze czas na przystankach, a jeżdżę do pracy z przesiadką;).
Faulkner to betka w czytaniu w środkach masowej komunikacji, najtrudniej było z
Proustem, wierz mi;-).
Pozdrawiam:)
Ps.
Jeśli dottore tu jeszcze zajrzy, to gorąco polecam forum TWA na prywatnych
książkach. Dziś to naprawdę jest śmiesznie:)

[Gość: Mary]

Ja też czytam w sutobusie i na pzystnkach. Można się przyzwyczaić,nawet takie
tudne książki jak Obcego da się przeczytać,tylko trzeba umiec sie wyłaczyć.
Pdoba mi się ten Camus. To jest coś innego niż reszta lektur ktore wcześniej
czytałam. A wam sie podoba?

Wiesz, Daria...

[wqrzona]

Lubie czytac Twoje wypowiedzi :) A wiesz dlaczego? Bo mnie rozsmiesza, jak sie
na sile snobujesz; czy mnie sie wydaje, czy Ty masz jakies kompleksy na tle
intelektualnym? Studiuje Twoje posty i caly czas mam nieodparte wrazenie, ze Ty
nie czytasz dla przyjemnosci, a wylacznie po to, zeby byc zaklasyfikowana do
tych "z gornej polki"; do nadEtych-jazzy-intelektualYstow; ze koniecznie chcesz
byc po tej samej stronie co Braineater (po tym jak Ci odpowiedzial chyba
zostane jego fanka) czy dr.krisk. I to ciagle podkreslanie, ze nalezysz do
tych "wyrobionych literacko" z jednoczesnym odcinaniem sie od innych, mniej
oczytanych! Jejku! Co za bufon z Ciebie! Do tego jaki smieszny!
Piszesz, ze nie czerpiesz wiedzy o swiecie z beletrystyki; a ja sadze, ze
wiedza o zyciu zawarta jest wszedzie, nie tylko w specjalistycznych
podrecznikach :) W zwiazku z tym m. in. do Ciebie kieruje moj glowny post:)
Pozdrawiam:)

[Gość: itek]

A ja z kolei nie rozumiem Ciebie. Czy naprawde nie masz innych zainteresowan niz
czytanie cudzych opinii, aby sobie zrobic dobrze. A jesli juz je czytasz, to czy
musisz na forum ksiazki dawac wyraz swojemu brakowi wychowania? Jesli juz
piszesz o kompleksach to wg mnie wlasnie Ty je masz. Zastanow sie moze troche
nad soba, a przestan sie zastanawiac nad problemami innych. Zacznij od
siebie.Powodzenia :)

[wqrzona]

A ja myslalam, ze forum jest po to, zeby je czytac i wymieniac sie myslami,
opiniami itp., czyzbym sie mylila? Poza tym chyba kazdy kto wypowiada sie
publicznie, zdaje sobie sprawe, ze automatycznie stawia sie pod pregierzem ocen
i ewentualnej krytyki ze strony innych?
Zarzucasz mi brak wychowania - dlaczego? Bo napisalam szczerze co mysle?

[Gość: itek]

> Zarzucasz mi brak wychowania - dlaczego? Bo napisalam szczerze co mysle?
Bo pewne opinie pownno sie zachowac dla siebie. Twoj post to nic innego tylko
atak personalny na darie13.

[Gość: daria13]

Bardzo mi pochlebia, że ktoś tak wnikliwie czyta moje posty;)To prawda, że daje
mi satysfakcję udział w dyskusji z ludżmi, w moim pojęciu, inteligentnymi i że
zdaję sobie sprawę, że wielu z nich nie dorastam do pięt. Ale ja nie nazywam
tego kompleksami, czy snobowaniem się, tylko pokorą wobec osób lepszych ode
mnie. Nie zaliczam się ani do osób wybitnie oczytanych, ale też nie jestem
całkowitym laikiem. Jestem osobą, która lubi dzielić swoje fascynacje z innymi,
bo przeżywanie sztuki, w ogólnym sensie tego słowa, wyłącznie w samotności jest
dobre czasami, kiedy ma się na to akurat nastrój, ale tak naprawdę każdy z nas
musi czasami zapytać innej osoby: A co Ty o tym myślisz? Dlaczego chodzimy do
kina niemal zawsze w towarzystwie, podobnie na koncerty?
Czytam książki od zawsze, czytam dla przyjemności ale też dla ubogacenia się
(znowu jakieś takie okropne słowo). Tak jak lubimy ubierać się dobrze, stylowo
lub firmowo, tak ja lubię żeby książka, którą czytam podobała mi się zarówno w
warstwie treściowej jak i formalnej. Dlatego zdarza mi się czytać krytycznie,
co wcale nie musi mi zawsze odbierać przyjemności czytania. Dla mnie najlepiej
jest, jeśli lektura mnie bawi, ale jednocześnie pobudza intelektualnie i pomaga
mi się rozwijać. Moim mistrzem jest w tym Boris Vian.
Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek na tym forum "odcinała się od innych
mniej oczytanych". Ale może o czymś zapomniałam, albo ktoś odebrał moje słowa
na własny użytek.Gdyby Wqurzona chciała sobie zadać trud odnalezienia takich
fragmentów moich wypowiedzi, byłabym wdzięczna. Jeśli tak jest, to się poprawię.
Ostatnia uwaga do Wqurzonej. Zwróć czasami uwagę na emotikonki, najczęściej
przeze mnie używaną jest połączenie średnika z prawym nawiasem;).

Itku - dziękuję:)

A wracając do Faulknera. Z tym Prusem, to myślę, że koleżanka trochę pojechała,
ale też nie wydaje mi się jego proza zbyt trudna. Najardziej podoba mi się
sugestywność jego opisów i to właśnie przejął od niego Marquez, choć w moim
odczuciu, w tym przypadku uczeń przerósł mistrza. Trochę z przekory sięgnęła w
pierwszej kolejności nie po najbardziej znane jego książki Koniokrady czy
Absalome i może Dzikie palmy to nie jest jego najlepsza powieść, ale ona
naprawdę jednocześnie mnie przyciąga i odrzuca. Sugestywność i nastrojowość to
jej główne atuty, ale drażni mnie pewien patos wyrażanych tam prawd życiowych i
styl odrobinę manieryczny i przez to ocierający się o banał. To wszystko są
moje odczucia i z góry przepraszam wszystkich wielbicieli Faulknera. Najlepszym
dowodem na to, że mi się jednak podoba jego proza jest fakt, że nie zamierzam
poprzestać na tej jednej jego książce:).
Pozdrawiam wszystkich:)

[Gość: itek]

Co do Faulknera to nie mozna zawezac odbioru jego prozy do tzw.sugestywnych
opisow. Jest on w moim odczuciu pisarzem, ktory oferuje duzo wiecej.
Btw. co sadzisz o przeslaniu Dzikich palm?? (mam nadzieje, ze czytalas Dzikie
palmy w wersji zawierajacej opowiadanie Stary).

[Gość: daria13]

Dzikich palm jeszcze nie skonczyłam, ale zostało mi tylko jakieś 20 stron. Mam
wersję ze Starym, więc odpowiem Ci na pytanie, jak skończę całość. Obiecuję:)
Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuję:)

[staua]

A mnie sie ten watek spodobal, bo problem, moim zdaniem, istnieje rzeczywiscie, nie jest to wymysl
Darii. Myslalam przez noc nad odpowiedzia, a tymczasem pojawil sie post Wqrzonej i odpowiedzi na
niego...
Sama czytam bardzoej jak Chiara, ale musze sie przyznac, ze kiedy bylam w liceum, to uwazalam, ze
czytanie krytyczne, analityczne, a nie przezywanie ksiazek, jest objawem zaawansowania literackiego. I
staralam sie z calych sil tak czytac wszystko. Udalo mi sie te umiejetnosc (na sile, wlasnie ze snobizmu)
wyrobic, ale kiedy to nastapilo (do tej pory musze w tym celu "przestawiac" tryb :-)) doszlam do
wniosku, ze jednak nie jest to chyba to, co tygrysy lubia najbardziej (moze lepiej juz patyczki na wode
rzucac). I czytam spontanicznie, wciagajac sie w kazda ksiazke tak, ze nie slysze, co sie do mnie mowi.
Choc wiem, ze jestem w stanie wlaczyc drugi tryb. I moze nawet caly czas jest on "obok", w
podswiadomosci, juz teraz go nie wyrzuce calkiem (szkoda), lecz staram sie na ogol te podswiadomosc
ignorowac, i udaje mi sie to.
Naturalny krytycyzm pojawia sie u mnie wtedy, gdy czytana ksiazke mam zamiar odrzucic ze wstretem,
np. przy Brownie.

[Gość: Abra]

Ja też dołączam się to odosobnionego podejścia Chiary, bo przeważnie czytam
zupełnie spontanicznie, wczuwając się w nastrój. A właściwie jeszcze inaczej:
potrafię dosyć skutecznie stosować takie "przełączniki" odbioru. Gdy zabieram
się za ksiązkę ulubionego autora - "włączam" delektowanie się. gdy czytam coś
dla przyjemności włączam rozrywkę. Gdy czytam coś aby się nauczyć włączam...a
właściwie niestety często się wyłączam :)))) Gdy zaczynam autora zupełnie
nieznanego nastawiam sobie luźny obiektywizm i czekam co dalej, ale ocena
zachodzi bardziej w podświadomości. I w zasadzie bardzo rzadko, gdy sama
podchodzę z duża podejżliwością do trzymanej w ręku lektury (czy to z powodu
obiegowej opinii czy innego) to miewam właśnie takie momenty krytykanctwa. Ale
w takiej dawce to wręcz przydatne.

[daria13]

Chyba jednak nie do końca się zrozumieliśmy. Piszesz o odosobnionym podejściu
do czytania "spontanicznego" a jednocześnie przyznajesz, że włączasz różne
tryby. Ja ostatnio dużo piszę na tym forum i może akurat w innym wątku pisałam
o czytaniu dla rozrywki, przy którym kompletnie nie zwracam uwagi na styl (no
prawie kompletnie;) i właśnie właczam tryb "rozrywka". Już nie mam pewności
gdzie o tym pisałam. W sumie prawie wszyscy przyznajemy się jednak do momemntów
krytykanctwa. I o to właśnie chodziło. A najlepiej, żeby było to tak jak Ty to
napisałaś Abro, krytykanctwo w dawce przydatnej:)
Pozdrawiam umiarkowanych krytykanów:)

[dina_wiosenna]

Myślę, że „Dzikie Palmy” nie są książką ponadczasową, dlatego w pewnej
warstwie trochę drażnią. Z tego, co pamiętam, lektura z gatunku tych
dołujących. Zauważyłam ostatnio (coraz mniej czasu na czytanie powieści! w
zasadzie zero czasu...),że są książki niezwykle wartościowe w warstwie
literackiej, w które człowiek chętnie się powoli wgryza i delektuje każdym
słowem - które mimo wszystko i mimo dystansu , z jakim się do nich
podchodzi, gdzieś, na którymś poziomie zawierają taką dawkę pesymizmu i
smutku, takiej niewiary we wszystko, takie poczucie bezsensu , że aż strach! -
na przykład „Pianistka” zeszłorocznej noblistki, albo – „Auto da fe”
Canettiego, że czasami myślę – po co mi to: krytykiem literackim nie jestem,
lepiej sobie poczytać o historii systemów politycznych w Ameryce Południowej
albo o zaburzeniach psychicznych albo iść na rower... A może jednak warto? A
co do Canettiego, co prawda tylko otarłam się o tę postać, ale z tego co
pamiętam, był on dosyć wyalienowany ze społeczeństwa i nawet prowadził dosyć
dziwny tryb życia (zaraz ktoś doda - jak każdy geniusz), ale mam wrażenie ,
że to właśnie przebija się wyraźnie z jego filozofii.

[daria13]

Canettiego nie znam, ale Pianistkę i owszem i co do Tojego pytania,czy warto
czytać dołujące książki to muszę odpowiedzieć twierdząco, warto, bo to pozwala
nam się rozwijać. Jakimi bylibyśmy mało rozgarniętymi osobnikami, gdybyśmy całe
życie czytali wyłącznie wesołe i optymistyczne powieści, choć z pewnością
bylibyśmy szczęśliwsi. A może nie?
Chciałabym pokusić się o podsumowanie obu wątków dotyczących potrzeby czytania,
burzliwych nieco wątków trzeba przyznać. Taki obraz mi się mianowicie rysuje:
Osoby, które od dzieciństwa lubią czytać przechodzą, w większości przypadków,
cztery podstawowe fazy czytactwa. Pierwsza w liceum; zachłanne czytanie
klasyków, najlepiej najtrudniejszych i najoryginalniejszych. Faza strasznie
krytykancka;) Po tym okresie następuje przesyt, spowolnienie procesów
intelektualnie rozwojowych i odkrywamy przyjemnośc czytania dla rozrywki;
odkrywamy fantasy, SF, romanse, kryminały i horrory. Faza - bezkrytyczna, jakże
urocza i miła:))). Lecz w pewnym momencie, kiedy wszystkie elfy i czarodziejki,
lub androidy, lub detektywi znudzą nam się do cna, przypominamy sobie, że ja
jeszcze przecież Czarodziejskiej góry nie przeczytałam, albo odkrywamy takie
Forum Książki i stwierdzamy, że o tylu świetnych książkach nie miałam pojęcia,
a tu czasu jakoś zamiast przybywać, cholera, ubywa i zaczynamy selekcjonować
lektury i znów włącza się ten zmysł krytykanctwa i analizowania.Ja jestem
właśnie, jak już wszyscy zauważyli, właśnie na tym etapie i w sumie, mimo
wszystko sobie go chwalę:). Ostatni, czwarty etap to dr Krisk:)
Jeśli kogoś uraziłam tym podsumowaniem to z góry przepraszam. Z pewnością wiele
osób nie zgodzi się z moimi tezami, lub u wielu osób te etapy nigdy nie
występowały i nie wystąpią, ale pisałam to wszystko na podstawie własnych
doznań i niektórych Waszych opinii, bo dzięki forum dowiedzialam się, że duża
część osób ma podobnie jak ja.Bardzo wszystkich przepraszam za wymondrzanie
się;-)
Pozdrawiam wszystkich uczestników tego panelu naukowego:-)
Niepoprawna D:o)

[Gość: Karolcia]

dario13 - wg mnie swietnie scharakteryzowalas "etapy czytelnictwa", nic dodac
nic ujac,zgadzam sie z Toba w 100% :)))
Pozdrawiam cieplutko,
Karolcia

[Gość: daria13]

Dziękuję:). Nareszcie jakieś miłe słowa:)))
Pozdrawiam równie ciepło:o)
D.

[kinkygirl]

ciesz się, że tłumaczem nie jesteś. przy czytaniu książek daje to o wiele
bardziej uciążliwe zboczenie zawodowe ;)

[Gość: jaija]

Cholera, ja też nie mam tej świeżości w czytaniu, w odbiorze książek. Janion
powiedziała kiedyś, że już nie może wszystkiego odbierać na świeżo, że bez
przerwy coś widzi w kotekście czegoś i że miała ostatnio 3 minuty bodajże
takiej beztroski, kiedy nic jej się na mózg nie pchało :) Tak więc uważam, że
jest w tym trochę racji - im więcej czytamy, tym mniej nas bezkrytycznie pewne
rzeczy zachwycają. Ale jest parę korzyści z tego: mamy z czym porównywać daną
książkę, film, muzykę (bo nie tylko z książkami to zjawisko się wiąże), jest to
dla nas pouczające, potrafimy dostrzec słabości danej pozycji i nie jaramy się,
jak małolaty:D:D:D:D
Ale dla czystej przyjemności czytania lubię sobie coś z grozy poczytać. Może
nie Mastertona czy innych mu podobnych, ale już np. Kinga tak, opowiadania
grozy klasyków, książki Chmielewskiej. Tu ma się świeżą radość:D:D:D i poczucie
bezkarności. Tylko romansidła mi nie wchodzą oraz sensacja, ale każdy ma coś
swojego. I chyba sobie odkurzę klasykę dziecięcą - Muminki, Mary Poppins,
Pięcioro dzieci i Coś, itp. Mniam.

[tootik]

Nie potrafię czytać książek z rodzaju tych, które "należy" przeczytać. Jeśli
nawet będzie to okrzyknięte dzieło, uznane w kręgach literackich, a we mnie nie
znajdzie żadnego echa, odkładam bez żalu i bez wyrzutów sumienia. Może kiedyś
jeszcze wrócę, może nie wrócę. Bez żenady wyznaję, że nie przeczytałam "W
poszukiwaniu straconego czasu", gdyż miałam poczucie traconego czasu. Faulknera
za to lubię, i bardzo, zwłaszcza "Sartoris". Jeśli chodzi o przedstawiony
dylemt: dac się ponieść czy analizować... daję się ponosić chętnie, przy czym
analiza przebiega gdzieś w głębszych rejonach świadomości. Przecież rzecz
mierna mnie nie porwie. Ale zdarza mi się przystanąć nad jakąs frazą, bo myślę
sobie: "To jest bezbłędne, doskonale napisane". Jeszcze o książce Elfriede
Jelinek: ta książka jest na wszystkich planach, począwszy od słownictwa,
słowotwórstwa przez frazeologię i składnię dojmująco smutna; wszystkie elementy
języka grają po to, by ten efekt osiągnąć. I naprawdę, efekt jest. Efekt brudu,
świństwa, zamknięcia, groteskowej śmieszności i kosmicznej samotności. Brak
bohaterów pozytywnych, brak wyjścia, nic sympatycznego, nie ma na czym się
oprzeć, a czytelnik tak by chciał, ale nie ma - nie ma.

[Gość: mirabella]

Czytalam Wasze posty i mysle ojejku co za snobizm!!
Te Wasze wywodzenie to dla mnie popisywanie sie i poprostu bzdety...sorry

[Gość: jaija]

Zatem gratuluję świeżości umysłu. Poczytaj parę lat więcej, to zobaczysz, jak
to jest ;)

[Gość: ktos]

Dlaczego snobizm? Jesli jest to forum ksiazek, to chyba nie ma w tym nic
dziwnego, ze ktos napisze swoje wrazenia dotyczace danej pozycji? To chyba
glowny tema tego forum, i choc ja tu raczej rzadko goszcze, raczej po rade, to
od czasu do czasu bardzo sobie lubie poczytac jak kto odebral cos, co wlasnie
przeczytalam. To sie nazywa wymiana mysli.

Jak nie zachwyca, kiedy zachwyca;)

[Gość: joanka]

Gombrowicz, "Ferdydurke" oczywiście:


" NAUCZYCIEL: Proszę zapisać sobie temat wypracowania domowego: „Dlaczego w
poezjach wielkiego poety, Juliusza Słowackiego, mieszka nieśmiertelne piękno,
które zachwyt wzbudza?”

W tym miejscu wykładu jeden z uczniów zakręcił się nerwowo i zajęczał:
– Ale kiedy ja się wcale nie zachwycam! Wcale się nie zachwycam! Nie zajmuje
mnie! Nie mogę wyczytać więcej jak dwie strofy, a i to mnie nie zajmuje. Boże,
ratuj, jak to mnie zachwyca, kiedy mnie nie zachwyca? – Wytrzeszczył oczy i
usiadł, grążąc się w jakieś bezdenne przepaście. Naiwnym tym wyznaniem aż
zakrztusił się nauczyciel.
– Ciszej, na Boga! – syknął. – Gałkiewiczowi stawiam pałkę. Gałkiewicz zgubić
mnie chce! Gałkiewicz chyba nie zdaje sobie sprawy, co powiedział?
GAŁKIEWICZ
Ale ja nie mogę zrozumieć! Nie mogę zrozumieć, jak zachwyca, jeśli nie zachwyca.
NAUCZYCIEL
Jak to nie zachwyca Gałkiewicza, jeśli tysiąc razy tłumaczyłem Gałkiewiczowi,
że go zachwyca.
GAŁKIEWICZ
A mnie nie zachwyca.
NAUCZYCIEL
To prywatna sprawa Gałkiewicza. Jak widać Gałkiewicz nie jest inteligentny.
Innych zachwyca.
GAŁKIEWICZ
Ale, słowo honoru, nikogo nie zachwyca. Jak może zachwycać, jeśli nikt nie
czyta oprócz nas, którzy jesteśmy w wieku szkolnym, i to tylko dlatego, że nas
zmuszają siłą...
NAUCZYCIEL
Ciszej, na Boga! To dlatego, że niewielu jest ludzi naprawdę kulturalnych i na
wysokości...
GAŁKIEWICZ
Kiedy kulturalni także nie. Nikt. Nikt. W ogóle nikt."

czytelniczy snobizm? cos w tym jest!

[stella25b]

Przeczytalam wszystkie wypowiedzi i musze powiedziec ze, w pewnym stopniu
zgodzam sie z wqurzona. Osobiste wycieczki pod adresem...wqurzonej mnie nie
intersuja ale ja takze odnosze wrazenie, ze w pewnym momencie czyta sie dla
akceptacji znajomych i wejscia do kregu snobow. Badz co badz Daria skierowala
ten post do ludzi o pewnym wyrobieniu literackim, zdanie reszty swiata jej nie
interesuje.