Wenclów pies

[autumna]

Cóż to jest? Tak podsumowuje swego byłego lubego Joanna w "Tajemnicy" Chmielewskiej. Przypisek głosi, że kto nie wie, co to jest, ma przeczytać "Wspomnienia chałturzystki" Grodzieńskiej. Tę ostatnią uwielbiam gorąco, ale wspomnień w bibliotece niet. Może ktoś z Was akurat czytał i mnie uświadomi?

[Gość: hajota]

Rekonstruuję z pamięci. Elegancka pani szła z suczką na smyczy. W pewnym
momencie do suczki dopadł pies i zaczął, jak to pięknie określa Grodzieńska,
"śmiałe karesy". Zmieszana pani zwróciła się do stojącego nieopodal dozorcy
(chyba), żeby potrzymał suczkę, aż pies skończy. Na co ten uśmiechnął się i
powiedział: "Ja go znam, to Wenclów pies. Jak się dorwie, to romansuje trzy
godziny" (oczywiście facet użył innego określenia; autorka zaznacza, że
posłużyła się eufemizmem). O ile dobrze pamiętam, mianem "Wenclów pies" artyści
estradowi określali kolegów, którzy nie chcieli zejść ze sceny i robili
wszystko, żeby wymusić jak najdłuższe brawa.

A propos eufemizmów :-)))

[autumna]

Czytałam felieton, w którym cały czas Grodzieńska "przeklina" - co parę słów wtrąca w charakterze przecinka "ladacznica", "kurtyzana" itp., nigdy się nie powtarzając. Piękne!

[jottka]

poświadczam rekonstrukcje hajoty:) i dotyczyło takich artystów, co to 'lubią
występować', że ich i dźwigiem ze sceny nie ściągniesz

a książki szukaj, bo warto