rightorleft
20.12.16, 18:31
Wygląda na to, że stereotyp o ryczacych czterdziestkach to prawda, która dopadła mnie w całej rozciagłości... Każdego wieczora, nocy, poranka, w domu i w pracy myślę i fantazjuję o różnych erotycznych sytuacjach. Doszłam do takiej wprawy, że moge osiagnąc orgazm jedynie wyobrażając sobie pieszczoty albo jakieś nieziemskie scenariusze. To sytuacja prawie jak z liceum i jakiś totalny rozkwit kobieco -seksualny, tyle że... nie za bardzo jest go jak wykorzystać...
Co prawda mąż w duzym stopniu jest tego beneficjentem, ale wiele z moich fantazji i potrzeb jest dla niego dziwnych albo nieakceptowalnych, albo nie w porę... Chciałabym też znac i realizować jego fantazje, nie ograniczając się do własnych, ale tych mi nie oferuje... (realistycznie podchodząc do tematu: albo ich nie ma, albo realizuje je gdzie indziej). Nie mam do niego pretensji i bardzo go kocham, ale dobierając się kilkanaście lat temu, nie moglismy przewidzieć, w która stronę rozwiniemy się erotycznie. Wygląda na to, że ja rozwinęłam się (za) bardzo, nie wiem tylko czy się z tego cieszyć skoro wyszło na to, że na cholerę mi ten rozwój... (piekna anegdota a propos jak Himilsbach nie chciał się nauczyć angielskiego dostępna tu: film.onet.pl/artykuly-i-wywiady/jan-himilsbach-marcel-proust-spod-budki-z-piwem/nj9fc)
Nie będę miała problemu ze znalezieniem kochanka, jestem w miarę atrakcyjna a do tego jarzę się ostatnio jakims przyciagajacym mężczyzn ogniem wewnętrznym. Myslę o tym intensywnie, bo boje się, że dopiero grabarz mnie porządnie zszarga, jak tak dalej pójdzie. Jednocześnie nie chcę zepsuć swojego małżeństwa, narazić męża na krzywdę, a logistyka ukrywania się, ukradkowych spotkań, stresu z okazywaniem dowodu w hotelu itp. itd. nie otwiera (chyba) na siebie ludzi na tyle, żeby móc naprawdę zbudować pełne zaufanie i stan niezbędnego bezwstydu... Eh, jak widzicie pokrętne sa nasze i ciała i dusze :)
A o 50 to nawet mówią, że sa wyjące, więc ogrom cierpień dopiero przede mną :) Przepraszam wszystkich czytających za przynudzanie, ale z kim tu pogadać skoro albo przyjaciółki banalizują temat sugerując romanse, które się maja nie wydać, albo suszą mi głowę, że mając takiego cudownego męża to po prostu trzeba bromu łyknąć i pogodzić się z marnością rzeczywistości erotycznej. Pozdrawiam Was i oddalam się w kraine fantazji :)
