Samotność w związku

[natalia.krk]

Czuję się samotna w związku. Mój mężczyzna jest, czasem mnie przytula i
całuje, rozmawia trochę o bieżących sprawach domu, jego pracy, mojej uczelni.
W sumie raczej mało. Ja, owszem, mam swoje zainteresowania, umiem
zorgnizować sobie czas, nie czekam z miną "baw mnie". Nie, w końcu - niech
każdy ma prawo do swojego sposobu życia. On po pracy głównie siedzi przy
komputerze. Do tej pory traktowałam to z żartem, czasem rzuciłam kąśliwą
uwagę, ale starałam się nie robić z tego problemu. A jednak, coraz częściej
łapię się na myśli, że jestem samotna w związku, że nie wystarcza mi jego
obecność i to, że wyjdziemy gdzieś wspólnie raz na tydzień. Uciekam w książki,
w pracę, ale czasem to i tak wychodzi i zaboli. Nigdy nie rozmawiałam i nie
będę z Nim rozmawiać do rana. Mało co go w życiu zachwyca, a ja się potrafię
zachwycać małymi rzeczami. On jest pragmatykiem. Owszem, mogę mu powiedzieć o
jakimś swoim "przebłysku", ale to zostanie bez echa. Brakuje mi tego echa.
Miałam je kiedyś w osobie mojego najlepszego przyjaciela, który właśnie z
powodu tego mojego związku, musiał się ode mnie odsunąć.
Zastanawiam się, czy można tak żyć? Czy warto w to iść? Życie spokojne,
wygodne i bez kłótni, ale też bez większych szaleństw, bez polotu, bez echa.

[margarita17]

Myślę że porównujesz męża z przyjacielem i podświadomie (lub świadomie)
myślisz że z przyjacielem byłoby lepiej, bo przyjaciel emocjonalnie był trochę
bliżej ciebie niż obecnie mąż;-)
A może przyjaciel tez ma wady, które wyszłyby po pewnym czasie i zaczęły by ci
przeszkadzać?

[natalia.krk]

Jeszcze nie mąż, Margarita :-). A ja mam 22 lata i jeszcze studiuję (On - 4 lata
starszy, "ustawiony" zawodowo). Co do przyjaciela, masz rację, czasem myślę, że
gdybym była z nim, to pewnie bym się teraz tarzała ze śmiechu. Ale zdaję sobie
też sprawę z tego, że wiem, że nie mogłabym z nim być. Rzadko mam takie
jasnowidzkie zrywy, ale kiedyś po prostu go pocałowałam i dokładnie wiedzialam,
że to nie o to chodzi. Wystarczyło, że zabrakło tej jednej płaszczyzny. Jednak,
jeśli chodzi o pozostałe, to czułam się w pełni zaspokojona, teraz jest trochę
tak, że muszę zasycać się pod pewnymi wzgledami sama.

[matko74]

On Ci po prostu imponuje, bo jest starszy o cztery lata, ustawiony, takie tam
tralala. Za parę lat, kiedy już Ty się ustawisz, zobaczysz jeszcze większą
różnicę, a skoro już spadły różowe okulary, to jakie potem spadną? Nie widzę w
tym miłości. Z przyjacielem też nie, więc....Dośpiewaj sobie resztę.

natalia.krk napisała:

> Jeszcze nie mąż, Margarita :-). A ja mam 22 lata i jeszcze studiuję (On - 4
lat
> a
> starszy, "ustawiony" zawodowo). Co do przyjaciela, masz rację, czasem myślę,
że
> gdybym była z nim, to pewnie bym się teraz tarzała ze śmiechu. Ale zdaję sobie
> też sprawę z tego, że wiem, że nie mogłabym z nim być. Rzadko mam takie
> jasnowidzkie zrywy, ale kiedyś po prostu go pocałowałam i dokładnie
wiedzialam,
> że to nie o to chodzi. Wystarczyło, że zabrakło tej jednej płaszczyzny.
Jednak,
> jeśli chodzi o pozostałe, to czułam się w pełni zaspokojona, teraz jest trochę
> tak, że muszę zasycać się pod pewnymi wzgledami sama.

[natalia.krk]

Wiek swój i różnicę wieku między nami podałam raczej jako daną. Nie czuję sie
przy nim małą dziewczynką ani pod względem zawodowym (też pracuję) ani
intelektualnym, ani zadnym innym. Natomiast zaczynam się czuć trochę jak "stara
maleńka" (po to podałam wiek), jak tu ktoś pisał o syndromie dwuletniego
małżeństwa :-). Właściwie, nawet nie mogę powiedzieć, żeby to było jakieś
specjalne rozdroże - fakty są takie: kocham go, ale nie wierzę, że moja miłość
wystarcza za wszystko.

[margarita17]

To sprawa jest diametralnie różna według mnie, nie macie dzieci, wspólnych
kredytów i spraw bardziej lub mniej przyziemnych - dajcie sobie spokój , na
razie, na dłużej.... zobaczycie
Może poznasz jeszcze kogoś kto będzie miał trochę cech z przyjaciela, trochę z
obecnego partnera.
Jak możemy dokonywac wyborów to ich dokonujmy ;) życie jest tak krótkie, a ty
taka młoda, ach :)
żebym ja mogła być ciut młodsza a najlepiej z bagażem aktualnych doświadczeń

[loppe]

Coś Was wszelako mocno łączy skoro jesteście razem....

Pewnego rodzaju (nie wiem czy Twoje takie jest) poczucie samotności w związku
może sprzyjać nieznudzeniu sie partnerem...

Always look on the bright side

[matko74]

Dziewczyna wcale nie napisała, że koleś jest mężem, a jej mężczyzną. To znaczna
różnica. Nie ma papierkowych zobowiązań, raczej nie ma dzieci, bo o nich nie
pisze, więc jest dość swobodnie.

Moim zdaniem nie oglądaj się na swojego mężczyznę, żyj swoim życiem, podług
tego, co Ciebie kręci, nie bądź ubezwłasnowolniona jego osobą, zadawaj się z
ludźmi, którzy podzielają Twoje pasje, zainteresowania, z którymi możesz dobrze
spędzić czas. Odśwież znajomość z przyjacielem. Porozmawiaj z nim, wręcz
wygadaj. Boisz się zazdrośći Twojego faceta, a może właśnie potrzebujesz mu jej
dorzucić, by rozbłysło niebo nad Berlinem. Rozumiem doskonale reakcję Twojego
przyjaciela, bo on zrozumiał, że Cię w pewnym stopniu utracił, a Ty oddałaś
się "w pełni" swojemu mężczyźnie, zapominając o nim, lub też zastępując jego
miejsce innym mężczyzną (męska zaborczość). Na ile silna wieź była między Tobą
a przyjacielem. Czy tylko przyjaźń, czy także łóżko?

[loppe]

Tak, a nawet powiedziałbym widać z tekstu że raczej nie sa małżeństwem, bo by
raczej go mężem nazwała.

[natalia.krk]

To nie tak było, że "poświęciłam się" zwiazkowi, mężczyźnie. Kiedy zaczynałam
ten związek, mój przyjaciel był moim przyjacielem (bez przyjaźni łóżkowej),
niedługo potem okazało się, że bardzo mnie kocha...

[matko74]

Dlaczego tak jednostronnie? A Ty jego kochasz???

natalia.krk napisała:

> To nie tak było, że "poświęciłam się" zwiazkowi, mężczyźnie. Kiedy zaczynałam
> ten związek, mój przyjaciel był moim przyjacielem (bez przyjaźni łóżkowej),
> niedługo potem okazało się, że bardzo mnie kocha...

[natalia.krk]

Przyjaciela? Tak, na swój sposób tak. Ale go nie pragnę. Czasem nawet myślę, że
kocham go za to, że jest jedyną osobą na ziemi, która nigdy nie sprawiła mi
żadnej przykrości, że to od niego usłyszałam słowa, których próżno czekam w tym
zwiazku, jak sądzę. Nawet, kiedy zwiazałam się z moim obecnym mężczyzną, mój
przyjaciel nie zostawił mnie na długo (jakiś miesiąc w ogóle się nie
kontaktowaliśmy ze sobą na Jego prośbę), było to dla niego ciężkie (jakby na to
nie spojrzeć, zadałam mu, nie chcąc, bardzo bolesny cios, jeden z tych, co na
zawsze zostawiają bliznę), ale jesteśmy ze sobą w stałym kontakcie, interesuję
się mną zawsze, zawsze ma dla mnie czas, zawsze mogę na niego liczyć. Wiem, że
jestem ważna. A mój facet nawet o naszych wspólnych planach opowiada innym w
liczbie pojedynczej. Raczej trudno w takich chwilach nie porównywać, to chyba
umysł generuje automatycznie.

[matko74]

...no to sobie usłałaś wygodny układ. Mąż w domu, który nie zna tych tajemnic,
które zna przyjaciel, przyjaciel nie od sexu, bo nie jest pociągający
fizycznie. Kurna, Tobie się role poodwracały dziewczyno, ale jest to
oryginalne, przyznaję. Jak zatem zdefiniujesz rolę swojego męża w tym wszystkim?

natalia.krk napisała:

> Przyjaciela? Tak, na swój sposób tak. Ale go nie pragnę. Czasem nawet myślę,
że
> kocham go za to, że jest jedyną osobą na ziemi, która nigdy nie sprawiła mi
> żadnej przykrości, że to od niego usłyszałam słowa, których próżno czekam w
tym
> zwiazku, jak sądzę. Nawet, kiedy zwiazałam się z moim obecnym mężczyzną, mój
> przyjaciel nie zostawił mnie na długo (jakiś miesiąc w ogóle się nie
> kontaktowaliśmy ze sobą na Jego prośbę), było to dla niego ciężkie (jakby na
to
> nie spojrzeć, zadałam mu, nie chcąc, bardzo bolesny cios, jeden z tych, co na
> zawsze zostawiają bliznę), ale jesteśmy ze sobą w stałym kontakcie, interesuję
> się mną zawsze, zawsze ma dla mnie czas, zawsze mogę na niego liczyć. Wiem, że
> jestem ważna. A mój facet nawet o naszych wspólnych planach opowiada innym w
> liczbie pojedynczej. Raczej trudno w takich chwilach nie porównywać, to chyba
> umysł generuje automatycznie.

[loppe]

Niewykluczone, że związki z takim - jak piszesz - pełnym "echem" - fantastyczne
w fazie I - stosunkowo szybko się wypełniają. Wiedzieć co on/ona odpowie, co
myśli - jest porywającym doświadczeniem w fazie I, ale tak lata całe wiedzieć...

[margarita17]

i kolejny dowód na to, że każdy jest inny i nie ma reguł :-)

to typowy mąż najpóźniej dwa lata po ślubie :-)

[morbius1]

[loppe]

Tak. A może Natalia nie nazywa go mężem chociaż nim jest, ale...

[natalia.krk]

Jak się z kimś mieszka, to po pewnym czasie, nawet, jak ktoś nie był twoim
echem, i tak często wiesz, co odpowie :-). Ale do ad remu. Poza tym, co
napisałam powyżej w tych kilku wypowiedziach, nieco może rozrywających sens
ogólny, jest tak, że w zasadzie nie mam zobwiazań prawnych, finansowych, etc.,
ale okłamywałabym siebie pisząc, że nie czuję odpowiedzialności moralnej,
zobowiązań sentymentalnych i tego, ze być może zanadto idealizuję osobę mojego
przyjaciela i to, co się miedzy nami działo i jak, po ludzku i z prosta mówiąc,
super się wtedy czułam. Biorę pod uwagę też to, o czym pisze loppe, że może w
drugiej fazie związku, już by tego nie było.
A czy z waszych doświadczeń wynika, że tak właśnie się dzieje, gdy już się
trochę ze sobą jest? Bo może szukam dziury w całym.

[matko74]

wychodzi jednak na to, że szukasz dziury w całym, ale tak już jest, że z
wielości istnień zebrałabyś tę jedną pożądaną w pełni osobę...realia są jednak
bardziej skomplikowane


natalia.krk napisała:

> Jak się z kimś mieszka, to po pewnym czasie, nawet, jak ktoś nie był twoim
> echem, i tak często wiesz, co odpowie :-). Ale do ad remu. Poza tym, co
> napisałam powyżej w tych kilku wypowiedziach, nieco może rozrywających sens
> ogólny, jest tak, że w zasadzie nie mam zobwiazań prawnych, finansowych, etc.,
> ale okłamywałabym siebie pisząc, że nie czuję odpowiedzialności moralnej,
> zobowiązań sentymentalnych i tego, ze być może zanadto idealizuję osobę mojego
> przyjaciela i to, co się miedzy nami działo i jak, po ludzku i z prosta
mówiąc,
> super się wtedy czułam. Biorę pod uwagę też to, o czym pisze loppe, że może w
> drugiej fazie związku, już by tego nie było.
> A czy z waszych doświadczeń wynika, że tak właśnie się dzieje, gdy już się
> trochę ze sobą jest? Bo może szukam dziury w całym.

[anais_nin666]

Myślę, że dopóki bywasz samotna w związku to nie jest źle, bo to się zdarza
najlepszym parom, ale jeśli samotnośc to stan permanentny to warto przemysleć
czy tego faktu nie zmienić. W Twoim przypadku, szczęsliwym przypadku, to po
prostu znalezienie kogoś kto będzie potrafił dać Ci to czego szukasz. NIe masz
zobowiązań, jesteś młoda. Wszystko przed Tobą.
Wiązać na stale nalezy sie z kimś kto rokuje, ze bedzie Wam razem dobrze. W
przyszlosci te rokowania czesto okazuja sie i tak na wyrost - niestety. U Was
jednak juz w zasadzie na poczatku wiadomo, ze bedzie tylko gorzej, po co wiec w
to brnac?
Inwestuj w swoje szczescie.

[cariad]

A co mam powiedziec ja? Mamy dziecko, kredyt, nieco ponad 30 lat na karku...
wlasciwie, jak pokolenie naszych matek, polozylam lache na wlasne prywatne
szczescie. Ale czy slusznie? Już nie dla mnie marzenia o tym, ze ktos
zainteresuje się, czy jestem szczesliwa? Czy chce pogadac? Już nie dla mnie
mysl, ze maz cieszy się, ze wracam do domu, nie dlatego, bo wreszcie zajme się
dzieckiem, a on będzie mogl spokojnie popracowac? Czy kogos z was tez tak
strasznie zycie i codziennosc zabija? Czy tak musi być??

[rustia]

Natalio, ja znam problem z drugiej strony i on
strasznie boli. To mój mężczyzna ma właśnie taką przyjaciółkę jak twój
przyjaciel dla ciebie. Niedawno odkryłam jak bliską (w sensie przyjaźni).
Strasznie boli.
Mówi jej dużo więcej niż mnie, ma dla niej tez więcej czułości i szczerości.
Wiem, to może wynikać z faktu, że ona go nie potępi i że jej nie zrani mówiąc o
róznych sprawach, bo one sa jednak poza nią. To z nią może
przegadać całą noc, to ona jest ta bratnią duszą. I choć to miłość
platoniczna, czuję że ona jest mu bliższa niż ja. I ja też czuję się samotna w
związku, w sumie on zachowuje się podobnie jak twój partner, za mało czułości
i obcowania ze sobą. Trudno wzbić się ponad codzienność. I jestem przerażona.
Ja próbuję coś z tym zrobić, staram się być i czuła, i wyrozumiała, i chciaż
sprawiać wrażenie osoby silnej i niezależnej, żeby nie czuł presji jak bardzo
mi zalezy na naszej miłości. Ale czasem pękam, pytam czy jest szczęśliwy i czy
na pewno chce ze mną być. On zapewnia że tak, a ja tak bardzo chcę wierzyć.
Teraz wszystko się utrudniło, bo będziemy mieli dziecko. Boje się że on czuje
że już nie może się wycofać, a ja chcę żebyśmy byli razem bo jesteśmy
szczęśliwi a nie bo tak trzeba, bo jesteśmy dorośli i odpowiedzialni. A czuję
że kocham za dwoje. Z seksem też różnie, już go nie pociągam, jest raczej
bierny. Słabo to wygląda..

[matko74]

rustia, doskonale Cię rozumiem i czasem próbuję wejść w skórę mojej byłej Pani,
z którą przechodziłem niemalże kalkę tego, co napisałaś. Wierz mi, że obie
strony szalenie przeżywają podobną historię, aczkolwiek każde z osobna i na
swój sposób. I nie zawsze rozmowa przynosi efekt, bo niekiedy jest na nią zbyt
późno, podobnie jak na podsycanie wzajemnej adoracji i atrakcyjności.