saura1
14.05.06, 22:37
mój problem jest wielowarstwowy, niestety. warstwa pierwsza: od 2,5 roku
jestem w związku ze świetnym facetem, niestety od ponad pół roku kompletnie
nie mam ochoty z nim sypiać. do tego stopnia, że czuję wręcz fizyczny wstręt.
dodam tylko, że nie jest on żadnym trollem, jest wyjątkowo atrakcyjnym
mężczyzną. on cierpi z tego powodu, wielokrotnie o tym rozmawialiśmy, mimo to
nie potrafię się przełamać. tzn. sypiamy ze sobą, ale z częstotliwością
uwłaczającą zdrowemu, młodemu mężczyźnie. jak łatwo się domyślić, nie wpływa
to zbyt dobrze na ogólną aurę naszego wspólnego życia. on stał się złośliwy,
szorstki i bezwzględny w słowach a to mnie jeszcze bardziej zniechęca.
przecież nie robię tego z premedytacją!!! chciałabym pragnąć go jak kiedyś,
ale coś się we mnie poprzestawiało i nie potrafię. naszkicuję jeszcze tło
konfliktu: mieszkamy z jego rodzicami, co nie sprzyja raczej bliskości między
nami, ani tej fizycznej, ani (tym bardziej, według mnie) psychicznej.
zwłaszcza to drugie mnie boli. nie mam go już tylko dla siebie, jak na
początku związku. zastanawiam się także, czy problem może być spowodowany
faktem, że w okresie dorastania byłam wykorzystywana seksualnie? nie chcę go
stracić, bardzo go kocham i chcę, by był szczęśliwy. boję się, że odejdzie,
bo co niby miałoby go przy mnie trzymać??? no i wspomniana kolejna warstwa
problemu - moja totalna niezdolność do działania, brak inicjatywy tak na
codzień, w życiu. o boże, ile było afer o szukanie pracy, dopiero po
kolejnych awanturach o bezczynność wlokłam się bez przekonania do rozmaitych
placówek ze swoim cv i pustką w głowie. teraz mam już pracę, ale zaczynam po
wakacjach, więc pasowałby się zająć czymś do tego czasu. tylko czym???!!! nie
umiem się w tym wszystkim odnaleźć, mimo że jako plastyk mogę pracować w
domu, ale nie potrafię nic z siebie wykrzesać. ludzie! ratunku!!! już nie mam
siły dłużej tak żyć! czy już tylko kamień do szyi mi pozostał?