Przestaję wiosłować

[summarum]

Mamy w tym roku się pobrać. Data niby ustalona, zero działań i rozmów na temat.
Długo by opowiadać, w każdym razie problem bliski jak na "wystawionym rachunku".

Nie ustalę już gdzie i kiedy pojedziemy na wakacje, jak urządzić mieszkanie,
co robimy w weekend. Nie pojadę już więcej do marketu budowlanego. Sama. O
wszystko będę pytać, nie będę sama podejmować decyzji. W najdrobniejszych
sprawach będę szukała współodpowiedzialnego za podjętą decyzję.
Jestem zmęczona, ręce mnie bolą, na naszej łajbie jest jeszcze roczne dziecko.
Jest mnóstwo spraw, za które sama się biorę i często obrywam, bo robię nie
tak. Ostatnio nic nie robiłam dobrze. Pretensja o sianie paniki i chęć
wezwania lekarza do chorego dziecka przelała kielich.

Jestem zmęczona.

[petra68]

Zazdroszczę Ci, jeszcze wszystko przed Tobą. Po tym, jak powiesz: "I że Cię nie
opuszczę aż do śmierci" nie będzie odwrotu. Patrzę z perspektywy 20 lat bycia
razem, 10 lat małżeństwa po ślubie cywilnym. I myślę, że nie popełniłabym tego
błędu ponownie. Mamy dziecko i ono jest teraz najważniejsze, ja staram się
cieszyć tym, co osiągnęłam. I staram się grać uczciwie. Ale jeśli masz
wątpliwości i planujesz ślub kościelny, wybierzcie się do jakiegoś mądrego
księdza. Albo psychologa.Żeby ktoś uświadomił Wam, ktoś z doświadczeniem
życiowym, po przepracowanych przejściach, żeby uświadomił Wam, czym naprawdę
jest małżeństwo. I mając tę świadomość będziesz mogła zrobić bilans, będziesz
mogła odpowiedzieć na pytanie, które postawisz przede wszystkim sobie :"Czy
tego chcę?" Wyobraź sobie Was za dwadzieścia lat. Gdzie jesteście, jacy
jesteście, jak jest Wasze dziecko. Ja odpowiedziałam sobie na to pytanie dziś
rano i .... smutno mi trochę, ale na pewno będzie lepiej!

[red55]

a mnie nie jest smutno 29 lat po ślubie a razem 34 ,były gorsze chwile ale było
ich mało a teraz są same dobre i oby tak dalej