najlepsze lata mojego zycia

[wolnadusza]

Witam
Mam potwornego dola i nie mam do kad uciec i przed nim sie schowac. Mysle ze
zyje czyims zyciem bo tak sie ulozylo. Moge Tylko trwac. Nie jest tak zle,
nie wydaje sie nic wydac, i zazwyczej udaje mi sie to ukryc, ale czasami
pekam szczegolnie wtedy jak widze osoby ktore sa szczesliwe, ktore oddychaja
pelna piersia i smieja sie w pelni i sa soba to im strasznie zazdroszcze
wtedy jest mi strasznie przykro i uciekam by nie bylo tego widac.
Jestem z kims kogo lubie, ale nie jest dla mnie pociagajacy i mam wrazenie ze
porozumiewamy sie na dwoch roznych swiatach. Wchodzimy sobie w droge, i co
wydaje sie z mojej strony lagodne dla niego jest ostre i konca nie ma. Mamy
wspanaila coreczke i dlaego jestesmy razem. Jest radosna i bardzo nas kocha.

Zastanawiam sie jak dlugo wytrzymam. Chcialabym sie smiac i byc soba, kochac
i kochac. Tak tego pragne strasznie. Jak powietrza. Tak bardzo. Robie sie bez
milosci sucha i ostra. Nie mam nic do poweidzenia co sie u mnie dzieje, nie
interesuje mnie moje zycie. Chyba mam problem co?
Czy znienic swoje zycie, szukac w nim sensu, drugiej osoby ktora zechciala by
dzielic ze mna zycie, potrafie tylke dac. Boje sie zmarnowac najlepsze lata
mojego zycia.

[aandzia43]

Wolnaduszo, współczuję ci bardzo twojego paskudnego stanu ducha. Bliskie mi jest
to, co piszesz, bo sama czułam się kiedyś jak jałowa pustynia. Żyjąca nie swoim
życiem, oddychająca na pół gwizdka. Wierz mi kochanie, to minie. Ale nie samo.
Wlazłaś w to sama i sama się wygrzebiesz. Jeszcze będziesz się śmiać z głębi
trzewi, oddychać pełną piersią i trzymać w garści swoje życie. Zobaczysz.
"Czy zmienić swoje życie?" - tak
"Czy szukać w nim sensu?" - tak
"Drugiej osoby, która zechciałaby dzielić ze mną życie?" - potem
"Potrafię tyle dać" - a sobie, czy potrafisz dać tyle sobie?
Ile masz lat, od kiedy jesteś w związku i czy masz satysfakcjonujące życie
zawodowe, albo pasję? Pozdrawiam :-)))

[caisis]

Wolnaduszo, to jak zyjesz w dużym stopniu zalezy od Ciebie.Ale powiem Ci tylko
jedno.Warto walczyć.Warto marzyć.Jak walczysz, to zawsze myśl,że zwycięzysz i
zwyciężysz.Jak marzysz, to marz,.marzenia się spęłniają.Ale pamietaj, że
najwazniejsza jest miłość i tylko o nią warto walczyć.Nawet za cenę cierpień.Bo
potem miłość wszystko wynagradza.Więc walcz o miłość i swoje szczęście.Twoje
szczęście, to szczęście dziecka.Żyj w zgodzie sama ze sobą.Powodzenia.

[woman-in-love]

warto popytać mądrych ludzi, poszukać warsztatów psychologicznych, spróbować
terapii, poczytać... szczęście, radość zycia nie zależą wyłącznie od udanego
związku, czy innych okoliczności. Oczywiście, lepiej być bogatą i zdrową niż
chorą i biedną. Ale spójrz na wspaniale ubrane kobiety w wytwornych samochodach
u boku fascynujacych mężczyzn. W wielu przypadkach usmiechaja sie z dużym
wysiłkiem. Pokazówka. Jak odszukać utraconą radość? Oto jest pytanie i zadanie.
Nikt Ci nie odpowie jak cieszyc sie życiem.

[kici10]

Radość życia się odzyskuje, kiedy się odnajdzie zagubioną samą siebie.

[aandzia43]

Kici10, yes, yes yessss....!

[mreck]

deprecha. skad ja to znam.

[kici10]

Witaj Mrecku. Brakowało tu Ciebie

[bugbuddy]

Tylko czy warto walczyć o naprawę tego co jest, czy warto walczyć o wyzwolenie? Na naprawę stanu obecnego nie mam sił natomiast na walkę o nowe nie ma odwagi.

[woman-in-love]

a może "spojrzeć inaczej"? Z większą akceptacją? Docenić to, co się ma?

[kici10]

Żeby to docenić, to musi tego zabraknąć.

[roksana.e]

dobrą metodą na taką depreje jest stanąć rano przed lustrem
i postanowić sobie za wszelką cenę ,mimo wszystko będe dziś szczęśliwa
rób wszystko żeby tego dnia być miłą dla niego i pokochaj siebie
Czasami tak zapędzamy się wmyślach w swim smutku że wszystko wydaje nam się szare i oropne łącznie z naszym życiowym partnerem
mi to pomaga bo wiem że czasami nie jest łatwo
zwłaszcza gdy nie ma się z kim pogadać przy kawie tak od serca
a taka rozmowa ,wywalenie wszystkiego z siebie fajnie oczyszcza
i daje energi

Pozdrawiam

[wolnadusza]

Dziekuje serdecznie za odpowiedzi. Bardzo duzo to dla mnie znaczy, Tak sie
ciesze ze jest ktos po drugiej stronie "lustra".
Ja mam 29 lat. Kazdy dzien jest nowy i staram sie na nowo. Ale wiecie milosc
nie widac w duzych rzeczach ale w tysiacu malych rzeczy, ktore jesli nie
wyplywaja ze srodka to nie sa wazne a tak naprawde sa klejem ktory laczy
wszystko. Brakuje nam tego. Mojemu mezowi takze. On to wie, tego sie nie da
ukryc, rozmawiamy o tym i dajemy sobie razem nadzieje bo nie chcemy sie
rozstac.
Bylam kiedys zakochana,do tej pory czuje sie ten smak. Pelnego oddania,
zaufania i otwarcia na wszystko na radosc i bol. Pamietam picie kawy na
schodkach domu bylo czyms wspanialym. I az zal bylo isc spac bez seksu, radosci
we dwoje. Jestem wdzieczna ze to przezylam choc nic niestety nie wyszlo, ale
warto bylo poczuc ten smak.

[ann65]

wolnadusza napisała:

> Dziekuje serdecznie za odpowiedzi. Bardzo duzo to dla mnie znaczy, Tak sie
> ciesze ze jest ktos po drugiej stronie "lustra".
> Ja mam 29 lat. Kazdy dzien jest nowy i staram sie na nowo. Ale wiecie milosc
> nie widac w duzych rzeczach ale w tysiacu malych rzeczy, ktore jesli nie
> wyplywaja ze srodka to nie sa wazne a tak naprawde sa klejem ktory laczy
> wszystko. Brakuje nam tego. Mojemu mezowi takze. On to wie, tego sie nie da
> ukryc, rozmawiamy o tym i dajemy sobie razem nadzieje bo nie chcemy sie
> rozstac.
> Bylam kiedys zakochana,do tej pory czuje sie ten smak. Pelnego oddania,
> zaufania i otwarcia na wszystko na radosc i bol. Pamietam picie kawy na
> schodkach domu bylo czyms wspanialym. I az zal bylo isc spac bez seksu,
radosci
>
> we dwoje. Jestem wdzieczna ze to przezylam choc nic niestety nie wyszlo, ale
> warto bylo poczuc ten smak.
Mam ten sam problem z wielkiej miłości nie pozostało nic,wszystko skonczyło się
w dniu ślubu,nie było już nocy poślubnej,miłych słowek,gestów itp.Jestem w
potwornej depresji - pomagam sobie farmakologicznie,ale to też nie skutkuje.Mój
mąż zmienił się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdzki,stał się
wulgarny ,opryskliwy,wiecznie niezadowolony i obrażony.Mój dzień zaczyna się od
wyzwisk i obrażania i kończy się tak samo.Ostatnio tak uderzył mnie w twarz,że
wybił mi ząb,a ja tylko poprosiłam,żeby zciszył muzykę bo jest bardzo póżno i
obudzi córkę,była 2 w nocy.Mam 31 lat i nie mam siły do życia,nie mam
przyjaciół bo nikt nie chce patrzec na to jak mąż mnie traktuje,nie umiem
odejść bo i nie mam gdzie,od 10 lat zajmuję się domem,nie pracuję.Wstydze się
wrócić do rodziców,nie mam żadnyych oszczędności bo pieniądze trzyma
mąż,podstępnie zmusiłmnie do podpisania rozdzielności majątkowej,więc nie mam
nic własnego.Nie wiem co mogę zrobić,muszę odejść ale nie mam gdzie i nie mam
siły ,żeby walczyć o własne szczęscie.

[kici10]

Na początek koniecznie znajdź pracę.

[wredzioszek]

Posluchaj, potrzebujesz pomocy osob trzecich. Bardzo Cie prosze poszukaj pomocy
z zewnatrz. Twoja depresja nie przejdzie samoczynnie-bo facet Cie bije i
traktuje zle. Musisz zareagowac-tzn.poszukac kogos kto pomoze Ci w tej chwili
sie od niego przynajmniej odseparowac. Jestes mloda, wiec jeszcze wszystko
mozesz zaczac.Pamietaj, ze nawet jesli masz slub koscielny to takie zachowanie
meza moze byc podstawa do stwierdzenia niewaznosci sakramentu malzenstwa. Nie
pozwol sie niszczyc!!! Szukaj pomocy! Jak dotrzesz do psychologa lub
odpowiedniego miejsca pomocy to pomoga Ci z tego wyjsc. Sama sobie nie poradzisz
bo jestes w depresji. Nie wstydz sie wracac do rodzicow, choc na jakis czas.
Przeciez to nie Twoja wina ze facet zachowuje sie patologicznie. Ty musisz sobie
znalezc schronienie i odseparowac od tego czlowieka. Dopiero wtedy zaczniesz
myslec normalnie i to dopiero po jakims czasie. zobacz sobie na przyklad strone
w internecie o nazwie "niebieska linia". Oto fragment ich strony: "Ogólnopolskie
Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia" IPZ PTP prowadziło do
końca 2006 roku poradnię telefoniczną, której głównym elementem był Ogólnopolski
Telefon dla Ofiar Przemocy w Rodzinie - Niebieska Linia: 0 - 801 - 1200 - 02.

Wszelkie pytania dotyczące funkcjonowania telefonu po tej dacie prosimy kierować
do Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (0-22-5320-325)
(01-458 Warszawa, ul. Szańcowa 25).
Ogólnopolski Telefon dla Ofiar Przemocy w Rodzinie - Niebieska Linia działa od 3
lipca 1995 roku.
Oferta telefonu Niebieska Linia skierowana jest do:

* osób doznających przemocy w rodzinie,
* osób stosujących przemoc wobec bliskich,
* świadków przemocy domowej. "

CO DO SPRAW PRAWNYCH TO NA PEWNO PRAWNICY BEDA POTRAFILI CI POMOC. Z TEJ
SYTUACJI JEST WYJSCIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! KONIECZNIE SKONTAKTUJ SIE ALBO Z
NIEBIESKA LINIA ALBO Z PSYCHOLOGIEM. sama nie podolasz, ale majac wsparcie
odzyskasz jeszcze sama siebie. pozdrawiam i prosze nie siedz z tym problemem
sama. szukaj osrodkow pomocy!!!profesjonalnych.

[metalin]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=29963&t=1136621302811

[lilyrush]

Widzisz- to, co zrobisz albo co mżesz zrobic zależy od ciebie. Ja mam takiego
zwiazkowego doła od barzo dawna. Próbowałam to ratowac, urodizłam dziecko i
teraz po 3 latah mam dosć. W sumie wolaąbym sie poddac,ale mój ogranizm mi na
to nie pozwala. Od at lecze depresje,a le osttnio ki przestaja działać. mogę je
zmianiac ale repertuar mi ise konczy.
Ja podjełam decyzje, mój maz nie chce o niej słyszec. Pewnei jesi jak nie
wykonam konkretnego ruchu to on nie zrobi nic.
Pamietaj- jakakolwiek decyzje podejmiesz- pomysl w tym o sobie!!!!!! Ja jak
dotad myślaam tlyko o innych.

[roksana.e]

nie łatwo jest myśleć o sobie gdy w związku są dzieci
Dzieci to klej który mocno trzyma na nogach niejeden związek
mimo że sam związek jest niezbyt zdrowy
pewnie tam gdzie nie ma dzieci rozstania są łatwiejsze
daj wam szanse, jeżeli to depresja toczy wasz związek
to może będzie Ci łatwiej pokonać ją z mężem
Pozdrawiam

[kamilkka30]

> Jestem z kims kogo lubie, ale nie jest dla mnie pociagajacy i mam wrazenie ze
> porozumiewamy sie na dwoch roznych swiatach.
> Czy znienic swoje zycie, szukac w nim sensu, drugiej osoby ktora zechciala by
> dzielic ze mna zycie, potrafie tylke dac. Boje sie zmarnowac najlepsze lata
> mojego zycia.


Miałam takie same uczucia, myśli, smutek.
W końcu wymyśliłam swój sposób na szczęście :)Skoro jestem gotowa oddać życie
za własne dziecko i chcę by było szczęśliwe, to dlaczego nie mogę zrobić
wszystkiego by moje dziecko żyło w szczęśliwym związku ?
Zaakceptowałam wygląd partnera, jego wady. Wad których nie dało się
zaakceptować wytępiłam (mlaskanie). Przestałam się kłócić, krytykować. Po
prostu zaczęłam go szanować. Wszystkie poradniki mówiące o tym że jak nie mam
ochoty na seks, to nie i basta, wyrzuciłam do śmieci. Jeśli nie miałam ochoty,
to i tak starałam się poświęcić mu swój czas i uwagę. W zamian, on sprawiał mi
przyjemności. Zamiast złości - uśmiech. Metodą drobnych kroczków, udało nam się
stworzyć cudowny związek. Dziś mój mąż jest dla mnie najprzystojniejszy,
najmądrzejszy, zazdroszczą mi go koleżanki. Mamy dwójkę ślicznych dzieci,
planujemy trzecie. Po prostu pewnego dnia postanowiłam być szczęśliwa i jestem
szczęśliwa. Przestałam czekać aż los da mi szczęście (księcia na białym koniu).
Los dał mi "narzędzia" do wybudowania szczęścia. Ja z nich skorzystałam.
P.S. Polecam książkę "Potęga podświadomości".

[leonardo_defeat]

związki często w kłopotach z powodu faceta. Męskie EGO często jest wiecznie
sfrustrowane z powodu niezaspokojenia męskich ambicji. Najłatwiej rozładować
frustracje w domu, a jak frustracja nie rozładowana, to też klapa.
No ale życie każdego to niezapisana księga i rady nikt nie da.
Na małe pobudzenie youtube.com/watch?v=IVxYphjLk9c

[zlotadusza]

Kamilko30, jak ty to robisz, że udało ci się zaakceptowac meża z wszystkimi
wadami a nawet pokochać? Ja mam bardzo podobny problem jak wolna dusza. Aż
ciekawe, że mamy tak podobne nicki. Chyba róznie dobrze mogłabym miec taki
nick, bo równiez marzę o wolności, szczęściu, cieszeniu się życiem, kochaniu na
maxa. Również mam 29 lat. Mam dwoje małych dzieci, młodsze jeszcze karmię
piersią. Mam męża, który trwa przy mnie, nie zdradza pomimo, że od kiedy
zaszłam w ciążę nasze zycie seksualne umarło bezpowrotnie. Wcześniej i tak
często się nie kochaliśmy, po prostu seks mi za bardzo nie odpowiadał, choć
próbowałam go kiedyś nauczyć, co lubię. Z marnym skutkiem niestety, ponieważ
zachowanie męża na codzień było takie, że nawet ochotę trudno mi było wykrzesać
w sobie na to, by mu sprawić przyjemność. W jego zachowaniu drażniło mnie
niemal wszystko, począwszy od zasikanej klapy w ubikacji i bałaganienia w domu
poprzez wieczne spóźnialstwo, brak umiejętności zajecia czymś mądrym dziecka
kończąc złośliwości i psuciu a czesem uniemożliwianiu czegoś tak upragnionego i
wyczekiwanego przeze mnie jak wakacje nad morzem. Nie jestem w stanie go
kochać. Nie jestem w stanie cieszyć się swoją rodziną. Nie chce mi się nawet
spotykac z innymi małżeństwami z dziećmi, które tworzą normalne szcześliwe
rodziny. Czuję się jak osoba samotna, Jedynie dzieci dają mi jakieś poczucie,
ze ktos mnie kocha, potrzebuje i dla kogo chce żyć. Niestety nie potrafię sie w
pełni cieszyć swoim macieryństwem, nie potrafię poświęcić dzieciom tyle uwagi
ile bym mogła, niemoc jakaś mną zawładnęła i często jedyne o czym marzę, to być
wolna. Chciałabym jakiegoś faceta kochać na maxa, chcieć z nim seksu, ale w
sytuacji takiej jak moja, wiadomo, zawsze dzieci będą najważniejsze i nei wiem
czy potrafiłabym zmenić coś w swom życiu. Męża jadnak już nie zaakceptuję jako
partnera. jest po prostu ojcem moich dzieci, ale nie jest mój. Już wielokrotnie
rozmawiałam z nim o rozwodzie, staraliśmy się znaleźć rozwiązenie, które by nas
satysfakcjonowało, ae za każdym razem stawało na tym, że łatwiej jest
wychowywać dzieci kiedy się mieszka razem. Może i łatwiej... ale ...

[lilyrush]

Pewnei ze wygodniej- tylko za jaka cene
Ja wiem,z edzieci wiele zmieniaja i trzeba sie zastanowic na ich dobrem
Tylko trzeba tez pamietac,ze my-dorosi nie żyejmy w próżni. Ja wbrew
przekonanim kazdego, kto patrzy z zewnatrz wybraalm rozstanie. Bo uznałam, ze
lepij, żeby dziecko miało dwoje szcześliwych rodziców osobno niż samego
tatusia, bo mamusia poszła sie powiesiec/ utopic/ zastrzelic (czy cokolwiek kto
woli)
Od jakiegos czasu jestem sama- byłam na początku przerażona, przede wysztkim
tym, jak sobie sama fizycznie poradze- ae sobie radze i jest mi tak dobrze, ze
az sie tego boje

do zlotadusza

[kamilkka30]

Gdybym go nie zaakceptowała, to bym jednak odeszła.
> jak ty to robisz, że udało ci się zaakceptować męża z wszystkimi
> wadami a nawet pokochać?
Chciałam być szczęśliwa. Też chciałam odejść od męża, ale mój mąż bardzo kochał
nasze dziecko. Żaden inny mężczyzna, tak by go nie kochał. To była myśl, która
napędzała mnie do walki o nasz związek. Niedawno dostałam od niego duży bukiet
czerwonych róż. Było mi tak przyjemnie, że chciałam również sprawić mu
przyjemność. Taki mały bardzo przyjemny handel wymienny. Przez te 7 lat,
przynosił mi goździki, kwiaty polne. Tak mu powiedziałam na początku, niedawno
powiedziałam że mażę o różach... Swoje pragnienia należy po prostu precyzować.

> zachowanie męża na codzień było takie, że nawet ochotę trudno mi było
>wykrzesać w sobie na to, by mu sprawić przyjemność. W jego zachowaniu drażniło
>mnie niemal wszystko, począwszy od zasikanej klapy w ubikacji i bałaganienia w
>domu poprzez wieczne spóźnialstwo, brak umiejętności zajecia czymś mądrym
>dziecka

no cóż, zasikana klapa również się zdarza,
bałaganiarstwo, hm moje jest jeszcze większe, zostawiamy wszystko na stole i
idziemy na spacer, kiedyś się zrobi, jak mu będzie przeszkadzać to sobie
posprząta i w drugą stronę tak samo.
Zajęcie czymś mądrym dziecka - jeśli gry komputerowe dla 4 latka są czymś
mądrym, to synek będzie geniuszem, nie wtrącam się. Zajmuje się nim od 16 do
20, kąpie, usypia i śpi w tym samym pokoju, ja opiekuję się i śpię z córką w
drugim. Razem wychodzimy na spacery, wycieczki, do sklepu. Pracujemy razem,
wolny czas spędzamy razem.

> kończąc złośliwości i psuciu a czasem uniemożliwianiu czegoś tak upragnionego
i wyczekiwanego przeze mnie jak wakacje nad morzem.
Ten fragment to wypisz wymaluj ja, z przed 4 lat.

> poprzez wieczne spóźnialstwo,
Podany przez niego czas, nauczyłam się mnożyć min. x 2.

> próbowałam go kiedyś nauczyć, co lubię.
Poprosiłam męża, aby powiedział mi co lubi i jak lubi, przestałam myśleć o
sobie, skupiłam się na nim. Moje zainteresowanie jego potrzebami spowodowało,
chęć odwzajemnienia. Dzisiaj lubię się z nim kochać. Nie uprawiać seks, ale
właśnie kochać.

> nie wiem czy potrafiłabym zmenić coś w swom życiu.
a co ma się do stracenia ? szczęście ? przecież go nie ma ...

do Kamilkki30

[aandzia43]

Przeczytałam z uwagą twoje wypowiedzi i przypomniałam sobie siebie sprzed
kilkunastu lat. Miałam wtedy około 30stki, małe dziecko i męża, z którym sie
kiepsko dogadywałam. Teraz wiem, że przede wszystkim nie dogadywałam się sama
ze sobą. I to była przyczyna ślepej uliczki, w jaką sama wlazłam. Bardzo
chciałam być szczęśliwa, kto nie chce. Byłam w sytuacji, w jakiej byłam i
myślałam, że jedyne, co mogę zrobić to dostosować sie do niej i doszukiwać sie
pozytywów w tym, co mam. Mój błąd. Tak bardzo chciałam być szczęśliwa w ramach
tego, co miałam, że zaczęłam okłamywać się, wmawiać sobie potrzeby, których nie
miałam, skrzętnie zapominać o tych, które miałam. Wpadłam w jakąś spiralę
samooszukiwania się i stworzyłam sobie rzeczywistość alternatywną. Byłam w tym
świetna i bardzo przekonująca. Nie tylko siebie udało mi się nabrać, sporą
część otoczenia też. A jak parę bardziej przenikliwych jednostek usiłowało
wytrącić mnie z tej chorej równowagi, to nie przyjmowałam do wiadomości prawd
teraz dla mnie oczywistych.

Poświęcałam mężowi dużo uwagi i zaiteresowania - nie doczekałam się wzajemności
w tej kwestii. Koncentrowałam się na potrzebach męża - on nawet nie znał moich,
choćiaż wyraźnie mówiłam, czego potrzebuję (nie jestem nieśmiała) - sprytnie
zapominał po jakimś czasie. Wpadłam w błędne koło: dawałam, i to coraz więcej,
bo tylko to, co dałam ja zapełniało tę pustą przestrzeń między nami. On tylko
brał. Gdybym nie dawała, nie byłoby między nami nic. I teraz wiem, że tak
byłoby uczciwie.

Nie muszę mówić, jak się parszywie wyeksploatowałam. Kiedy już byłam na skraju
wytrzymałości nerwowej (delikatnie powiedziane) poszłam po rozum do głowy i
zacząłam pracę nad sobą. Trzęsienie ziemi, mój bunt, jego rozżalenie małego
dziecka, któremu zabrano cycka sprzed nosa, separacja i moje dobre samopoczucie
graniczące z euforią. Jak tu napisała świeżo rozwiedziona dziewczyna: tak jej
dobrze, że aż sie tego boi. Teraz jesteśmy parą, nie mieszkamy razem i
usiłujemy zbudowac coś na nowych zasadach. Niczego nie zakładam, bywa bosko,
ale walki trwają. Swoją drogą polubiłam zapach napalmu o poranku :-)

Czy on był potworem? Nie, to tylko narcyz.Tak, jak jego ojciec. Tak go
wychowano. Czy nie ma rady na takiego typa? Jest. Nie koncentrować sie na jego
potrzebach. On się koncentruje na nich wystarczająco silnie. Wystarczy zauważać
je, respektować i zaspokajać w miarę swoich zdrowych możliwości. Ale przede
wszystkim mieć dobry kontakt ze swoimi emocjami i pilnować, by zaspokojone były
te nasze fundamentalne potrzeby. Pilnować twardo i być czujnym. Brzmi jak
podręcznik tresury tygrysów? Może. Ludzie są bardzo różni i różne bodźce na
nich działają w różny sposób.

Dlaczego to piszę? Sama się w to wpakowałam, a pierwszym impulsem była potrzeba
bycia szczęsliwą w ramach tego, co jest. Małe dziecko, strach przed
nieprzyjaznym światem itd. Byłam słaba i tchórzliwa. Teraz nie jestem? Nie, bo
moje dziecko dorosło. Nie ma układu, do którego musze się dostosowywać. Oto
cała tajemnica mojej odwagi.
Nie pyszczę na dziewczyny, które powtarzają mój błąd sprzed lat, bo wiem, że
odwaga kosztuje, że nie każda ma siłę zapłacić tę cenę. Tylko chciałabym, żeby
tych powtarzających mój błąd było jak najmniej. Bo zmarnowane w
niesatysfakcjonującym związku lata to też straszna cena. Nikt nam ich nie
zwróci i do nieba za to poświętnicto-cierpiętnictwo tez nie pójdziemy (jak to
nam co poniektórzy usiłują wmówić).

Kamilkko, naprawdę, naprawdę mam nadzieję, że nie jesteś takim jak ja
przypadkiem. Po prostu zuważyłam pewne, mam nadzieję, że tylko powierzchowne
podobieństwa i podzieliłam sie swoją niewesołą historią. Życzę ci dużo
sukcesów, zadowolenia i autentycznego szczęścia w życiu.

[kamilkka30]

Nie jestem Matką Polką, jestem dość egoistyczną osobą. Jeśli mi coś nie
odpowiada to za nic tego nie zaakceptuję. Jeśli jest szansa to zmieniam, jeśli
nie, to kończę. Z moim mężem połączyły nas sprawy finansowe, seks, a przede
wszystkim on był we mnie bardzo zakochany. Spełniał wszystkie moje zachcianki,
ja traktowałam go bardzo źle. W końcu zasłona z oczu mu spadła, i już tak się
nie starał. Po drodze mieliśmy kilka różnych faz, raz było fajnie innym razem
bardzo źle. Zmian chcieliśmy oboje, ale to ja musiałam się mocno zmienić.
Musiałam przestać myśleć tylko o sobie, a zacząć o dzieciach i mężu. Nie jestem
naiwna, nie wieżę że tak jak jest teraz będzie przez wszystkie lata. Żyję
chwilą, delektuję się tym co mam teraz. Jutro będzie, jutro. To czego
doświadczę dziś, zostanie już w mojej pamięci.
> naprawdę, naprawdę mam nadzieję, że nie jesteś takim jak ja
> przypadkiem.
Czytając Twój post enty raz, uświadamiam sobie, że w swoim zachowaniu jesteśmy
bardzo podobne. To nasi mężowie są inni (mam taką cichą nadzieję).