musze się wygadać

[ktotoska]

Witajcie!Pisze po raz pierwszy na Waszym forum, w ogóle na jakimkolwiek
forum.Czasami zaglądalam tutaj i doszlam do przekonania, ze jest tu wiele
madrych dojrzalych osób, które naprawde chcą pomóc. Problem mam pewnie banalny
(chociaż nie związany bezpośrednio z seksem)- brak komunikacji w związku.
Wlasnie jestem po kolejnej awanturze i decyzji o rozstaniu, rozwodzie lub
separacji.i boję się, ze kolejny raz nie dam rady tego przedsiewziąć, ze tak
naprawdę tego nie chcę.Chce i nie chcę - pewnie tez to znacie. jestesmy ze
sobą już kilka ladnych lat.nie jestem do konca przekonana co do normalności
pewnych zachowań czy moich czy też M. Przestałam wiedzieć co jest normalne.
Tak mi jest ciezko,ryczę jak bóbr nienawidze i kocham jednocześnie. tylko ta
milosc jest pełna żalu i płaczu. jest sens tak żyć?

[przybysz9]

Spokojnie. Pomału. Rano to będzie wyglądało trochę inaczej :)Opadna
emocje.A normalność? Co to jest?Pewnie jak by to dokadnie
przeanalizowac, to dla kazdego co innego to znaczy.A jesli przyjdzie
zaczynac wszystko od poczatku, to tez sobie poradzisz.Nowe wyzwania
maja swoj urok, daja sile, o ktora sie nawet czesto nie
podejrzewamy.wiem cos o tym, o tym co odczuwasz tez.Nie martw sie.
wszystko sie ulozy, zycze Ci tego. Glowa do gory :)

[brass_monkey]

przybysz9 napisała:

> Spokojnie. Pomału. Rano to będzie wyglądało trochę inaczej

Rano to bedzie kolejny szary dzien, trzeba wstac o 5 rano, isc do
pracy i jeszcze jedna kartka z kalendrza wyląduje w koszu.

[agunia9991]

jesteś to pisz ja czekam może coś zadziałamy na tych chłopów

[agunia9991]

głowa do góry nie poddawaj się czasami przemilcz i ustąp mu a zobaczysz ze sam
przyjdzie do ciebie i przeprosi ja mam problem ze swoim ze nie ma ochoty na seks
a ja mogła bym stale kilk arazy dziennie i w nocy też pare razy jak jasteś tam
to odpisz

[lilyrush]

nikt z nas Ci nie odpowie czy jest sens tak żyć. Obiektywnie po kiku
Twoich słowach to nie, ale Ty przeciez nic nie napisałas. O co sie
kłócicie? Na czym polega brak komunikacji- nie rozmawiacie czy nie
umiecie sie dogadać?
Dlaczego masz rozstanie, separacje czy rozwód robić po raz kolejny?
To ise chyba robi raz a porzadnie? Chodiz oto,z ejuz nieraz
decydowaliście wczasie kłótni, ze sie rozstajecie a potem nic z eo
nie wynikało?
Niestety nikt w nas nie czyta w Twoich myślach i jeśli nie napiszesz
wiecej to chyba Ci nie pomozemy

[ktotoska]

kurcze przepraszam napisałam kolejny watek przez pomyłkę, zamiast kontynuować ten.

[ktotoska]

Wklejam zatem to, co napisałam:
strasznie was przepraszam ale zasnelam ze zmeczenia. Dziekuję za odpowiedzi.
Nie sądziłam że ktoś może mi odpisać :-).w nocy sie pogodzilismy po czym znowu
sie poklóciliśmy.Nie umiemy ze sobą rozmawiać, probujemy i nic z tego nie
wychodzi. M. jest (ostatnio szczególnie )nerwowoy, zapracowany, nie chce tego
zmienić. Czuję się poniżona, gdy nie tylko przy mnie ale i przy kolegach,
znajomych, rodzinie nie kontroluje swoich słów.Czuję żal za niektóre jego
słowa.Jak się wyzbyć tego żalu. Zresztą M. ma podobnie. Jakieś żale, które
długo w nim tkwią.
Najwiekszym problemem i podłożem jest dysfunkcyjna rodzina M., a szczególnie
jego ojciec. Rzuciło to się cieniem na nas. M.w chwilach kryzysowych (różnicy
zdań etc.) utożsamia mnie z ojcem, może siostrą, matką. Bywało, że mówił do
mnie "Bo wy ....". Zdaje sobie z tego sprawę, niby chce siebie zmieniać. Na
terapię chodził ale krótko, nie potrafił sie otworzyć, wyszło na to, że niby
ma problem z nerwami, pracą, a o naszych problemach nie powiedział NIC. Może
czytaliście ostatnie "Zwierciadło" - artykuł "Między nami" - jest tam fragment
właśnie o przyczynach takiego zachowania. A ja już nie mam siły.
Kocham go strasznie, on mnie też (chyba, tak myślę). Chociaż czasami myślę, że
gdyby kochał, to by tak nie było, by sie postarał. W każdym razie
wychodziliśmy za mąż z wielkiej miłości, a nasz związek poprzedzała przyjaźń.
I jeszcze do tego staramy się o dziecko.To znaczy zaczęliśmy kochać się bez
zabezpieczenia bez liczenia dni płodnych. I nic z tego. Być może przyczyną są
nasze problemy. A ja tylko ryczę. I mam iść zaraz do pracy, a wyglądam jak
straszydło.On też ledwo żyje. Rano wyszedł do pracy. Wyglądał jak siedem
nieszczęść. I znam go. Ma takie stany depresyjne (? mówiąc niefachowo) po
każdej kłótni. A i nieporozumienia wypływają wtedy, gdy on ma "gorsze dni"
czyli właśnie jakieś stany "dołowania się". Nie wiem jak to określić
precyzyjnie. Poza tym, tymi dniami jest super facetem. Upartym, ale
przyjacielskim, ciepłym, pomagającym, błyskotliwym, z poczuciem humoru, oddanym.
To znaczy wydawało mi sie tak do niedawna, do kiedy nie odkryłam, że oglądał w
necie laski wystosowujące propozycję jakiś figli.Oczywiście standardowo
myślałam, że on nie ogląda takich rzeczy, że tylko ja dla niego etc.Pewnie
mniejszy problem byłby gdyby to były jakieś pornole, a to ubrane w bieliznę
śliczne dziewczyny. Moja samoocena spadła, okłamywał mnie długo, bo kiedyś coś
tam znalazłam przypadkowo w kompie, to przekonywał mnie, ze to z jakimś filmem
się ściągnęło.
zanudziłam Was pewnie.

[cyklista6]

Ja bardzo przepraszam, ale to że on ogląda jakieś rozebrane panienki w
Internecie to naprawdę nie jest żaden powód do dołowania się. Tzn. jeżeli
kobieta chce znaleźć powód do umartwiania się to znajdzie (sąsiadka jest młodsza
i szczuplejsza - on tak patrzył na nią w windzie, na pewno to przez tę moją
zmarszczkę na czole, muszę zaraz kupić ten krem na zmarszczki z tej reklamy w
telewizji). To, że Wasi panowie co jakiś czas sobie zerkną na jakieś panienki
nie oznacza, że Was nie kochają, nie oznacza że jesteście stare, nie jest
sygnałem że Wasz seks jemu nie odpowiada, nie jest to dowód na to, że mężczyzna
okłamuje, oraz nie jest kolejnym argumentem, że wszyscy mężczyźni to świnie. Ten
typ tak ma - i już.
I ja świetnie rozumiem różnicę - co innego, jak panowie zerkną na stronkę z
wygimnastykowanymi młodymi paniami a co innego, jak któremuś z panów zaczyna to
być potrzebne i staje się namiastką.

Droga ktotośko, Wasze problemy nie mają związku z oglądaniem przez niego
pornostronek.

Pozdrawiam serdecznie,

[ktotoska]

wiem, rozumiem. To tak na marginesie. Plus okłamywanie sprawiło ze rzeczywiście
bylo mi przykro.gdyby jednak wszystko poza tym było ok., zapewnie nie byłoby
tematu.A obiektywnie rzecz ujmując - chociaż nie należę może do brzydkich kobiet
- to niejedna z tamtych była atrakcyjniejsza wizualnie (intelektualnie - trudno
powiedzieć :-)). No i miała jędrniejsze ciało - mój kompleks największy.

[bond.jamesbond1]

Ech... kobiety...
Wierzę, że oboje macie problem. Bo jak jesteście razem - to nic się
nie układa, a jak nieco dalej - to też kiepsko. Wszystko zgodnie z
zasadą:
- Dobrze Ci ze mną?
- Nie. Ale bez Ciebie mi źle.

Niestety nie istnieje gotowe panaceum na brak porozumienia w
związku. Ale to niebezpieczny objaw i nie wolno go zlekceważyć. Na
razie widać, że zależy Wam obojgu na sobie - a to jest przecież
najważniejsze. Może zacznijcie robić COŚ razem. Wszystko jedno -
oglądajcie tv, róbcie na drutach, uprawiajcie jogging... Wiele
związków rozpada się poprzez powolne, jednostajne oddalanie się...
(mądry jestem oczywiście po szkodzie - z moim małżeństwem dokładnie
tak było).

[marthab1]

Witam Cie!!!!
czytalam Twoje posty...
Jedno Ci powiem...ja jestem w podobnej sytuacji tyle ze o wiele
trudniejszej bo...jest upragnione dziecko ...0pisze upragnione bo
tak rzeczywiscie bylo...pierw wspaniala milosc, wspanialy slub po 2
latach dziecko..o co????Totalny rozpad malzenstwa....przypominam
sobie ze byly miedzy nami jakies nieporozumienia ale jak to kobieta
tlumaczylam sobie je , tlumaczylam sama przez soba zachowanie
meza...i to byl błąd!!!!!!!!!!!!!!!!!
Jak pojawilo sie dziecko na mnie spadlo totalnie wszytsko....a maz
przestal mnie szanowac...hmmm dlaczego??? teraz wiem dlaczego...bo
wszystko dostal jak na tacy!!!!!!!!!!!!!!!!!! Totalnie na tacy!!!!
Jemu poswiecilam wszytsko, wszystko podporzadkowalam i teaz zarowno
on jak i jego rodzina maja mnie za nic!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Prosze zasnanow sie czy dziecko w Waszym przypadku to dobry
pomysl....a sowje kochacm ponad wszystko...ale czasami serrce mnie
boli jak widze ,ze jest mimo naszych staran swiadkiem naszych kótni(
staramy sie przy synku nie klocic...ale emocje biora czasami gore!!)
pozdrawiam Cie serdecznie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Aha ja powaznie mysle o separacji!!!!!!!!!!
Marta

[xleilax]

cyklista6 napisał:

> Ja bardzo przepraszam, ale to że on ogląda jakieś rozebrane
panienki w
> Internecie to naprawdę nie jest żaden powód do dołowania się.

Ja się z tym nie zgadzam,bo byłam w takiej samej sytuacji.Również
czułam upokorzenie,moja kobiecość spadła do minimum.Rozumiem,ze
faceci oglądają się na ulicy za fajną,młoda ,jędrną
dziewczyną...oglądają sobie je w internecie,ok,ale nie mów mi,ze
utrzymywanie jakiegokolwiek kontaktu czy to sms,czy maile nie jest
upokarzajace?to,po co mu partnerka?Ja tez się zdołowałam,też
przebaczyłam,ale żal był i jest we mnie wielki?Tylko upokorzona
kobieta jest wstanie to zrozumieć,chyba,że meżczyzna był w takiej
samej sytuacji.
Tzn. jeżeli
> kobieta chce znaleźć powód do umartwiania się to znajdzie
(sąsiadka jest młodsz
> a
> i szczuplejsza - on tak patrzył na nią w windzie, na pewno to
przez tę moją
> zmarszczkę na czole, muszę zaraz kupić ten krem na zmarszczki z
tej reklamy w
> telewizji). To, że Wasi panowie co jakiś czas sobie zerkną na
jakieś panienki
> nie oznacza, że Was nie kochają, nie oznacza że jesteście stare,
nie jest
> sygnałem że Wasz seks jemu nie odpowiada, nie jest to dowód na to,
że mężczyzna
> okłamuje, oraz nie jest kolejnym argumentem, że wszyscy mężczyźni
to świnie.

Jeśli to,co robicie,bo rozumiem,ze jesteś facetem jest takie
dobre,ok,wspaniałe,to dlaczego jawnie tego nie robicie jak np
palenie papierosów itp?Nie każdy facet to świnia i nie każdy facet
tak robi.A kobieta ma prawo czuc sie źle z tym,czuć się oszukaną i
niedocenioną.

Te
> n
> typ tak ma - i już.
Dlaczego facetowi można tak łatwo to usprawiedliwić?A typ kobiety
jak ma?,ze widziwia i leci po krem przeciwzmarszczkowy?mało znasz
kobiety w takim razie...

[ktotoska]

Wydaje mi się, że mam w miarę zdrowe podejście do lasek w necie. Szkoda, na
marginesie, że nie ma tylu portali nagich facetów. Uważam, że jeśli facet
rzeczywiście sporadycznie zajrzy na takie strony (nie pornograficznych z
odbywajacymi się stosunkami, ale właśnie dziewcząt w bieliźnie lub bez w
seksownych pozach) to powienien to robić tak, aby nie wyszło to na jaw. Ja
rozumiem, że to nic nie oznacza, ale przykro się może zrobić i głupie myśli
przychodzą do głowy. Ja od razu mam wyrzuty sumienia z powodu mojego celulitu.
A jeśli chodzi o jakieś meile, smsy - to uważam że besprzecznie jest to zdrada,
którą oczywiście, w zalezności od przypadku mozna przedyskutować, wybaczyć, ale
nie powinno przechodzić się do porządku dziennego.

[ktotoska]

i dalego rozumiem Cię doskonale Xelia

[xleilax]

Dlatego lubie na tym forum wypowiedzi mężczyzn,bo nie trudno
zauważyć,ze zupełnie inaczej postrzegamy to,co dla nich
jest"normalne",a dla nas"krzywdzace".Więc teksty typu przesadzasz,to
naturalne itd...nie biorąc pod uwagę tego,co My Kobiety przeżywamy i
jak się w takich sytuacjach czujemy,jest nierozumieniem naszych
potrzeb i oczekiwań albo "sprzecznoscia interesów".pozdrawiam Was
Kobitki

[ktotoska]

Witam Was. jeszcze raz dzieki za odpowiedzi.
Martabach trzymaj się ciepło.Moze nie wszystko stracone.Może pora podzielić
obowiązki, postawić na swoim.A może terapia.Ja wierze w terapię u dobrego
psychologa.Jesli myślisz o rozstaniu to warto wykorzystać tą ostatnią deskę ratunku.
Co do mnie: Wczoraj sie pogodziliśmy na dobre (to znaczy pewnie do następnego
razu). M.dzwonił i dzwonił, więc już zmiękłam.Chociaż wina jak zawsze leży po
środku.
Znowu M. jest ciepłym, normalnym, bliskim mi facetem. Rozmawialiśmy tylko o
jednej z przyczyn nieporozumienia związanego ze zmianą mojej pracy.Z M. trudno
się rozmawia poważnie o nas, o tym, co jest źle.zawsze w takich sytuacjach albo
się kłócimy, albo M. przyznaje mi racje, przeprasza, bo w gruncie rzeczy moje
argumenty go przekonują, a on nie potrafi lub nie chce się wysilić na
wyartkułowanie swoich odczuć i przyczyny właśnie takich uczuć.Ech... nie
myślałam, ze związki i faceci są tacy skomplikowani.Kobitki to wiadomo....
Miał rację przedmówca - ani razem ani osobno.
Niedługo wybieramy się na urlop, będziemy mieli więcej czasu dla siebie.
A jeszcze o samoocenie.M. na początku związku szalał za mną niesamowicie,
czasami myślałam że aż za bardzo. Gdy razem juz mieszkaliśmy, nawet gdy się
kłóciliśmy, to zawsze widoczna była jego fascynacja moją osobą. Nie miałam
wątpliwości co do mojej atrakcyjności dla niego. A po około czterech i pół roku
mieszkania ze sobą M. osiadł na laurach.To znaczy juz tak często nie mówi mi,
jaka jestem piękna, jak świetnie wygladam.Zresztą to nie chodzi o słowa, a o
spojrzenie.Nie jest już takie zafascynowane. Podczas seksu też - często szepcze
o miłości, uczuciach, ale nie o tym, jakie mam swietne piersi, tyłeczek etc. Ja
może też nie jestem wylewna, nie opowiadam komplementów.Tylko przypominam, ze
lepiej by było zrzucić brzuszek. Ech...
Wiecie co? wiele razy juz myślałam, ze naszym ratunkiem na przetrwanie (na
razie) są nasze randki.Raz na trzy, cztery czy pięć
miesiący.Wtedy umawiamy się rano, wysyłamy cały czas smsy z opisem tego co
będziemy robili,ja kupuję nową bieliznę (albo M. mi kupuje),kolacja,
świece,alkohol,taniec i kochanie się przez całą noc do rana.Opowiadamy swoje
fantazje i je realizujemy (jesli są do realizacji).W takie noce widoczna jest
fascynacja M.,gdy w dzień się zobaczymy albo już wieczorem wzrok ma pełen
pożądania, ruchy pełne czułości.Uwielbiam to.Jesteśmy po tym wykończeni przez
kilka dni, ale warto!jesteśmy też zauroczeni taką nocą i sobą wzajemnie przez
kilka dni, żyjemy nie w tym swiecie. Potem wszystko niestety wraca do normy :-).
Bywało, że w seksownej bieliźnie i ponczoszkach przychodziałm do niego do biura
i tak zaczynaliśmy naszą randkę.
No ale pomiędzy randkami jest normalne życie.Musimy położyć nacisk na
wypowiadanie swoich myśli, pretensji na spokojnie, nie kłócąc się.

[wilk67]

w zasadzie to nie wiem w czym problem (był)

[murakami2]

Chyba go nie było. Dziewczyna po prostu chciała się wygadać. No i się wygadała...:)

[ktotoska]

A bo teraz jak wszystko ok. to nie wyglada to tak, ale gdy M. ma te gorsze
cholerne dni, których konsekwencją sa kłótnie.I wykrzykiwania o rozwodzie i
rozstaniu i wiele przykrych słów (z mojej strony też) to żyć się odechciewa.
Teraz sobie myślę, że jacyś nienormalni jesteśmy.Niby się kochamy a zatruwamy
sobie tyle czasu.A jak się już pokłócimy to tak jakby był już koniec świata.Stąd
mój pierwszy post.Byłam załamana.A teraz boje się, że za jakiś czas się to
powtórzy.Taka huśtawka nastrojów i naszych relacji.Oboje mamy nerwicę przez
zaszłości z domów rodzinnych i przez nasze kłótnie. Takze problem jest.Tylko w
tej chwili uśpiony.Pewnie nie na długo.

[murakami2]

A może pójdziecie razem na terapię, bo razem ponosicie porażkę w porozumiewaniu,
nie tylko on sam? My ci tu nie pomożemy, bo to bez sensu - ani z nas psycholodzy
(chociaż, kto wie), a ty piszesz o was dość chaotycznie, z czego wynika, że masz
całe mnóstwo do powiedzenia. I chyba nie do nas, tylko właśnie do męża, ale z
pośrednictwem jakiegoś mądrego terapeuty, który wam pokaże, gdzie tkwi błąd w
komunikacji.

[ktotoska]

wlasnie się nad tym zastanawiam. To chyba jedyne wyjście.Bo nas oboje szlag w
końcu trafi.Przepraszam za chaotyczność.Dzięki za uwagę!Gdy jest źle to naprawdę
taka rozmowa z kimś obcym na forum, a nawet samo wypisanie się bardzo pomaga.
Chyba nie tylko będę zaglądać ale też czasem coś skrobnę :-).Pozdrawiam Was
ciepło i życzę powodzenia!