Akceptacja diagnozy

[ali1122]

Witajcie!
Jestem nowa na tym forum. Czytam go już od jakiegoś czasu. CHAD mam zdiagnozowaną od czerwca, kiedy to miałam pierwszą w życiu hipomanię. Nie mogę się odnaleźć w tej chorobie. Teraz mam depresję, biorę leki. Mam męża i małe dzieci. Mąż nie rozumie choroby, uważa, że specjalnie sobie wymyśliłam chorobę, żeby usprawiedliwić swoje zachowanie. Wcześniej miałam depresje, ale lżejsze. Nie pracowałam wtedy. Ja funkcjonuje jakoś jedynie z lęku przed mężem. Jak żyjecie ze świadomością choroby psychicznej? Ja nie mogę się odnaleźć.

[nick_7]

Witaj
Też jestem tu nowa.Czy da się żyć z ChAD? Na pewno,chociaż cholernie trudno,zwłaszcza jak się w fazie depresji a rodzina sądzi,że z braku realnych problemów wymyślamy je sobie.I to ciągłe:weź się w garść,opanuj się.I bardzo chcemy wziąć się w garść ale...nie można przełamać tej błędnej spirali.To jak tłuczenie głową w mur.I ta huśtawka nastrojów.
Najważniejsze to pamiętać,że ten stan prędzej czy później minie chociaż w depresji trudno w to uwierzyć.Wiem coś o tym bo sama teraz przez to przechodzę.No i leki+psychoterapia.Bez tego dawno bym popłynęła.Co do męża-to nie można żyć w lęku bo on tylko podtrzymuje
"dołek".Proponuję wysłać go na rozmowę z lekarzem aby wytłumaczył mu istotę choroby.Na moją połówkę to podziałało.

[panna.m.igotka]

Też na początku nie mogłam się odnaleźć. Byłam spanikowana i ciągle sobie wmawiałam, że jak to ja jestem chora ... nie ... to są bzdury. W końcu gdy sama nie wytrzymałam ze sobą zgodziłam się na wizytę u lekarza i tak powoli zaczęłam się oswajać z tą chorobą. Po kilku latach, przeczytanych informacjach, przegadanych godzinach u specjalisty, często przemilczanych, przeryczanych, ciężkich nocach, licznych zmianach nastrojów, koszmarnych myślach i zmiennych emocjach, które mnie wykańczały, powolutku nauczyłam się z tym żyć i wiem że nic na to nie poradzę. Pozdrawiam

[avi_co]

Potrzeba czasu, samokrytycyzmu i oglądu osób z zewnątrz. Może uda Ci się przybliżyć m, na czym polega chad i jak z nim można w miarę normalnie funkcjonować rodzina. Byłoby i Tobie, i jemu łatwiej.

[czubata]

Czasu potrzeba. Odnalezienie się w chorobie psychicznej a konkretnie w tej łatce jaką jest diagnoza... No bywa to szok. Ogólnie zauważyłam kilka etapów. Odrzucanie świadomości choroby,wraz z jej przyswojeniem -bunt,rezygnacja a na końcu akceptacja. I wtedy się zaczyna jakoś układać,bo zaczyna się szukać patentu na życie z chorobą.

[czasem_slonce_czasem_deszcz]

Witaj,
też jestem na tym forum od niedawna. Z diagnozą chad od 3 tygodni, wcześniej, przez prawie 15 lat, z deprechą.
Nie podpowiem Ci, jak funkcjonować z tym cholerstwem, gdyż o ile nową diagnozę na początku przyjęłam "stoicko", w nadziei, że skoro diagnoza konkretna, to i leczenie takież będzie, to po kilku dniach rozleciałam się na tysiąc i jeden drobiazgów. Powoooli chyba się zaczynam składać, mniej cierpię, mniej ryczę ale czekam bardzo na następne spotkanie z moją lekarką.
Co do Twojego męża - na kolejną wizytę idźcie KONIECZNIE razem. Załatw najpierw z lekarzem Twoje sprawy, a następnie niech mąż spędzi z nim trochę czasu sam na sam. Kilka lat temu moja niestety była psychoterapeutka (już nie korzystam, bo nie mam możliwości) sama podjęła inicjatywę spotkania z moim mężem - nie wypytywałam go o szczegóły, ale widać od tej pory dużo więcej zrozumienia.
W najgorszym wypadku podrzuć mu jakąś lekturę na necie. Serwisów jest sporo. Ostatnio odkryłam www.tacyjakja.pl Korzystam ze względu na "dzienniczek". Tobie też polecam. Odzywaj się.

[ignulia]

Witam,

Czytając twój post widzę siebie. Ja Hipermanię miałam na przełonie lipca i sierpnia. Mam tylko nadzieję, że ty nie masz tak życia zniszczonego jak ja. Też mam małe dzieci i męża, który odszedł bo nie wytrzymał. Za dużo było kłamstw i niedomówień. Radzę ci z własnego - niestety - doświadczenia bądź z nim szczera bo choć czasem niełatwo i trudno mów jak jest nie bój się strach jest najgorszy. Pomyślisz sobie pewnie, że łatwo się mówi, przechodziłam przez to i wiem co mówię z perspektywy czasu, bo teraz wolałabym, żeby czasem mnie zmobilizował, czasem przytulił czy powiedział, że jakoś to będzie..., nawet czasem brakuje mi jego "zrzędzenia". Chociaż tak mnie to wkurzało i denerwowało...!

Trzymaj się cieplutko

[ali1122]

Dziękuję Wam serdecznie za odpowiedzi. Niestety mój mąż tak jakby nie chciał/bał się diagnozy. Kiedy zaczynam z nim rozmowę denerwuje się i nawet nie próbuje mnie zrozumieć. Nie mam w nim wsparcia, do psychiatry w życiu ze mną nie pójdzie. Sytuacja mojej choroby go przerosła. Rodzice i rodzeństwo też nie wiedzą o chorobie. Najgorsze jest to, że gdybym wcześniej wiedziała co mi jest, w życiu bym nie założyła rodziny. Straszne jest to, że najbliżsi muszą cierpieć przez moją chorobę. I ta niepewność życia...

[ignulia]

Jak będziesz miała ochotę to mogę przesłać Ci na maila różne broszury od mojego lekarza. Mój mąż dopiero po przeglądnięciu ich poszedł ze mną do lekarza. Mój mail [e-mail] odezwij się czekam
Pozdrawiam

[czasem_slonce_czasem_deszcz]

A gdybyś napisała do męża list? o chorobie, o Twojej drodze przez mękę i potrzebie wsparcia i zrozumienia.
pod tym linkiem jest książka, która może Ci w tym pomóc:
www.ksiegarnia.tacyjakja.pl/books/view/8

[sapiencja]

ali1122 napisała:

"Niestety mój mąż tak jakby nie chciał/ba
> ł się diagnozy. Kiedy zaczynam z nim rozmowę denerwuje się i nawet nie próbuje
> mnie zrozumieć. Nie mam w nim wsparcia, do psychiatry w życiu ze mną nie pójdzi
> e. Sytuacja mojej choroby go przerosła."


Pokaż mężowi tę listę. Niech zobaczy w jakim towarzystwie, ludzi dotkniętych CHAD, jesteś.

Może wtedy spojrzy na Ciebie "innym okiem".

*Winston Churchill
* Kurt Cobain
* Mel Gibson
*Marek Grechuta
* Linda Hamilton
* Ernest Hemingway
* Franz Kafka
* Vivien Leigh
* Ben Moody
* Sylvia Plath
* Trent Reznor
* Axl Rose
* Robin Williams
* Edgar Allan Poe
* Georg Friedrich Händel
* Jacek Olter
* Virginia Woolf
* Piotr Łuszcz
* Søren Kierkegaard
* Jean-Claude Van Damme
* Vincent Van Gogh
* Stephen Fry
* Larry Flynt
* Henry James
* Francis Scott Fitzgerald
* Honore de Balzac
* Robert Schumann
* Hector Berlioz
* Sinnead O'Connor
* Graham Green
* Sting
*Rafał Wojaczek
* Zbigniew Herbert
*J.K. Rowling
* Jim Carrey

[awanturka]

wojciech młynarski
jakoś bardzo źle przyjęłam jak Agata Młynarska zaczęła w wywiadach opowiadać o jego chorobie podając szczegóły


a poza tym to jestem od sapiencji lepsza
(i to nic, ze wieksza część nazwisk mi nic nie mówi)

H- azyl lub szpital psychiatryczny
S – samobójstwo
SA – próba samobójcza

S – samobójstwo

SA – próba samobójcza

Pisarze:

# Hans Christian Andersen
# Honore de Balzac
# James Barrie
# James Boswell
# Graham Greene
# Ernest Hemingway (H, S)
# Hermann Hesse (H, SA)
# Henryk Ibsen
# Henry James
# William James
# Charles Lamb (H)
# Malcolm Lowry (H, S)
# John Bunyan
# Samuel Clemens (Mark Twain)
# Joseph Conrad (SA)
# Charles Dickens
# Isak Dinesen (SA)
# Ralph Waldo Emerson
# Herman Melville
# Eugene O’Neill (H, SA)
# John Ruskin (H)
# Mary Shelley
# Robert Louis Stevenson
# August Strindberg
# Lew Tołstoj
# Iwan Turgenev
# Tennessee Williams (H)
# Mary Wollstonecraft (SA)
# Virginia Woolf (H, S)
# Émile Zola

Kompozytorzy:

# Anton Areński
# Hector Berlioz (SA)
# Anton Bruckner (H)
# Jeremiah Clarke (S)
# John Dowland
# Edward Elgar
# Carlo Gesualdo
# Mikhail Glinka
# Jerzy Fryderyk Händel
# Gustav Holst
# Charles Ives
# Otto Klemperer (H)
# Orlando de Lassus
# Gustav Mahler
# Modest Pietrowicz Musorgski
# Giocchino Rossini
# Robert Schumann (H, SA)
# Aleksandr Skriabin
# Piotr Czajkowski
# Hugo Wolf (H, SA)
# Bernd Alois Zimmerman (S)

Poeci

# Antonin Artaud (H)
# Charles Baudelaire (SA)
# John Berryman (H, S)
# William Blake
# Thomas Lovell Beddoes
# Konstantin Batyushkov (H, SA)
# Louis Bogan (H)
# Rupert Brooke
# Robert Burns
# George Gordon, Lord Byron
# Thomas Campbell
# Paul Celan (S)
# Thomas Chatterton (S)
# John Clare (H)
# Harley Coleridge
# Samuel Taylor Coleridge
# William Collins (H)
# William Cowper (H, SA)
# Hart Crane (S)
# George Darley
# John Davidson (S)
# Emily Dickinson – more
# Ernest Dowson
# T.S. Eliot (H)
# Sergey Esenin (S)
# Robert Fergusson (H)
# Afanasy Fet (SA)
# Anne Finch, Countess of Winchilsea
# Edward FitzGerald
# John Gould Fletcher (S)
# Gustaf Froding (SA, H)
# Oliver Goldsmith
# Adam Lindsay Gordon (S)
# Thomas Gray
# Nikolai Gumilyov (SA)
# Robert Stephen Hawker
# Friedrich Holderlin (H)
# Gerard Manley Hopkins – More
# Victor Hugo
# Randal Jarrell (H, S)
# Samuel Johnson
# John Keats – More
# Henry Kendall (H)
# Velimir Khlebnikov (H)
# Heinrich Von Kleist (S)
# Walter Savage Landor
# Nikolaus Lenau (H)
# J.M.R. Lenz (SA)
# Mikhail Lermontov
# Vachel Lindsay (S)
# James Russell Lowell
# Robert Lowell (H)
# Hugh MacDiarmid (H)
# Louis MacNeice
# Osip Mandelstam (H, SA)
# James Clarence Mangan
# Vladimir Mayakovsky (S)
# Edna St. Vincent Millay (H)
# Alfred de Musset
# Gerard de Nerval (H, S)
# Boris Pasternak (H)
# Cesare Pavese (S)
# Sylvia Plath (H, S)
# Edgar Allan Poe (SA)
# Ezra Pound (H)
# Alexander Pushkin
# Laura Riding (SA)
# Theodore Roethke (H)
# Delmore Schwartz (H)
# Anne Sexton (H, S)
# Percy Bysshe Shelley – More (SA)
# Christopher Smart (H)
# Torquato Tasso (H)
# Sara Teasdale (H, S)
# Alfred, Lord tennyson
# Dylan Thomas
# Edward Thomas
# Francis Thompson
# George Trakl (H, S)
# Marina Tsvetayeva (S)
# Walt Whitman

[Źródło: pendulum.org]

[sapiencja]

awanturka napisała:

" a poza tym to jestem od sapiencji lepsza "


Żebyś była lepsza ode mnie, ja musiałabym być dobra. A ja nawet dobra nie jestem


Pozwalam sobie wkleić /zacytować/ wypowiedź z Internetu. Mam nadzieję, że jej autor nie wytoczy mi procesu sądowego

"Witkacy, Gombrowicz, Kantor - ci panowi cierpieli na rozmaite choroby psychiczne i trzeba o i tym mowic otwarcie. Nowe badania naukowe pokazuja silna korelacje pomiedzy tzw. artystyczna dusza a wlasnie problemami i zmaganiami z wewnetrzna psychika. Oczywiscie choroba psychiczna to nie nowotwor. Mozna z nia zyc bez jakiegokolwiek leczenia przez dziesiatki lat, ale symptomy beda i "ekscentryczna tworczosc" zawsze bedzie jedna z pochodnych."

[lolinka2]

Znam to - tylko tyle Ci powiem.

[ali1122]

Dziękuję serdecznie za odpowiedzi. Mam nadzieję, że z czasem zaakceptuję chorobę i nie będzie ona usprawiedliwieniem się i zwolnieniem z odpowiedzialności za siebie i rodzinę, bo czasem tak myślę, że jestem chora, dlatego czegoś nie robię.

[czubata]

Od postawienia mi diagnozy upłynęło cztery lata. Diagnoza była tylko tym czymś czym nazwano to co się ze mną działo od jeszcze dłuższego czasu. Świadomość choroby jest bardzo ważna, bo jeśli poznasz wroga,to znajdziesz sposób by z nim walczyć. Po czterech latach od diagnozy, a pierwszy raz w życiu jestem zdolna do życia w społeczeństwie. Jest czas na wszystko; czas na użalanie się, na zwalanie na chorobę a także czas na wzięcie przysłowiowego byka za rogi. Nie zapominaj też o tym że twój mąż także tego czasu potrzebuje. Moja rada jest taka; nic na siłę.

[kamyczek_02]

Fotka sprzed ilu lat?

[lolinka2]

Ojjjj, z 2006 jakoś chyba...