CZy Wy naprawdę lubicie manię?

[ginger25]

Ja jej nie cierpię chyba tak samo jak depresji. Puszczają mi wszystkie
hamulce - alkohol, seks, "niewłaściwe" towarzystwo, wydawanie pieniędzy,
pochopne przedsięwzięcia, dysforia, złośliwośc wobec bliskich. Robię rzeczy,
których normalnie nigdy bym nie zrobiła. Dostaję głupawki, zachowuję sie w
stylu "co to nie ja", gadam idiotyczne rzeczy, robię z siebie kretynkę.
Wstydzę się potem przed innymi i samą sobą. Tracę kontakt z najlepszymi
przyjaciółmi - są przerażeni, choć rozumieją. Jedyne pozytywne rzeczy są
takie, że żarcie mi na chwilę odpuszcza i nadrabiam wszystkie zaległości
(chociaż i to nie zawsze , bo jestem wówczas bardzo rozkojarzona i
chaotyczna). To za mało, by się cieszyć. Oczywiście podczas epizodów manii
krytycyzm mi tak spada, że czuję sie wniebowzięta, a jednak gdzieś na dnie
mojej duszy chce mi się wyć. Poza tym te objawy psychotyczne -
depersonalizacja, derealizacja, "odurzenie" bodźcami ze wszystkich zmysłów.
Nie mogę znależć sobie miejsca, w głowie mi huczy. To jest nie do zniesienia,
mam tendencje autodestrukcyjne. okaleczam się. Nienawidzę tego. Nawet
hipomania mi przeszkadza, choć nie tak bardzo jak depresja.

[planasana]

ginger,
Nic dodac. Musialabym zacytowac caly Twoj list.

Wiesz, kiedy jestem w depresji - marze o hipomanii.
Kiedy jestem w hipo - marze o rownowadze.

Wiesz, teraz jestem w hipo i czuje sie juz tym stanem BARDZO zmeczona

pozdrowki Ziomko

p.

[nena72]

też nie cierpię! nie mogę się wtedy zatrzymać, spać... dużo można by tu pisać,
nie wszystkich rzeczy żałuję, które zrobiłam w ostatniej, w niektórych
decyzjach mi pomogła ale to chyba bardziej przypadek a może resztki zdrowego
rozsądku? raczej to była hipo więc ale dość mocna sądząc z napędu jakim wtedy
dysponowałam, nie dowiem się tego nigdy bo do fachowca wtedy nie trafiłam. Ale
ja zdecydowanie chcę być sobą, bez żadnych wachnięć w żadną stronę, strasznie
się męczę, trudno mi bardzo i ciężko - mam koszmarnie
niesprzyjające "okoliczności życiowe". I czasami aż się boję, że ucieknie mój
umysł przed czymś tak potwornie nie do zniesienia gdzieś daleko... i na
zawsze... Oglądaliście "K-pax"?

[planasana]

'Chcemy byc soba wreszcie'

[ginger25]

Nie a oczym to jest?

[nena72]

www.filmweb.pl/FilmDescriptions?id=31831#31831

[planasana]

ginger, wybacz elementarne moze pytanie, ale co to jest dysforia ?

pzdr.

hipomaniakana

[awanturka]

Stan nieustannej drażliwoosci, poirytowania.

[tristezza]

dysforia Planasano to taki przykry nastroj, w ktorym dominuje niezadowolenie i
drazliwosc,a przejawia sie ona wybuchami gniewu i agresji.

Nienawidze manii, hipomanii rowniez. Nie rozumiem jak mozna nie miec wowczas
poczucia choroby. Dla mnie jest ewidentne, ze ma to niewiele wspolnego z moim
stanem normalnym i absolutnie nie akceptuje siebie tak odmienionej. Dlatego juz
przy pierwszych symptomach biegne do lekarza co wszystkim polecam.

[jagoda712]

Nieadekwatnej dysforii i agresjii nie lubię- męczące i niebezpieczne dla mnie i
otoczenia ale sten euforii kontrolowanej jak najbardziej,zresztą jak już
wcześniej pisałam w jednym poście zaakceptowałam już,że rozpiętość nastrojów u
mnie jest tak skrajna i sobie żyję jakoś...inaczej rzecz ujmując będąc z
natury osobą hipertymiczną przywykłam do funkcjonowania up...znacznie gorzej
było z zaakceptowaniem doła-ale na tym etapie staram się nie kombinować z
lekami tzn nie odstawiać-i nawet jak mam wahania to jakoś daje radę,choć
przyznaję styczniowo-lutowa mania dała popalic mi i moim bliskim,cóż płacę
teraz za pewne ekscesy i cierpliwie prostuję co się da pozdrawiam

[awanturka]

Nienawidzę moich hipomanii, które nigdy nie wystepujaw stanie "czystym", ale towarzyszy im wiele negatywnych emocji. Odczuwam moja psychike jak maszynę, ktora się rozpędziła, pedzi ku katastrofie i nie da się jej zatrzymać. Narasta chaos w tym co robię, co raz wiecej rzeczy za jakie się zabieram kończy się katastrofa co wprowadza mnie w stan zagubienia i lęku lub narastajacej irytacji. Popadam w konflikty z mężem, ktory mnie usiłuje zatrzymac w tym szalonym pędzie...

Generalnie nawet jezeli, powierzchownie rzecz biorąc, nastroj mam delikatnie podwyzszony (u mnie nastroj nigdy nie bywa podwyzszony wyraźnie) to tak naprawde głęboko jestem przerazona tym, że nie potrafie wyhamować i zagubiona w tym tym co się dzieje. I jak najbardziej mam poczucie choroby!

Zazdroszcze troche tym, którzy mają "piekne hipomanie", które potem wspomina się z nostalgią, moje hipomanie wspominam raczej z przerażeniem.

awanturka

[tristezza]

A ja mysle Awanturko, ze nie ma pieknych hipomanii. To raczej kwestia podejscia
do tego co sie wtedy z nami dzieje. Niektorzy te burze pomyslow uwazaja za
kreatywnosc, slowotok za elokwencje, a hipomaniakalne podwyzszenie samooceny
zdecydowanie im sluzy. Nadrabiaja depresyjne zaleglosci w zyciu towarzyskim i
dobrze im z ta niebywala lekkoscia bytu.
Mysle ze to przywilej mlodosci, kiedy na wlasne zycie patrzy sie troche jak na
film. No i nie ma sie jeszcze takiego stazu i doswiadczenia w chorobie, ktore
pozwalaja bezblednie odroznic nastroj patologicznie i naturalnie dobry.
Co nie znaczy, ze pewnych dobrodziejstw hipomanii nie odczuwamy wszyscy. Na
przyklad zdecydowanie szybciej sie wtedy pisze, plynniej mowi w jezyku
obcym...Tyle ze jak dla mnie to cena stanowczo za wysoka za rozne takie bajery.

pozdrawiam
t.

nie konkurowalam z Toba na okreslenie dysforii, jak zaczynalam pisac Twojego
postu jeszcze nie bylo

[colubra]

Ilu jest ludzi chorych na chad, tyle roznych hipomanii, uwierzcie. Kazdy z nas
doswiadcza jej na swoj sposob. Jest to zwiazane z wieloma czynnikami, m.in. z
typem osobowosci, z doswiadczeniami zewnetrznymi, z calkiem biologicznymi
sprawami rowniez.
Ja na ten przyklad miewalam stany maniakalne, za ktorymi tesknie, jak i takie,
na wspomnienie ktorych dostaje gesiej skorki.
Te pierwsze-czuje sie niezwykle atrakcyjna, blyszcza mi oczy i pieknieje cera,
mam wiele wspanialych idei, niektore nawet udaje mi sie wcielic w zycie..
Ludzie do mnie lgna, jestem dusza towarzystwa, swietnie tancze, przyciagam jak
magnes. Mowie bardzo madre rzeczy, zdobywam poklask i szacunek. Jak dotad,
dzieki tym wlasnie stanom robilam milowe kroki do przodu: awanse, zdobycie
nowej wiedzy, pisanie artykulow, romanse... Jak nie lubic takiego stanu?
Te drugie zas, zdominowane przez dysforie, bunt, slucham wtedy duzo punka,
revolty, pije duzo alkoholu, na ktory wydaje wiele kasy, niszcze czasami cos co
udalo mi sie zbudowac, najchetniej zlapalabym bron i robila porzadek na
swiecie
Po jednych i po drugich milowycmi krokami nadchodzi jednak przekleta,
wyteskniona sprawiedliwosc natury: depresja....

boje sie...

[planasana]

>> Te pierwsze-czuje sie niezwykle atrakcyjna, blyszcza mi oczy i pieknieje
cera, mam wiele wspanialych idei, niektore nawet udaje mi sie wcielic w zycie..
>Ludzie do mnie lgna, jestem dusza towarzystwa, swietnie tancze, przyciagam jak
> magnes. Mowie bardzo madre rzeczy, zdobywam poklask i szacunek. Jak dotad,
> dzieki tym wlasnie stanom robilam milowe kroki do przodu: awanse, zdobycie
> nowej wiedzy, pisanie artykulow, romanse... Jak nie lubic takiego stanu?
> Te drugie zas, zdominowane przez dysforie, bunt, slucham wtedy duzo punka,
> revolty, pije duzo alkoholu, na ktory wydaje wiele kasy, niszcze czasami cos
co udalo mi sie zbudowac,>>


Colubro, u mnie jest DOKLADNIE TAK SAMO!!!

I najgorsze jest to, ze ludzie nie rozumieja, ze hipomania / mania to nie jest
nic FAJNEGO.
MAM WRAZENIE, ZE TYLKO WY ROZUMIECIE....
U mnie obecnie uplywa trzeci miesiac i jestem juz tak bardzo zmeczona....
I ZACZYNAM SIE BAC, ZE WKROTCE PRZYJDZIE KOLEJNA DEPRESJA....
BARDZO SIE BOJE, MOI KOCHANI, CHOLERNIE SIE BOJE....

Do Nevady

[awanturka]

Nevadko!

Szybciutko skrobnij (a raczej wystukaj na klawiaturze) jakiś poetycki opis Twoich hipomanii, w których czujesz się jakbys była w niebie (tak sie czujesz, prawda?). Dla niezorientowanych - w czasie wakacji Nevada, upojona przepelniającym ją uczuciem szczęscia podjęła podróz po Polsce. Widzialam ją taką promieniejącą, szczęsliwą. I jak tu nie wierzyć w "piekne hipomanie" w które wątpi tristezza? awanturka

[tristezza]

Wyobrazam sobie bez trudu Nevade przepelniona poczuciem szczescia, tez mi sie
tak w hipomanii zdarza. Wiem jednak, ze to rodzaj banki mydlanej i im
silniejsza euforia tym brutalniejszy zjazd.

[nevada_blue]

masz rację, że im silniejsza euforia tym brutalniejszy zjazd..
zdarzyło mi się już poczuć ten ból..
ale bańki mydlane..
od zawsze pociągały mnie swoim pięknem

[nevada_blue]

nie zapisuję swoich tekstów nigdzie, krązą sobie w sieci, w archiwum gazety i
jeszcze w paru miejscach bezpańskie w sumie to można je jakoś odnaleźć.. trochę
przejrzałam, jeśli chcesz, mogę wkleić, tylko nie wiem czy poetyckie - bo to
zawsze po prostu strumień myśli, nic więcej..

***
13.12.2004
wolność (...) jest tu - w zasięgu ręki
wystarczy rozwinąc skrzydła i poszybować w chmury!
ikarowym lotem ku jasnym promieniom słońca

tak
czuć to wszystko każdą komórką swojego ciała!

życie, śmierć, miłość i nienawiść
myśli, uczucia, piękno zamknięte w drobiazgach..
piękno chwili, która wynosi ponad chmury
i kolejnej, która powala na kolana swą niszczącą siłą..
niekończącą się grę światła i cienia..
gładką, spokojną powierzchnię morza i szaleństwo sztormu..

czasem, jak teraz, czuję w sobie ogromną siłę
i czasem w środku szaleje istny huragan
tłumię go, choć w gruncie rzeczy chcę, żeby kiedyś eksplodował
żeby wybuchł nagle z całą swoją mocą!
chcę zapłonąć nagle jak supernova
najjaśniejszym światłem na niebie
poddać się temu szaleństwu
wypalić do reszty
i zgasnąć na zawsze..

a życie..
wcale nie: "ale jest"
ja nie potrafię żyć w klatce

***
dość długo próbowałam coś znaleźć, ale to zbyt rozproszone, żeby poskładać
teraz.. mogę tylko powiedzieć, że dla mnie hipomania jest jak nauka latania..
najpierw jeden krok
dość niepewny
potem drugi, trzeci, kolejne
rozbieg
i nagle odrywam się od ziemi
nawet nie zauważam kiedy
jest mi tak lekko, tak cudownie
rozkładam skrzydła
i szybuję ku słońcu
coraz wyżej
i wyżej
i wyżej
z wiatrem szalonym chmurom warkocze zaplatać
a w dole ziemia
i cień mój pośród innych cieni

na nowo odkrywam piękno każdego drobiazgu
wokół mnie wirują kolory jakby intensywniejsze
zapachy, wyraźniej czuję smak jedzenia
każdy dźwięk składa się na przepiękną melodię świata
która gra także i we mnie
w każdej komórce mojego ciała
wszystko wokół śpiewa, chce mi się tańczyć
nie chodzę, biegnę niemal
uśmiecham się do wszystkiego
nie ma żadnych ograniczeń
jestem całkowicie wolna
i cały świat leży u moich stóp
robię wtedy dziesiątki planów dalekich podróży
pociągiem przez Skandynawię
przez Andy z północy na południe ku Ziemi Ognistej
stąd wątki podróżnicze na Duplikacie -
wirtualne podróże, w których tak wiele osób mi towarzyszyło
kiedyś pojadę naprawdę!
ktoś mi pisał o Szkocji ostatnio..
widzę Grampiany z lotu ptaka
i jeziora, i zamki
i wszystko jest proste, piękne, logiczne
myśli, dziesiątki myśli lecą przez moją głowę
jasne, zwiewne jak mgiełka...

nie wiem czy to wystarczająco poetyckie gdybym była w hipo słowa same by
płynęły przez palce.. choć mogłabym tak długo pisać... naprawdę we wrześniu
było mi z tym cudownie. niestety do czasu, jak niektórzy wiedzą. potem również
zdarzały mi się podobne stany, ale dużo krótsze, raczej jako element
zmieniającej się co kilka dni huśtawki. różne stany zdarzyło mi się w ciągu
ostatniego półtora roku "przerobić" - od chwilowego, 3tygodniowego wyrównania,
przez lekką subdepresję, średnią depresję, ciężką z objawami psychotycznymi po
lekką, wspaniałą hipo i być może nawet w którymś momencie pełną manię. wszystko
przeplatane stanami mieszanymi lub innymi dziwactwami, które dają mi na zmianę
popalić obecnie. poznałam więc różne warianty i różne też ich odmiany (depresja
z ogromną bezsennością i hipersomnią). a mimo to nierzadko zdarza mi się
tęsknić do hipomanii właśnie. choć aktualnie nie obraziłabym się za jakiś
dłuższy równiejszy czas, bo szczerze już jestem zmęczona.

pozdrawiam serdecznie
przytulam Awanturko

[nev.]

[colubra]

nevada_blue napisała:

niezle, niezle co napisala Bardzo mi sie podoba nevado.Caluje
M.

[nevada_blue]

zależy:
cudowność swobodnych lotów hipomanii uwielbiam - puszczają hamulce, które na
codzień sama sobie często zakładam, dochodzi do głosu moja głębsza
ekstrawertyczna część osobowości i jest mi w tym niesamowicie lekko i
wspaniale, jestem w stanie dokonać rzeczy, na które normalnie pewnie nie
miałabym odwagi, mam miliony pomysłów, kreślę plany, które porywają niemal
wszystkich wokół

ale jeśli loty stają się coraz wyższe i szybsze, przestaje mi się to podobać.
przestaję nadążać za samą sobą, za własnymi myślami, skrawkami myśli, staję się
nieznośnie chaotyczna albo jak ostatnio rozdrażniona, zdezorientowana, pełna
lęku, wewnętrznego krzyku, ze startymi klockami hamulcowymi i z dzikim strachem
w oczach, bo czuję, że mogę być wtedy przede wszystkim dla siebie
niebezpieczna, a nie potrafię poprosić nikogo o pomoc. wtedy staje się to
koszmarem, którego się boję...

podobnie jak depresji, choć i tu bywa różnie. bywa łagodnie subdepresyjnie,
ospale itd., ale znośnie. ale często bywa dużo głębiej, kiedy ledwo starcza
siły na kolejne dni, niebezpiecznie nasilają się myśli samobójcze.. zdarzyła mi
się głęboka depresja z objawami psychotycznymi, zakończona próbą. tych również
strasznie się boję i kiedy nagle gwałtownie obniża mi się nastrój nierzadko
zaczynam wpadać w cichą panikę na samą myśl...

więc wszystko zależy od natężenia. powoli uczę się odnajdywać w każdym z tych
stanów. a czasem mam wrażenie, że to wcale nie żadna choroba, a jedynie moja
dwojaka osobowość, którą czułam w sobie od zawsze. ale to osobny temat.

pozdrawiam
[nev.]

[jagoda16]

a ja tam miewalam calkiem przyjemne hipomanie, naprawde chwilami blogie -
zwlaszcza te ostatnie 1,5 roku temu. Tak spokojne, ze bylam przekonana, ze to
jakas remisja. Ale tez w miedzyczasie nieco namacilam w zyciu. Zazwyczaj
koniec hipomanii jest dla mnie przykry, zbyt nakrecony, pelen napiecia. Ale
czasem po prostu pogodne niebo powolutku zacmiewa fala zmeczenia, znuzenia i
smutku, Roznie to bywa.