Moja dziewczyna cierpi na ChAD

[nefeo]

Witam. Moja dziewczyna cierpi na ChAD. Poznaliśmy się kilkanaście lat temu.
Przez ostatnie 5 lat nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Od 2 miesięcy jesteśmy
razem. Dziwi mnie jej zachowanie, nie potrafię jej zrozumieć. Teraz jest taka
chaotyczna i zmienna. Dopiero wczoraj, podczas kłótni powiedziała mi, ze
choruje na ChAD.. Nie wiem jak mam się zachowywać? Czy zwykła cierpliwość
wystarczy? Jak mam reagować na jej zmiany nastroju? Zupełnie nic nie wiem..
Pozdrawiam

[miriam11]

Cześć! Myślę, że najlepiej doradzą Ci partnerzy chorych - a są tutaj wśród nas
na forum tacy. Ja tak na szybko co mogę napisać. Na pewno: nie popadaj na razie
w panikę, przejrzyj forum, poszperaj w googlach pod "choroba afektywna
dwubiegunowa", to się zorientujesz pokrótce "czym to się je". Na pewno
cierpliwość, wyrozumiałość i dużo miłości będą potrzebne....
ale też ważne, żeby Twoja dziewczyna była pod kontrolą lekarza i brała leki, a
Ty możesz tego przypilnować, jakby co.
Nie przerażaj się, są różne postacie i nasilenia tej choroby, tak jak napisałam,
ważna jest opieka lekarska i leki.

[comsui]

Kochaj ją, po prostu


Robert Redford w "Zaklinaczu koni": "Nie wiem, czy ona pasuje do mnie, ale kocham ją, po prostu"

P.S.

[comsui]

Dużo spokoju. Im bardziej ona jest chaotyczna i pobudzona, tym większa niech w Tobie będzie czułość i spokój. Przytulaj ją często.

sorry za nadmiar własnych postów,

[comsui]

ale cieszą mnie takie pytania ze strony osób najbliższych chadowców. ktoś chce zrozumieć, nie odrzuca, jupi!!!

[nefeo]

hej. ale to jest trudne.. każdy ma swoją tolerancję na słowa. Czasem muszę
"odejść" na jakiś czas..

"odejść" od niej?

[comsui]

dlaczego?

[nefeo]

nie odejdę.. ale czasem czuję, ze powinienem zniknąć na chwilę.. nie wiem dlaczego.

bo ona "rozrabia"?

[comsui]

a co ona mówi, że masz ochotę dać nogę na trochę?
jest agresywna? dużo mówi? jeśli chcesz, opowiedz trochę o jej zachowaniu. mnie się to przyda. nie widzę swoich zachowań sama, a myślę, że czasem też zachowuję się dziwnie

P.S.

[comsui]

jeszcze pytanie dodatkowe, OK?
gdyby była zdrowa, też miewałbyś ochotę "zniknąć na trochę"?

[nefeo]

hm. nic nie mówi gdy znikam.. wyzywa, milczy i znów odzywa się do mnie.. Stara
się poruszyć moje serce, nie wiem co ona myśli gdy "znikam". Myślę, że już wie o
tym, że zawsze wrócę, w sumie o jej chorobie wiem od wczoraj, wcześniej jej
zachowanie odbierałem inaczej, jako próba zadrwienia ze mnie, dziś mam większą
świadomość..

[kropka]

poczytaj spokojnie to forum. W żadnej encyklopedii i fachowej książce nie
znajdziesz tylu praktycznych informacji, tak szczerych wypowiedzi ludzi chorych
i ich partnerów. Wiele zrozumiesz, wiele się nauczysz. Jedno pewne - ludzie z
CHAD są niesłychanie wrażliwi. Na wszystko: na złe i dobre. Szybciej się
wkurzają, ale i mocniej kochają.
ChAD jest chorobą jak każda inna. Zawałowiec też wymaga cierpliwości i
specjalnej troski bliskich osób. Jeśli się rozumie i wie jak postępować, żadna
choroba nie jest wielkim problemem.
A wiedzę praktyczną masz tutaj. To wspaniałe forum i niesamowici ludzie

[kotomysza]

mam ChAD. od ponad 15 lat żyję w związku, jesteśmy po ślubie 10 lat, mamy
prawie 2-letnią córę. o tym, że mam ChAD dowiedziałam się niedawno, wcześniej
miałam "ciekawą osobowość" i "trudny charakter".
no ale też nigdy wcześniej się tak nie awanturowałam, nie miałam też takich
odjazdów z nastrojami. mój mąż, zupełnie instyktownie wziął na przeczekanie,
czekał cierpliwie, pozwalał się wygadać, nie pocieszał takim głupim "zajmij się
pracą, to ci pomoże". był, a ja czułam, że jest, choć w jakimś amoku starałam
się rozwalić nasz związek. czułam jakieś zagrożenie z jego strony. przeczekał,
przekonał do konieczności pójścia do lekarza. a teraz wspiera.

nie jest tak, że mi dał luz we wszystkim. ale nie widzi we mnie bezmyślnego
potwora z opcją "nie". po prostu wie, że mogę niektórych rzeczy nie widzieć,
albo czuć je inaczej.

dla odmiany - znajomy, który deklarował przyjaźń, przepięknie uciekł ode mnie.
bo okazałam się podła, bezinteresownie złośliwa, dziecinnie egocentryczna i
jeszcze wredna ekstrawertyczka. a choroba... jak mu o niej powiedziałam - to
kolejna rzecz, żeby otoczenie zainteresować. jakoś nie polecam takich zachowań.
właśnie ów znajomy miał taką metodę, jak mnie coś jadło to on "znikał". im
bardziej mi były potrzebne kontakty z kimś twrdo stojącym na ziemi, tym
bardziej go nie było. i zostawałam sama, coraz bardziej rozdrażniona i
nieszczęśliwa. i pogubiona. więc się złościłam i błędne koło się zamykało.
a najgorsze było to, że pamiętałam te deklaracje przyjaźni....

[nefeo]

kotomyszo. ale ona krzyczała, chciała abym odszedł.. boże! moje ręce drżą. dziś
znów mam odejść?!

[poetkam]

Witaj!
Słuchaj, spróbuj na początek spokojnie oswoić się z tym faktem.
Później , kiedy ochłoniesz, poszukaj, poszperaj trochę w internecie na ten
temat. A informacji jest cała masa, zacznij może od przeglądania tego forum.
Ja mam męża chorego na CHAD.
Przed ślubem nie przyznał mi się do choroby, a później różne wydarzenia
potoczyły się jak lawina: kłopoty w domu, brat alkoholik, śmierć mojej
teściowej, wieszanie wielokrotne męża, cięcie sznyt na rękach, agresja, bicie,
napastowanie seksualne, szpital,itp.

Przede wszystkim staraj się ją zrozumieć, otaczaj miłością i zrozumieniem.
Rozmawiaj, rozmawiaj, rozmawiaj.
Jeśli nie chce, bądź po prostu przy niej.
jeśli masz potrzebę pobycia choć chwilę bez niej-powiedz jej o tym.
Cierpliwość na pewno dużo znaczy w takim związku, zrozumienie, jeśli nie ,to
akceptacja, pozytywne nastawienie.
jeśli masz jakieś pytania pisz na mój adres mailowy poetkam@.gazeta.pl
Będzie dobrze, pozdrawiam
M.

[kassa10]

witaj!
Przeglądałam odpowiedzi dotyczące tego co napisałeś. Zrozumienie, cierpliwość,
miłość, akceptacja - to wszystko bardzo ważne elementy (bez tego nie ma nawet
co próbować być razem, jak w każdym innym związku). Prawdą jest także, że
ludzie cierpiący na chad są czesto wrażliwsi od innych, kochają wspaniale, ale
na manii potrafią też "wspaniale nienawidzić", zmieniając życie w piekło.
Myślę, że podejmując decyzję o wspólnym życiu najważniejsza jest świadomość
tego co może Cię czekać (ale oczwiście nie musi, bo nie wiesz jak akurat będzie
wyglądał obraz kliniczny choroby u Twojej dziewczyny). Musisz spróbować ocenić
czy będziesz w stanie udźwignąć konsekwencje wynikające ze stanu, w którym może
się ona znajdować krócej lub dłużej. Jeśli będziecie mieli dzieci (też sprawa
do przemyślenia, bo jest to choroba uwarunkowana w sporym stopniu genetycznie),
to czy znajdzie się ktoś kto pomoże Ci się nimi zajmować, kiedy ona nie będzie
w stanie (a mogą to być dłuższe okresy), czy będziesz w stanie ewentualnie
sAmodzielnie finansowo podołać utrzymaniu rodziny, itd. Mogłabym wyliczać
jeszce długo, ponieważ osobiście wiele doświadczyłam. Wiem jak ciężko jest
opiekować się noworodkiem i mężem w głębokiej depresji jednocześnie, wiem
jakiego bólu emocjonalnego dostarcza agresja słowna i fizyczna, jak ciężko
kolejny raz wzywać pogotowie, bo mąż na manii przecież czuje się wspaniale, a
ja jestem wtedy najgorszym wrogiem. Wiem jak to jest patrzęć na zniszczone
rzeczy, dokumenty, wiem jak to jest pokrywać szkody poczynione na manii (gdy na
przykład przyjdzie do głowy obrzucć kamieniami czyjś samochód). Najgorsze jest
chyba uczucie siedzenia na bombie, która nie wiadomo kiedy wybuchnie i jaka tym
razem będzie jej siła rażenia. Przy tym wszystkim co napisałam, skłamałabym
gdybym powiedziała, że nasze życie było do kitu. Było w nim dużo dobrych chwil
i to nie tylko w ciągu pierwszych 7 lat bez choroby, ale też w następnych 8 już
przez nią ocienionych. Pozdrawiam i służę wsparciem - jest potrzebne.

[samaelita]

Moja dziewczyna przezywa to samo. Pamietaj najwazniejsza jest Milosc, ona
pokona wszysto, musisz tylko szczerze kochac, to jest Warunek. Postaraj sie
Zrozumiec i pamietaj ze bez wzgledu na wszystko Ona tez ma uczucia, jest
normalnym czlowiekiem, czasem nawet lepszym od nas , tych niby zdrowych...
Nie poddawaj sie...
AMOR VINCIT OMNIA.

[rudziaa5]

Mnie wczoraj rzucił facet, choc i tak dlugo wytrzymywal,nie tylko zmienne
nastroje ale rozne inne podle rzeczy..ale ROZSZARPAŁABYM GO !!!!!!!!!!

Jak dzikie zwierzę?

[com_sui]

A to dlaczego?

[rudziaa5]

Bo jestem wsciekla i zla, uraził mnie mocno, a wogole to wlasnie sie czuje
dzisiaj jak dzikie zwierze, ostatnio spalam z piatku na sobote a potem nic, juz
mnie cos straszy i lata przed oczami a teraz chce mi sie plakac i mial isc
dzisiaj ze mna do lekarza a ja sobie pójde sama i nikogo nie potrzebuje.

[kmka]

trzymaj się rudziaa

[rudziaa5]

Dziekuje Kmka!!! Juz dzis jest o wiele lepiej.

[samaelita]

Nie poddawaj sie, kazdy ma swoja polowe, na pewno znajdzie sie taki ktory Cie
pokocha bez wzgledu na wszystko...Cierpliwosci, nigdy nie wiadomo co czeka na
Ciebie za zakretem a Zycie potrafi pisac niewyobrazalne scenariusze. Trzymaj
sie....