o posiadaniu dzieci i nie tylko

[planasana]

www.youtube.com/watch?v=aiMhD0uOPPE&mode=related&search=
Co o tym myslicie ?

Ja juz dawno podjelam decyzje - nie chce miec dzieci. Coz, kupie sobie
pieknego labradora

[miriam11]

planasana napisała:

To już jest nas dwie
Linka nie oglądałam, sorki, totalny brak czasu, więc nie wiem co myślę
Natomiast jest faktem, że nigdy jakoś nie ciągnęło mnie do dzieci i po prostu
nie czuję instynktu macierzyńskiego i tyle.
A teraz biegiem wracam do roboty, bo terminy gonią.

[planasana]

miriam11 napisała:

> To już jest nas dwie

O jak dobrze, ze nie jestem sama!

Najbardziej wnerwia mnie, kiedy znajomi mowia mi: "Eeee, zobaczysz, jeszcze
zmienisz zdanie...." albo "jak spotkasz wlasciwego czlowieka...bla bla bla".
Noz mi sie w kieszeni wtedy otwiera.
Spotkalam wlasciwego czlowieka, zaakceptowal mnie i moja chorobe, chcemy sie
razem zestarzec, pokazalam mu ten film i dzieki temu zrozumial i zaakceptowal
moja decyzje (choc bylby wspanialym tata - jest juz wspanialym wujkiem).

Boje sie tylko, ze odezwa sie tutaj ludzie z CHAD, ktorzy maja dzieci i moga
byc na mnie zli, czy coz.

Miriam, obejrzyj sobie wieczorkiem. Na youtube znajdziesz wiecej filmikow z tej
serii.

[kotomysza]

planasana napisała:

> Boje sie tylko, ze odezwa sie tutaj ludzie z CHAD, ktorzy maja dzieci i moga
> byc na mnie zli, czy coz.

a dlaczego mamy być źli na Ciebie? decyzja o posiadaniu dzieci to decyzja pary/
kobiety, a nie całego otoczenia.

poza tym zawsze można ją zmienić.

ale coś w tym jest, że ciąża potrafi nieźle w psychice narozrabiać. wyobraź
sobie sytuację, gdy stoisz z takim zawiniątkiem w na rękach i wiesz, że kochasz
zawartość zawiniątka, ale jednocześnie nienawidzisz za uwiązanie, za ból i
strach. i ta miłość i nienawiść się miesza, nie porafisz oddzielić uczuć od
siebie nawzajem. a otoczenie Cię nie rozumie i pyta, dlaczego się smucisz i
denerwujesz i wmawia, że powinnaś się cieszyć bo masz zdrowe dziecko.
ta racjonalna część Ciebie - wie, ze powinnaś. a irracjonalna miota się. i
która wygrywa?
z tego, że jestem mamą zaczęłam się cieszyć pełną gębą po zdiagnozowaniu
choroby i po ustawieniu leków. przedtem bywało, że się cieszyłam, ale
przytłaczającym uczuciem był strach, że córce coś się stanie, że ją skrzywdzę.
paranoja co najmniej .

[miriam11]

planasana napisała:

>
> Najbardziej wnerwia mnie, kiedy znajomi mowia mi: "Eeee, zobaczysz, jeszcze
> zmienisz zdanie...." albo "jak spotkasz wlasciwego czlowieka...bla bla bla".
> Noz mi sie w kieszeni wtedy otwiera.

Planasano, ja podchodzę do tego bardzo spokojnie, a to z kilku powodów. Po
pierwsze, nigdy nikomu nie wtrącałam się w to, czy ma czy też nie ma dzieci,ile
i dlaczego. Akceptuję każdy wybór tutaj, bo uważam to za bardzo osobistą sprawę.
Czemu to piszę? Ano temu, że po prostu nie jestem wojującą "antydzieciatą", więc
myślę, że nie prowokuję ludzi - a przynajmniej nie powinnam (nie chcę przez to
powiedzieć oczywiście, że Ty prowokujesz!). To raz. Po drugie, mój spokój wynika
z tego, że nie czuję się gorsza ani inna (co chyba wiąże się z pkt 1 - po prostu
każdy wybiera swoją drogę i tyle). No i po trzecie wreszcie, mam fajny sposób
ucinania ewentualnych "kazań" w stylu, jaki przytoczyłaś. Jeśli ktoś zaczyna
takie gadki, po usłyszeniu, że ja nie planuję dzieci, to przerywam i grzecznie
ale stanowczo mówię: "to była informacja, a nie teza do dyskusji". Zazwyczaj
powoduje to zamknięcie dzioba

[kotomysza]

jestem mamą 20 miesięcznej dziewuszki i wiem jedno - macierzyństwo to jedna z
fajniejszych i ciekawszych rzeczy, która mi się przytrafiła. choć urodzenie
młodej było katalizatorem uaktywniającym pojawienie się choroby.

wiem, że jest spore prawdopodobieństwo, że Zosia odziedziczy ją po mnie. to
mnie trochę przytłacza.

i wiem jedno - Zosia nie będzie miała rodzeństwa, przynajmniej ja się nie piszę
na dalsze rozmnażanie. ale nie z powodu choroby tj. jej dziedziczenia, tylko z
powodu tego, że paskudnie zniosłam ciążę i miałam problemy ze stanem
psychicznym zaraz po porodzie.

Zosia jest mądrą, śliczną i b. wrażliwą dziewczynką. jest bardzo wrażliwa na
muzykę - ma fenomenalne poczucie rytmu i na obrazy - spędzamy godziny na
rysowaniu i malowaniu. panie w żłobku mówią, że jest bardzo rozwinięta
intelektualnie.

[com_sui]

Chcę. Chcę patrzeć, jak mały człowiek, przybysz z Kosmosu rośnie, słyszeć:
mamo etc. Na razie tylko jestem ciocią. Suoer jest wygłupiać się z Maluchem,
uczyć ją adresu "ulica Błotna, numer Zachlapany", patrzeć jak swobodnie i
spontanicznie wyciera ryjek po czekoladzie w moją białą koszulę i kląć póżniej
w zaciszu łazienki lejąc Vanish ) Ona mnie kocha i ja ją też.
Instynkt odezwał się bardzo niedawno.
Gdzieś tam mam świadomość, że jestem obecnie marzycielką, widzę niemal dobre
strony, bo czymże jest sprzątanie po Małej wszystkiego na mokro, gdy widuję ją
umiarkowanie często. Strach przed odstawieniem leków.
A labradora to też chcę mieć Myślę, że da się to jakoś pogodzić. Dziecko i
łagdony pies lubiący dzieci.
A linka otworzę wieczorem.

[planasana]

Kochane: Kotomyszo i Com_sui

Bardzo podziwiam Wasze decyzje, odwage i milosc do dzieci. Trzeba duzo
odpowiedzialnosci, by zdecydoawc sie na dziecko, tak mysle.

Coz, ja ledwo odpowiadam za siebie sama. Nie chce komus zniszczyc zycia tak jak
zrobila to moja matka To moj wybor.

Kotomyszo, jak znioslas ciaze i czas po porodzie? Na czas ciazy musialas
odstawic proszki, prawda ?

Jestem tchorzem i boje sie bolu w czasie porodu, boje sie, ze odtawiajac leki
na 9 miesiecy wpadlabym w okropne depresje , albo hipomanie, o depresji
poporodowej nie mowiac.

Raz jeszcze powiem - szczerze podziwiam kobiety, ktore rodza dzieci(z CHAD-em ,
czy bez CHAd-u). Nikogo nie chce oceniac, kazdy ma prawo do swojej decyzji i
zycia po swojemu.

[kotomysza]

ChAD dostał swoje imię w marcu tego roku, a Zosia urodziła się w październiku
2005. wyżej opisałam Ci wszystko.

peeees

[kotomysza]

PS. miałam cesarskie cięcię i błogosławię męża i koleżankę - ginekolog za to,
ze mnie namówili. bo poród wspominam najmilej. godzina na stole, zero bólu itp.

została mi tylko jasna kreseczka, prawie niewidoczna.
dziecka nie karmiłam, nie lubiłam. i nie miałam prawie wcale pokarmu. o mało co
mnie ludzie za to nie zjedli, mąż jakoś instynktownie mnie wspierał, jakby
przeczuwając, że w pewnym momencie on będzie się musiał córą zająć. dziecko
jest butelkowe, ma się świetnie.

i najciekwasze jest to, że pomioo tgeo, że mąż się nią opiekuje ze znacznie
większym zaangażowaniem ona jest taka "moja". może przez głupkowate pomysły w
stylu:
basen na środek salonu i jemy obiad w basenie z wodą. albo wspólne rysowanie,
tańczenie i granie na bębnach...

:-))

[com_sui]

latam z Małą, ona na plecach i krzyczy: jesteś moim kombojem (e? ja tam
myślałam, że koniem kiedyś odstawiałyśmy cyrk, wylewnie żegnając się przez
okno

ja...nie chcę ominąć takich doświadczeń. wiem, że ona lubi moje szaleństwo,
pyta, co się dzieje, gdy jestem smutna i udziela przezabawnych rad na miarę
swoich kilku lat (zrymowało się niechcący).

cóż, z perspektywy widzę, że mój dziadek miał tę samą przypadłość, ma ją mój
ojciec (nie leczy się, ale też nie ma dokuczliwych manii), a czy ma Mała?
zobaczymy. Oby nie.

Planasanko, spokojnie

[com_sui]

Jeśli w pytaniu chodziło Tobie o jak najszerszy odzew i jak najróżniejsze
opinie - to tak jest. Nikogo nie atakujemy (czego się bałaś) - myślę, ze
Kotomysza zgodzi się ze mną. Moja mama dała mi spokój i ciągle daje. Zero złych
wspomnień. Ale ze spokojem przyjmuję to, co Ty napisałaś. I Miriam też. Prof.
Janion (b.ją cenię) rzekła, iż nie zafundowała nikomu przyjścia na ten nie
najlepszy ze światów świadomie. Chcę jej wierzyć. I że nie chce, aby ktokolwiek
powtarzał jej cierpienie. W porządku. Widzisz, boję się dziedziczenia, ale też
mam wiedzę (albo zdaje mi się, że mam jak w miarę najmniej boleśnie żyć z
ChAD.

[planasana]

Com-sui

Tak, balam sie, ze mnie tu ludzie zaztakuja, ze zarzuca mi, ze oceniam ich ze
swojej waskiej perspektywy. A ja tylko chcialam sie podzielic z Wami tym filmem
i moim zdaniem na temat dzieci.

Ciagle nie przebaczylam mojej matce, nie potrafie Mam do niej ogromny zal.
Teraz z trudnosci oduczam sie tego, co mi wbila do glowy. Mialam niezle sprany
mozg przez jej teorie. I zla jestem na siebie, ze bylam tak bezwolna i
pozwolilam jej na to Nie lubie tej kobiety. Zarazila mnie swoim lekiem o
wszystko, zaszczepila brak pewnosci siebie, nauczyla porownywania sie z innymi.
Nawet jak to pisze, to mnie sciska w klatce piersiowej ze zlosci na nia.
Nie zrozumncie mnie zle - nie pochodze z "patologicznej" rodziny, nikt sie
nade mna nie znecal fizycznie. Patologia - moze w innym, mentalnym sensie.

Ciesze sie, ze sie wynioslam z domu na dobre. Z rodzina, wiadomo, najlepiej na
zdjeciach

[poetkam]

Planasana napisała:
> Ciagle nie przebaczylam mojej matce, nie potrafie Mam do niej ogromny zal.
> Teraz z trudnosci oduczam sie tego, co mi wbila do glowy. Mialam niezle
sprany
> mozg przez jej teorie. I zla jestem na siebie, ze bylam tak bezwolna i
> pozwolilam jej na to Nie lubie tej kobiety. Zarazila mnie swoim lekiem o
> wszystko, zaszczepila brak pewnosci siebie, nauczyla porownywania sie z
innymi.
A wiesz, że ja Cię dobrze rozumiem?
Ja oprócz chorego męża mam mamę chorą na ChAD, rozumiem Twój żal do mamy.
Moja mama na przykład przez lata wpajała mi do głowy, że wszystkie kobiety są
gorsze od mężczyzn, są głupsze, mniej inteligentne itp. Wiesz, że ja jej długo
wierzyłam?...Kiedyś odkryłam, że to jednak nieprawda, od tamtej pory udowadniam
jej i sobie niestety też, że kobiety mogą dorównać, jeśli czasem nie
przewyższyć mężczyzn inteligencją, talentami,itp.
Był czas, że "dzięki" mamie nienawidziłam siebie za to, że mam trudności w
nauce, że nie podobam się mamie taka jaka jestem...Cały czas coś udowadniam.
Ale jakoś wyrwałam się z tej matni i skończyłam studia, cały czas się
dokształcam (jednak potrafię). A mamę akceptuję taką jaka jest.

Trzymaj się! M.

[planasana]

Dzieki Poetkam za zrozumienie.
Wiesz, moja matka (chyba) nie ma CHAD. Jest chimeryczna i placzliwa (czasem
potrafi byc agresywna) ale mysle, ze nie kwalifikuje sie pod CHAD. Mocno stapa
po ziemi (w przeciwienstwie do mnie) i nigdy nie rozumiala moich artystycznych
pomyslow. Kiedys sie jej zwierzylam, ze chcialabym sprobowac studiowac grafike,
to mi powiedziala, zebym nie probowala, bo przeciez sa duzo lepsi ode mnie i
musze byc wybitna, zeby sie tam dostac. Chyba nie musze mowic jak sie wtedy
poczulam Ona pewnie twierdzila, ze robi to dla mojego "dobra" by uchronic
mnie przed rozczarowaniem. Do cholery, na tej zasadzie, to nie powinnam w ogole
wychodzic z domu, bo mi cegla spadnie na glowe. Wychowywala mnie matka mojej
matki i tez zaszczepila mi zachowawczosc i lek. (kiedys moja matka powiedziala,
zebym nie bawila sie z pewnymi dziecmi, bo......maja brudne rece... - rece to
mi opadaja dzisiaj na mysl o tym).Za to ojciec bywa wybitnie depresyjny
(reaktywna? nie wiem). (moze jakas prababka/ pradziadek mieli CHAD, nie wiem,
pewnie i tak nikt ich wtedy nie zdiagnozowal).

Moze z czasem wybacze matce i tak jak Ty, Poetkam, zaakceptuje ja taka jaka
jest.

[kotomysza]

moi rodzice mnie zawsze wspierali. kiedyś w lo przyszłam w piżamie do szkoły.
piżama męska i flanelowa w paski była. oczywiście telefon do domu i afera, Tato
poszedł i zapytał, czy się źle uczę, a uczyłam się doskonale. jak dowiedział
się, że nie to poprosił o łaskawe telfonowaniem jak mi średnia spadnie poniżej
4.
w damu zapytał, czy koniecznie musiałam w tej piżamie przyjść .

ale często oboje rodzice zadawali pytanie" czy można było coś zrobić lepiej,
albo inaczej. i lubiłam to. tak samo jak niekończące się pogaduchy w kuchni -
Tato mył naczynia i opowiadał mi o chemii, był chemikiem. Mama za to, fizyk,
mówiła mi zawsze - "tam jest półka z książkami, poczytaj sobie" w efekcie w
szkole podstawowej korzystałam z podręczników akademickich .

mam pretensję do Mamy o faworyzowanie młodszego brata, ale tak bywa. dopiero
pod koniec jej życia okazało się, że mnie kochała potwornie. jak sprzątałam jej
rzeczy znalazłam teczkę z wycinakmi z prasy - tam, gdzie pojawiały się moje
rysunki, moimi projektami etc. tylko Mama instynktownie czuła, że mnie trzeba
puścić wolno.

Tato też nie żyje. a był... wyobraźcie sobie scenę, mój mąż dzwoni do niego, że
jedziemy do szpitala, bo mi wody odchodzą. jest 7 rano. Tato mówi, ze już się
goli i jedzie. wyjeżdżam po cesarce, a na korytarzu widzę dwóch facetów... męża
i Tatę. a potem wpada Ojciec do pokoju i melduje, że widział Zosię i że jest
idealna, i on ze mną posiedzi, zeby mąż mógł córą się nacieszyć. potem się
wymienili.

Tato widział, że coś jest ze mną nie tak, namawial mnie na psychiatrę,
tłumaczył mi, że może to być depresja poprodowa. umarł w lutym w zeszłym roku,
a ja zaczęłam świrować po jego śmierci na maksa.
właśnie się rozbeczałam.

Buziak...

[com_sui]

wzruszenie...

A do Planasany, aby było Tobie łatwiej - znajdź chociaż jedno dobre
wspomnienie, może z dzieciństwa, gdy mama była dobra. I tego się trzymaj.

[planasana]

dziex Com_sui.

Znalazloby sie kilka milych wspomnien. Byla dla mnie troskliwa mama i jak bylam
mala dziewczynka i bylam smutna z jakiegos powodu - potrafila mnie pocieszyc i
uspokoic.

Dzieki ze podpowiedzialas mi, zeby pomyslec o czyms dobrym.

Widze swiat w kategoriach czarny - bialy. Ekstremy, tak jak dryfowanie od manii
po depresje (albo jestem b.smutna, albo nadmiernie wesola, zreszta pewnie sami
wiecie jak to jest).

dla Com_sui

:-)

[com_sui]

Wiesz, już jak byłam nastolatką, to coś mi nie klapowało - smuciłam się za
mocno, radość była pod sufit. Diagnoza przyszła 4 lata temu. Byłam lepsza,
wiedziałam wcześniej )

hej dziewczyny

[hustaweczka]

ja zachorowalam kiedy poszlam na studia ( mysle ze tak na prawde to juz w liceum
mialam depresje) Wyobrazcie sobie ze przez 12 lat bylam leczona tylko przez
telefon ! I to tylko manie. Bylam dlugo pod wplywem apodyktycznych, dominujacych
rodzicow,... Znalezli lekarza po znajomosci i gdy tylko dostawalam manii to
kazali mi do niego dzwonic ! dzis wreszcie dotarlam do specjalistki na miejscu.
zaczelam chodzic na psychoterapie, do rodzicow mam duzy zal... Ostatni rok byl
koszmarny - najgorszy w moim zyciu... Mama chciala sama leczyc mnie jakimis
witaminami (podobno na ChAD) z Kanady. Przeryla caly internet i co chwila
karmila mnie jakimis szokujacymi wiadomisciami w stylu ze od lamotryginy sie
chudnie itp. Moi rodzice do dzis traktuja mnie jak swoja mala dziewczynke, chora
dziewczynke. Tak na prawde nie rozumieja tego co sie ze mna dzieje (mialam stany
mieszane, rapid cykling i nie wyladowalam w szpitalu - wszystko przez telefon!
A co do posiadania dzieci to mam ostatnio bardzo silny instynkt. Jak tylko wyjde
na prosta to zaczynamy sie starac z mezem Mam swietny kontakt z dziecmi...
Piszecie ze w ciazy odstawialyscie leki - ja slyszalam od swojej lekarki, ze
lamotrygina ktora biore mozna stosowac w ciazy i jest lekiem bezpiecznym.
Osobiscie boje sie ze zmiany hormonow sporo mi namieszja i chyba zdecyduje sie
ja brac. Wiem ze jest ryzyko odziedziczenia. Jak Wy wszystkie boje sie tego, ale
tak nie musi sie stac, a nawet jesli to dziecko bedzie sie leczyc - Tak jak ja.
Kto wie moze beda jeszcze lepsze leki ? Pozdrawiam Was serdecznie )

[aurelia_aurita]

ja wiedziałam od zawsze: żadnych dzieci!
i chyba w żadnej swojej decyzji nie byłam tak konsekwentna.
podobnie jak plansana, podziwiam wszystkie kobiety, które zachodzą w ciążę i rodzą.
ja sobie tego nawet nie próbuję wyobrazić. i niech tak zostanie.
widocznie tak musi być świat urządzony: zawsze zostanie ten odsetek osób, które
nie rodzą. ale gatunek i tak nie wyginie

[hustaweczka]

Tak Aurelia - jest roznorodnosc i kazda z nas moze miec odmienne podejscie. Nie
trzeba miec dzieci zeby czuc sie szczesliwym w zyciu. A tak w ogole to nie
podoba mi sie slowo "posiadac" dzieci. Dzieci sie nie posiada, one sa osobnym
czlowiekiem, ktory rozwija sie z nasza pomoca i potem odchodzi aby zaczac nowy
rozdzial zycia.

[kotomysza]

tak a propos posiadania dzieci. kiedyś na swoim blogu zadałam pytanie, czy
czytelniczki są bardzie matkami, czt bardziej mają dzieci. odpowiedzi były
bardzo ciekawe, bo "ma" się np. dzieci bardzo małe, a jest się mamą starszych.
ja uparcie twierdzę, że balansuję pomiędzy "mam dziecko" i "jestem mamą".

tak sobie z czasów bezdzieckowych przypominam, że było mi nieprzyjemnie jak
musiałam wyjaśniać, dlaczego nie mam dziecka. teraz niektórzy pytają mnie,
dlaczego Zosia będzie jedynaczką... na szczęście rodzina juz przestała, po
diagnozie, ufff.

[miriam11]

kotomysza napisała:

> tak sobie z czasów bezdzieckowych przypominam, że było mi nieprzyjemnie jak
> musiałam wyjaśniać, dlaczego nie mam dziecka. teraz niektórzy pytają mnie,
> dlaczego Zosia będzie jedynaczką... na szczęście rodzina juz przestała, po
> diagnozie, ufff.

Dziewczyny, a nie macie wrażenia, że ludzie to w ogóle uwielbiają się wpieprzać
w nie swoje sprawy? Jak ktoś nie ma dzieci, to "a dlaczego", jak ma jedno, to "a
czemu tylko jedno", jak więcej, to "o matko, a czemu tak dużo, naprawdę tyle
chcieliście?". No jakby nie mogli się zająć swoimi sprawami!
A w temacie dzieciowym, to mnie jeszcze okropnie zawsze złościło, na ślubach
wszelakich, jak podczas składania życzeń młodym wszystkie stare ciotki z
obleśnym uśmieszkiem "no i żeby szybko dzidzia była".

[planasana]

miriam11 napisała:

>> Dziewczyny, a nie macie wrażenia, że ludzie to w ogóle uwielbiają się
wpieprzać w nie swoje sprawy?

Dokladnie tak jak piszesz.

> A w temacie dzieciowym, to mnie jeszcze okropnie zawsze złościło, na ślubach
> wszelakich, jak podczas składania życzeń młodym wszystkie stare ciotki z
> obleśnym uśmieszkiem "no i żeby szybko dzidzia była".

O Boze, zabilabym za taki tekst!
Pamietam, ze jak bylam kiedys bez pary, to wujostwo zyczylo mi na Swieta
fajnego narzeczonego (co roku), jakby to bylo najwazniejsze na swiecie -
"upolowac" narzeczonego i wyjsc za maz. Przyznaje, ze byl czas, kiedy gotowa
bylam wyjsc za maz tylko dlatego, zeby ciotki i wujostwo odczepili sie wreszcie
ode mnie. Ale racja, zaczelyby sie wscibskie pytania o dziecko itp. (Inna
sprawa, ze bylabym bardzo nieszczesliwa z tamtym facetem, wiec tylko
zmarnowalabym sobie i jemu zycie.)

Trudno sie zyje pod prad i po swojemu, kiedy wszyscy zdaja sie zyc "po Bozemu"
- czyli slub, dziecko, samochod i dzialka za miastem

[kotomysza]

planasana napisała:

> Trudno sie zyje pod prad i po swojemu, kiedy wszyscy zdaja sie zyc "po
Bozemu"
> - czyli slub, dziecko, samochod i dzialka za miastem

łatwo się żyje pod prąd, tak żyjemy. na dziecko zdecydowaliśmy się grubo po 30,
bo uznaliśmy, że JUŻ chcemy. samochód służy nam do jeżdżenia i zwiedzania. ślub
po 5 latach mieszkania razem i imprez. teraz jak mamy do wyboru imprezę
rodzinną i ciekawe wydarzenie poza, to wygrywa to poza.

dziecięcia nie ochrzcimy, nie mamy ślubu koscielnego.

mamy własne "pod prąd".

:-(

[com_sui]

Czemu angielski jest językiem obowiązującym, niemalże urzędowym w naszym pięknym
kraju? Sprzeciw... Mam nawet "Touched With Fire", o związku kreatywności z
zaburzeniami nastroju, mignęła w drugiej minucie filmu, ale czekam na tłumaczenie.
Miałam szczery zamiar napisać, że obejrzałam. Leżę sobie teraz ze słuchawkami i
łapię fragmenty tekstu. Nie jestem osłuchana, niestety. Przesłucham 100 razy.

[planasana]

Glowa do gory Com_sui. Jak chcesz, to moge Ci troszke pomoc i potlumaczyc
fragmenty ksiazki.
Wiesz, a moze to dobry sposob na podszkolenie jezyka? Bo kiedy czytasz cos, co
Cie naprawde ciekawi, to z tej ciekawosci wyszperasz kazde nowe slowko w
slowniku i w mig zapamietasz (pamietam moja edukacje jezykowa na tekstach Pearl
Jam z plyty "Ten" )

[gosica27]

A ja mam dwoje cudownych dzieci Piękną córę i dorodnego chłopca. Urodziłam
je dość wcześnie - jeszcze przed braniem leków Niczego nie żałuję. Biorę
pod uwagę, że moje dzieci są obciążone, ale staram się o tym nie mysleć...
każdego dnia przynoszą mi radość. Pozdrawiam.

[allan122]

Przepraszam zato że śię urodziłem więcej razy to śię nie powtórzy.