Zima

[poetkam]

Jak czujecie się zimą? Czekacie z utęsknieniem na śnieg, czy jesienne słoty, a
może nieśmiały promuk słońca? Co prędzej pobudza Was do życia, dodaje energii?
Ja tam lato kocham

[i_am_the_army]

Bardzo lubię zimę, kocham te klimaty - co z tego, jak na jesień i zimę mam
zwykle nawrót...
Najlepiej czuję się na wiosnę. Lata nieznoszę.

[matrioszka42]

Kocham lato. Dla mnie życie zaczyna się w temperaturach powyżej 25
stopni. Choć dla nawrotów pora roku nie ma znaczenia.

[vinci28]

zima nie dla mnie, pierwsze to swieta dla mnie z chad i zkims kogo kocham ,odwrocilo sie wszystko pol roku temu, gdy uslyszalem ze mam chad i mimo iz mozna wszystko na ten temat wiedziec i tak juz zawsze to bedzie w nas ,kocham lato i wiosne wtedy sie budze i rozkwitam a zima tylko jestem statysta i prubuje szukac pozytywnych stron i choc na chwile poczuc radosc najwazniejsze ze mam w sercu milosc i kocham ja ,ale nigdy w zime nie podejmuje waznych decyzji i na pewno nie teraz kiedy mam przed soba pierwsze zimowe miesiace z chadikiem!

wiosna -Jakże odległa jest już epoka tamtej ogromnej, zielonej wiosny, kiedy z szeroko rozłożonymi rękami, wydając z siebie ptasie krzyki biegaliśmy po przyszpitalnym parku, próbując wzlatywać prosto w rozległe podniebne przestrzenie, pełne słońca, radości i białych, pęczniejących obłoków.
Park rozrastał się we wszystkich możliwych kierunkach, wypuszczał jasnozielone kłęby liści, zagłębiał się łakomie w ziemię splotami korzeni, ssał ją, kołysał się, wzdychał, sapał, poruszany potężnymi prądami ciepłego wiosennego powietrza.
Biegaliśmy plątaniną alejek, ciągnąc za sobą rozfalowane poły opieczętowanych szpitalnych szlafroków, zapatrzeni w niebo nad nami, w obłoki i na wierzchołki drzew. Zderzaliśmy się ze sobą, przewracaliśmy się na skrzypiący żwir ścieżek, na mokrą trawę trawników i śmiejąc się radośnie znowu zrywaliśmy się do lotu.
Było w nas tyle różowego, niebieskiego i zielonego szczęścia, tyle wiary i entuzjazmu, tyle pulsującej radości, słonecznej muzyki i szaleńczego natchnienia.



Ale nie wszystkim podobały się nasze misteria radości.
Ponurzy atletycznie zbudowani pielęgniarze śledzili nas nieustannie. Wychylali się zza rogów budynków, czaili się za grubymi pniami drzew, czołgali się w niskich zaroślach, wysuwali swoje wielkie, ponure, smutne twarze z blaszanych pojemników na śmiecie. A my biegliśmy, ciągle i ciągle przed siebie, ale kiedy już, już, mieliśmy się oderwać od ziemi, zawsze, jak to w życiu, zatrzymywały nas twarde metalowe ogrodzenia, zwieńczone kolczastym drutem.
a teraz jest juz zima i czekanie na kolejny lot na wiosen szalonej radosci ale wolnej i bezgranicznej teraz gdy wyjdzie woisna nie zatrzymaja nas kolczaste druty szpiatal pozdrawiam magda

[dol_inka]

wow, ciekawie napisane...tak inaczej,poetycznie(?).

[35.a]

Też mi się podoba...
Jeśli to nie jest "Lot nad kukułczym gniazdem", to bierz leki,
człowieku i pisz.

[poetkam]

A ja bym tak chciała, aby śnieżek spadł na święta...Taki piękny obrazek zimowy.
Cudo. A w domku ciepło, przytulnie, w kominku strzela wesoło drzewo...Choinka
się świeci ubrana przez Duczkę...
A po świętach niech tam topnieje, nie zależy mi, no chyba że ktoś chce.

[i_am_the_army]

ja chcę! ja chcę!

[czareg]

Łopata w dłoń i odśnieżać.
Ciemną nocką przed porankiem.
Tłuszczyk znika, mięśń tężeje.
Sama radość

[35.a]

zimę ze śniegiem i lekkim mrozem uwielbiam, a czekam
na wiosnę i lato