Rozmoczony herbatnik

[aniol.co.rozki.ma]

Od paru dni, czuję jak moja pewność siebie ulatuje ze mnie , jak powietrze z
dziurawego balonu.. Nie wiem jak powstrzymać ten proces? Nie wiem..czy będzie
tak ulatywać bez końca..i w pewnym momencie nie zostanie nic? Czy też,
zatrzyma się na jakimś etapie? Albo po czasie wszystko wróci do normy..? Wiem
tylko, że czuję się co raz mniej wartościowa, że zaczynam mieć bardziej
krytyczne zdanie o sobie, przestaję widzieć w sobie pozytywne cechy, i co raz
częściej widzę się w lustrze.. i patrzy na mnie jakiś mały potwór.. Moja wiara
w to, że coś mi się uda osiągnąć, powoli opuszcza mnie.. Co raz więcej w mej
głowie myśli- NIC, NIGDY.. Ehh.. a tyle było we mnie wiary.. i naprawdę
wierzyłam, że góry przeniosę.. że idąc krok po kroku do celu, który sobie
wymarzyłam..osiągnę go.. Teraz te moje marzenia.. i to wszystko..wydaję mi się
funta kłaków warte.. I coś we mnie śmieje się z tego, że wierzyłam, że ktoś
taki jak ja..może do czegokolwiek dojść.. Przykre to takie.. Wiem..że te
myśli..że to nie żadna depresja..że na to antydepresanty nie pomagają.. Ale
nie chcę mi się toczyć z tym walki..budować w sobie przekonania-że jestem
wartościowa..że uda mi się.. Czemu to tak po prostu znikać zaczęło?? Czemu
zaczynam czuć się gorsza..niż byłam kilka dni temu..? Blleee... Dosyć mam
tego.. I dosyć mam siebie.. Czuję się jak rozmoczony herbatnik.. Rozmymłana..
Tłumaczę sobię, że to brak zajęcia .. Że gdy zacznę praktykę..lub pracę..to
się to zmieni.. Ale fakt, że póki co tej pracy nie posiadam / praktykę zacznę
za ok2 tyg / utwierdza mnie w przekonaniu o mojej beznadziejności.. Co jakiś
czas przypominają mi się też, słowa mojej lekarki z ostatniej wizyty.. że ja
ciągle czegoś szukam, że powinnam się zdecydować na to, co chcę robić w życiu,
że mam już swoje lata.. a ciągle się miotam.. Trafiła w mój słaby punkt.. I
to chyba racja, że przeżywam jakiś kryzys wiekowy.. że mam ile mam, a mimo to
nic jeszcze nie mam.. poza jakimś takim wewnętrznym niepokojem.. i poczuciem,
że inni w moim wieku wiedzą więcej.. i deptają już jakąś ścieżką od
dłuższczego czasu, a ja dopiero podejmuję decyzję, którą ścieżką dreptać..

[poetkam]

Aniołku! Wypisz się, wypłacz się, spróbuj może terapii
psychologicznej? Lekarka Ci nie proponowała? A z tymi latami,
osiągniętymi celami?....Psu na budę...Ja mam latek trochę więcej od
Ciebie, skończyłam studia, wyszłam za mąż, mam dom, dziecko,
powiedziałabyś : ona już osiągnęła wszystko, to jest jej droga
życiowa? Ty może tak, ale ja tak nie powiem, bo tak nie myślę! Stale
jestem na początku tej drogi. Rozdroży jest wiele. Coś się kończy,
coś zaczyna...Tak będzie już zawsze. Osiągniesz jedno marzenie,
wpadnie Ci do głowy nowe i tak w kółko. Spokojnie poczekaj do
praktyk, pogadaj ze znajomymi, zobacz , co w kinach grają, może
teatr? Rozejrzyj się spokojnie za pracą, ale niczego na sobie nie
wymuszaj.

A herbatnik wyschnie- wystarczy włożyć go do nagrzanego piekarnika
na parę minut

[aniol.co.rozki.ma]

"A herbatnik wyschnie- wystarczy włożyć go do nagrzanego piekarnika
na parę minut "

)))))))) Że też sama na to nie wpadłam ))))

[matrioszka42]

Aniołku, pamiętaj że to tylko nasza dziwaczna choroba nas co jakiś czas rozdeptuje i "rozmemłuje". Pomyśl, że masz 2 tyg. żeby dojść do siebie. Może jakiś antydepresant? Mi pomaga ucieczka w sen, nie napinanie się na realizację czegokolwiek, muzyka i taniec. Zagłusz głosy prześmiewcze ostrą muzą (mi pomaga Rammstein włączony na cały regulator, za co nienawidzą mnie sąsiedzi)... Jesteś wspaniała i cudowna. Nie ma sensu porównywać się z kimkolwiek, każdy podąża własną drogą. Przytulam mocno do mojego okrągłego matrioszkowego ciałka

[dol_inka]

Nie lubię słowa "powinnaś". Jeszcze nie zdecydowałaś się, nie jesteś
pewna w którą życia chcesz iść. Widocznie jeszcze nie ten czas.
Jesteś nie zdecydowana, a czsaem tych pomysłów jest aż nadto.
Zapominamy że oprócz choroby jest jeszcze indywidualizm, cechy
charakterologiczne, rodzaj wcześniejszych doświadczeń itd! Chcę
powiedzieć, że nudno by było gdyby wszyscy ludzie w wieku np. 23 lat
wszystko już doskonale nieomylnie wiedzieli. Uczymy się cały czas -
tak jak poetka napisała bez względu na posiadaną ilość mężów,
dzieci, fakultetów czyli tzw.osiągnięć. I chorzy i zdrowi też...

[aniol.co.rozki.ma]

Dziękuję Wam. Naprawdę, jakoś tak lżej. Bardzo spodobało mi się zdanie:
"Aniołku, pamiętaj że to tylko nasza dziwaczna choroba nas co jakiś czas
rozdeptuje i "rozmemłuje". " Antydepresant na pewno by pomógł..ale nie dostanę
go. Zbyt duże ryzyko, że mnie rozhuśta.. Dostaję antydepresanty tylko w
chwilach wielkiego kryzysu, a w innych sytuacjach sama sobię muszę radzić. Z
antydepresantami u mnie tak, że mija dużo czasu za nim zaczynają działać-o ile
zaczynają, a gdy już zaczynają, na tyle poprawiają nastrój, że nim się
spostrzegam mam hipomanię, dlatego gdy nastrój jest w miarę dobry-lekarka mi go
odstawia. W moim obecnym stanie, gdy miewam lekkie wahnięcia w dół- na bank nic
nie dostanę. Depresja to nie jest, ale ściąga mnie lekko w dół, jest dobrze, a
za chwilę czuję, że lecę.. Nie panikuję..ale denerwuję mnie to.. Teraz najgorsze
jest to poczucie niższej wartości.. Nie wiem co z tym zrobić. Może po prostu
przeczekać? Dziękuę za wsparcie )

[kajka68]

Aniołku...a ja tak lubię rozmoczone herbatniki..uwielbiam...w kawie
,herbacie...obojętnie...ale do rzeczy...czasem trzeba chyba się tak poczuć ,żeby
docenic jak to jest gdy jest inaczej...nie wiem...chyba wszystkiego nie da się
wrzucic do worka z napisem Chad...każdy ma takie dni..czy chory czy zdrowy...my
własnie przerabiamy z męzem jego doła giganta...masakra...