całkiem off

[35.a]

wpadła do mnie koleżanka z podstawówki. mieszka zresztą piętro
wyżej, widujemy się średnio kilka razy w roku. miło się z nią
rozmawiało, choć jesteśmy z różnych światów i nie mówię, że mój
lepszy. nie. wpadła, bo...pieprzony portal nasza-klasa...jutro
jest spotkanie naszej VIII c po n latach. popłoch we mnie. byłam
klasowym dziwakiem, outsiderem, zawsze z boku. i mam teraz rozma-
wiać z tymi ludźmi? o czym. bardziej spotkanie kojarzyć mi się
będzie z alkoholem. proszę bardzo, na życzenie mogę się sponiewierać,
ale po co.

proszę ze mną porozmawiać

[poetkam]

A., skoro o tym piszesz, to znaczy , że o tym myślisz. A skoro o tym
myślisz, to znaczy, że z jakichś powodów chcesz iść na to spotkanie
klasowe. A jakie to powody, to już Ty sama musisz sobie
odpowiedzieć. Jedno Ci powiem: Jeśli zdecydujesz się iść na to
spotkanie, bądź sobą. Po prostu bądź sobą. Najlepiej czujesz się we
własnej skórze i tylko tak będziesz się dobrze bawić. Nie rób nic
wbrew sobie. Potem będziesz tylko przez to cierpieć, a po co Ci to?
A jak nie pójdziesz, będziesz żałować. Mój mąż też jest i
był "odmieńcem", szczególnie w szkole średniej. Po mojej namowie
poszedł na spotkanie z okazji 10-lecia zdania matury. Trząsł się, 10
razy zmieniał zdanie, ale poszedł w końcu. I co? Dziękował mi
bardzo, że go wypchałam na siłę. Alkoholu nie pił- powiedział tylko,
że bierze leki. To wszystko. żadnych pytań więcej, po co i na co.
A Ty zrobisz, jak będziesz chciała. Powodzenia

[i_am_the_army]

Niecierpię duchów przeszłości. Uciekam od nich wręcz paranoicznie. Zerwałam
wszelkie kontakty ze szkolnymi znajomymi, spaliłam mosty, zawsze palę. Nigdy w
życiu nie poszłabym na żadne klasowe spotkanie.
To chore, wiem, ale tak mam, a na siłę nie potrafię, bo tylko i tak już
zniszczone nerwy bym sobie wykończyła.
Bywam skrajnie otwarta i skrajnie zamknięta - niemal jednocześnie.
To okropne.
Nie namawiam Cię ani do pójścia na to spotkanie, ani do niepójścia. Ja bym nie
poszła, ale to trochę tchórzostwo. Choć czy na pewno? W moim przypadku byłoby to
przede wszystkim zrobienie czegoś totalnie wbrew sobie - przecież nie muszę tego
lubić, no nie? I nie lubię. O!

[35.a]

i_am_the_army napisała:

> Nie cierpię duchów przeszłości. Uciekam od nich wręcz paranoicznie.

Jako i ja Nie kłaniam się, udaję, że nie zauważam. Omijam.
Tylko, kochana Armio, społeczeństwo uważa, że my czubki, że tak
się nie godzi Normalni ludzie mają się z duchami spotykać i już.
(czyli ja nie muszę


> Zerwałam wszelkie kontakty ze szkolnymi znajomymi, spaliłam
> mosty, zawsze palę.

Wiesz? Mnie nawet nie przyszło do głowy, aby pójść na studniówkę.
Pomyślałam: szopka jakaś. Odpada. Tylko patrz punkt o normalności.

> Nigdy w życiu nie poszłabym na żadne klasowe spotkanie.
> To chore, wiem, ale tak mam, a na siłę nie potrafię, bo tylko
> i tak już zniszczone nerwy bym sobie wykończyła.

> Bywam skrajnie otwarta i skrajnie zamknięta - niemal jednocześnie.

Zrobię z tego sygnaturkę, mogę? Napisałaś o mnie. Kocham Cię,
Armio.


> To okropne.
> Nie namawiam Cię ani do pójścia na to spotkanie, ani do
> niepójścia. Ja bym nie poszła, ale to trochę tchórzostwo.
> Choć czy na pewno? W moim przypadku byłoby to przede wszystkim
> zrobienie czegoś totalnie wbrew sobie - przecież nie muszę tego
> lubić, no nie? I nie lubię. O!

Okropne, ale w koleżance wciąż widzę tamtą B. z I c, a tamte
duchy też wiedzą o mnie za dużo, może dlatego tak ich unikam
To paranoja czy jeszcze nie?
Pamiętam dobrze określenie "dziwna". Przylepiło się i nijak zmyć.

Poetko, odpowiem tu: jest chęć, aby usiąść z boku, zapalić nawet
papierosa (nie palę), z lampką wina i patrzeć. Ustalać powiązania
między ludźmi. Uśmiechać się. Milczeć. I po angielsku wyjść. Nie
do przyjęcia. Z ludźmi się rozmawia. Skoro nie chcę, to - z żalem,
tak, bo pozbawiona będę ciekawej obserwacji - jednak nie pójdę.

Z trzeciej strony mogłoby być śmiesznie.

Resume - postanowię coś w ostatniej chwili.

ja się "ich" boję...

[35.a]

oni mają dzieci/rodziny, ja nie
są normalni mentalnie, ja nie

dobranoc, świecie, nic już dziś nie wymyślę

[i_am_the_army]

Rób sygnaturkę z czego chcesz - z przyjemnością pozwalam

Ja też nie byłam na studniówce. Nawet za bardzo się nie wahałam, czy pójść, czy
nie, bo wiedziałam, że to mnie przerośnie. Stchórzyłam. Nie postąpiłam wbrew
sobie. Nie żałuję, bo dziś też nie byłabym w stanie stawić czoła takiej imprezie

Do mnie w latach szkolnych przylgnęło sporo etykietek, nieskromnie powiem, że
raczej pozytywnych (choć nie zawsze oczywiście), niemniej jednak to były fatalne
okresy w moim życiu, miotałam się jak cholera i co gorsze, niemal się z tym
wśród ludzi afiszowałam. Wtedy nie znałam wstydu wynikającego z odkrywania
siebie. Dopiero, gdy dotarło do mnie, że pamięć ludzi to nie jest czarna
studnia, do której jak coś wpadnie to przepadnie bez śladu, tylko jest bardziej
wrażliwa niż może się wydawać i rejestruje wszystko, nawet to, co nigdy by
człowiekowi nie przyszło do głowy, że zarejestruje.
Boję się tej ludzkiej pamięci, bo to jak przeglądanie się w lustrze, które
pokazuje moje najgorsze strony - ba, wszystkie obiektywne strony, a przecież od
większości swoich stron ja uciekam, bo nie są takie, jakie chciałabym, żeby były.
Wstydzę się siebie? Może. Mam wyrzuty sumienia, nie podoba mi się, jak przeżyłam
tamte lata? Może. I tu wyłania się LĘK. Przed tym potworem-pamięcią ludzką.

Możliwość obserwacji kusi, kusi... mnie też zawsze kusi. Przeważnie jednak
tchórzę i wybieram spokój, więc zostaję w domu. Często żałuję. Ale taki już ze
mnie dziwak.

[i_am_the_army]

Z roztargnienia nie dokończyłam jednego zdania w poprz. poście (pewnie dlatego,
że za długie było, haha), a więc poniżej to zdanie z częścią zgubioną:
"Dopiero, gdy dotarło do mnie, że pamięć ludzi to nie jest czarna
studnia, do której jak coś wpadnie to przepadnie bez śladu, tylko jest bardziej
wrażliwa niż może się wydawać i rejestruje wszystko, nawet to, co nigdy by
człowiekowi nie przyszło do głowy, że zarejestruje, zaczęłam się hamować (z
jednej strony to dobrze, że się wreszcie pohamowałam, a z drugiej źle, bo odtąd
zaczęły się moje lęki wynikłe z przesadnych hamulców i wyrzuty sumienia)."

Uf, ale zdanisko - w każdym razie takie miało być, a ja wcześniej nie dokończyłam

[ditta12]

Znalazłam koleżankę na Naszej Klasie z dawnych lat.Pisała dużo a
kiedy napsałam jej o mojej chorobie-przestała

[poetkam]

> kiedy napsałam jej o mojej chorobie-przestała

Ditto, nic dodać, nic ująć...Brak słów, kompletny brak słów.

[poetkam]

A wiecie, że ja na studniówce też nie byłam...? Ani na żadnym
spotkaniu klasowym...Kiedy po mnie dzwonią i proszą o obecność,
zawsze odmawiam...Ciekawe czemu?
A., obojętnie jaką decyzję podejmiesz- baw się dobrze. I sama i w
towarzystwie.

[maciusiko]

Właśnie się zwlekłam po długo trwającym...wczorajszym spotkaniu naszej-klasy z podstawówki.Oni mają rodziny,dzieci a ja nie i mimo to było suuuuuper! Wszystko zależy od tego,jacy to są ludzie...Moi są the best,czego i Tobie życzę )

[i_am_the_army]

Oooo! Wreszcie! Miło Cię widzieć

[maciusiko]

) (odezwę się wieczorem...)

wieczór z duchami

[35.a]

znowu napierają. przyjdź, on (moja nastoletnia, platoniczna sympatia) chce,
abyś przyszła. specjalnie przyjechał z UK (przecie
nie dla mnie .

jak będzie chciał mnie zobaczyć, sam przyjdzie, prawda?

i znów czuję się dziwakiem, że z daleka trzymam się od takich
spotkań...

Chodzicie na spotkania klasowe?

[i_am_the_army]

Armia krzyczy całym chórem: NIEEEEEEEEEEEE

[dealer_kaszanki]

> Armia krzyczy całym chórem: NIEEEEEEEEEEEE

...a dealer przyłącza się do zgodnego chóru armii

Nie chodzicie, nie wiecie nic o spotkaniach, nie macie z nikim kontaktu, bo się
wszystko pourywało.

[i_am_the_army]

ano właśnie

[ka_an]

Nigdy nie byłam na żadnym spotkaniu klasowym. Mam jedną koleżankę z
podstawówki, drugą z liceum, z którymi utrzymuję stały kontakt.
Niektórzy "koledzy czy koleżanki z ławki" na ulicy udają, że się nie
zanmy. Nie lubię takich sztucznych sytuacji. Poza tym na moje
nieszczęście swego czasu trafiłam na moją szczenięcą miłość i
niestety dzięki temu, że odżyły wspomnienia i uruchomiłam myślenie w
stylu "co by było gdyby..." wpadłam w straszną depresję - 3 miesiące
praktycznie nie wychodziłam z łóżka.

[planasana]

Nie chodze. Nie bylam lubiana w podstawowce, wiec nie mam czego wspominac.