Boje sie...

[planasana]

jutro pojsc do pracy. Nie moge juz sobie zrobic dnia wolnego. Jest niedziela
rano a ja juz boje sie poniedzialku. Boje sie, ze nie wytrzymam calego
tygodnia. A potem nastepnego... Nie chce wychodzic z bezpiecznego lozka,
nie chce nikogo widziec.

[singapurkaa]

Planasanko, a czego konkretnie się boisz???
ściskam Cię mocno, nie poddawaj się chociaż Ty - ja kiedyś zrezygnowałam z pracy
z powodu strachu itd. A jeśli już na prawdę nie dajesz rady to L4.

[planasana]

Dzieki Singapurko Kochana. Wszystkiego sie boje. Szefowej, jutrzejszego
porannego wstawania (ze sie porycze ze strachu i niecheci do wyjscia z domu),
sciskania w zoladku, wyjscia do ludzi w tych samych ciuchach (bo w pozostale sie
nie mieszcze), ze zobacza jak o siebie nie dbam, boje sie, ze zauwaza, ze sie
izoluje, boje sie z nimi rozmawiac...

[singapurkaa]

Poraża mnie podobieństwo naszych odczuc. Ja mam identycznie, z jednej strony mam
gdzieś co ludzie sobie o mnie pomyślą, a z drugiej zawsze obawiam się, że
zobaczą, że jest ze mną coś nie tak
Moja ciocia zawsze mi powtarza, że do odważnych świat należy, a ludzie są tylko
ludźmi i przecież mnie "nie zjedzą". Nie potrafię przełożyc tego na codzienne
funkcjonowanie. Boję się rozmawiac z ludźmi, mam przekonanie że jestem inna,
gorsza, a poza tym w depresji nie mam nic sensownego i ciekawego do
powiedzenia Okropnośc

[veritas8]

Tak jakbym o sobie czytała...strach przed podniesieniem się z łóżka,
strach przed ludźmi, wstyd, że jestem zaniedbana, że utyłam, że nie
miałam siły umyć włosów.
I to udawanie...operatywności, zaangażowania itd. Sztuczny uśmiech.
Zaciskanie zębów.
Tak pracuję, kiedy mam depresję.

[skwr2]

A gdybyś spróbowała niczego sobie nie wyobrażać. Wyobraźnia nakręca
lęki. Na ile potrafię, na tyle staram się przeżyć TYLKO dzisiejszy
dzień.

[planasana]

Tez sobie powtarzam - byle przezyc ten dzien. Jakos przepekac. Tylko jak ja to
zrobie? Jak wytrzymam senna, zmeczona i przerazona w pracy? Jak sie tam w ogole
dowloke? Nie wiem. Kazdy nastepny dzien to katorga.

[bosa_mysz]

wiem, że to może nie mądre ale w takich dniach staram się wyobrażać,
że ldzu wogóle nie ma. zajmować się czymś z boku, udawać bardzo
zajetą. a jak już musze z kimś rozmawiać to wyobrażam sobie że jest
wielką marchewką albo coś.
najgorsze jednak chyba jest powstrzymać ciągły płacz. na to już moge
tylko doradzić informacje o biegunce permanentnej i w miare potrzeby
wypady do toalety.
no i środki udpokajające

[czareg]

Wygląda mi to na lęk, częsty gość u ChADowców. Nie czas zażyć leki przeciwlękowe?

[planasana]

bosa_mysz napisała:

> a jak już musze z kimś rozmawiać to wyobrażam sobie że jest wielką marchewką
albo coś.

Ale mnie rozbawilas z ta marchewka. Bede o tym pamietac

Gorzej tylko, ze mam podstawy by sie bac - przez ostatni obnizony nastroj bylam
leniwa i zawalilam kilka spraw. Teraz przyjdzie mi za to zaplacic tlumaczeniem
sie przed szefowa I tego boje sie najbardziej.

> najgorsze jednak chyba jest powstrzymać ciągły płacz.

No wlasnie. Tydzien temu ucieklam z pracy wymawiajac sie bolem brzucha, bo tak
ryczalam, ze ledwo dalo sie ukryc zaczerwienione od placzu oczy.

Chcialabym sie schowac przed wszystkim i wszystkimi.

[bosa_mysz]

Może zdobądź się na odrobine szczerości? albo wymyśl coś i powiesz
pół prawdy? jakieś kłopoty osobiste, rodzinne albo co? ja długo
wymawiałam się żałobą po psie. na jakiś czas wystarczyło.
ja też sie boje iść do pracy, we wtorek jest bardzo ważne zebranie a
ja sie boje czy podołam.
niestety nie moge L4. tylko te marchewki moge sobie wyobrażać i mieć
permanentną biegune
boże jak ja bym chciała żeby te cholerne myśli w mojej głowie się
zamkneły! żeby te głupie obrazy sprzed oczu znikneły
chyba jutro włoże do torebki mojego ratunkowego pluszowego misia i
bede miec straszna biegunke zamkne sie w kiblu i nie wyjde do
konca dnia

[bosa_mysz]

prosze, jedno piwo i już człowiekowi lepiej, ehhh

[ditta12]

W pracy to jest tak że rożne rzeczy się różnie układają,czasem
dziwnie i zaskakująco!Ja też czasem się boję tam iść ale idę
iśmieszy mnie że to tylko moja wyobrażnia napędzila mi stracha bo to
co nie do przeskoczenia jakoś się rozprasza w gęstwinie ludzkich
egzystencji.Inni pewnie też się boją iść jutro do Twojej strasznej
pracyA najbardziej Twój szef,cha cha.Ty to masz szczęście,masz
taki fajny daszek,parasol nad sobą co Cię chroni)))))To my i nasze
pozytywne myśli