jestem nowa

[zgaga74]

Od jakiegos czasu poczytuję to forum,i samo czytanie bardzo mi pomaga.Mój mąż choruje na chad.Są dni, kiedy myślę,że to już za nim, o ja naiwna...przecież z ta chorobą się żyje...Widzę, jak mu ciężko, ale i mnie też nielekko. Czasem mam dość.Wkurza mnie ta sinusoida. Choć teraz to jakby był constans...może z lekką górką..Czy znajdę tu kogoś, kto żyje z chadowcem? pozdrawiam wszystkich

[tosiedazrobic]

Hej,wczoraj, gdy czekałam tutaj na jakąkolwiek odpowiedź na mój
post, Army nakazała cierpliwośc.(pozdrowienia dla Army) Nie
wiem,może pisząc o swoim problemie miałas nadzieję na szybki
odzew,to ja odpisuję,że przeczytałam Twój post i witam na tym
forum

[konto_online]

też jestem nowy
i nie wiem czy już to może przeczytałaś,a może Ci to ktoś powiedział wcześniej -
ale zapytam
czy wiesz, że manie tego wszystkiego dość, nie mówiąc o wkurzaniu - jest
najprostszą drogą do wzbudzenia górki?

[zgaga74]

konto-online nie, nie wiem, ale jakoby próbujesz powiedzieć, że to ja wzbudzam te górki???? swoim zachowaniem?????

[konto_online]

od czego się wzbudzają - nie wiadomo
znaczy oficjalna wersja jest, że same sie endogennie wzbudzają
niech będzie
powiem tylko, że cudze nerwy, a jeszcze bardziej cudze "mam tego dość" górki nie
zniwelują

[konto_online]

"jakoby próbujesz???"
"to ja wzbudzam???"
"swoim zachowaniem???"

zdumiona, urażona, taka dobra, tyle znosi a jeszcze ktoś się ośmiela sugerować,
że coś źle robi

skąd ja to znam?...

[zgaga74]

taka dobra.... ?nic o mnie nie wiesz, a już oceniasz.nieładnie. Nie twierdzę, że należy mi się medal. Chyba nie zrozumiałeś...

[facet_l]

hejka, trzymaj się...

[tosiedazrobic]

dla mnie każda z osób,ktora tutaj pisze ,że żyje z chadowcem,to
zaskoczenie i smouświadomienie,że są osoby które żyją ,mają siłę i
chęć z nimi żyć. To jakieś olśńienie i spadek ciężaru,że Ty zgaga74
po prostu JESTEŚ. to ja Ci dziękuję w swoim imieniu za to.

[smolasmola]

Zaliczam się do takich osób ale rzadko tu ostatnio zaglądam .powiem tylko że
warto,łatwiej zrozumieć drugą osobę .Choroba u mojej żony jest ustabilizowana co
daje mi poczucie chwilowego bezpieczeństwa.

[tosiedazrobic]

pełen szacunek ode mnie Pozdrawiam i życzę nieskończonej
stabilizacji żónie,czyli chyba tego co nazwalibyśmy zdrowiem.

[kajka68]

Przepraszam,ze dopiero teraz,ale jestem-mam męża chadowcai wiem dokładnie co
czujesz a niektóre komentarze po prostu ignoruj...nie są warte nawet jednego
słowa.Są na tym forum wspaniali ludzie,którym zawdzieczam siłe ,kiedy jej
najbardziej mi brakowało-czasem przywołają do pionu i dobrze głaskac cały czas
nie można,ale są i tacy co od czasu do czasu ci przywalą bez powodu.Jesli chcesz
więcej pogadac pisz do mnie na gazetowy.Tak chyba łatwiej.Nie obiecuję ,ze
odpiszę natychmiast ,bo odkad mąż wrócił z sanatorium- zrobiło się
nieciekawie,lekarka wraca z urlopu dopiero we wrześniu.Okazało sie ,ze przecież
sanatorium jest po to,żeby znów zaczac pić piwko i nie brac leków...efektami
jesteśmy karmieni teraz na codzień- zaraz usłyszę jaka wredna jestem.Ale nie
jestem wredna i nie po to byłam zmuszona go zamknąć ,zeby to powtarzać .Nie wiem
czy jeszcze kiedykolwiek posune sie do tego.Jeśli komus wydaje się ,że to takie
proste to ech.Szkoda słów.Nie wiem jak większosć ,ale ja nie wiedziałam ,że
wychodzę za mąż za chorego człowieka- nie wiem co bym zrobiła gdybym miała to
zrobić jeszcze raz...
I jeszcze jedno...Tak w jakimś sensie jestesmy biedni,bo chory będąc w górce ma
siłę ,energie i powera- a my musimy dotrzymać kroku.Potem jest depresja w która
my w jakimś stopniu równiez wpadamy-widzę to po sobie widze co zrobiła ze mnie
choroba męza.
chyba mam doła.Sorki.

[konto_online]

w życiu nie zobaczę, co ja zrobiłam z mężem
nie ma to jak zwalić na chorobę

[kotomysza]

hehe, mój mąż żyje z osobą chorą na ChAD, czyli ze mną. jesteśmy
razem prawie 17 lat, choroba w pełnym rozkwicie pojawiła się około
2,5 roku temu.
widzę, że świadomość tego, że jestem po prostu chora trochę mu
pomogła mnie zrozumieć. bo troszkę na początku dawałam do pieca (no
nie troszkę)
a jak jest? chyba jak w każdym związku, różnie. tylko... ja mam duży
współczynnik samokontroli, a on spory współczynnik rozumienia.

PS. jesteśmy rodzicami niespełna 3-letniej pannicy.

[kajka68]

Słuchaj dostałam Twojego maila ,ale nie mam jak ci odpisać ..bo adres nadawcy to
ludzie@gazeta...to już drugi raz tak dostaję i proszę o jakieś namiary

[zgaga74]

kajka68, kotomysza, tosiędazrobic -dziękuję. świadomość tego, że mogę z kimś pogadać-pomaga.

[konto_online]

nie gadaj
Ty nie gadasz z kimś, Ty słuchasz, gdy mówią to co chcesz usłyszeć

[matrioszka42]

To chyba nie tak. Nie wiem czy Ty jesteś chory, czy jesteś z osobą chorą ale przyznasz, że bycie z nami proste nie jest. Razem z nami choruje cała rodzina, dlatego bo nasze reakcje, nastroje nie są standardowe. Nie dziwię się złości, niemocy osób będących z chad-owcem. A manie i depresje to w naszych mózgach wywołują wadliwe neuroprzekaźniki i rzadko kiedy mają podłoże zewnętrzne. Choć reakcje na bieżąca sytuację też przeważnie zdrowe nie są. Dlatego jesteśmy na lekach

[konto_online]

czy ja się dziwię, że się ktoś złości?
sam na siebie się złoszczę
ja się dziwę, że ktoś nie uważa, że jego złość może mieć na mnie wpływ

[matrioszka42]

Jak jestem w remisji to wiem że moje postępowanie w manii może budzić złość... co ja mówię musi budzić. A nawet wściekłość. Ma to na mnie wpływ budzi poczucie winy, ale w moim przypadku jest to jedno z bardziej uzasadnionych uczuć.

[kotomysza]

a po co ten agresor w Twoich wypowiedziach?

[konto_online]

a po co ta połajanka w Twojej?

[kotomysza]

nie połajanka tylko ciekawość.

[konto_online]

nie agresor tylko mający zdanie niewygodne dla interlokutora

[lolinka2]

hihi, mój mąż żyje z ChADowcem (znaczy, ze mną)
i ja żyję z ChADowcem (znaczy, z nim)

[eremka]

co za żałosć...2 lata temu zdiagnozowałam męża, po 10 latach jego
depresji, picia, zdradzania, blogoczatowania, ciągania ludzi po
sądach, upokarzania mnie i wyzywania od najgorszych, demolki
mieszkania, utrzymywania go...i dobrze, bo powiedział o moim pomysle
kolejnej pani doktor, która poszła tym tropem...
od 1,5 roku mój mąż nie pije, chodzi regularnie do lekarzy, stara
sie prowadzic regularny tryb życia, stara sie pracowac i wychowywac
syna [co nie jest najlepsze, bo ów syn ma juz prawie 18 lat, więc
cokolwiek za pózno na wychowywanie] i jest git...
a ja wpadłam w depresję...oficjalnie pod wpływem śmierci mamy, która
musiałm sie opiekowac przez 1,5 roku jej choroby...
...chciałabym odejsć...wloke za soba cięzar nie do uniesienia...mam
dość...
z chadowcem da się żyć, przeżyłam tyle lat...ale juz nie mam siły,
chciałabym odpocząć

[czareg]

Więc weź urlop i na tydzień,dwa wyjedź na wakacje (sanatorium też się nada).
Nie dziwi mnie twoje zmęczenie, odruch ucieczkowy jest jak najbardziej
zrozumiały: po wielu latach bardzo ciężkiej walki, gdy dzień w dzień
egzystowałaś na najwyższych obrotach. Teraz gdy sytuacja trochę się unormowała a
ty uzyskałaś parę chwil na refleksję, potrzeba odpoczęcia z dala od wszystkich
codziennych kłopotów jest jak najbardziej naturalna, a co za tym idzie -
potrzebna. Jeżeli nie masz już urlopu, zrób weekendowy wypad do koleżanki z
innego miasta lub kogoś z rodziny. Sama. Byś mogła choć trochę poszwendać się po
obcych ścieżkach, pogadać o problemach które nie są twoje, wyjść na chwilę z
codziennego kieratu. Może wtedy zaczerpniesz więcej powietrza i złapiesz oddech.
------
Obiecałem sobie zostać wielkim pisarzem, piszę rzeczy, które czyta cały świat,
rzeczy, które poruszają ludzi aż do głębi, rzeczy, które sprawiają, że ludzie
krzyczą, płaczą, zwijają się z bólu i wściekłości!
Teraz pracuję dla Microsoftu pisząc komunikaty o błędach.

[eremka]

dzięki

[eremka]

juz nie jest git...schodzi z effectinu, czyli nie bierze go i
wczoraj sie zaczęło...znowu czepianie sie...pretensje...dzisiaj
telefony...z groźbami...ze co s tam zrobiłam..a czegos nie...ze mam
sie mu meldowac smsem...
syna też sie czepia...ze to zle robi..tamto żle robi... boje sie, że
znowu skończy sie demolką...albo samochodu...albo mieszkania...
kiedys tez tak było, ale nie wiedziałam, ze jest chory i próbowałam
rozmawiać, tłumaczyc, prosic, błagac, grozic, płakac...miałam
nadzieję, że kiedyś do niego dotrę i zrozumie, jak mi jest cięzko z
jego zachowaniem...teraz wiem, że jest chory i wiem, że nic na to
nie moge poradzić...jestem bezsilna...
czy mam tak sie męczyć do końca zycia
i jeszcze syn...wqrza go zachowanie i czepliwosć ojca, prosze go o
niepyskowanie, bo jak będzie ojcu odpyskiwał, ten go zniszczy
psychicznie, tak jak mnie..bedzie mu wmawiła różne rzaeczy i go
zdołuje...co mam robic..poiwedzięc chłopakowi, że tata jest chory na
chad ... nie jest głupi, zacznie szukac w sieci i dowie sie, ze to
może byc dziedziczne ... a jak sie załamie?

boze, to piekło...
jak moge wyjechac i zostawic syna samego z mężem...? no, jak??

[czareg]

Nie jesteś bezsilna - możesz wpakować go do psychiatryka (przymusowe leczenie).
Gotowość do radykalnego rozwiązania sprawy najczęściej i na przyszłość działa
"wychowawczo".
Nie jest to miłe rozwiązanie też i dla rodziny, ale bez niego i tak Cię niestety
czeka koszmar.

[eremka]

wiem...
ale nie jestem w stanie wpakowac go do psychiatryka, ani nie jestem
w stanie go zostawic... i niekoniecznie dlatego, że sie boje samego
rozwodu i tego, jakie numery mi bedzie wycinał - wyrzuty sumienia by
mnie zabiły...nie potrafie sobie tego wyobrazić...bo miało byc na
dobre i na złe...
jak w greckiej trageii... tak zle i tak niedobrze