Przywitanie

[fala_1]

Witajcie,
Jestem tu prawie nowa, prawie bo zamieściłam kilka postów ale pod innym
nickiem 2 lata temu, potem myslalam ze mnie już nie dotyczy kwestia chadu, a
tu się okazało, że jednak dotyczy..

nic mi nie bylo od 2 lat, poza mala gorka, kiedy od razu skonsultowałam się z
lekarzem i bylo ok, az miesiac temu poszlam do nowej pracy i poszszszlo mi w dół.
Teraz jak patrze to moze ja histeryzuje, cały czas mi sie wydaje ze moze nie
powinnam znowu wchodzic w leki byla, tylko sie uspokoic i na depakinie zostac,
a ja tak histeryzuje sie sama nakrecam..zmienilam tez lekarza, bo poprzedni
leczy tez mojego ojca, a chce to rozdzielic,
i teraz jestem na citabaxie lerivonie i depakinie i czuje sie tak bardzo
zobojetniala, ze nie trudno mi ruszyc z czymkolwiek..
Cały czas planuje ze juz teraz biore sie za siebie i posklejam z odlamków na
nowo i nie wychodzi.
Co robic?

[facet_l]

No cóż, fajnie że jesteś, niezbyt fajnie, że jest jak jest. Niestety leki to nie
wszystko, czasem jak się nie spacyfikujesz tak, że śpisz non stop to nic nie
pomaga. Cóż możemy zrobić poza wsparciem dobrym słowem? 3maj się!!

[drugikoniecswiata]

hej

> bylo ok, az miesiac temu poszlam do nowej pracy
> i poszszszlo mi w dół. Teraz jak patrze to moze
> ja histeryzuje, cały czas mi sie wydaje ze moze
> nie powinnam znowu wchodzic w leki byla,
> tylko sie uspokoic i na depakinie zostac,
> a ja tak histeryzuje sie sama nakrecam..

Nie histeryzujesz. Mądry Polak po szkodzie... co do leków - to zależy, ile to
trwało i jaką masz wytrzymałość + warunki zewnętrzne (rozumiem, że chodzi o
antydepresanty, bo przez te dwa lata byłaś na samej depakinie, tak?). Zmiana
pracy to naturalny stres, duży stres, więc nic dziwnego że u tych, co mają
amplitudy nastrojów wyższe niż normalny człowiek, robi się stres jeszcze
większy, a co za tym idzie - depresja lub mania. Ja powoli uczę się planować
takie wydarzenia. Czyli jeśli zmieniać pracę, to nie wtedy, kiedy mam na głowie
inne ważne sprawy, typu sesja na uczelni, i że raczej nie w listopadzie, kiedy
regularnie mam deprechę. Jak się jeszcze psychicznie przygotuję, że pewnie przez
jakiś miesiąc-dwa złapię doła i będzie mi ciężko, to łatwiej mi to potem
przetrwać. Ale uczę się na błędach oczywiście, stale i wciąż. To wkurza.

> i teraz jestem na citabaxie lerivonie i depakinie
> i czuje sie tak bardzo zobojetniala, ze nie trudno
> mi ruszyc z czymkolwiek..

to nie tylko kwestia leków, to też deprecha sama w sobie. a ten citabax i
lerivon to oba antydepy? dlaczego dwa?

> Cały czas planuje ze juz teraz biore sie za siebie i posklejam z odlamków na
nowo i nie wychodzi.

Hej, ale tak się nie da! Gdybyśmy się umieli skleić z odłamków na mocne
postanowienie, to by tu nikt chadu nie musiał leczyć... Szczerze i z serca
doradzam psychoterapię. Długoterminową, indywidualną albo grupę. Trwałych zmian
nie osiągnie się inaczej, jak długo nad tym pracując.

> Co robic?

Moja polityka byłaby taka:
Dać sobie czas na przystosowanie się do nowych warunków (praca), chwilowo
obniżając wymagania na innych frontach. Może ktoś może cię wesprzeć w tym czasie
choćby logistycznie, np. pomóc z zakupami i gotowaniem? I wyrzucić wyrzuty
sumienia do kosza, bo one wcale nie pomagają się podnieść, a wręcz przeciwnie.
Jeśli Ci będzie bardzo źle, to weź parę dni zwolnienia. Niby to kicha w nowej
pracy, ale niedyspozycja każdemu się może zdarzyć, a pozwoli Ci się
zregenerować. Bądź dla siebie dobra i łagodna!
I wpadaj tu

[fala_1]

Dzieki za wsparcie, mam chaos i metlik w glowie, trudno mi opanowac myslenie ze
moge zebrac sie do kupy sila woli ..tylko jestem za leniwa.
pozdrawiam

[dzedlajga]

sprawdz poczte