Wysiadłam..

[majagor]

Wysiadłam. Wysiadłam z tego pociągu. Nie było tam już miejsca dla mnie. Nikt
mnie nie chciał, nikogo ja nie chciałam. Więc wysiadłam. W biegu żeby nikt nie
zauważył..

Straszna noc, z krzykiem, płaczem, przepychankami, siedzeniem w kącie,
straszny poranek - to nie z mojej winy.. i wieczór też ciekawie się nie zapowiada.
Oszukiwałam, wmawiałam sobie, że wszystko ok, że dzielną trzeba być.. ale sił
już mi nie starczyło..

Czy ktoś mi powie, ile człowiek może płakać? Czy istnieje takie coś jak
"koniec łez"?

Miłych chwil Wam życzę.. Ja ich nie mam, ale chociaż Wy je miejcie..

[36.a]

Mocno tulę. Jestem rozpalona jak słońce
Tak, koniec łez jest. I "łzy przeniosą Cię w inne, spokojniejsze miejsce". Albo jakoś tak.

[stardusts]

Majagor przyłączam się dziś do Ciebie...Ja w zawieszeniu, czekam na wizytę u
lekarza jak zbawienie. Patrzę na pocięte przedramię i dziękuję Bogu, że tylko na
tym się skończyło. Dziś chcę aby łzy płynęły, nie chcę sobie mówić, że jest ok,
niech się oczyszczę wyciszę umysł, niech te emocje zejdą. Ufam, że będzie
lepiej. Półtora roku bez samookaleczania porażka, ale z drugiej strony to było
półtora roku, teraz postaram się zeby było więcej, a może kiedyś nie będę się
ranić?

Może będę szczęśliwa, a może tylko spokojna.

Przytulam Cię bardzo mocno i ufam, że dasz radę, ja w to wierzę

[tytufor]

O matko! Trzymajcie się dziewczyny! I Ty Majagor, i Ty Stardusts!
Przytulam naprawdę mocno

tytufor - sam zdołowany...

[stardusts]

Tytufor damy radę, to tylko w naszych głowach, tylko czemu ciało odmawia
współpracy....

Przytulam Aga

[ergo_pl]

Bo ciało słucha się naszych głów, a one czasem, cholerka, uparte

to ja, tytufor, tylko się nie przelogowałam.

[majagor]

U mnie tak dziwnie jest.. Nie jest to ani typowa depresja ani mania. Zmienia się
to jak w kalejdoskopie. Jedna chwila, jedno słowo i wpadam w szał. Szał gniewu,
agresji, szału płaczu, lęku i rozpaczy. Potem się uspokajam i wszystko wraca do
"normy", by znowu jakiś mały impuls wprowadził mnie w dziwny stan. Sama już nad
tym nie panuję, zupełnie tego nie rozumiem i zaczynam się tego bać.

Kończę właśnie związek z facetem, którego kocham. On jest ze mną z litości, nie
kocha mnie wcale.
Mamę czekają w tym miesiącu kolejne badania - pewnie dowie się w jak złym stanie
jest - bo do teraz nie jest świadoma tego.
Do pracy nie chodzę i chodzić nie będę - bo w stanie nie jestem.

To wszystko jakoś tak się złożyło i przerosło mnie. Czuję się odrzucona,
odepchnięta zupełnie nieakceptowana przez świat.
Cholerne uczucie, gdy wiesz, że On Cię zupełnie nie kocha, zupełnie mu nie
zależy.. To tak jakbym szła po moście, była już daleko od brzegu, na którym On
stoi i wciąż mnie straszy, że przetnie liny od mostu... Przecina je sukcesywnie
i ja niby się jeszcze jakoś trzymam, ale z drugiej strony nie mogę zrobić
żadnego ruchu - bo każdy ruch spowoduje, że spadnę w jakąś otchłań..

Wczoraj odgrzebałam jakieś leki. Zjadłam ich parę i przynajmniej spałam ładnie i
dość spokojnie [poprzednie noce były z koszmarami]. Do lekarza, do którego teraz
chadzam iść nie mogę - ma miesięczny urlop, a zresztą on mnie nie umie słuchać,
ja nie umiem mu opowiadać. Nie dogadujemy się zupełnie.
Kiedyś miałam miłą panią doktor, której ufałam, którą tolerowałam i którą
lubiłam. No ale postanowiłam "ozdrowieć na własną rękę" i wstyd iść teraz i
przyznać się, że jednak racji nie miałam..

Kurcze wczoraj pisząc tu myślałam, że nawet nikt nie przeczyta co naskrobałam, a
tu patrzę dziś.. Nie tylko czytali, ale coś napisali. Czasami obce osoby są
"lepsze" niż te bliskie..

[czareg]

majagor napisała:
> Kiedyś miałam miłą panią doktor, której ufałam, którą tolerowałam i którą
> lubiłam. No ale postanowiłam "ozdrowieć na własną rękę" i wstyd iść teraz i
> przyznać się, że jednak racji nie miałam..

Idź - popełniać błędy to rzecz ludzka, ale trwać w nich to co innego. Psychiatra
pewnie przyzwyczajony jest do odchodzenia i powrotów pacjentów, a parę minut
wstydu (najgorsze to te czekanie w kolejce na przyjęcie to dobra wymiana za
przywróconą równowagę.
Powodzenia.

[stardusts]

Maja nie przejmuj się powrotem do psychiatry ich to wcale nie rusza jeśli ktoś
sobie pójdzie a potem nawet po roku wróci. Najważniejsze jest to, zebyś Ty ufała
lekarzowi, bo wtedy łatwiej jest mówić o niektórych na pozór wstydliwych
objawach choroby.

A tym, ze "rzuca" teraz się nie przejmuj, ze to coś dziwnego bo wiele się dzieje
w Twoim życiu. Mnie jak są zmiany zazwyczaj te na minus to halsuje jak cholara
czasami nawet z godziny na godzinę.

Mój lekarz przy takich gwałtownych zmianach zawsze mi mówi, ze to reaktywne i
minie, ale także zabezpiecza mnie lekami, zebym na jakieś glupie pomysły nie
wpadała i była trochę grzeczniejsza.

Jak chcesz to pisz do mnie [e-mail] można też na gg pogadać i 3maj się
ciepło. Sciskam

[skwr2]

majagor napisała:

> U mnie tak dziwnie jest.. Nie jest to ani typowa depresja ani
mania. Zmienia si
> ę
> to jak w kalejdoskopie. Jedna chwila, jedno słowo i wpadam w szał.
Szał gniewu,
> agresji, szału płaczu, lęku i rozpaczy. Potem się uspokajam i
wszystko wraca do
> "normy", by znowu jakiś mały impuls wprowadził mnie w dziwny stan.
> Sama już nad
> tym nie panuję, zupełnie tego nie rozumiem i zaczynam się tego bać.
Sądzę, że trapi Cię zespół uczuć związanych z obecną sytuacją
życiową. Nałożył się na chadową wrażliwość i masz, co masz.
Rozumiem, co przeżywasz.
Na pociechę - te jazdy z czasem tracą na sile i długości trwania,
ale to wymaga czasu.
Im szybciej wszystkie problemy sprowadzisz do normalności, tym
lepiej.

[majagor]

I znowu to samo..

Najlepszy przyjaciel już nawet mnie nie rozumie chyba. Właśnie mi oświadczył, że
mu wstyd iż ja tak się zachowuję.
Że wszyscy sobie mogą nie radzić, ale nie ja. A co to k***a ja jakaś maszyna czy
mistrz?

Nienawidzę słów "Weź się w garść"! Lepiej mi pomóżcie, a nie rzucajcie puste
słowa - to nie do Was, tak na marginesie.. to tylko do tych, co myślą, że ja
niezniszczalna..

[stardusts]

Majagor nie poddawaj się. Dużo cieplych myśli ode mnie. Przejdz się do lekarza
proszę. Moze terapeuta pomoże? 3mam mocno kciuki za Ciebie. Ja dziś na koncert
na UW ze znajomą poszłam i popatrzyłam na ludzi i zauważyłam bardzo ważną rzecz.
Dzięki Bogu nie widać między nami różnicy ufff ufff ufff.

[balbina_alexandra]

Mam podobnie, od jakiegoś półtora miesiąca. Też posypał mi się
związek, z tą różnicą, że on mnie kocha, ale stwierdził, że nie
możemy być razem bo zbyt wiele nas dzieli i to nie wypali...
W depresji na ogół tkwię w otępieńczej rozpaczy, i płaczę tak długo
aż opadnę z sił, ale mam te okresy kiedy wszystko mi się trzęsie w
środku. Jestem nadreaktywna cały czas, wystarczy drobny impuls i
rozsypuję się w drobny mak...

Nie wiem nawet co Ci napisać, oprócz tego że Cię rozumiem i
współczuję i chciałabym jakoś pocieszyć... Ja biorę cały czas leki,
i przez większość czasu staram się prowadzić stabilny zywot, ale
byle drobiazg wytrąca mnie z równowagi. Staram się żyć normalnie, od
jutra częściowo wracam do pracy, choć na razie na pół gwizdka, na
szczęście mogę sobie pozwolić na to w tej chwili, dużo czasu spędzam
ze swoimi przyjaciółkami, koncerty, kino. Ale... no właśnie, wczoraj
wracając z kina o mało nie rozryczałam się w tramwaju, zupełnie
bezsensowna reakcja (film to idiotyczny horror, raczej pobudzający
do śmiechu). Też usłyszałam że mam się wziąć w garść i to od
ukochanej osoby...

Trzymaj się. Ja wyrzuciłam ostatni rok z życia, nie zaglądam do
maili czy zdjęć z nim, i spędzam czas z osobami które są mi
najbliższe, mama, siostra, przyjaciółki. Powinnaś też najszybciej
wybrać się do lekarza, żeby ustawił Ci leki.

Twój post bardzo mnie poruszył, przechodziłam przez to samo, i mamy
identyczne reakcje. Ja już nie mam sił płakać, ale wtedy pozwoliłam
sobie na to bez przerwy. Leki pomagają trochę znieczulić, ja czuję
się jak lekko odrętwiona przed operacją. Ciągle nie mogę spać i
dlatego idę we wtorek do lekarza, mój też na urlopie, ale zobaczy
się ze mną. Trzymaj się mocno...

[skwr2]

Jestem parę lat po rozwodzie. Do dziś dokucza mi, jak to nazwałaś,
nadreaktywność, ale na pociechę mogę powiedzieć, że z czasem chadowe
rozstawanie się z przeszłością traci na sile. Zapaści stają się
płytsze i rzadsze.

[skwr2]

Miałam na uwadze, że uporządkowanie swojej sytuacji w jednoznaczny
sposób przyniesi Ci jaką taką ulgę, będzie zaczątkiem normalności.
Sama sobie zarzucam, że inni sobie radzą, a ja nie. Zakładam, ze
potrzebuję więcej czasu, aby odcierpieć kawał życia na swój
specyficzny sposób.((

[majagor]

Dziękuję Wam wszystkim za miłe słowa!

Nie płaczę dziś. Ba, nawet wcale dziś nie płakałam.. Ale spać też nie śpię...
Byle jakoś do rana się dokulać..