Czy czujecie się gorsi?

[megan.k]

Moim zdaniem wiele zapisów na forum świadczy o tym, że sami czujecie się gorsi, a próbujecie to zwalić na otoczenie. Czy uważacie, że jeśli ciągle się będziecie bać swoich szefów (np. odpowiadając na ich pytania, których nie powinni zadać), a nie walczyć o swoje prawa, to dłużej utrzymacie pracę? Komu potrzebny pracownik, który nie ma własnego zdania. Pielęgniarkę, recepcjonistkę, aptekarkę, kadrową obowiązuje tajemnica zawodowa, ochrona danych osobowych, więc jeśli jakieś Wasze sprawy zdrowotne wyjdą "przy kawie", to jest to przestępstwo, więc może warto się tym zająć, a nie bać się przemykać po swojej małej miejscowości, będąc, jak piszecie, wytykani palcami. Więcej odwagi.

[majagor]

Jako pracownik nigdy nie czułam się gorsza.
Ale nigdy nikt nie wiedział nic o mojej chorobie. Ani szef, ani pani w kadrach,
ani moi współpracownicy. Nie mam obowiązku informowania o tym kogokolwiek i po
prostu tego nie robię.

W jednej firmie dałam zwolnienie chorobowe od psychiatry - dość długie nawet -
ale już tam nie wróciłam, sama złożyłam wypowiedzenie. Gdy poszłam do nowej
firmy nikogo też nie uświadamiałam z jakiego powodu miałam owe chorobowe. Mój
psychiatra dał mi tylko zaświadczenie do lekarza medycyny pracy, iż jestem
zdolna do pracy i poinformował mnie także, iż absolutnie nie muszę nikomu mówić
co mi dolega.
Mieszkam w małej miejscowości, ale do lekarza jeżdżę dość daleko od domu. Gdy
byłam w szpitalu psychiatrycznym, który też nie należy do mojego regionu,
wiedziała o tym garstka osób. Tak aby po powrocie nie okazało się, że ktoś mi to
wytyka.

[kamyczek_0]

Zaburzenia psychiczne tj.Chad,depresja są dla mnie takimi samymi chorobami jak
np.cukrzyca,problemy z tarczycą.Polegają na zakłóceniu produkowania pewnych
substancji w organiźmie.
Dla mnie proste.Wpływ na mój nastrój ma moja biochemia mózgu.Mózg=organ.
Tak to tłumaczę jeżeli już muszę.Czy czuję się gorsza?Dla siebie nie bo patrz
wyżej.Dla otoczenia jestem gorsza.
Nie mam na tyle silnej psychiki (bo patrz wyżej),żeby ciągle myślec tak jak
myślę skoro większość(nie wszysycy oczywiście)osób odbiera choroby psychiczne
jak trąd.
Jesteś przy tuszy-wg.ciebie jest ok,czujesz się dobrze ze sobą.Otoczenie
komentuje wygląd.w końcu jeżeli ileś tam osób mówi to samo,albo podobnie to sama
zastanawiasz się i wątpisz w akceptację siebie.
Są sytuacje,w których reaguję zbyt emocjonalnie,gwałtownie,czasem jestem za
bardzo pobudzona.Otoczenie widzi.Komentuje.Nie zawsze potrafię się bronić mimo
ciętego języka.
Jako pracownik zawsze daję z siebie bardzo dużo.O dziwo nawet w dołku.Spinam
się,bo wiem że jak zawalę to mogę stracić posadę.Odreagowuję stres poza nią z
fatalnym skutkiem dla mnie.Gdy pracowałam całą moją energię generowała praca w
gorszych okresach.Uśmiechałam się jak robot.Wyuczone pozy,reagowanie na
sytuację-aktorka.Wyłam po pracy.Koledzy z pracy nie połapali się.Z kilkoma
osobami mam nadal kontakt,pomimo zmienienia przez nich miejsca
zamieszkania.Powiedziałam o depresji.Byli osłupieni,nigdy by nie pomyśleli.W
dobrych okresach na hipo było oczywiście bez problemów (bez problemów z samą sobą).

[kamyczek_0]

Moja rodzina też długo żyła w błogiej nieświadomości.Tylko ja wiem ile mnie to
kosztowało(myśli samobójcze,itp.).Dlatego śmiem twierdzić,że skoro nikt się nie
zorientował i pracowałam dobrze-szefostwo było zadowolone to chyba byłam dobrym
pracownikiem.Moje lęki co do ewentualnej nowej pracy są wewnątrz mnie.Na
rozmowie jak na każdej poprzedniej-przed zdiagnozowaniem chad-byłabym
sobą(pozornie).W pracy znowu musiałabym udawać,a to znowu pochłaniało by ze mnie
wszystko.To jest mój lęk.Lęk przed powtórką.
Dla otoczenia jestem kontaktowa,wygadana,elokwentna,potrafiąca załatwić
dosłownie wszystko.Mam w sobie dwie osoby.Ta druga dostaje w dupę za tą pierwszą.
Przed rodziną już nie udaję.Przed nimi mogę być sobą.

[nulls]

> kadrową obowiązuje tajemnica zawodowa, ochrona danych osobowych, więc jeśli jak
> ieś Wasze sprawy zdrowotne wyjdą "przy kawie", to jest to przestępstwo, więc mo
> że warto się tym zająć

Megan, ty totalnie nie znasz ludzkiej mentalności. Gdybym tak podchodziła do życia, to nic innego bym nie robiła tylko włóczyła się po sądach, a i tak ludzi bym nie zmieniła. Ech, dziewczyno...

[majagor]

Lepiej powłóczyć się po sądach niż pozwolić jakieś tam pani czy jakiemuś panu
bezprawnie roznosić pewne informacje.

Tajemnica zawodowa to podstawa profesjonalizmu, nie tylko w aspekcie niemówienia
o chorobie, ale także w innych sprawach.

Ludzka mentalność to także znoszenie wszystkiego, nawet wielkiego upokorzenia..
bo przecież ludzi się nie zmieni.. No takim myśleniem na pewno się nie zmieni..

Od małego mama mnie uczyła zasad tzw obrony. Jeśli ktoś robi mi krzywdę mam
prawo o tym mówić, jeśli ktoś mnie bije, mam prawo oddać, jeśli ktoś mnie
wykorzystuje mam prawo tego nie znosić..
To, że jestem chora nie znaczy, że jestem kukłą, która zniesie wszystko, która
pozwoli sobie na wszystko. Jestem człowiekiem i oprócz obowiązków mam też
prawa..takie samo jak inni..

[beatrix-kiddo]

a tak z czystej ciekawości, jakbym już chciała ciągać tę hipotetyczną kadrową po
sądach, to jak to się robi? Tzn. jaki sąd, czy wcześniej policja/prokuratura?
Natomiast odpowiadając na pytanie: nie, nie czuję się gorsza. W pracy wie mój
szef, żeby rozumiał, dlaczego czasem odmawiam współpracy . Jest OK.
(ten debil, który mnie mobbingował, to nie mój bezpośredni przełożony i on
oczywiście nic nie wie, bo nie musi, a poza tym to prymityw).

[majagor]

"Rozgadaną" panią kadrową można zgłosić do szefa. Jeśli jest to normalna firma z
normalnym szefem to takie zachowania nie będą na pewno akceptowane.

Istnieje także inspekcja pracy, sąd pracy. Nie płaci się za żadnego adwokata,
nie ponosi się kosztów sądowych.
Mój poprzedni szef miał "focha" na mnie za długie chorobowe. Specjalnie opóźniał
mi przelewy. Wystarczył JEDEN telefon do inspektora pracy [poinformowałam
oczywiście o tym szefa] i kasę zaraz miałam na koncie.

[7krolewna]

To prawda ludzkiej mentalnosci nie da sie z mienic i faktem jest ze
z małomiasteczkowa spolecznoscia i ich przedpotopowymi pogladami
nie da sie walczyc. Ludzie maja jezyki i beda gadac, a niektórzy
uwielbiaja sensacje. Wiec po co dodatkowo dawac im bodziec. Swoje
sprawy trzeba zachowywac dla siebie.
Owszem trzeba walczyc o swoje bo kto jak nie my mamy sie o to
starac, kto nie jak my ma osiagac zamirzone cele.Jednakze na naszej
drodze zawsze znajdzie sie osoba ktora bedzie miala destrukcyjne
zamierzenia,o odmiennych pogladach nisz nasze.I nie wyobrazam sobie
aby targac ja po sądach za jej przekonania, przy naszym jakże
rozwinientym systemie sondownictwa.Owszem za ponizanie godnosci
spolecznej mozna kogos zaskazyc, ale przeciez wiadomym jest fakt ze
taka sprawa ciagnela by sie wieki a my w konsekwencji stracilibysmy
sporo niz zyskali. Nasze realia to anomalia.
Kazdy tworzy swoj wlasny swiat, dobiear odpowiednich ludzi i
przekazuje informacje wg. uznania.
Wlaczyc o swoje to podstawa, ale zwazcie na to ze przy naszej
dolegliwosci czasem jest bardzo ciezko,kiedy mamy zaburzone funkcje
poznawcze sedacje, jestesmy depresyjni, i jak tu walczyc z
przeciwnosciami losu..
Czasem nawet ciezko jest wstac z lozka i ogarnac kolo siebie.
Przeciez kazdy z was tak mial...
I jak tu w takim stanie zdrowia walczyc o swoje prawa.
A przeciez niek t tak dobrze o nie nie zawalczy jak my sami.
Tylko co w tedy kiedy choroba nam to uniemozliwia...
Kiedy nie jestesmy w stanie..
i nie z powodu ze nie chcemy!! tylko poprostu nie jestesmy w stanie.
Organizacje pozarzadowe staraja sie egzekwowac dla nas pewne
przywileje."Walcza o prawa dla osob chorych psychicznie"
SŁUCHAJA NAS ALE NIE SŁYSZĄ,NIE LICZA SIE Z NASZYMI POTRZEBAMI, Z
TYM ZE POMIMO WSZYSTKO JESTESMY LUDZMI DRUGIEJ KATEGORII.
Sa organizacje pomagajace dzieciom chorym na rozne choroby
nowotworowe i nie tylko
A jak malo jest organizacji pomagajacym chorym psychicznie
pomagajacym w aktywizacji osob ktore wyszly ze szpitala
psychiatrycznego....
Oni wszystko tylko rozważaja hipotetycznie a nie wiele rzeczy jest
wprowadzanych do realnego życia. Taka jest prawda.

[kamyczek_0]

Zgadzam się z Tobą w 100%.

[dzedlajga]

tak, byc moze niektorzy z nas czuja sie gorsi (niekoniecznie przez chorobe) a to
co piszesz o wysokiej samoocenie i pewnosci siebie to prawda

jednak gdy ktos czuje sie gorszy i brak mu pewnosci siebie to niestety Twoj
nakaz, ze ma poczuc sie lepszy moze jedynie sprawic, ze poczuje sie jeszcze
gorszy. Dlatego, ze wlasnie nie potrafi tego zmienic na zawolanie. Bo tego na
zawolanie zmienic sie nie da. Nie mozna sobie postanowic, ze jutro rano wstane
jako zupelnie inna osoba i juz bede inaczej czuc, myslec i sie zachowywac.

To jest wiele lat malych kroczkow, nierzadko pod okiem dobrego terapeuty

to prawda, ulegloscia i potulnoscia nie da sie dluzej utrzymac pracy, ale
walczac o swoje prawa trzeba byc przygotowanym na jej utrate. Nie jest to
jednoznaczne, ale sa szefowie, ktorzy nie beda tolerowac takiej osoby, a
wiadomo, ze jak sie chce psa uderzyc czyli kogos zwolnic, to kij czyli pretekst
sie zawsze znajdzie

ja pewnie i tak bym walczyla i jak trzeba dojezdzala potem do wiekszego miasta,
ale nie kazdy ma tak mocne nerwy jak ja.

[bonus1985]

Nie czuje się gorszy, wręcz przeciwnie

[38takatam]

Nic nie rozumiem.Czy tzn. ze Wasi pracodawcy godza sie na Wasze
zwolnienia chorobowe kilka razy w roku i to nie krotkie? Nie robia z
tego powodu problemu?

[megan.k]

Ja byłam, odkąd podjęłam ponownie pracę, tylko raz na zwolnieniu. Po powrocie dyrektor zapytał tylko, czy było to coś poważnego, ale raczej wyczuwałam w jego pytaniu troskę. Zwolnienie było minimalne, tylko na wypadek "żeby nie było gorzej". Moim zdaniem w przypadku CHAD, lepiej iść na zwolnienie niż "narozrabiać". Poza tym inni też chodzą na zwolnienia. Jestem kadrową i nie wiem, czy wsród pracowników znanazłabym wielu, którzy nie byli jeszcze na zwolnieniu.

[38takatam]

Wiec jako kadrowa odpowiedz mi: czy warto trzymac firmie pracownika
ktory w ciagu 11 miesiecy byl 5x na zwolnieniu z czego najkrotsze to
tydzien...Symbol choroby f 31.Mamy dobe internetu i kazdy moze wiedziec
co to,jesli chce,a zapewne chce,bo ciekawosc...inny symbol niz
angina...

[megan.k]

Na kopii zwolnienia lekarskiego, którą pracownik dostarcza do zakładu pracy, nie ma kodu choroby. Jeśli zwolnienie jest od lekarza psychiatry, to wie o tym tylko kadrowa (obowiązuje ją tajemnica). Oczywiście w małej firmie dostarcza sie je bezpośrednio szefowi. Czy warto zatrudniać w firmie pracownika, który chodzi często na zwolnienia lekarskie? Jeśli jest dobrym fachowcem, to warto. Jeśli nie, to nawet jak nie chodzi na zwolnienia, nie warto go trzymać.

[ergo_pl]

Megan, mimo że obowiązuje tajemnica, ludzie jej nie przestrzegają. Taka jest rzeczywistość. Jeśli jesteś chlubnym WYJĄTKIEM - ukłon, ale wierz mi - w zakładzie pracy nic nie utrzyma się w tajemnicy.

[balbina_alexandra]

Ja nie czuję się gorsza ze względu na chorobę. Znaczy - jest mi
ciągle ciężko zaakceptować wiele aspektów mojej choroby i często
muszę ze sobą walczyć, ale nie czuję się gorsza. Często wprost
przeciwnie. Generalnie, zawodowo, uważam się za świetnego
pracownika. Jestem pracoholiczką. Ja nie chodzę na zwolnienia. Praca
ma dla mnie wydźwięk terapeutyczny, pomaga utrzymać mi się na
poiwierzchni. Kiedy teraz w maju i czerwcu miałam najgorszą fazę
depresji od lat chodziłam jak maszyna, na autopilocie - nie mogłam
jeść, pić, spać, nie miałam siły wstać z łóżka. Mobilizowałam się
tylko po to, żeby wstać z łóżka, jechać na uczelnię, przeegzaminować
studentów. Jak automat. W przerwie między jedną grupą a drugą
płakałam, widziała to tylko moja przyjaciółka z uczelni, ktora po
egzaminach odwoziła mnie do domu. Oprócz pracy uczelnianej mam
wlasną działalność, współpracuję z drugą firmą i tę sobie
odpuściłam - po raz pierwszy w życiu sobie coś odpuściłam. Musiałam,
bo ciało odmawiało mi posłuszeństwa, schudłam, spadła mi odporność,
byłam bez sił, wcześniej w hipo pracowałam bez przerwy po
kilkanaście godzin na dobę. W drugiej firmie pracuję od lat, doszłam
tam do dość wysokiego stanowiska i mogę sobie pozwolić na pewną
absencję. Wiedzą o mojej chorobie - większość, choć nie znają
szczegółów. Nie chwalę się ale i nie ukrywam. Nie czuję się gorsza -
pworst przeciwnie, przez te lata pokazałam, jak dobrym jestem
pracownikiem i moje wymierne osiągnięcia świadczą o mojej wartości.
Każdy ma prawo do słabości. Jedni chorują na kręgosłup, inni leczą
się psychiatrycznie. Nie pozwolę by stygmatyzowano mnie z powodu
leczenia się u psyciatry - ale patrzę na to ze swojej perspektywy:
mieszkam w wielkim mieście, pracuję w dużej firmie, chodzę do
lekarza prywatnie, wszyscy jego pacjenci do młodzi ludzie:
depresje, fobie, nerwice, zaburzenia schizafektywne. Choroby jak
każde inne.

Ja czuję się gorsza pod innym względem, nie zawodowym. Jestem
dysmorfobiczką, mam zaburzone postrzeganie własnej osoby.
Bezustannie i permanentnie jestem na diecie, jestem hiperkrytyczna
wobec własnego wyglądu mimo iż obiektywnie jestem bardzo aktrakcyjną
kobietą, strasznie wyolbrzymiam nieistotne mankamentny urody...
poradziłam soobie ostatnio z depresją, z zaburzeniami odżywiania
jakoś powoli też, uczę się żyć z chorobą, a dysmorfobia jest ze mną
zawsze (((

[38takatam]

ja jak mam depresje to nie mam sil isc na kibelek...i zadna mobilizacja
mi nie pomoze...