Sto planów na minutę w CHAD

[megan.k]

Czy najpierw się nakręcacie, a później zaczynacie mieć sto planów na minutę,
czy też najpierw coś planujecie i realizacja tych planów powoduje, że się
nakręcacie?

[xsenia]

1,6 planu na sekunde?

hmmmmm niezły wynik

[bonus1985]

najpierw choroba potem planowanie...

[megan.k]

A ja nakręcam się dopiero, jak zaczynam coś planować i przystępuję do
realizacji. Wtedy wzrasta tempo mojej pracy, zaczynają mi przychodzić do głowy
kolejne pomysły i większość z nich udaje mi się zrealizować.
Czy dalej nazwiecie to hipomanią?

[kamyczek_0]

Tak Zakładam sobie "szalony"pomysł wg mnie szalony i z szybkością światła
realizuję.Skutek-rewelacyjny.Przeważnie pomysły mieściły się w tzw.ramach
społecznie akceptowanych hehehe.

[stardusts]

Jeden mały plan potem nakręcenie i lecą następne....

Mój ostatni wyczyn zaczęłam 3ą pracę plus jeszcze zamiar nauczania angielskiego
w firmie i może jakieś szkolenie dla mnie... Pomagam mojemu pisać
inżyniera...Ergo od trzech dni latam i fruwam niczym moje skrzydlate...i nie
śpię... Kurcze dlaczego tak lubię ten kolorowy stan....złe to złe jest....i chce
mi się ryczeć, że jest mi dobrze, a kiedyś się skończy.... ciekawe kiedy spadnę
na tyłek....

Jesień się zbliża, większość ludzi depresyjnie, a mi wraz z temperatury spadkiem
wzrasta aktywność mózgu...
Ustaliłam limit na karcie, ale....pożyczyłam ojcu pieniądze.........
eh.... ale kropkuję dzisiaj. Dobrze, że mój mnie trzyma, choć o tym, że nie śpię
nikt póki co nie wie...1eg lekarz i dzięki bogu.

Tęsknię za Wami...szkoda że nie mam netu. Z Wami łatwiej znosić latanie i
spadanie....tylko w pracy happy bo robię na dużo razy norma....

[lolinka2]

czujesz się w obowiązku coś komuś udowodnić, megan?
czy to tylko "zwykły" schemat zaprzeczania?

[megan.k]

A zawodowo jednak miałaś ochotę ze mną współpracować? Nie uznałaś tego za pomysł
hipomaniakalny? A więc ... ?

[lolinka2]

ja nie o pomyśle jako takim...
bardziej o komentarzo-pytaniu "czy nadal uznalibyście taki pomysł za
hipomaniakalny"

Na podstawie tego komentarza i twoich wcześniejszych twierdzeń
domniemam że nadal trzymasz się jak tonący brzytwy nadziei że to nie
ChAD i w ogóle wszystko spoko i kolorowo, granic brak, a po prostu
cierpisz na ponadnormatywną kreatywność
I dlatego pytałam, czy próbujesz coś sobie vel komuś udowodnić.

[megan.k]

Zadałam to pytanie na forum zaraz po tym, jak osoba niezdiagnozowana, ale mająca
czasem zwiększony napęd, powiedziała mi, że z nią (a więc pewnie i ze mną) jest
wszystko ok, gdyż najpierw pojawia się pomysł (pomysły), a później dopiero
zwiększony napęd w związku z ich realizacją. Dlatego zapytałam, czy u Was mimo
diagnozy jest podobnie: pomysły-napęd.

[lolinka2]

wiesz, nakrecanie sie realizacja pomyslow ma fizjologiczne
uzasadnienie... u wszystkich - zdrowych i chorych.
Różnic wszakże jest kilka:
1) chorzy mają gonitwę pomysłów w manii - i wszystkie pomysły są
cudowne, wybitne i super, i w ogóle do natychmiastowej realizacji...
2) zdrowy po nakręceniu początkowym potrafi przystopować - chory albo
się nakręca dalej jak wściekły, aż do przekręcenia - albo zalicza
doła...
3) u chorych kolejność jest następująca: napęd - pomysły - jeszcze
większy napęd...; jak jest u zdrowych nie wiem

[megan.k]

Z tego, co napisałaś, wynika, że jestem zdrowa. Sytuacja w pracy spowodowała, że
musiałam szybko zdobyć wiedzę na nieznany mi dotąd temat (wystarczył mi
weekend), poza tym dzięki temu ostatecznie wybrałam kierunek studiów
podyplomowych Już jestem studentką. Przygotowanie do założenia firmy jest na
wypadek utraty pracy. Zaczęłam już szukać zleceń i pracowników. Z tym drugim
jest znacznie lepiej. A żeby się zbytnio nie rozkręcić i odpocząć przed
dalszą realizacją planów, załatwiłam sobie weekend nad polskim morzem, taki
trochę przedłużony (na szczęście mam ze sobą laptopa).

[dr.zabba]

Uważajcie na siebie dziewczyny.
Ja zwiększam olzapin, szczególnie jestem o tym przekonana,
gdy przeczytałam ten wątek.

[megan.k]

Dlaczego?

[majagor]

Jak dla mnie to Ty nadal sobie fruwasz. Troszkę może zastopowałaś, ale jednak
pod ziemią się unosisz
Jak zapytałaś, o to, czy Twe zachowanie jest normalne - przypomniała mi się
terapia grupowa, gdzie to właśnie różne osoby szukały różnych usprawiedliwień
dla różnych zachowań i zupełnie jak Ty tutaj szukały potwierdzenia od świata, że
to co robią jest ok - a nie robiły nic ok i oczywiście grupa sprowadzała takie
osoby na ziemię.

A co do planowania, rzucania pomysłami..
Ostatnio zauważyłam, jak to przebiega u mego faceta - Jest on zdrowy, bez
jakichkolwiek zaburzeń. On wieczorem lubi sobie czasem "popatrzeć w sufit" i
wtedy właśnie pojawiają mu się pomysły. Nie krzyczy, nie ogłasza, że coś fajnego
wymyślił, ale zapisuje je sobie gdzieś - notatnik w telefonie czy laptopie. I
idzie spokojnie spać, by rano lub nawet klika dni później wrócić do tego co
zapisał i na trzeźwo sprawdzić, czy plan, który wpadł mu wcześniej do głowy
rzeczywiście jest tak fajny i boski, jak w fazie początkowej..
Jeśli chwyta się jednego planu to go realizuje, nie szukając równocześnie nowych.

[majagor]

Gdzieś tam w drugim zdaniu.. oczywiście miało być NAD ziemią, a nie pod..

[megan.k]

I nigdy nie realizuje dwóch planów naraz?
Np. plany zawodowe i równocześnie weekendowe.
Właśnie wróciłam ze wspaniałego weekendu, a codziennie rano kiedy dziecko jeszcze spało wysyłałam oferty szukając zleceniodawców.
Czy jest w tym coś "chorego"?

[majagor]

Jeśli ma już jakiś plan, który chce zrealizować to nie szuka kolejnych pomysłów.
Skupia się na jednym, by go możliwie jak najlepiej wykonać. Kolejne zadanie
mogłoby to troszkę utrudnić.

A co do mnie. Ja mam teraz 2 plany.
1. Kolega mnie troszkę zachęcił opowieścią o jego wizjach. On chce założyć
prywatne przedszkole w jednym z większych polskich miast. On organizuje to pod
względem budownictwa, zezwoleń, organizacji administracyjno-prawnej, a ja mam
napisać program autorski do tej placówki. Założenia i ogólne zarysy tego on ma
bardzo fajne. Ma to być przedszkole innowacyjne, z programem autorskim. Mogłabym
tam zrealizować wszystkie swoje marzenia odnośnie stworzenia oryginalnej
placówki oświatowej
2. Studia podyplomowe - zupełnie nie związane z moim wykształceniem, nawet pracą
zawodową. Ot tak chciałam zawsze wiedzieć troszkę więcej w danym temacie

A co do pracy w weekendy. Oboje z moim facetem wychodzimy z założenia, iż
weekend jest dla nas, dla odpoczynku, dla relaksu. I nie wyobrażam sobie, abyśmy
na wyjazd weekendowy laptopa zabrali My telefony zazwyczaj pozostawiamy w
domu, a co dopiero laptopa.
Mimo, iż mój facet jest "człowiekiem korporacji" to jednak życie prywatne jest
ważne i chroni je, aby nie zostało "zaburzone" przez pracę.
Gdy jesteśmy w domu przez weekend on nawet nie pomyśli, żeby wyjąć służbowego
laptopa i na przykład pocztę sprawdzić - robi to dopiero w poniedziałek.
Ja na weekend także odcinam się od życia zawodowego.
Oczywiście my nie pracujemy we własnych firmach. On pracuje w korporacji z
branży telekomunikacji, ja pracuję w jakieś tam firmie. Zdaję sobie sprawę, że
gdybyśmy pracowali "na własny rachunek" nie zawsze można by pozwolić sobie na
100% wolne weekendy.

[lolinka2]

to ja podpisuję się pod tym co napisała majagor, zwłaszcza pod tym
fragmentem o szukaniu usprawiedliwienia w grupie terapeutycznej.