Ja jestem mama i w dalszym ciagu nie lubie dzieci

[godiva1]

Dziewczyny, czy ja jestem jakos uposledzona?

Mam trzyletnia panne w domu, zdrowa, sliczna, madra i kochana, ale w
przeciwienstwie do wszystkich mam, ktore twierdza, ze nie moga sobie
wyobrazic zycia bez swoich dzieci, ja sobie takie zycie wyobrazam bez
problemow. Co wiecej, marze o nim, chociaz, nie daj Bog, zeby mojej malej
cos sie stalo, ale to jest inna sprawa.

Wiecie co, zanim urodzila mi sie Ania, mialam naprawde ciekawe zycie - duzo
przyjaciol, czas, zeby czytac ksiazki, grac w siatkowke, byc wolontariuszem w
hospicjum, uczyc sie ceramiki, chodzic na dlugie spacery... A teraz jest
bardzo mi trudno, chociaz, im Ania jest starsza i samodzielniejsza tym
latwiej, juz nie musze brac srodkow antydepresyjnych, zeby nie wyc z poczucia
uwiezienia. Juz nie placze codziennie z nudow, bo trzeba ubrac i rozebrac
tego samego misia 100 razy dziennie, i spiewac te sama piosenke milion razy a
jak nie to sa ryki.

Mam meza, ktory jest bardzo pomocny i daje mi dwa wieczory w tygodniu dla
mnie, ale i tak im mniej czasu spedzam ze swoja coreczka tym jestem
szczesliwsza. Ja ja odbieram ze zlobka i jak sie zbliza czwarta godzina, i
jest czas wychodzic z pracy, gdzie jest ciekawie i bezpiecznie, gdzie nikt
sie na mnie nie drze, gdzie moge pojsc do ubikacji SAMA, to moj nastroj
upada. Ja wiem, ze powinnam sie uwazac za szczesciarza, mam dobra prace,
kochanego meza, zdrowie dla wszystkich i tam naprawde to cudowne dziecko, ale
za zadne skarby nie chce miec jeszcze jednego. Teraz juz widze swiatlo na
koncu ciemnego tunelu, juz moja panna mowi i sie ze mna bawi, juz moge jej
czytac ksiazki i ogladac z nia filmy, juz nie ma wiecznego zapalenia ucha i
kolki, juz teraz widze, ze bedzie mi ciekawym kompanem w zyciu, ale te
pierwsze pare lat byly okropne.

Czy jest jeszce ktos taki jak ja? Bo ja widze, ze wszystkie mamy nie moga
sie nachwalic swoich dzieci i walcza z mezami o drugie albo trzecie dziecko,
i mowia, ze to jest dla nich najwazniejsza funkcja w zyciu, a mnie az w
piersi dech zatyka na mysl o tym, ze moj maz ma w ten weekend wyjechac na
delegacje i ja bede sama z Ania.

[orvokki]

Uch, chyba sobie wydrukuję Twój post i będę go pokazywać
teściowej/szwagierce/swojej babci/wszystkim kobietom, które twierdzą, że jakbym
zaszła w ciążę i urodziła dziecko, to dopiero zrozumiałabym na czym polega
prawdziwe szczęście, że nie widziałabym poza nim świata etc. Intuicja mi
podpowiada, że u mnie byłoby podobnie jak u Ciebie...
A jak to się stało, że jednak masz dziecko?
No i oby teraz już było z górki dla Ciebie i coraz łatwiej.

[verdana]

Mogę pocieszyć? Ja mam w przybliżeniu tak samo, ale ja mam troje! I nie żałuję.
Ale ja, w przeciwieństie do 98% mam najbardziej cenię sobie nastolatki. Powyzej
13 roku zycia - wtedy gdy wiekszość mam narzeka na kłopoty, depresję i "koniec
słodkiego dziecka" - dla mnie zaczyna się prawdziwa radość z dziecka (a
właściwie już nie dziecka). Rozmowy, plotki, wspólne spacery i wakacje.
Poczekaj jeszcze trochę, warto!

A, to ja podobnie

[echtom]

To znaczy z perspektywy 17 lat za najmniej problemowy wiek uważam
podstawówkę, ale teraz wychodzę powoli z "kryzysu gimnazjalnego" i
zaczynam coraz lepiej dogadywać się z własnymi dużymi dziećmi. Dodam
jeszcze, że miłość do własnych dzieci w żaden sposób nie przełożyła
się u mnie na miłość do dzieci w ogóle - wolałabym kopać rowy, niż
pracować jako opiekunka. Ale wnuki za 10 lat chciałabym mieć.

[l44]

za parę miesiecy mam zostać ,,tatusiem" i rzygać mi się chce jak pomyśle o
bachorze. Napiszcie czy to przejdzie z czasem czy mam iść do psychologa

[izabellas]

Opowiedz coś więcej o swojej sytuacji. To, że nie wyobrażasz sobie życia z
dzieciakiem, to jeszcze nie świadczy o tym, że trzeba od razu biec do
specjalisty po poradę

[athalia]

Powiem moze inaczej. Musisz w jakis sposob, czy to sam, czy z pomoca
psychologa, zrozumiec dlaczego tak bardzo nie chcesz tego dziecka. Nie
przejdzie samo, nie licz na to. I nie daj Bog, nie nabieraj sie na gadanie
typu: "wezmiesz dziecko na rece to wyzwoli sie w tobie blaaa blaaa blaaa".
Bzdury. W jednym sie wyzwoli milosci a w innym wstret. Jest wiele matek, ktore
pokochaly swoje dzieci dopiero po kilku latach.

U mnie jest tak. Nigdy nie lubilam dzieci. Nie znosilam ich, po prostu
koszmarnie. Dalej ich nie trawie. Ale, kiedy dopiero teraz zrozumialam skad sie
to u mnie wzielo [a uwierz, kilka lat mi to zajelo] to dotarlo do mnie, ze to
nie do konca jest tak, jak myslalam. Bo jesli kochasz matke twojego dziecka, to
dziecko nie bedzie ci przeszkadzalo. Przyzwyczaisz sie. Nie musisz byc wzorem
przykladnego tatunia biegajacego z pielucha. Sprobuj to po prostu zaakceptowac,
a nie zmuszac sie do chorej milosci.

Ja do tego podeszlam troche jak do innych moich zyciowych wyzwan. Jest to jakis
cel, ktory chce osiagnac i zrealizowac. Jednoczesnie zamierzam robic studia
podyplomowe, pracowac, uczyc sie innych rzeczy. Wiem, ze bedzie ciezko, ale ja
akurat lubie trudne wyzwania. I traktuje to jak jedno z wielu.

Nie wiem, jaka masz sytuacje, ale wydaje mi sie, ze nasluchales sie cmokania
wszystkich bab dookola i rzygac ci sie chce na to wszystko. Nie przejmuj sie.
Mi tez. Moze pogadaj z jakims facetem, ktory ma dziecko i je po prostu lubi,
ale nie jest nawiedzony. Zobaczysz, ze mozna na to spojrzec z innej perspektywy.

Jak zwykle sie rozpisalam. Sorry za epopeje.

Pozdrowka.

[grafix2]

Panowie nie przejmujcie się, generalnie do większości facetów
dociera, że mają dziecko, jak wejdzie ono w wiek komunikatywny. Te
przerażone oczy mojego męża jak usłyszał, że będziemy mieli dziecko,
ta niechęć do brania na ręce, te kupki, to bekanie i ulewanie mu się
na koszulę.... po kilku latach na wakacjach wszystkie dzieci z
naszego towarzystwa ogłosiły plebistyt na najlepszego tatę. Jakie b
yło moje zdziwienie, gdy wygrał mój mąż (a dodam, że był ojcem tylko
1 dziecka wśród ósemki)

[judytak]

ja tak mniej-więcej, jak Verdana :o)

swoje dzieci lubię (trójka), do innych mam dystans

im dzieci są starsze, tym bardziej ich lubię :o)

lubię też mieć wolne od dzieci :o)

ale:
nigdy tyle książek nie czytałam, jak z niemowlakiem w domu...
misiów nie przebieram (najwyżej pokażę raz, jak to się robi)...
piosenkę śpiewam dwa razy, za trzecim razem wymagam "współśpiewanie", a za
czwartym odmawiam współpracę...
trzyletnia panna już dawno nie chodzi ze mną do ubikacji...
a jak ryczy, to niech sobie ryczy, potem przestaje...
zresztą, z aktualnie dwuipółlatkiem byliśmy w tym roku na takich "mocnych"
wakacjach, ze zwiedzaniem, chodzeniem po górach itp. :o)
potem dwuipółlatek wczasował jeszcze trzy tygodnie u dziadków (z bratem, bez
rodziców) :o)

doradziłabym więcej asertywności w stosunku do dziecka
bo twój problem chyba na tym właśnie polega, że wydaje ci się, że dziecko jest
ważniejsze, niż ty, masz więc z dzieckiem obowiązki, a nie przyjemnośći...

pozdrawiam
Judyta

[mama.ba.zo]

Zgadzam sie z Judytąk.
Ja wprawdzie lubię dzieci, ale nie cmokam nad nimi jak nawiedzona. I jesli
musze spiewac te samą piosenkę trzeci raz, mam dosyć. Nauczylam moją córkę
akceptowac moją odmowę.
Miłość nie polega przeciez na tym, żeby całkowicie zrezygnowac z własnego JA.

Pozdrawiam Serdecznie
Mama Basi i Zosi

[athalia]

Oczywiscie, ze to jest normalne. Tylko w Polsce temat depresji poporodowej i
podobnych sytuacji sa zakazane. Zamiast pomagac kobietom, ktore zwyczajnie nie
potrafia sie przystosowac do nowego czlonka rodziny i nowej roli, potrafia
tylko krytykowac, ze sa nienormalne i zmutancone. Coz za podejscie!

Bo ja chetnie bym uslyszala, jak sobie poradzic po porodzie, kiedy bedzie mnie
zwyczajnie dziecko wkurzalo do granic mozliwosci.

Wiele matek ma ogromne poczucie winy, ze nie sa takie jak te wszystkie kwilace
mamy. A prawda jest taka, ze takich kobiet jest masa. Tylko boja sie
wypowiadac, zeby nie zostac posadzone o bycie czarownica. Moze troche
odwagi?

[burza4]

godiva1 napisała:

> Dziewczyny, czy ja jestem jakos uposledzona?
>
> Mam trzyletnia panne w domu, zdrowa, sliczna, madra i kochana, ale w
> przeciwienstwie do wszystkich mam, ktore twierdza, ze nie moga sobie
> wyobrazic zycia bez swoich dzieci, ja sobie takie zycie wyobrazam bez
> problemow. Co wiecej, marze o nim, chociaz, nie daj Bog, zeby mojej malej
> cos sie stalo, ale to jest inna sprawa.

O - jakbym o sobie czytała! wygłaszasz mało poprawne politycznie poglądy, stąd
może miałaś wrażenie, że jesteś odosobniona w swoich uczuciach. Natomiast wiele
moich koleżanek po cichu też się przyznaje do takiego myślenia. Ale nie głośno!
nie wypada się afiszować z taką szczerością.

W przeciwieństwie do Verdany, miło wspominam wcześniejszy okres bo moja
nastolatka doprowadza mnie najczęściej do szału... Ale Verdana jakieś nietypowe
dzieci wytrzasnęła...

[godiva1]

Wiecie co, bardzo Wam dziekuje za listy. Ja podswiadomie wiedzialam, ze ja nie
jestem najgorszy dziwak, ale cieplo mi na serce, ze sa inne mamy, ktorym brak
wolnosci, spokoju i rownoowagi wewnetrznej. Pobuszowalam sobie po innych
forach i widze tyle listow, z ktorych wynika, ze dzieci dokladaja sie do
stresow i sa powodem klotni miedzy malzenstwem, ze jest mi lepiej.

[magania]

Ja tez jestem mama ,tez Ani.I wiesz co?studiuje,spotykam sie z
przyjaciolmi,moje dziecko w niczym mi nie przeszkadza.Jezdzimy z mezem na wczasy
(ania pierwszy raz byla z nami na wyjezdzie jak miala 2 miesiace),teraz ma 1,5
roku i jest swietnym kompanem na rower.Spotykamy sie ze znajomymi bardzo
czesto,jezdzimy na ryby,grzyby(tez z ania).Czasami zostawiamy anie u rodzicow i
wychodzimy gdzies wieczorem,ale najczesciej jak ania juz zasnie robimy sobie
imprezke we dwoje w domu.Moje dziecko mnie w niczym nie ogranicza,wrecz
przeciwnie!jest smieszna,zabawna,kochana ,daje mnostwo szczescia i jest malym
kompanem do wszystkiego.Czasami jestem zmeczona,to oczywiste,ale nie lubie osob
uzalajacych sie nad soba,wiecznie zmeczonych zyciem,ktore nie potrafia czerpac
radosci z tego co maja.

[lenpol]

BRAWO BRAWO,MĄDRY POST,ZGADZAM SIĘ Z TOBĄ.

[kacper_ps]

Droga mamo! w żadnym wypadku nie potępiam Ciebie i Tobie podobnych za to że nie
lubicie dzieci. Każdy ma do tego prawo i jest to jego sprawa dopóki.... no
właśnie. Odpowiedź mi w takim razie na pytanie dlaczego je w ogóle rodzicie? A
może wydrukuj sobie swój post i zachowaj, aź twoja córka będzie miała naście
lat lub więcej, wtedy pokaż jej ten tekst i spójrz w oczy. Może powie ci jak
wtedy będzie się czuła.
Dla mnie najważniejszą osobą w życiu zawsze będzie moja matka (bez względu ma
siłę moich uczuć do męża), i chciałabym, żeby moja córka, obecnie
ośmiomiesięczna CHCIAŁA za ileś tam lat powiedzieć tak samo. Pozdrawiam.

[magan5]

ehh...to ja sie chyab dąłaczę do tych wyrodnych...i powiem to młodemu jak
wyrośnie ze wcale nie był moim hobby ( bo chyba taka jest teraz tendencja..ze
dziecko to pasja i dyscyplina sportowa..)..mysle ze się nie obrazi..już teraz
woli byc z kimś kto mu pozwala wkładac głowę w piekarnik i jeśc serek
czekoladowy ( a mamusia nie pozwala..)...dzis mój maż zadał mi pytanie ;"co my
bysmy bez młodego zrobili?"..i nasza wspólna odpowiedz :"oj dużo bysmy
zrobili..."co nie zmienia faktu ze kochamy młodego i już..ja nie licze na to
ze za jakieś kilka lat młody bedzie mi deklarował wielką miłość itd...nie po to
mam dziecko zeby mnie ktoś kochał na zawsze!!!młody jest po to żeby żył tak jak
mu sie bedzie podobało...i po to właśnie 'wyrodne" matki maja
dzieci...pozdrawiam ( i rozumiem tych co dzieci mają i tych co nie
mają...jedni lubią wygodę , drudzy na te wygodę liczą w przyszłosci..)

[jowita771]

piszesz, ze dla Ciebie zawsze najwazniejszą osobą będzie mama. to jednak nie
dziecko??

[margonik]

A ja szczerze myślę, że jeszcze córka Godivy może być z niej kiedyś dumna i
kochać ją jeszcze bardziej właśnie za to, że Godiva wyobraża sobie swoje życie
bez dziecka, potrafi się realizować bez dziecka i postrzega siebie, jako
autonomiczną od dziecka osobę.
To bynajmniej nie znaczy, że swojej córeczki nie kocha, czy kocha mniej i myślę,
że jest to kwestią dojrzałości, by dziecko (być może już nie jako dziecko) to
pojęło.

Ja bardzo szanuję swoją Mamę za to, że potrafiła cieszyć się życiem i realizować
swoje marzenia.

[menk.a]

A Twoja mama lubiła Cię? Lubiła dzieci?

[dodadoda1]

Dziewczyny, po prostu macie te dzieci za WCZEŚNIE!
Ja urodziłam moje kochane i jedyne diecko w wieku 39 lat i jestem bardzo
szczęśliwa.
Do tej pory zdązyłąm sie wyszaleć, wytańczyć, wyjezdzic , pozmieniać chłopaków
i męzczyzn i poznać zycie od podszewki. teraz / mam meża/ i diecko i jestem
szcęśliwa. oczywiście nie rezygnuje z zycia całkowicie i wiem, ze za kilka lat
bede dalej zyc swoim zyciem. Po prostu trzeba zachodzic w ciaze i rodzic
dopiero wtedy, gdy poczuje sie instynkt macierzyński a nie kiedy tak '" wypada".
Gdyby tak wszystkie robiły nie byłoby problemów a jak się nie chce to nie
trzeba mieć dziecka nigdy.

[martencja009]

Gorzej, jeśli instynkt macierzyński objawi sie nam w 67 wiośnie życia...

[ismacie]

A mi sie Drogie Mamy serce kraje,gdy czytam takie posty.Po jaka ciotke rodzicie
te dzieci, ktore niestety z takim podejsciem rodzicow nie rozwina sie w pelni
emocjonalnie (...)Czy do takich wnioskow dochodzicie po fakcie narodzin, czy
wiecie o tym wczesniej?Ja doskonale rozumiem zmeczenie i brak swobody-sama
jestem mama, ale to jest tylko przejsciowe i tak jak napisala jedna z mam
dziecko moze byc swietnym kompanem naszego zycia.Im starsze tym oczywiscie
lepszym.Tego Wam z calego serca zycze-SERCA i otwarcia na drugiego
czlowieka,jakim jest tez dziecko.A tym ktore nie lubia dzieci i zdecydowanie
nie chca ich miec lepiej niech pomysla o tym wczesniej!!!

[ismacie]

ismacie napisała:

> A mi sie Drogie Mamy serce kraje,gdy czytam takie posty.Po jaka ciotke
rodzicie
>
> te dzieci, ktore niestety z takim podejsciem rodzicow nie rozwina sie w
pelni
> emocjonalnie (...)Czy do takich wnioskow dochodzicie po fakcie narodzin, czy
> wiecie o tym wczesniej?Ja doskonale rozumiem zmeczenie i brak swobody-sama
> jestem mama, ale to jest tylko przejsciowe i tak jak napisala jedna z mam
> dziecko moze byc swietnym kompanem naszego zycia.Im starsze tym oczywiscie
> lepszym.Tego Wam z calego serca zycze-SERCA i otwarcia na drugiego
> czlowieka,jakim jest tez dziecko.A tym ktore nie lubia dzieci i zdecydowanie
> nie chca ich miec lepiej niech pomysla o tym wczesniej!!!


Chcialam tylko dodac ,ze moje emocje wzbudzily Judytak i Magan5.

[blackforeverr]

ismacie napisała:

> A mi sie Drogie Mamy serce kraje,gdy czytam takie posty.Po jaka
ciotke rodzicie
>
> te dzieci, ktore niestety z takim podejsciem rodzicow nie rozwina
sie w pelni
> emocjonalnie (...)Czy do takich wnioskow dochodzicie po fakcie
narodzin, czy
> wiecie o tym wczesniej?


Bo w naszym kraju jest przeolbrzymi przymus społeczny na założenie
rodziny. Wiele kobiet poprostu ulega presji otoczenia - bo tak
wypada, bo kobieta bezdzietna to wyklęta egoistka - a potem takie są
tego skutki. Więcej tolerancji!

[1onewolf]

z posiadaniem dzieci jest jak z bolącym zębem. boisz się iść do dentysty, więc
łykasz prochy, chociaż niczego to nie poprawi na dłuższą metę. a jak już ból
jest nie do wytrzymania i wreszcie siedzisz na fotelu to okazuje się, że nie ma
czego ratować i zostaje ci tylko dziura po zębie - bronisz się przed posiadaniem
dzieci, przesuwasz ten moment coraz dalej, aż w końcu orientujesz się, że jest
za późno i dzieci mieć nie możesz lub nie masz z kim ich wychować.

ja się "zdecydowałem" na dziecko pod lekką presją swojej kobiety (33 l. - tyla
samo co ja) chociaż wcale nie czułem takiej potrzeby. starałem się myśleć o
pozytywnych aspektach - seksie na maksa (no bo ponoć starsze kobiety mają
problem z zajściem), nowym samochodzie (niby dla dziecka), no i tym, że za 18
lat będzie po kłopocie. seksu na maksa wiele nie zakosztowałem, bo mamusia
zapaliła od pierwszego razu z samochodu "dla dziecka" się wycofałem - wolę
sportowy na dwie osoby niż jakiegoś niezgrabnego SUV-a, a te 18 lat wydają się
potwornie odległe. na dziecko w trójwymiarowym USG patrzę jak biolog na nowy
gatunek zwierzaka i dyskutuję z lekarzem o efekcie Dopplera dzięki, któremu
możemy obserwować przepływ krwi u płodu. w styczniu poród, ale kombinuję czy w
Alpach będzie śnieg przed Gwiazdką, to zdążę jeszcze pojeździć na nartach

Ludzie - cieszcie się z własnego życia, jego doświadczajcie i nad nim pracujcie,
dziecko będzie żyło swoim i te doświadczenia będą z waszymi całkowicie
niekompatybilne.

enjoy

lonewolf

[mela-blonda]

A ja dzieci nie lubię, ale lubię swoje dziecko. Nigdy nie rozumiałam jak można
ogłaszać, że LUBI SIĘ DZIECI. Przecież dzieci tak jak wszyscy ludzie są
różne. Nie lubię wszystkich ludzi, lubię tylko tych, z którymi jest mi
dobrze. I dzieci tylko z racji przynależności do grupy też nie lubię.
Lubię 'fajne' dzieci Mam syna. Jest 'fajny', bywa nieznośny, czasem mam
ochotę uciec od niego gdzie pieprz rośnie, a potem wracam przeszczęśliwa. Ale
to nie znaczy, że go zawiodę, opuszczę, albo nie kocham. Czasem mam ochotę
pożyć trochę własnym życiem, zrobić siku bez uwieszonego na szyi dwulatka,
zjeść obiad bez niego na kolanach i wygodnie rozłożyć się w łóżku. Siedzieć,
patrzeć się w ścianę i kontemplować rozłożenie farby - to moje marzenie. Lubię
być sama, pomyśleć o sobie. A myślę o sobie na ostatnim miejscu, jak Matka
Polka.

[polibius]

Ja mam podobne odczucia. Wiesz kiedy urodziłam Anię, byłam najszczęśliwszą
osoba na świecie. NAstępne 3 miesiące były sielanką. Ania była spokojna, spała,
a jak się budziła to się uśmiechała. Po 3 miesiącu wszystko się skończyło, a
Ania przeobraziła się w wyjca.
Jedna z dziewczyn napisała, że jej 1, 5 roczna córeczka jest świetnym kompanem
do wycieczek wyjazdów itp. Ha, tez bym tak chciała. Dla mnie wyjście
gdziekolwiek z 14 miesięczną obecnie córeczką to jedna udręka. W wózku nie chce
jeździć ( a nie potrafi jeszcze chodzić) w sklepie wywija się, nawet w wózku
sklepowym nie chce jeździć, wstaje i chce wyskakiwać. W samochodzie istny
koszmar. Fajnie jest, kiedy Ania się uśmiecha, śpi i bawi się. Ale u nas te
chwile są niezwyle rzadkie. Teraz wiem na pewno, że nie potrafię być mamą
pomimo 32 lat i przygotowywania się do tej najtrudniejszej rokli życia. A
najgorsze jest to, że dzieci mojej siostry wręcz uwielbiałam ( uwielbiam
nadal), a do swojego nie moge się przekonać. Chciałabym mieć takie dziecko, z
którym można gdzies wyjść bez obaw, że zaraz zacznie wrzeszczeć i płakać. NO
ale trudno, takie mam i takie będę musiała wychować i kochać. Teraz coraz
częściej myślę o chwilach, które były "przed" Anią i wstydzę sie tego...
Chciałam jeszce dodać, że mój mąż we wszystkim mi pomaga i stara wspierać, ale
teraz i jemu ręce opadają ( zwłaszcza po nocnym wyciu)
Pozdrawiam, mama, która śpi ok 5 godzin na dobę... i już nie wytrzymuje

[hanna26]

Może twoja córka ma powody do płaczu? Może dajesz jej za mało swobody? Nasza
dwulatka również jest świetnym kompanem do wszelkiego rodzaju wyjść, wyjazdów,
zakupów w w supermarketach itp. Też nie chce siedzieć w wózku, ale to przecież
normalne, marwiłabym się, gdyby chciała tylko siedzieć jak mumia w wózku. Dla
mnie oznaczało by to, że jest coś nie w porządku. Cieszę się, że nasza mała ma
duzo energii, pozwalamy jej łazić po sklepie, po ulicy, parku itd. Kiedy ponad
rok temu nie umiała jeszcze chodzić, pozwalaliśmy jej dreptać przy wózku. Ona
też oczywiście ma swoje humory, ale te humory dają się przewidzieć. Wiem, że
kiedy jest zmęczona lub głodna, zaraz zacznie być płaczliwa.

[polibius]

NIe wiem, może daję jej zbyt malo swobody, ale jak tu pozwolić na czworakowanie
po supermarkecie? Chociaż wczoraj i przedwczoraj Ania byla kochana, nawet w
sklepie nie szalala, co prawda zakupy robione są w expresowym tempie. Chcialam
rwnież dodać, że niania, która spędza z Anią większość dnia mówi, że Ania jest
najfajniejszym dzickiem pod slońcem i jak cos mi sie nie podoba, to może ją
zabrać .No bez przesady!!!!

[kosciotrupek]

No ale może właśnie coś w tym jest? Zachowania dzieci są reakcja na nasze
zachowania, jeżeli Twoja córeczka tak się zachowuje, to warto poszukać przyczyny
w swoim postępowaniu wobec niej. Ale to nie oznacza, że od razu musisz czuć się
winna, poczucie winy nie jest dobrym doradcą. Lepiej spojrzeć na sprawę jak na
zadanie do wykonania niż zadręczać się poczuciem winy albo udawać, że nic się
nie dzieje. Pozdrawiam!

[pamana]

Mąz ci daje 2 wieczory w tygodniu wolnego??

komplementy twojej niani

[niania78]

Buchachacha! "Ania jest
> najfajniejszym dzickiem pod slońcem" - jestem niania i sama prawie tego typu
komplementy rodzicom "moich" dzieci, a co mam im powiedziec??? Wasze dzieci to
rozpuszczone bachory??? I stracic prace?
Tzn. lubie te dzieci, sa w porzadku, ale zdecydowanie nie mysle ze sa jakies
wyjatkowe, ale coz, trzeba jakos dotrzec do klienta - biznes jak kazdy inny.
A co do instynktu - mialam takowy w okolicac 12-15 roku zycia, teraz coraz
mniej (moze trzeba wteyd bylo sie rozmnozyc), i corz mniej lubie dzieci.
Myslalam ze to dlatego ze cudze, ale widze ze niestety nie i boje sie miec
wlasne. A co do marketu - szeleczki (uprzaz) jest dobrym rozwiazaniem.
Dziecko marudzi bo ma do ciebie wieksze zaufanie niz do innych, wie ze i tak
bedziesz je kochac.

a jaki mialas przebieg ciazy?

[arszana]

spokojnie z radoscia ja znosilas czy bilas sie z myslami, ze
przeszkadza Ci swiadomosc rosniecia w Tobie nowego zycia? stres?
Zawirowania emocjonalne? strach? Coraz bardziej przekonuje mnie
teoria, ze spokojne ciaze i swiadome mamy bedace w ciazy najczesciej
wydaja na swiat spokojne, bezproblemowe dzieci, oczywiscie sa
wyjatki z natury jak zawsze, ale odpowiedz sobie na te pytania.

ten post mial bys wyzej o kilka

[arszana]

w tej sytuacji jest bez sensu, bo dotyczy innego postu.. sorki.

Ja lubię dzieci a nawet je kocham

[kleopatra_kleo]

i nie wiem jak tak można mówić o dzieciach a tym bardziej o swoich po co sie
decydowałyscie na dziecko??? To takie uciążliwe dla was? To prawda że są kolki
wybijające sie ząbki i wiele innych spraw ale jest też pierwsze słowo "Mama"
dzieci są poprostu słodkie. Pewien pan napisał tu że wkrodce urodzi mu sie
"bachor" jak tak można powiedzieć na dziecko na swoje dziecko, skoro nie
chciałeś dziecka to są rożne sposoby na to aby go nie miec więc trzebabyło
pomyslec wczesnie teraz dorośnij i stań sie odpowiedzialnym facetem teraz już
ojcem albo lepiej odrazu zostaw ich w spokoju bo mniejszą krzywde zrobisz im jak
ich zostawisz!!!
Przez przypadek tu trafiłam i teraz żałuje. Ja mam dwie córeczki i bardzo je
kocham i nigdy nie powiem że przez nie czegos nie mogłam zrobić i miałam i mam
mniej czasu dla siebie.

[hello.kitty80]

Cóz ... słodkie dla mnie to są psiaki ale na pewno nie dzieci - ile kobiet tyle
opinii ....

[zwykladziewczyna5]

Jaka ulge czuje, gdy czytam posty takie jak godivy. Ciesze sie cisza,
przespanymi nocami, czasem, ktore moge poswiecic tylko mezowi i sobie. Ktos
powie, ze spedzam duzo czasu wypisujac na forum. Co z tego? Wole to, niz
wychowywanie dzieciaka.
Nie rozumiem kobiet, ktore tak bardzo chca miec dzieci, ze zachodza w ciaze z
przypadkowym facetem (znam takie kobiety). Traktuja mezczyzn jak dawcow spermy.
Inne kobiety poddaja sie leczeniu bezplodnosci i przyjmuja konskie dawki
hormonow.
Nie zapominajmy o malzenstwach, ktore nie laczy nic oprocz dzieci i o tych,
ktore sie rozpadaja, ale byli malzonkowie sa zmuszeni nadal byc w kontakcie z
powodu dzieci, ktore stworzyli.
Dzieci, dzieci, dzieci, niektorzy maja na ich punkcie swira. Ja wole koty.

[szuwary4]

Drogie Panie nie przejmujcie się, powiem Wam coś co Was może bardziej
zbulwersuje niż mnie Wasze wyznanie. Dzieciom NIE JEST POTRZEBNA WASZA MIŁOSC,
tytlko Wasza troska, której towarzyszy równowaga psychiczna i pogoda ducha.
Miłość do dziecka, to taka okolicznośc, która te czynności zazwyczaj ułatwia i
jest potrzebna Wam a nie dziecku.

[justasa]

a ja tez ich nadal nie lubie!mam 4 mies. synka ktorego kocham nad zycie a mimo
to mecza mnie obce dzieci, ich ciagle gadanie ,gruchanie itd.nie wiem moze znam
tylko dzieci ktore caly czas domagaja sie uwagi?!a ich nadgorliwe mamuski,
ktore potrafia przerwac rozmowe z kolezanka aby wysluchac tego co ich pociecha
ma po raz setny w ciagu 5 min.do powiedzenia.czy bedac matka trzeba miec
takiego swira ?

[ulamaja]

Mam 6 miesięczną córeczkę i jest kochanym pogodnym dzieckiem.Oczywiście jak jej
coś dolega to jest marudna ale wystarczy ją wtedy przytulić i już jest
lepiej.Nie było sielanki od początku,też miałam różne myśli a przede wszystkim
jak płakała to miałam ochote jej "wlać"bo wtedy bym przynajmniej wiedziała
dlaczego płacze.Ale wszystko się ustabilizowało gdy ja się uspokoiłam i
zaczełam ją obserwować kiedy płacze i co chce mi przez to powiedzieć.No i jakoś
się "dogadujemy"
Natomiast nie lubie dzieci rozpuszczonych!!!!Którym wszystko wolno. Czasami gdy
jakaś znajoma wpadnie z dzieciakomi to jest koszmar skakamie,bieganie
rozwalanie wszystkiego z półek,szaf i szafek itd.,itd.,itd.Moje uwagi nie
skutkują a zdecydowane protesty spotykają się z tym,że to na mnie się obrażają
bo cytuje"w gruncie rzeczy nic Ci takiego nie zrobiło".A ja po wyjściu gości
man fure sprzątania i nie rzadko coś zniszczone.Dodam,że lubie porządek.
Nie wiem może jestem nienormalna ale ja mojemu dziecku nie pozwoliłabym na
takie zachowanie.
Ponieważ większość zachowuje się tak jak opisałam więc zaczynam myśleć,że coś
jest ze mną nie tak.Co o tym myślicie?

[megaego]

jak mi ulżyło!! też nie znoszę dzieciarów, za skarby nie chcę ich
mieć, nie widzę w nich nic atrakcyjnego, a bezkrytyczne mamusie
doprowadzają mnie do furii!! nie potrafią zrozumieć, że ja nie muszę
kochać ich progenitur, że przeszkadzją mi ryczące po całych nocach w
sąsiednim pokoju w hotelu, kiedy jestem na wakacjach, żeby ODPOCZĄĆ!
i też wolę koty!!

[blackforeverr]

a ja będę miała dwoje dzieci - jednemu dam na imię Azor, drugiemu
Mruczek. Dla takich dzieciaków to mogę być oddaną mamusią.

[hello.kitty80]

Hehe - popiera! Ja tez mam coreczke rasy yorkshire terrier i kocham ja
najbardziej na swiecie

[blackforeverr]

zwykladziewczyna5 napisała:

> > Nie zapominajmy o malzenstwach, ktore nie laczy nic oprocz
dzieci i o tych,
> ktore sie rozpadaja, ale byli malzonkowie sa zmuszeni nadal byc w
kontakcie z
> powodu dzieci, ktore stworzyli.
> Dzieci, dzieci, dzieci, niektorzy maja na ich punkcie swira. Ja
wole koty.


Właśnie, dzieci odejdą w świat i co dalej? Dwoje obcych ludzi ze
sobą? Nie rozumiem teorii, która głosi, że celem małżeństwa jest
dziecko. Masz rację, jak wiele kobiet traktuje mężczyzn tylko jak
dawców nasienia i bankomaty, a całą uwagę skupiają na progeniturach.
A potem dziwią się, że po latach małżonek wycina numer.

[hagond]

Bosz, jakie cudowne miejsce! Cieszę się, że Was (przypadkiem) znalazłam i że już
się nie czuję jak jakieś dziwadło. Ja też nie lubię dzieci, sama mam troje
(czasem myślę, że to jakiś kosmiczny plan dla mnie, rodzaj próby czy zadania w
samodoskonaleniu), kocham je, bo są moje, to chyba zrozumiałe. Dzieci jako takie
są głupie, nudne i hałaśliwe. A moja przyjaciółka, która lubi dzieci, nie ma z
wyboru i mówi, że ona to ma dzieci u mnie i za nimi przepada, bo w każdej chwili
może przecież wyjść. Ta to ma dobrze.
A już najbardziej nie lubię pańć, które cmokają do każdego napotkanego smarkacza
i popiskują, że maleństwa są taaakie słodkie. Jasne, zwłaszcza o piątej rano,
kiedy mnie budzą i pod wieczór, kiedy padam na pysk, a one domagają się
nieustannej obsługi.
I WCALE nie uważam - jak to się w naszym kraju głosi - że dzieci to nadrzędny, a
może i jedyny cel życia KAżDEJ kobiety.
Za fantastyczne miejsce dziękuję i niech Wam Bozia w dzieciach wynagrodzi. Brr

szlag mnie trafił...

[meganka.2]

akurat przy Twoim poście, sorry. Jedno podstawowe pytanie. To, że
nie lubisz dzieci wiedziałaś chyba wcześniej aniżeli spłodziłaś
trójkę? Mniemam, że nie urodziłaś trojaczków, hę? Prezerwatywa pękła?
Zapomniałaś tabletki? Czy po prostu byłaś i jesteś ograniczona?

Można wszystko pisać, ale to jakim językiem piszecie o tym nie
lubieniu dzieci, naprawdę powala mnie z nóg. Kobiety...
A te, co bardziej lubią kotki i pieski, to dopiero świruski.

Ja nie lubię po prostu głupich ludzi a w szczególności głupich
kobiet (czy może akobiet).

[sabrossa]

fakt - to, że raz antykoncepcja nie zadziała (najlepiej "skojarzona" czyli
tablety+prezerwatywa) to rozumiem, ale żeby aaaż trzy razy ?? Z takim
"szczęsściem" to pewno w totka wygrałaś przynajmniej raz

[echtom]

A mnie szlag trafił przy twoim. Ty, jak rozumiem, lubisz dzieci.
Napisz jeszcze, w czym to się przejawia. Masz kilkoro, pracujesz w
żłobku, przedszkolu, domu dziecka? Twoja przedmówczyni wyraźnie
napisała, że s w o j e kocha, czyli instynkt działa u niej
prawidłowo. U mnie też działa, co nie zmienia faktu, że denerwuje
mnie modne od epoki romantyzmu zachwycanie się dziećmi i
podkreślanie, o ile są lepsze, mądrzejsze, wrażliwsze itp. od
dorosłych. Tak naprawdę dzieci są egocentryczne i niezdolne do
odpowiedzialności, więc o jakiej przewadze tu mówimy? I opieka nad
nimi jest uciążliwa, dlatego nie każdy jest w stanie jej sprostać
bez wspomagania hormonów, jakie się uaktywniają po urodzeniu
własnego. Ja też szokuję otoczenie stwierdzeniem, że nie lubię
dzieci. Pamiętam btw. dyskusję z poprzedniej pracy, w której
najbardziej oburzonymi miłośnikami dzieci okazali się ci, którzy
własnych nie mieli i jakoś w najbliższej przyszłości nie planowali
(a byli to ludzie ok. 30). A te "nie lubiące świruski" to byłam ja i
koleżanka wychowująca czworo, i to bynajmniej nie z ciemnoty czy
nieznajomości antykoncepcji, tylko świadomego wyboru. Dzieci
potrzebują rozsądnych, kochających rodziców, a nie gadania o tym, że
normalny człowiek m u s i je lubić.

[arieska]

meganka.2 napisała:
> A te, co bardziej lubią kotki i pieski, to dopiero świruski.
>
Taak, orzekla wyrocznia! Kobieta, czy Ty jestes nawiedzona? Jesli
nie cierpie dzieci i nie mam potrzeby ich posiadania, a kocham psy
to jestem nienormalna? Co to ma do rzeczy? Zaczynam rozumiec,
dlaczego tak wiele dzieci dreczy zwierzeta-pewnie rodzice Twojego
pokroju ucza je, ze sa niegodne dobrego traktowania, bo przeciez
dziecko to pepek swiata i nikt nie ma prawa myslec inaczej, a juz
lubienie zwierzat to pewnie zboczenie. Jakim prawem nazywasz kobiety
nie przepadajace za dziecmi "akobiecymi"? Analogicznie Ciebie
powinno sie nazwac garkotłukiem, ktoremu gary i pieluchy mózg
przyslonily, gdyz swiata poza tym nie widzisz. Jestes tez totalnie
zamknieta na poglady odmienne od Twoich, ale to niestety
charakterystyczne dla tych, ktore mysla,ze wszystkie rozumy
pozjadaly i to dopiero jest przykre.

[joasiek75]

U mnie sytuacja wygląda podobnie,nie moge powiedziec że dzieci nie lubie,ale sa
dla mnie obojętne poprostu!jestem mamą 3 letniego chłopca,po urodzeniu byłam
szczęśliwa ,że w końcu mnie nic nie boli,bo poród miałam straszny!!!!!
W ciąży lubiłam być,super bez komplikacji!PO porodzie mały był chory więc
musial zostać na 2 tyg.w szpitalu,cieszyłam sie że moge odpocząć!pużniej
wróciła do domu,był dzieckiem niekłopotliwym i nie mogę powiedzieć że go nie
kocham,bo był taki czas że 2 miesiące byłam bez niego i strasznie za nim
tęskniłam i płakałam,teraz myśle jak fajnie wtedy było!Ok.teraz ciszę się ze
pójdzie do przedszkola i będe miała troche spokoju!Pracuje w domu ,więc go nie
mam nigdy!!!Kiedyś myślałam że będe jeszcze mieć dzieci,teraz za żadne skarby
nie nie!tatuś rozpieszcza małego a mnie cholera szczela,że co z niego wyrośnie!
Wstrętny rozpieszczony jedynak!Gdyby go zabrakło to nie mogłabym napewno tego
znieść!Nie lubie się np.z nim bawić,czsami to robie b.krótko!Nudzi mnie to!
Czytam mu książeczki to jest ok.lubie to.jestem dumna z niego jak się czegos
nauczy,np.teraz umie pedałować i jeżdzi rowerkiem bez bocznych kółek,co w jego
wieku jest nie często spotykane.Wogóle jest mądrym i ślicznym chłopcem i go
kocham,ale potrzebuje czasu dla siebie,a mam go naprawde mało.aha,Tak do 25
roku życia nie chciałam wogóle miec dzieci ,póżniej mi sie odmieniło i ok 30
urodziłam syna.W tej chwili juz bym na to sie niezdecydowała!
Tak samo jak autorka wątku myślałam ze jestem jekaś pokręcona!!!
Mam znajoma która ze swoim syneczkiem jeżdzie na karate,a jest w 3
kl.podstawówki.łomatko boska,wogóle taka popieprzona matka polka,nie mam z nią
kontaktu od 2 lat bo mi na zwracanie sie brałao jak to widziałam.
Ok ,wyrzuciłam co miałam na wątrobie!!!!

no niezle 1

[konfederatka]

witaj!
wydajesz mi sie fajna babkapo tym co przeczytalam oczywiscie.ze mna w
niektorych kwestiach podobnie i czasami marze zeby tez sie uwolnic od gabi,a
ma dopiero 7 miechow.ostatnio udalo mi sie z mezem wyjechac na wycieczke
rowerowa do lasu na rowniutkie 3h, a gabrysia byla u babci i dziadka.ciezko mi
bylo wracac do domu,bo moglabym chyba jedzic jeszcze z 3h ale no coz c'est la
vie!nasze dzieci pragna nas i naszego towarzystwa choc nie vice versa,jak takie
psiaczki wierne,chodza i szarpia za ngawke,i niestety nie ma od tego ucieczki.
pozdrawiam serdecznie przypadkeim przeczytalam twoj list i jeden o anemii,
wystarzcy zmykam ide poczytac ksiazke -to moje jedyne chwile kiedy obcuje sama
z soba i nikt mi nie przeszkadza
jola

[anajka]

.......a ja sie wam dziwie....
pewnie, ze jak kazda mama tez jestem zmeczona i nieraz juz mam dosc. w dodatku
mam meza, ktory przy dzieciach nie robi praktycznie nic. nikt mi nie pomaga, bo
mama pracuje, a tesciowa jest za granica.
przed chwila wyszlam z forum "strata dziecka. chore dziecko".... serdecznie
polecam tym wszystkim narzekajacym mamom. mysle, ze tamte mamy wszystko by
oddaly, zeby miec tak samo "źle", jak wy! ja tez straciłam pierwsze dziecko
(poronienie)i nawet nigdy nie osmiele sie powiedziec, ze wiem, co one czuja,
bo... nie wiem. ja stracilam malenstwo, kiedy bylo jeszcze fasolka....
wam tez radze zastanowic sie nad tym, co piszecie... bo sa to po prostu brednie.

[natalia414]

Nikt wam nie kazał miec dzieci

do Anajki

[teyoo]

anajka napisała:

> wam tez radze zastanowic sie nad tym, co piszecie... bo sa to po prostu brednie

Zastosuj tę zasadę, którą radzisz innym, także do siebie. Bo może to ty piszesz
brednie.
Te kobiety, które napisały, że nie lubią/nie chcą mieć dzieci, napisały prawdę,
szczerze, i może brzmi to niewygodnie i niepoprawnie politycznie, to są to w
100% ich prawdziwe odczucia. Jak możesz pisać o czyichś odczuciach, że to
brednie? Lepiej sama się zastanów, zanim napiszesz takie głupoty.

[drahe]

Ja tez nienawidze bachorow i ciesze sie, ze nie tylko ja. Te
dziewczyny, co o tym pisaly, pisaly SZCZERZE!
pracowalam dlugo i czesto jako niania, i Wam powiem, ze
takie "nielubiace dzieci " nianie sa najlepsze - koncentruja sie
glownie na tam, by podopiecznemu sie nic nie stalo, a jak gowniarz
wierzga to, w przeciwienstwie matek, pozostaja spokojne i mowia
sobie: jeszcze tylko 2 godziny i oddam Cie z powrotem.

trudne sprawy

[zigzac1]

zgadzam sie opinia, ze dzieci sa takie, jak wszyscy ludzie -fajne i niefajne. Nie przepadam za dziecmi, szczegolnie w duzych grupach, szczegolnie z matkami, ktore sa gotowe na wszystko dla swoich dziecii pozwalaja im przerywac sobie rozmowy i wlazic na lby.
Po co w takim razie miec dzieci? Bo chce sie miec wlasne, fajne, najfajniejsze. A decyzja jet oczywiscie trudna na maxa, bo nie cche sie, zeby traktowano nas tylko jak matke, chce sie robic kariere i jednoczesnie chce sie miec dziecko.
Jestem w ciazy i obawiam sie swoich uczuc, bo juz czuje sie uwieziona i zastanwiam sie co bedzie dalej.
ale chcialam tego i staram sie byc konsekwentna. choc nie jest to latwe.

[mindhardcore]

Dzieci nigdy mnie nie obchodziły, a będąc w ich towarzystwie czułem się
niezręcznie. Rzecz zmieniła się stopniowo po urodzeniu córki. Kiedy pierwszy raz
ujrzałem ją w szpitalu, pomyślałem dosłownie - czy to małe zwierzątko to moje
dziecko. Było mi zupełnie obce. Natomiast z każdym kolejnym dniem sytuacja się
zmieniała i teraz uważam, że moja córka to jest coś najlepsze co mnie w życiu
spotkało.
Nic nie daje takiego szczęścia jak własne dziecko - pod warunkiem, że się je
chce i jest się gotowym na odrobinę poświęcenia.

[fra_mauro]

Wątek- bomba ! Dawno nie czytalam tylu szczerych do bolu wypowiedzi.
Ja równiez - jako nie-matka, a pozniej i obecnie jako matka
przechodzilam i przechodze rozne fazy "milosci" do dzieci i pogladow
na potrzebe (badz brak)ich posiadania. To chyba zupelnie normalne.
Dziewczyny bez dzieci i matki-dzieciom, ktore otwarcie przyznajecie
sie do swoich "niezbyt-pozytywnych" uczuc wzgledem mlodszych- nie
przejmujcie sie. Oczywiscie mowa do tych, ktore sie czasem
przejmuja. Jestesmy w koncu tylko ludzmi. Winny temu jest kreowany w
rozwinietych spoleczenstwach glownie na potrzeby komercyjne obraz
idealnej matki-czystej, usmiechnietej, cierpliwej, swietnie
zorganizowanej i majacej rownie idealne dziecko. Im czesciej nie
przystajemy do tego wizerunku- tym wiecej w nas frustracji.
A macierzynstwo bywa piekne, wzruszajace, brudne, irytujace,
wyzywajace, nudne, radosne, i tak dalej. Mozna mnozyc najbardziej
przeciwstawne okreslenia.
Pozdrowienia,

[bozywoj1]

wszyscy tu piszacy ktorzy nie lubia dzieci i nie maja instynktu macierzynstwa
maja zaburzenie organizmu. Moze to byc zaburzenie genetyczne lub psychiczne
wynikajace z niewlasciwego wychowania w okresie dziecinstwa. Kazdy prawidlowo
funkcjonujacy organizm dazy do przedluzenia swojego gatunku. To nie swiadomy
wybor a instynkty.
Jesli jakies instynkty nie wystepują, mowimy o zaburzeniu lub schorzeniu. Osoby
ktore twierdza ze to jest ich swiadomy wybor to tylko im sie tak wydaje, a tak
naprawde decyduje o tym ich organizm.

Do Bozywoj 1

[rangheros]

Poniewaz swoje "madrosci" juz zamiesciles w innym miejscu, ja
zamiesczam na nie po raz drugi odp:

Po przeczytaniu Twojego postu poczulem instynkt dania Ci w ryj za
glupote....po namysle.. nie zrobilbym tego jednak, bo jestem
czlowiekiem i panuje nad instynktami.
Jest ich wiele np. bardzo lubie kobiety i gdyby nie to, co
napisalem powyzej zdradzalbym malzonke na kazdym kroku...

Wracajac do tematu nie mam ochoty by posiadac dzieci, bo lubie
wygodne zycie i .....cisze. Dlatego instynkt musi ustapic miejsca
racjonalnemu mysleniu i moim preferencjom.
W ogole dziwie sie, ze ludzie musza sie tlumaczyc, ze nie lubia
dzieci. Niestety tacy jak Ty z "instynktami" dali in
zdrowo "popalic" w zyciu, wiec teraz odreagowuja na forum.

[snowflake1]

A to psychol ten bozywoj! Przedluzenie gatunku?? Dobre sobie,
przeciez nie jestesmy zwierzetami, tylko istotami myslacymi.
A do autorki watku: Ja rowniez nie lubie dzieci mimo, ze mam jedno
(ktore nawiasem mowiac jest calkiem, calkiem) i uwazam sie za osobe
w pelni normalna. Ale cudzego dziecka nie dotkne, chyba zeby mialo
sie utopic.

dla mnie takie odczucia sa rowniez nienormalne

[malinova14]

Jak mozna tak wogole to czuc majac dziecko ?
Trzeba naprawde miec psychiczy problem bo normalne to nie jest.
I ktoras piszac o stracie dziecka zwrocila uwage ze kobiety
niedoceniaja tego co maja a te ktore stracily ,poronily wszystko by
oddaly zeby tak nie miec na nic czasu,nieprzespac nocy .
Czy moze takie kobiety sa wygodnymi egoistkami ktorym najlepiej
byloby samym miec mase czasu tylko dla siebie,podrozowac rozwijac
duchowo,/co zabzdura bo majac pare dzieci mozna tez to wszystko
robic i je kochac ponad wszystko/

[malinova14]

snowflake1 - masz "skrzywione" uczucia i raczej nie sa jak dla mnie
normalne.
Piszesz o swoim dziecku ze jest calkiem,calkiem boze a jaka ty
jestes tez calkiem calkiem?
o obcym ze bys niedotknela???!!!
Takie zachowania kojarza mi sie z zimnymi wyrafinowymi egoistkami.

[pokonewka]

Piękny ten wątek Powinnam sprzątać, korzystając z tego, że dziecko przebywa chwilowo z małżem u teściów, ale wprost nie mogłam się oderwać.

Pozdrawiam wszystkie normalne mamy, nie popadające ani w jedną, ani w drugą skrajność. A tym wszystkim, które nie uważają, aby dziecko miało koniecznie być pępkiem ich świata, polecam książkę "Pierwsze dziecko zmienia wszystko" (ostatnio ukazało się wznowienie). Tu można przeczytać kawałek:

interspar.pl/produkty-65/Pierwsze_dziecko_zmienia_wszystko_Gertrud_Teusen

Długi ten link, na wszelki wypadek podaję jeszcze w takiej formie:

tiny.pl/1n5b

[moniek]

Ja też jestem matką mój syn ma kilka tygodni. Przed jego narodzinami też żyłam
intensywnie i przyjemnie a teraz moje życie sprowadza się to całodobowej
obsługi. Od tego można dostać depresji i ja jestem w stanie zrozumieć kobiety,
które tak czują.
Wiem, że jeszcze nie raz będę płakać z bezsilności czy strachu z powodu syna,
ale tak naprawdę kiedy na niego patrzę to wiem gdzieś tam głęboko, że on jest
darem. I nie chcę być banalna, tak czuję. A do końca życia nie zapomnę momentu
kiedy mi po porodzie położyli go na brzuchu. To było doznanie kosmiczne, ten
dotyk mokrego, ciepłego i o dziwo ciężkiego ciałka to coś co będzie chyba
ostatnią rzeczą o jakiej pomyślę przed śmiercią..

[mirror43]

U mnie troche inaczej. Zawsze uwielbialam dzieci, nie moglam sie doczekac kiedy
bede miala swoje. Czekalam wiec dlugo, bo zawsze bylo costam - ostatnie wakacje,
lepsza praca itd itp.
Potem bylam w upragnionej ciazy i czulam sie fizycznie i psychicznie genialnie.
Pelna euforia, zadnych dolegliwosci. Gdy sie urodzilo dziecko, oszalalam ze
szczescia. Problem byl tylko, ze dziecko nie lubilo spac. W nocy ciagle plakalo.
Budzilo sie 10 razy. Maz nie mogl za bardzo wstawac do dziecka, no bo praca
rano, a ja w koncu w domu siedzialam ;/ W koncu jakos sie przyzwyczailam, ale
dziecko nie przesypialo nocy, az kiedy poszlo do szkoly, co dla mnie bylo
oczywiscie pewnym problemem ;/
Najpierw nazywalo sie "najtrudniejszy pierwszy miesiac", potem "pierwsze trzy"
itd itp
Dziecko jest NAD-nie wiem co, nie moglo NIC zrobic beze mnie. Nie mialam 5 min.
bez dziecka, wyobrazcie sobie moja cierpliwosc. Ona juz nie istnieje. Oczywiscie
kocham moje dziecko i tesknie gdy nie ma go w domu (np. w wakacje), ale teraz
zdecydowanie nie lubie innych dzieci, denerwuja mnie, nie jestem w stanie
niuniac nad cudzymi wozkami i zaczepiac obce dzieciaki w autobusach, jak robi to
moja mama (brrr....)

[moniakos1]

musze powiedzieć że mam tak samo jak autorka. Uwielbiałam dzieci,
nie mogłam się doczekać własnego.... a teraz gdybym mogła cofnąć
czas.... Nie wiem czy wynika to z lenistwa czy czegoś innego ale mi
się poprostu nie chce bawić, jak pytam czy jest głodna i mówi że nie
to się ciesze bo np nie chce mi się wstawac i robić kanapki (taki
przykład), w ogóle nic mi sie nie chce. Pracuję odkąd mała skończyła
3 mce, teraz ma prawie 4 lata. Wolałam jak była niemowlęciem.
Oczywiście jak jej nie ma tęsknię, życie bym za nią oddała ale coś
jest ze mną nie tak Jest mi p[rzykro ale nie umiem tego zmienić.
Chciałabym aby moim jedynym obowiązkiem była praca a tymczasem praca
to mija jedyna rozrywka. Eh..

[wy-logowana]

moniakos1 napisała:
> jak pytam czy jest głodna i mówi że nie
> to się ciesze bo np nie chce mi się wstawac i robić kanapki (taki
> przykład), w ogóle nic mi sie nie chce.

To czystej wody lenistwo! Wiem, bo tez tak mam . Z nielubieniem
dzieci nie ma nic wspolnego.

Znam conajmniej kilka kobiet

[yagiennka]

które urodziły własne dzieci i nadal nie lubią dzieci Oczywiście swoje
kochają nad życie. Ciekawe to zjawisko. Ja chyba będę podobna. Nie pałam żadnym
dziwnym uwielbieniem dla wszystkiego co jest pulchne i różowe i uroczo sepleni.
Tez raczej nie lubię dzieci. Tzn. lubię już dzieci starsze (niektóre), takie z
którymi można sobie pogadać i ciekawych rzeczy się od nich dowiedzieć. Ale
małych na pewno nie. Wręcz uważam ze maluchy sa nudne - kiedyś krótko pracowałam
jako opiekunka i umierałam z nudów. To było najnudniejsze zajęcie w moim życiu.
Ale swoje dzieci chcę mieć

[annszc]

ja nie wiem jak to mozliwe ale autorka wątku po prostu przelała
moje odczucia i przemyślenia na papier ! Naprawde doskonale Cie
rozumiem i tez doskonale wyobrazam sobie życie samej, bez dziecka.
Co jak piszesz nie zmienia faktu ze go kocham ( ale chyba od
niedawna, a ma 13 miesiecy, a dodam ze starałam sie o niego z
problemami przez 4 lata !!! ). Pozdrawiam

[ik.a]

Prawie jakbym czytała o sobie. Moja córka ma osiem miesięcy, a od siedmiu
miesięcy wiem, że będzie jedynaczką

[monikahp1]

nie bede sie powtarzać, "że to tak jakbym czytała o sobie", bo tak
rzeczywiście było, moja córeczka przyszła na świat 9-miesięcy po
ślubie a dla mnie jakby się świat zawalił, miałam podróżować,
dorabiać się i pobyc we dwójke przez przynajmniej rok a tu w
pierwszym roku małżeństwa pojawiła się Ona (przynajmniej przesypiała
całe noce) tez czekałam na "wychodne", które miałam raz w tygodniu,
odliczałam dni z radościa szłam do pracy a do domu wracałam powoli,
czas leciał a moja córeczka Zosia dorastała i musze wam powiedzieć,
że jak skończyła trzy lata to coraz rzadziej się z nią rozstawaliśmy
i włóczyliśmy sie razem we trójke (nawet w pełnej świadomości
rezygnowaliśmy z wychodnego) przełomem był wiek przedszkolny bo
Zosia zaczeła sie sama bawić i nie siedziala ciągle na kolanach i
nagle .... zaczeła żyć własnym życiem, zaczeły się Kinderbale - tzn
luzik na jaieś 2-3 godziny, wizyty u koleżanek (nieraz o zgrozo
koleżanki odwiedzały Zosie), Zoska miała byc jedynaczką (tzn ja tak
uważałam i nie chciałam sie dac przekonać) ale jak tak zaczeła być
samodzielna to mi czegos zabrakło i jak zosia skończyła pięc lat
urodził jej się braciszek. Przyrzekam na wszystkie świętości tez
miałam depresje (po drugim dziecku już jej nie było), siedziałam i
nad nią wyłam bo wszystkie koleżanki balowały a ja nie, nie lubiłam
i chyba nie lubie innych dzieci-Zosia była pierwszym dzieckiem,
któremu zmieniłam pieluche. Dzieci dorastaja i przestają trzymac sie
naszych spódnic a zycie wraca do normy ,nigdy nie jest już wprawdzie
tak samo jak przed pojawieniem sie tego trzeciego człowieka w naszym
poukładanym świecie ale człowiek ma wiecej czasu dla siebie.
MATKA PRACUJĄCA - posiadająca 8- letnią Zosie i 3-letniego Dominika

[marcelka38]

Doskonale rozumiem godivę bo czesto czuję się bardzo podobnie..
niestety... i tez zastanawiam się nad swoją "wyrodnością". Mam
prawie czteroletrniego synka bardzo go kocham, nie wyobrażam sobie
już życia bez niego, ale często mam ochote spakowac walizki i uciec
gdzie pieprz rosnie... I nie wcale nie jestem niedojrzałą
emocjonalnie nastolatką, tylko matką, kóra zdążyła sie już wyszaleć
przed urodzeniem dziecka,(urodziłam mając 36 lat po długich
oczekiwaniach). Tyle, że mój maluch od urodzenia nie przypominał
śpiącego aniołka, tylko ciągle wyjącego diabełka niestety... Dzisiaj
byłam ze swoim kawalerem w przychodni i pani "środowiskowa"
przypomniała mi mój pierwszy rok z zycia mojego malucha Moje
zmęczenie i psychiczne i fizyczne, moje ciągłe wizyty u lekarza,
pobyty w szpitalu: " no bo przecież dziecko nie może nie robić nic
innego tylko wyć!!! Niestety mogło...Środowiskowa
powiedziała: "nigdy w swojej wieloletniej karierze nie spotkałam
takiego dziecka i mam nadzieję, że już nie spotkam. I chyba nie
uwierzyłabym, gdybym nie widziała na własne oczy". A bywała, często
i gęsto... No ale było.. minęło.. Teraz mam baaardzo żywego
ukochanego urwisa, z rozbrajającym uśmiechem i "błyskiem" w oczach
który gada non stop, nie usiedzi w miejscu pięciu minut, do zabawy
zawsze potrzebuje towarzystwa i ciągle nowych atrakcji ... Jestem z
nim drugi tydzień cały czas w domu (bo chory) i " niewyróbka". Nie
ma aż tak pomocnego mężą (wręcz przeciwnie) - to on uciekał i ucieka
nadal (może mniej, ale jednak), a ja uciec nie mogę.. I jeszcze raz:
godivo - rozumiem sie doskonale. Zazdroszczę mamom, które moga
spokojnie wszystko zrobić w domu, bo dziecko zajmuje się chociaż
przez moment samym sobą, albo mają zawsze pomoc. Ktoś powie - "mój
błąd". Może i mój, ale dom to niestety nie tylko dziecko, ale też i
pranie, gotowanie, sprzątanie itp - wszyscy dokładnie to wiedzą ..
Na wolontariatach zajmowałam się wiekszą grupa maluchów i doskonale
sobie radziłam - bo pośięcałam się tylko jednemu zajęciu. I w teorii
jestem dobra niczym super niania- bo i pedagog i psycholog.. I co z
tego, kiedy normalnie czasami ma dość... Tyle, że potrafię się do
tego przyznać.. To ogromny plus.. Wolę takie matki, niz te, które
robią dobra mine do złej gry, albo sadzają dziecko na cały dzień
przed telewizorem (o ile dziecko się daje) i udaja takie super
mamusie oburzone, że mozna mieć dość..
A jakbyś godivo chciała pogadać to pisz na priv. I trzymaj się i
trzymajcie sie wszystkie zmęczone matki

[gama2003]

Jestem mamą prawie czteroletniego chłopczyka.I kocham go
ogromnie.Zostałam mamą świadomie, ale rzeczywistośc czasem mnie po
prostu przerasta.Moj syn mało spał od urodzenia. Pierwsze tygodnie
przetrzymałam prawie zupełnie bez snu.Zasypiał na kwadrans- ja w tym
czasie nie zdażyłam ....i płacz od nowa.I tak non stop- przewracałam
się ze zmęczenia.I nie miałam w sobie krzty radości z macierzyństwa-
kto rzuci we mnie kamieniem? Lekarka kazała mi wypoczac- jak, pytam?
Mąz szedł do pracy- jak mówił- odpocząc...Potem było nieco lepiej-
przez dlugi czas około 3 godzin przerywanego snu w ciagu nocy...
Do tej pory super przespana noc to święto.Nigdy nie jestem
wypoczęta, nigdy nie jestem sama.Zawsze z dzieckiem, zaczął chodzic
do przedszkola, ale często choruje, wiadomo jak wyglądają
przedszkolne początki.
Samodzielne wyjścia- może kilka przez te 4 lata.Zapału na cudowna i
energetyczną zabawę z synem mam codziennie na kilka godzin- a co z
resztą ? Przecież zostając mamą nie przestajemy byc dorosłym
twórczym człowiekiem.I miec dorosłe obowiązki.Mój syn jest
wspaniałym i mądrym chlopczykiem- ale tez ogromnie absorbującym.
Zanim zostałam mamą bardziej lubiłam dzieci, teraz mnie obce
dzieci często drażnią, cierpliwości starcza mi tylko dla syna a i tu
miewam niedoboryMoże jestem nienormalna.Ale takie tiutiusiające
matki skupione tylko i wyłacznie na dziecku, wręcz żyjace jedynie
jego życiem- to dla mnie też nie objaw normalności.Pewnie zdrowy
jest złoty środek.Bardzo chciałabym do niego dojrzec.I umiec cieszyc
sie tak samo macierzyństwem jak i dorosłym, osobniczym zyciem.Bo
wbrew pozorom to nie jest to samo.

[bietka2]

I dla mnie to jest najgorsze. Juz dawno miałam taką obserwację, że
Polacy zo do zasady nie lubia dzieci, chyba że swoje. Stąd to
przekonanie moje dziecko jest cudowne, inne niz wszystkie. Tekst
matki 4 latka jak mój najmłodszy syn miał 1,5 roku: Czy pani może
cos zrobic, pański syn niszczy mojego syna???!!! No i niestety,
widziane ostatnimi czasy tabuny jedynaków (żeby nie było: sama
jestem jedynaczką)i ci na maksa przewrażliwieni rodzice: moje
dziecko świeta krowa... Raz u nas w przedszkolu, matka zrobiła
awanturę,że jej słodki syneczek został posadzony na uboczu, a on się
tylko tak słodko bawił, wyrzucał innym dziecim jedzenie z talerzy...
No i te matki zazwyczaj nie lubią dzieci jako gatunku. Często
przystały, żeby miec swoje, ale bez większego przekonania, pokochały
je atawistyczną miłością, ale co do zasady dzieci je denerwują. Wiec
jak najbardziej popieram, jak nie lubicie to nie miejcie dzieci.

[babaqba]

bietka2 napisała: (...)Wiec
> jak najbardziej popieram, jak nie lubicie to nie miejcie dzieci.

Nic ogólnikowo! Nie lubi się "wszystkich dzieci na świecie", bo to
niemożliwe. Są dzieci cudowne, grzeczne, miłe i ładne a także takie
jak synek koleżanki: wredne bachory, które "może pokochać tylko
matka"(ojciec uciekł już dawno). Z tymi pierwszymi (np. młodsza
córka rodziców koleżanki mojej córy ze szkoły) chce się obcować.
Mała jest jak obrazek, aniołek. Wygląd, zachowanie, to co mówi i jak
mówi. W przyszłości będzie masowo łamać serca facetom i wróżę jej
wielką karierę bo ma dar zjednywania sobie ludzi. Jest (tak uważam)
kimś wyjątkowym. Ale to rzadkość. Częstszy model to Karolek
(wspominany wcześniej). Bachor rozwydrzony poza granice, zaburzony z
powodu... ze wszystkich powodów (odejście ojca, wiecznie zajęta
matka, brak opieki, brak wychowania). Aż trudno się powstrzymać, by
go nie kopnąć. I jak tu generalizować? Po co?

Panie powyżej same piszą, że kochają swoje dzieci. Ale to nie
oznacza miłości do nocnych ryków, pieluch, braku prywatności i
zamknięcia w domu "z maleństwem". Proste.

[alinaw1]

Doskonale rozumiem autorkę tego postu. Myślę jednak, że tytuł... "i
w dalszym ciągu nie lubię dzieci" jest pewnym uproszczeniem. Mam
dwójkę dzieciaczków. Z osoby totalnie niezainteresowanej pieluchami
stałam się mamą z prawdziwego zdarzenia (1.to nie przypadek
decydował o ciązach, 2. moje dzieci wychowuję ja, a nie babcie,
nianie i żłobki). Pierwsze dziecko urodziłam mając 35 lat. Do tej
pory były głównie podróże po świecie, życie intelektualne i
towarzyskie. Na szczęście nigdy nie miałam ciągot karierowiczowsko-
pieniężnych, więc decyzja o rezygnacji z zarabiania pieniędzy była
łatwa. Wciąż kołacze we mnie, że musiałam zamieść pod wycieraczkę
swe pasje. Ale ciągle powtarzałam sobie, że w życiu jest odpowiedni
czas na różne rzeczy i jestem postawiona przed ważnymi wyborami.
Nie można w kółko wspinać się po wulkanach (nawet gdy dodaje mi to
skrzydeł) jeśli wracałabym do pustego gniazda. Nie można rozkoszować
się koncertem jeśli cząstka mnie samej, moje dziecko daje
najgłośniejszy koncert świata... Niektórzy mówią, że można różne
rzeczy łączyć (np.karierę, czy pasje z macierzyństwem). Ja jestem
oporna w tym liberalnym gadaniu; Nie można. Ale może dobrze, że
życia stawia mnie przed takimi wyborami. Wtedy mam okazję pokazać
sobie co tak naprawdę jest moim priorytetem. I dlatego spokorniałam,
nie buntuję się, nie jęczę (że inni mają inaczej, że kiedyś było
inaczej). Staram się cieszyć chwilą, nawet jeśli jest ona banalna,
zupełnie inna niż te, które kiedyś decydowały o moim szcześciu.
Dlatego myślę, że takie rozdrabnianie się, poirównywanie nie ma
sensu bo te dwie rzeczywistości są zupełnie inne. Bycie matką to też
niezwykła przygoda,czasem trudniejsza niż wspinaczka na najwyższy
wulkan!

[wy-logowana]

Tylko, ze wiekszosc tych pan, ktore tu pieprza o podrozach w d..ie
byly i g...o widzialy. Tak samo jak te ich "kariery"
i "zainteresowania".W ogladaniu "Tanca z gwiazdami" dziecko nie
przeszkadza .

[steave]

nie rozumiem tylko czemu jestes taka agresywna? uwazam, ze kazdy czlowiek ma
prawo do swoich pogladow i bycia soba, kobieta tez jest czlowiekiem!!! a to ze
jest przyjete - szczegolnie w Polsce, iz rola kobiety jest rodzenie dzieci, to
nie mniej ni wiecej znaczy, ze kobieta musi lubic dzieci...tfu co za hipokryzja
mam 33 lata i nie mam dzieci,
wiem, ze ich nie lubie i kropka, nie interesuja mnie, a jeszcze mniej interesuja
mnie mamy i tatowie, ktorzy realizuja sie towarzysko poprzez swoje dzieci...
a najbardziej sie ciesze, ze chociaz anonimowo i na forum w interenecie, ale
kobiety moga wreszcie powiedziec co czuja i jakie sa, a inne kobiety nie powinny
je za to krytykowac

[enith]

A skąd ty to wiesz? Znasz osobiście wypowiadające się tu osoby? Nie, więc ty się
nie wypowiadaj tak autorytarnie. Poza tym jeśli są na świecie osoby, które nie
chcą mieć dzieci, by w spokoju oglądać "Taniec z gwiazdami" czy inną operę
mydlaną, to ani tobie, ani mi nic do tego. Z twojej wypowiedzi wynika, że jak
ktoś nie ma nic do roboty, to powinien sobie strzelić dzidziusia. Zaiste, to
dopiero objaw dojrzałości - zrobić sobie dziecko z nudów.

[jop]

Ale to naprawdę nie Twoja sprawa, czym się zajmują w wolnych
chwilach osoby bezdzietne. Jeśli ktoś nie decyduje się na dziecko,
bo największą przyjemność sprawia mu codzienne pięciogodzinne
siedzenie na kanapie połączone z dłubaniem w nosie i nie wyobraża
sobie, żeby miał zostać pozbawiony tej możliwości, to ma do tego
takie samo prawo jak inni do spędzania dziesięciu godzin dziennie na
wydłubywaniu z dywanu plasteliny wdeptanej przez słodkiego dziubusia.

[monikahp1]

a ja ma pytanko do godivy (mam nadzieje, żę jeszcze zagląda do tego
wątku)mineły trzy lata twoja Ania ma teraz 6-7 lat, zmieniło sie
coś?, masz wicej czasu dla siebie? jeżeli mozesz to napisz jak sie
układa teraz tobie z twoja córeczka
pozdrawiam monika

Po trzech latach - ciag dalszy od godivy

[godiva1]

Jako osoba, ktora ten watek zaczela, mysle, ze napisze Wam jak
sytuacja sie rozwinela.

Ania ma teraz 6 lat, wiec jest bardziej samodzielna, a jej
zainteresowania sa dla mnie ciekawsze. Ksiazki, ktore czytamy, sa
wreszcie nie o pluszowych misiach, ale o Barbie i Dzieciach z
Bullerbyn, a te juz sie da wytrzymac. Programy w TV dla starszych
dzieci tez nie sa takie zle, Ania toleruje tez podroze lepiej, wiec
latwiej jest sie z nia gdzies wybrac. Ania ma wlasne kolezanki,
dodatkowe zajecia, potrafi sie sama bawic, wiec nie jest zle. Jest
madrym, pogodnym, zdrowym dzieckiem i bardzo ja kocham. Mam czas na
siatkowke, chodzimy razem na basen, moge sie z nia dogadac, ze daje
mi spokoj i czas dla mnie.

Z drugiej strony, gdybym miala jeszcze raz zdecydowac sie na dziecko
to nie. Pare lat temu zaszlam przypadkiem w ciaze i te kilka
tygodni, zanim poronilam, spedzilam wyjac z rozpaczy i planujac
aborcje, jedyne uczucie po poronieniu to byla wielka ulga.

W dalszym ciagu kiedy znajomi zachedza w ciaze, albo wreczaja mi
male dzieci do potrzymania, czuje agresje i niechec.

W dalszym ciagu jestem na Prozacu, probowalam dwa razy przerwac
kuracje, ale macierzynstwo dawalo mi wtedy strasznie do wiwatu i
Ania dzialala na nerwy, wiec wracalam do antydepresantow i po paru
tygodniach bylo lepiej.

Z perspektywy tych paru lat przyznam tez, za na macierzynstwie
bardzo ucierpialo nasze malzenstwo. Ja bylam w depresji, szukalam
samotnosci i swietego spokoju, maz denerwowal mnie tym, ze czegos
tam ode mnie chce, kiedy ja chce tylko byc sama. Teraz jest lepiej,
ale blizny na naszym zwiazku sa i zostana.

Z drugiej strony obiektywnie rzecz biorac, malzenstwo nauczylo mnie
wiele, wprowadzilo tez w swiat, ktorego bym nie poznala, pozwolilo
na poznaie wielu ciekawych ludzi (przez Anie, przez przedszkole,
szkole, forum dla matek, itp). Jest prawda, ze Boze Narodzenie czy
Halloween ma inny wymiar, kiedy w domu jest dziecko, ze widzi sie
swiat inaczej, chyba barwniej. Jest prawda, ze ludzie bezdzietni
po jakims czasie najczesciej traca znajomosci i przyjaznie z parami
dzieciatymi, a moi przyjaciele sa mi bardzo bliscy i ciesze sie, ze
mamy to wspolny punkt odniesienia jakim jest rodzicielstwo.

No wiec, jest jak jest, staram sie byc dobra matka.

[monikahp1]

dzieki, że się odezwałaś i ciesze się, że jest lepiej a mogę Ci
napisać, że będzie coraz lepiej (moja córka po I klasi poczuła się
taka dorosła, że pojechała na kolonie organizowane przez szkołe) a
jezeli chodzi o niemowlaki to ja też wole "dorosłe dzieci" tzn
takie, ktore skończyły trzy lata, ja mimo niechęci do niemowlaków
zdecydowałam się na drugie dziecko (jak zosia miała 5 lat) i musze
przyznać, że początki były trudne (wróciłam do pracy jak młody miał
pół roku), ale teraz to przedszkolak pełną gębą dogadujący się
wspaniale z siostrą (mimi drobnych konfliktów wspaniale się bawią)
ale nie chciałabym cofnąc czasu ..........

[smutnapanna]

Nie jesteś dobrym człowiekiem. Cieszyłaś się z tego, że poroniłaś?
Myslę, że masz bardzo poważny problem i wcale się nie dziwię że
jedziesz na prozaku. Jesteś samolubna i egoistyczna. I to nie jest
kwestia posiadania lub nie dzieci tylko kwestia jakim człowiekiem
jesteś. Można dzieci nie lubić, ale wtedy lepiej ich nie mieć do
cholery! Jakby chodziło o zajęcie się starszą babcią, albo chorym
ojcem zachowywałabys sie dokładnie tak samo: nie moge grać, nie moge
pływać, nie moge sikać, muszę, muszę, muszę, nienawidzę, nie chę,
nie moge. Taaaka jestem nieszczęsliwa. Nie zdziwię się, jesli twój
mąż pewnego dnia spakuje siebie i dziecko i powie: mam cie dość. A
ty wtedy wykrzyczysz: oddałam ci całe życie,poświeciłam swoją
siatkówkę. Jak możesz mi to zrobić. A ja mu wtedy powiem: gratuluję
męskiej decyzji. Szkoda że tak późno.

BTW

[daria_nowak]

smutnapanna napisała:

> Nie jesteś dobrym człowiekiem.

Jakby chodziło o zajęcie się starszą babcią, albo chorym
> ojcem zachowywałabys sie dokładnie tak samo: nie moge grać, nie moge
> pływać, nie moge sikać, muszę, muszę, muszę, nienawidzę, nie chę,
> nie moge. Taaaka jestem nieszczęsliwa.


A wiesz, niedawno musiałam opiekować się umierającą babcią. I tak! To było
obrzydliwe, wstrętne, obleśne, meczące, byłam przywiązana, zmordowana, nic nie
mogłam, nie miałam własnego zycia. Byłam przerażona i zostawiona z tekstem "to
Twoja powinność". Podnosiłam sama 80 kg staruszkę. Podnosiłam ją podłogi, na
którą sama schodziła, bo była splątana i nie wiedziała co sie dzieje, co robi.
Podnosiłam ja na łóżku zakładając pampersa. A kręgosłup mi pękał. A ona na mnie
pluła i wyzywała.
Więc zanim podasz taki przykład, to dowiedz sie dokładnie o czym piszesz, jak
frustrujące jest takie zajęcie i co się z nim wiąże. Bo ja już wiem, ze żadnym
staruszkiem ani staruszką więcej opiekować się nie będę. Tylko zapewnię opiekę
przy "użyciu" fachowców. Poświęcenie, opieka, serce na dłoni to piękne slogany,
jeśli nie zmuszają do podporządkowania wszystkiego cudzym wymaganiom.

[crises]

Łatwo oceniać innych, prawda?

Nie chciała tego dziecka, więc ulga jest całkowicie naturalną,
zdrową i normalną reakcją. Jakby po przypadkowym zajściu w
niechcianą ciążę zaczęła sobie wmawiać, że super i świetnie, jak
fajosko, kolejny dzidziuś, to dopiero byłoby obrzydliwe. (Brzydzę
się taką racjonalizacją.)

[xyz1973]

czy któraś z was mądrale poroniła,że jesteście takie mądre w tym
temacie?, byłam w niechcianej ciąży, byłam załamana, moje "starsze
dziecko" miało 2 lata kiedy lekarz oznajmił mi "radosną nowine" też
wyłam i sie wściekałam i modliłam się żeby tego dziecka nie było,
żeby stał się cud dzwigałam, wieszałam firanki, piłam mocną kawe i
stał sie cud, po terminowym USG dowiedziałam się, że ciaża jest
martwa, że nie ma echa serca zarodka i trzeba czekać dwa tygodnie
żeby potwierdzic rozpoznanie i wiecie co tez poczułam ulge i w
pewnym sensie radośc, skończyło sie na zabiegu bo rozpoznanie było
trafne, i nagle pojawiły sie wyrzuty sumienia, ciągle w głowie
siedziały mi te firanki, kawa i dźwiganie zakupów, na jesieni minie
6 lat od daty zabiegu a ja go ciągle pamiętam i podświadomie licze
ile lat miało by moje dziecko, nie jestem fanatyczką ani
przeciwnikiem aborcji (a nawet do czasu zabiegu ja gorąco
popierałam), ale nieraz po poronieniu w głowie człowieka rodzą się
straszne mysli, wyrzuty sumienia, dlatego nie wypowiadajcie sie na
tematy o których nie macie pojęcia. Nie potępiam nikogo, że odczuł
ulge po poronieniu może na szczęście godiva nie przechodziła
tego "drugiego etapu" i niech sie tylko cieszy

[godiva1]

Nie przechodzilam.

Mialam za to poronienie kolo 10 lat temu, jeszcze przed urodzeniem
Ani, i to dziecko chodzi mi po glowie i zastanawiam sie jak by sie
moje zycie potoczylo, gdyby ta pierwsza ciaza byla donoszona. I czy
to poronienie bylo moja wina.

A wogole to na tym forum robi sie wredznie.

[smutnapanna]

Tam, mądrale, któraś z nas poroniła. I tak, mądrale, zajmowałam się
starszą osobą. I nie twierdzę, że jest to zajecie wdzieczne i
pachnace kwaitkami na łące.Oraz pracowałam na saksach, zapieprzałam
w kuchni we Włoszech kiedy trzeba było, pomagałam rodzicom i
opiekowałam się małymi dziećmi.I można mieć dość. Tak jak można miec
dość siedzenia z małym dzieckiem w domu. Nie jest w tym odosobniona.
Co nie zmienia mojego stanowiska, że czasem trzeba. Zwłaszcza kiedy
człowiek - świadomie jak mniemam - zachodzi w ciążę. Ale to co mówi
godiva nie jest głosem zmeczonej kobiety, tylko egoistki. Argumenty
o siatkówce i lepieniu garnków słabo do mnie trafiają. A wredne,
moja pani, to jest cieszenie sie z tego, że się roni. Nie, nie
zrozumiem cię. Nie chcę cię zrozumieć.

[daria_nowak]

smutnapanna napisała:

I tak, mądrale, zajmowałam się
> starszą osobą. I nie twierdzę, że jest to zajecie wdzieczne i
> pachnace kwaitkami na łące.Oraz pracowałam na saksach, zapieprzałam
> w kuchni we Włoszech kiedy trzeba było, pomagałam rodzicom i
> opiekowałam się małymi dziećmi.I można mieć dość. Tak jak można miec
> dość siedzenia z małym dzieckiem w domu. Nie jest w tym odosobniona.
> Co nie zmienia mojego stanowiska, że czasem trzeba.

Mądrale? To miała być ironia? Mocno nietrafiona.
Nie trzeba, tylko wypada. W przypadku osoby starszej - trzeba - ale zapewnić
opiekę, najlepszą z możliwych, a nie poświęcać się na siłę z poczucia obowiązku.
Bo clou sprawy jest nie w poświęceniu, ale w opiece.


A wredne,
> moja pani, to jest cieszenie sie z tego, że się roni. Nie, nie
> zrozumiem cię. Nie chcę cię zrozumieć.

Zwłaszcza, gdy dziecka się nie chciało? Ja rozumiem w pełni. I uważam, ze
wystarczy prosty proces myślowy - nie chcę dziecka - zaszłam w ciążę - poroniłam
- ufff. Wystarczy postawić się w czyjejś sytuacji i przez chwilę pobawić się w
empatię.

[marialaskiipelna]

W empatie to wy się pobawcie i spróbujcie poczuć co czuje tysiące
kobiet, które nie moga mieć dzieci, albo poroniły po kilka razy.
Całe to forum jest jakieś oślizłe. Dzieci przeszkadzają wam w
samolocie, na ulicy, w domu. Mówicie o nich jak o robakach
obleśnych. Wy jesteście obleśni! W nastepnej kolejności ktos założy
forum: nie cierpie starych ludzi. A potem: eksterminacja kalek.
Brzydzę sie wami!

[grzalka]

pomijam niektóre durne wpisy i przejawy bezbrzeżnej głupoty, jak post powyżej-
ja mam podobnie jak godiva i judytak- tzn swoje kocham, ale na dłuższą metę mnie
męczą, cudze toleruję, o ile nie muszę mieć z nimi zbyt dużo do czynienia

[daria_nowak]

A rozumiesz różnice między ROZUMIENIEM a APROBATą? Bo mam spore wątpliwości.
Chcesz empatii tylko dla jednych? Umiejętność wczuwania się w stan wewnętrzny
drugiej osoby nie musi odnosić się tylko do tych, których postawę aprobujesz.
Ba! Większą sztuką jest wyzwolenie się z uprzedzeń i wczucie się w sytuację
osoby, której zachowanie jest dla ciebie trudne do pojęcia. Tylko, ze trudne nie
oznacza "niemożliwe". Trzeba tylko chcieć.

[marialaskiipelna]

Absolutnie nie chcę. Z taką życiową postawą nie zasługuje na to
żadna z tych niwolągowatych "kobiet". Ale możesz to poradzić
koleżance, która napewno jest bardziej wielkoduszna niz ja i ma w
sobie więcej empatii. Zwłaszcza wobec tego dziecka które umarło, a
ona odetchnęła z ulgą.

[daria_nowak]

Poronione dziecko umarło? Rozumiem, ze należysz do obrońców życia, które
dzielącą się komórkę czczą mianem "dzidziusia", "fasolki", "duszyczki" itp. No
tak. To my się nie dogadamy.

[marialaskiipelna]

Tak, poronione dziecko umarło. I nie mówie o nim fasolka, duszyczka
ani dzidziuś, tylko dziecko po prostu. Serce mu biło więc chyba było
czymś więcej niż dwiema komórkami, co? Ale dla ciebie jak widzę
znaczenie ma przede wszystkim "wolność do" matki. Tylko, że to
zupełnie inny temat. Naprawdę uważam, że powinniście zamknąć to
forum, na kłódkę, i kisić sie wyłącznie we włsanym sosie, klepiąc
się po egositycznych plecach, uspokajając, że jesteście wszyscy
normalni. Skoro jest nas poł setki na pewno jesteśmy normalni.
Szaloństwo innych niweluje nieco poziom głupoty reszty hehehe. Na
wielką żółtą kłódkę!

[daria_nowak]

marialaskiipelna napisała:



Naprawdę uważam, że powinniście zamknąć to
> forum, na kłódkę, i kisić sie wyłącznie we włsanym sosie, klepiąc
> się po egositycznych plecach, uspokajając, że jesteście wszyscy
> normalni.

Ale mnie naprawdę nie interesuje Twoje zdanie w tej kwestii Jak dla mnie
możesz uważać, ze ziemia jest płaska i tez nic z tym zrobić nie możesz.

Skoro jest nas poł setki na pewno jesteśmy normalni.
> Szaloństwo innych niweluje nieco poziom głupoty reszty hehehe. Na
> wielką żółtą kłódkę!

Pół setki ma ochotę i siłę prowadzić takie zabawne dyskusje z tymi
najwspanialszymi i wyznającymi jedynie słuszne poglądy
A po kazdej takiej zacietrzewionej odpowiedzi - ta ochota wręcz rośnie;P

[marialaskiipelna]

A, wiesz, cała radość forum polega na tym, że moga ci sie nie
podobać moje poglądy, ale ja je będę opisywać. A ty czytać, bo
umierasz ze złości )))

[daria_nowak]

Nie Akurat nie umieram ze złości Mam do tego luźny stosunek Różnych ludzi
spotyka się w internecie Tak, wiem odpowiesz mi ambitnie w stylu "takich jak
Ty też" I ja znów przeczytam i znów odpowiem, bo bawi mnie takie przerzucanie
się nic nie wnoszącymi postami - równie mocno, jak ciebie

No halo!

[brak.polskich.liter]

Autorka watku pisala o poronieniu w pierwszych TYGODNIACH ciazy, a nie o tym, ze
jej dziecko umarlo. Zrozumienie czytanego tekstu szwankuje, czy tez poczucie
misji daje o sobie znac? P

[marialaskiipelna]

No halo! A kiedy kończy sie okres pt: "pierwsze tygodnie ciąży"? 9
tydzień to jeszcze "pierwsze tygodnie" a 10-y już dziecko? To ty
się, no halo!, zastanów. I nie wytykaj mi nieumiejętności czytania,
bo jesteś śmieszna. W sensie śmieszna, a nie zabawna....

[daria_nowak]

marialaskiipelna napisała:
W sensie śmieszna, a nie zabawna....

A Ty w sensie najmądrzejsza w całej wsi I co poczułaś się lepiej?

Pobawie sie w streetworking

[brak.polskich.liter]

i wytlumacze jeszcze raz. W punktach, zeby bylo jasniej.
1. Zarodek to zarodek, plod to plod, a dziecko to dziecko.
2. Zdarza sie, ze kobieta, zachodzac w upragniona ciaze, czuje sie matka od
momentu zobaczenia dwoch kresek na tescie. To, ze subiektywnie czuje sie matka,
nie oznacza jednak, ze dzielaca sie blastocysta jest dzieckiem.
3. Bywa rowniez, ze kiedy ciaza nie jest upragniona i wyczekana, emocjonalny
stosunek kobiety jest zgola inny. Juz nie "dziecko", tylko plemnik, ktory
uczepil sie komorki jajowej w nieodpowiednim momencie, i trzeba go czym predzej
usunac.
4. Niekiedy kobieta, ktora poronila wpadkowa ciaze, czuje sie winna i ma wyrzuty
sumienia, zwlaszcza, gdy rozwazala aborcje czy kontemplowala poronienie (tu
poklony dla Kosciola Kat, ktory okresla kobiety dokonujace aborcji czulym mianem
"morderczynie"). To jednak nie znaczy, ze zarodek jest dzieckiem.
5. I wreszcie - niezaleznie od tego, czy ciaza byla upragniona, czy nie,
stawianie znaku rownosci pomiedzy poronieniem w - dajmy na to - osmym tygodniu,
a smiercia dziecka jest powaznym naduzyciem. Wiecej - taka manipulacja jest
nieslychanie obrazliwa wobec ludzi, ktorzy stracili dzieci. Dzieci, a nie
dwucentymetrowe zarodki.

[jatoja.2]

ad.1 Jak komu wygodnie
ad. 2 Patrz jak wyżej
ad.3 nie plemnik komórki, tylko piz..a ku..a
ad. 4 chcesz zobaczyć taki "zarodek"? Zobaczysz, że to malutki CZłOWIEK!
ad. 5 masz rację, ale najważniejsze jest to jak czuje tę stratę kobieta, nie
uważasz?

Brakuje ci nie tylko polskich liter

[marialaskiipelna]

Przede wszystkim brakuje ci piątej klepki. Jesteś ćwokiem po prostu
i dopiero teraz, kiedy to powiedziałam, naprawdę czuję się lepiej.
I nie mów mi głupia szmato co czują matki, które straciły
dzieci.Dla wszystkich które kiedykowliek chciały je mieć (a do tego
grona wy się nie zaliczacie więc wara ci od opiniowania),to twoje
wypowiedzi i pozostałych uczestników tego forum są obraźliwe.
Obrażasz mnie. A ja je straciłam. Jeszcze jaśniej? Bardzo proszę.
Po prostu już mi nie odpisuj, zamknij sie raz na zawsze.

[xyz1973]

nie jestem obrońcą życia poczętego, nie wpatruje sie w fasolke i nie
doszukuje się w niej rysów twarzy (usg moich dzieci wykonywałam na
zalecenie lekarza, nie kręciłam filmów i nie mam innych gadżetów
związanych z narodzinami moich dzieci (zasuszone pępowiny,
identyfikatory ze szpitala)nie mam nic do godivy, że nie była
szcześcliwa w ciązy - bo też nie byłam i w wielu punktach się z nią
zgadzam, ale to nie ona napisała o prostym powiązaniu "niechciane
dzieco-poronienie-uff" tylko ty i tobie odpisałam, że to nie jest
takie proste ale "nie zrozumie kto nie służył w marynarce" a
czytając twoją wypowiedź ty "nie służyłaś", i zabierasz głos w
spawach o których nie masz pojęcia

to do którego tygodnia ciąży...

[jatoja.2]

dziecko jest płodem??? Dla mnie "płod" w 6 tc. jest dzieckiem-człowiekiem! dla
was ciężarem, po którym nawet się nie płacze.

Wyjaśnienie

[daria_nowak]

To może poczytaj trochę, choćby nawet wikipedię:
U ludzi zarodek stadium płodu osiąga w 8 tygodniu ciąży. Płód w wieku 8 tygodni
ma ok. 3 cm.
W świetle polskiego prawa za dziecko uznaje się każdą osobę od momentu urodzenia
aż do osiągnięcia pełnoletności.

Poronienie - przedwczesne zakończenie ciąży trwającej krócej niż 22 tygodnie
wskutek wydalenia obumarłego zarodka płodu.

weź ty się puknij w głowę!

[jatoja.2]

taka mądra jesteś? wikipedię studiujesz? A co masz w głowie, sercu? Widziałaś
zdjęcia dzieci!!! z aborcji niezależnie w którym tygodniu? I co mi byś
powiedziała, że to tylko płody? Dać ci link do takiej strony? Może TO ci oczy
otworzy!

[katja_24]

Naprawde nie rozumiesz tego, ze dla kobiety, ktora poddaje sie
aborcji, to nie jest morderstwo tylko pozbycie sie problemu?
Zreszta, chyba glupie pytanie zadalam...bo juz znam odpowiedz.

[jatoja.2]

Problemem to chyba było kupno kondomów. mamy XXI w, świadomość seksualna jest na
bardzo wysokim poziomie. Faktycznie, jeśli kobieta miała by wybierać między
wydaniem kasy na nowy ciuch a kupnem "bachorowi" pieluch, to rzeczywiście jest
to problem. Aborcja w tym wypadku jest "uzasadniona"!!!

[katja_24]

A slyszalas o tym, ze antykoncepcja zawodzi? albo o tym, ze kogos
moze zwyczajnie nie stac na wychowanie dziecka?

[jatoja.2]

to niech odda do adopcji! ale nie zabija!

[katja_24]

A jesli nie chce byc w ciazy, bo to za duzo wyrzeczen? Albo ciaza
moze jej zaszkodzic?

[katja_24]

A jesli nie chce byc w ciazy, bo to zbyt wiele wyrzeczen? Albo ciaza
zagraza jej zdrowiu? tez ma sie poswiecac?

[daria_nowak]

Mogę ci podać linka do mojej blogowej notki na ten temat, opatrzonej stosownymi
zdjęciami.

Akurat jestem mądrzejsza, ale stwierdziłam, ze podręczników wklepywać nie będę,
bo tekst może być zbyt specjalistyczny dla laików. Wystarczy posługiwać się
komputerem, żeby zdobyć podstawowe wiadomości - choćby z wikipedii. Może źródło
nie ambitne, ale dla niektórych, jak widać ich teksty są i tak zbyt trudne do
zrozumienia.
A, zapomniałabym - podstawowe wiadomości równają się elementarnej wiedzy, której
jak widać brak. A to już wstyd.

do daria_nowak

[jatoja.2]

A czy ty rozumu swojego nie masz, że wszystkie twoje wypowiedzi oparte są na
suchych źródłach? A gdyby polskie prawo zezwalało na zabijanie niechcianych
niemowląt? Też byłabyś za? Pewnie tak, bachor to bachor, niezależnie od
"rozmiaru".

[daria_nowak]

jatoja.2 napisała:

> A czy ty rozumu swojego nie masz, że wszystkie twoje wypowiedzi oparte są na
> suchych źródłach?

Rozmawiam z osobą, dla której moje zdanie nic nie znaczy, wywołuje tylko pianę
na ustach. W efekcie nie będę się przepychać na "mojszą rację". Podaję Ci fakty
i źródła, z którymi, w przeciwieństwie do mnie dyskutować nie możesz. Wystarczy
mieć trochę wiedzy. Ponieważ jej nie masz - pokazuję skąd ją wziąć.

A gdyby polskie prawo zezwalało na zabijanie niechcianych
> niemowląt? Też byłabyś za? Pewnie tak, bachor to bachor, niezależnie od
> "rozmiaru".

Prawo można zmieniać, można z nim "dyskutować", ale przestrzegać go trzeba.
Gdyby babcia miała wąsy, to by była dziadkiem. Gdyby, gdyby... Może mówmy o
faktach? I do tego się odnośmy.

[monikahp1]

Daria masz ty dzieci? chyba nie. Przynajmniej z tego co piszesz, nie
wynika żebyś je miała lub kiedykolwiek je planowała mieć, straszliwą
nauke tu przedstawiasz, poprzedniczki opisały swoje przeżycia a ty i
pare innych osób urządziliście tu formu za i przeciw ciaży, załóżcie
swoje forum i tam sie wypowiadajcie w tych sprawach. Przecież wątek
był inny chodziło o "problem oswojania sie z dzieckiem" a nie o
etyczne sprawy życia poczętego. Jestem matką i kocham swoje dzieci
najbardziej na świecie i uważam, że nie ma kobiety, która by nie
pokochała swojego dziecka (to tylko kwestia czasu) bez względu na to
jak podchodziła do swojej ciąży, a poronienie jest przeżyciem (tylko
niektórzy się do tego nie przyznają), niektóre odczuwaja ulge z
różnych powodów i tu potrzebny był by psycholog a nie uczestnicy
forum, napisze tylko, ze wiem co znaczy zmienic pieluche dziecku
(dlatego włączyłam się w dyskuje na samym początku jak jeszcze miała
sens), nie mam pojęcia natomiast jak się myje tyłek staruszce i nie
wypowiadam się na ten temat a przecież mogłabym być tak samo mądra
jak ty w sprawie poronienia i naukowo napisać "starcy do domów
starców" pozdrawiam
monika

.

[jatoja.2]

poza tym jest to forum o "nie-lubieniu" czy wręcz nienawiści do dzieci a nie o
problemach finansowych czy zdrowotnych, bo to inna sprawa.

[katja_24]

Ok, ale ja sie pytam, czy w takim przypadku kobieta tez ma donosic
niechciana ciaze?

[jatoja.2]

niechciana ciąża to niechciana ciąża, a jeżei ciąża zagraża życiu, bąź też ma na
trwałe okaleczyć, to jest to dramat dla kobiety, bo podejrzewam, ze zachodząć w
ciążę chciała mieć dziecko.

[katja_24]

Czyli uwazasz, ze kobieta zachodzac w niechciana ciaze powinna
przemeczyc sie przez te 9 m-cy (bo nie oklamujmy sie, do
przyjemnosci to nie nalezy, nawet jesli dziecko jest oczekiwane),
urodzic, chociaz tego nie chce i oddac do adopcji?

[jatoja.2]

Ciąża to stan nie choroba nawet jeśli bywa nieprzyjemna dotyczy niewielkiego
odsetka kobiet. Przeszkadza przede wszystkim ludziom niedojrzałym psychicznie,
egoistom, ludziom , którym świat kończy się zaraz za czubkiem własnego nosa.
Odpowiedzialność za swoje czyny . Słyszałaś o czymś takim?

[katja_24]

I owszem, słyszalam. Tyle tylko, ze nie zyjemy w sredniowieczu( choc
czasem w to watpie), a niechciana ciaza nie jest czyms, z czym nie
mozna sobie poradzic, jak np to, ze stracilas np wzrok. To juz jest
nieodwracalne.
Odpowiedzialnosc za czyny, powiadasz...Zalozmy, ze przechodzisz
przez ulice i potracil cie samochod? Puszczasz plazem, czy sprawa
trafia do sadu? (Zalozmy, ze masz obrazenia, ktore wymagaja
wielomiesiecznego leczenia). No bo co? Bylo siedziec w domu, a nie
sie szwendac, wiec teraz ponos konsekwencje za swoje czyny. Powiesz,
ze wychpdzac z domu nie myslisz, ze wpadniesz pod samochod. My tez
uprawiajac seks nie zakladamy, ze zajdziemy w ciaze.

[jatoja.2]

o matko! jak można nie brać pod uwagę ciąży kiedy uprawia się seks? To niby
dzieci bocian przynosi, czy co? Zatkaj komin, to ci nie podrzuci. Aha, i kapusty
też powycinaj! Twoje rozumowanie jest na poziomie przedszkolnym. Skorzystaj z
wikipedii, co często czyni daria_nowak

[katja_24]

Matko! Jak mozna nie brac pod uwage tego, ze cos ci sie moze stac,
kiedy wychodzisz z domu? Twoje unikanie odpowiedzi na zadane pytanie
jest na poziomie przedszkolnym.
PS.Raczej wole nie myslec i napawac sie mysle o czyms, czego nie
chce! Widze, ze nie zrozumialas, do czego daze. Szkoda, tak sie
staralam...

A może

[daria_nowak]

jatoja.2 napisała:

Skorzystaj z
> wikipedii, co często czyni daria_nowak

Ja jedynie wskazuję ci najbardziej dostępne źródło - bezpłatne i wystarczające
do obalenia niektórych wyssanych z palca teorii. Mogę odsyłać do literatury
specjalistycznej. Tylko po co? Kupisz podręcznik akademicki, zeby sprawdzić?
A moze ty skorzystaj w pierwszej kolejności? Proste odpowiedzi, akurat w sam raz...

[katja_24]

Niestety, niektorzy nie kumaja nawet wtedy, jak sie im na
przykladach probuje tlumaczyc A co tu mowic o korzystaniu z
fachowej literatury...

[jatoja.2]

katja_24 po twoich wypowiedziach mam nieodparte wrażenie, że 24 to twoje
IQ(chodzi rzecz jasna o 24 z twojego loginu-gdybyś nie zakumała)

[katja_24]

Wnioskujesz to po 2 w twoim nicku?

[jatoja.2]

katja, proszę, nie odzywaj się, bo się pogrążasz...

[katja_24]

Szczerze ci powiem, ze twoje opinie na temat mojej inteligencji ani
mnie ziebia, ani grzeja. Na nieszczescie takich jak ty, znam swoja
wartosc...Dalej chcesz sie przerzucac nic nie wnoszacymi postami? Bo
z tego, co pamietam, to ja zadawalam ci konkretne pytania, na ktore
ciezko bylo ci odpowiedziec.

[jatoja.2]

Głupie pytanie = brak odpowiedzi
Proste, nie?

[katja_24]

A moze raczej trudne pytanie = brak odpowiedzi?

[jatoja.2]

no cóż jeśli nie rozumiesz... pr4zykro mi

[katja_24]

Czy to kolejna wymijajaca odpowiedz na moje pytanie?

[jatoja.2]

Drogie Pani czekam na konkretne wypowiedzi. nie mam czasu na słowne przepychanki
dotyczące mądrości, inteligencji, etc. uczestników forum. Jak na razie wszystko
wygląda bardzo żałośnie...
Nic dziwnego, że forum wygląda jak wygląda, skoro atakujecie innych. Chyba mają
prawo się bronić?

[katja_24]

Pokaz mi z łaski swojej, gdzie cie zaatakowalam? Najlepiej wklej
link, zeby nie bylo watpliwosci.

[daria_nowak]

Zadałaś pytanie do którego tygodnia ciąży dziecko jest płodem. Uzyskałaś tą
informację. Nie spodobała Ci się, zaczęłaś obrażać. Pewne kwestie nie podlegają
własnemu "widzimisię".
Masz rację - zachowałaś się bardzo żałośnie wściekając się na fakty. I pragnę
podkreślić, ze nie piszę, ze jesteś żałosna, a jedynie, ze to konkretne
zachowanie takim było.

[jatoja.2]

daria_nowak napisała:

> Zadałaś pytanie do którego tygodnia ciąży dziecko jest płodem.

skoro tak chętnie operujesz linkami, to proszę podaj mi link do mojego pytania w
tym wątku, bo jakoś znaleźć nie potrafię.


Uzyskałaś tą
> informację. Nie spodobała Ci się, zaczęłaś obrażać. Pewne kwestie nie podlegają
> własnemu "widzimisię".
> Masz rację - zachowałaś się bardzo żałośnie wściekając się na fakty. I pragnę
> podkreślić, ze nie piszę, ze jesteś żałosna, a jedynie, ze to konkretne
> zachowanie takim było.

Słuchaj, nie obchodzą mnie teorie z wikepedii(skoro tak się jej czepiłaś). Nie
uważasz, że to kobieta decyduje czy jej dziecko, które nosi w sobie jest
człowiekiem??? Jakim prawem zabierasz dzieciom w brzuchu matki człowieczeństwo??

[jatoja.2]

i jeszcze jedno. napisz mi jak wg ciebie to wygląda. Nie opieraj się na
książkach. Możesz pokierować się własnym rozumem i sercem?

[daria_nowak]

jatoja.2 napisała:

> i jeszcze jedno. napisz mi jak wg ciebie to wygląda. Nie opieraj się na
> książkach. Możesz pokierować się własnym rozumem i sercem?

1. Tu Twój post, od którego się zaczęło i nie wiem jakim cudem nie możesz tego
znaleźć:

to do którego tygodnia ciąży...
Autor: jatoja.2 26.10.07, 15:21
Dodaj do ulubionych
Odpowiedz cytując Odpowiedz

dziecko jest płodem??? Dla mnie "płod" w 6 tc. jest dzieckiem-człowiekiem! dla
was ciężarem, po którym nawet się nie płacze.

Stadia rozwoju ciąży, to pewna prawda obiektywna. Nie kwestia widzimisię. Są
matki, które traktują moment zapłodnienia jako powstanie "dziecka". Dyskusyjne,
ale jak wiemy uczucia są subiektywne. Nie zmienia to jednak faktu obiektywnego,
ze tak nie jest. Dla mnie 3 cm twór z nieukształtowanymi do końca narządami,
dzieckiem nie jest. Mam tu bardzo realistyczne podejście.
Dzieckiem staje się w momencie przyjścia na świat, czyli wtedy, gdy samodzielnie
może oddychać, przyjmować pokarmy itd., wtedy gdy jest autonomicznym organizmem.

[daria_nowak]

jatoja.2
katja_24 po twoich wypowiedziach mam nieodparte wrażenie, że 24 to twoje
IQ(chodzi rzecz jasna o 24 z twojego loginu-gdybyś nie zakumała)

Autor: katja_24☺
Wnioskujesz to po 2 w twoim nicku?

jatoja.2 napisała:

> katja, proszę, nie odzywaj się, bo się pogrążasz...

Czym się pogrąża? Celna riposta i tyle.

[katja_24]

Zabraklo jej weny i tyle...

[jatoja.2]

po twoich wypowiedziach wnioskuję, że wiedzy jako takiej nie posiadasz żadnej.
Nauczyłaś się kilku słów, tj. wikipedia, elementarna wiedza, itp. i myślisz, że
jesteś najmądrzejsza? skończ z tym wymądrzaniem i jeśli masz coś normalnego do
powiedzenia rozpocznij dyskusje na poziomie. Chyba, że to dla ciebie za dużo.

[daria_nowak]

jatoja.2 napisała:

> po twoich wypowiedziach wnioskuję, że wiedzy jako takiej nie posiadasz żadnej.
> Nauczyłaś się kilku słów, tj. wikipedia, elementarna wiedza, itp. i myślisz, że
> jesteś najmądrzejsza?

Dostosowuję wypowiedź do kompetencji językowych dyskutanta

skończ z tym wymądrzaniem i jeśli masz coś normalnego do
> powiedzenia rozpocznij dyskusje na poziomie. Chyba, że to dla ciebie za dużo.

Poczytaj troszkę to forum. Choćby wątek "kilka słów komentarza", żeby daleko nie
szukać. Z ludźmi na pewnym poziomie da się porozmawiać. Innym można tylko podać
link do jakiegoś prostego źródła wiedzy, albo słownika, żeby wiedzieli o czym w
ogóle piszą.

[jatoja.2]

Droga Dario widzę, że nie potrafisz stawić czoła najprostszym wypowiedziom.
Zasłaniasz się arogancją i przerośniętymi ambicjami. Wybacz, ale szkoda czasu na
dyskusję z Tobą, jesteś głupsza nawet od kota.

Brawo!

[daria_nowak]

jatoja.2 napisała:

Wybacz, ale szkoda czasu n
> a
> dyskusję z Tobą, jesteś głupsza nawet od kota.

I to jest właśnie twój sposób na rozmowę. Brak argumentów merytorycznych -
przechodzimy do ataku ad persona... Serdecznie Ci gratuluję

[jatoja.2]

To ty uciekasz od dyskusji
A atak ad persona wyszedł od ciebie kochana

[daria_nowak]

Bo podałam link? No wiesz, jeśli zaczynamy odchodzi od faktów, a zajmujemy się
naszymi wyobrażeniami, to nie ma mowy o merytorycznej dyskusji. Można mieć różne
opinie, to inna kwestia. Ale opinie na TEMAT, a nie fantasmagorie.

[katja_24]

Niestety, Ty nie masz zadnej liczby w nicku, wiec musiala dobrac sie
do kotow w wizytowce

[daria_nowak]

No tak do książek i gotowania byłoby ciężko się dobrać