Do przemyślenia

[tolka11]

Wklejam, bo tak zwyczajnie, ze sporą dozą empatii napisane.

"Często jestem pytana o moje doświadczenia dotyczące wychowywania
niepełnosprawnego dziecka – po to by pomóc ludziom nie mogącym
przeżyć tego wyjątkowego doświadczenia w zrozumieniu go,
by umożliwić im wyobrażenie sobie - jak to jest?

A jest tak...


Kiedy przygotowujesz się na przyjście dziecka jest to jak planowanie
bajecznych wakacji we Włoszech. Kupujesz stertę przewodników i
robisz cudowne plany. Koloseum. Dawid Michał Anioł. Weneckie
gondole. Uczysz się paru użytecznych zwrotów po włosku – jest to
bardzo ekscytujące.

Po miesiącach przygotowań i oczekiwań, ten dzień nareszcie
nadchodzi. Pakujesz walizki i wyruszasz w drogę... Po kilku
godzinach lotu twój samolot ląduje.
Przychodzi stewardessa i mówi: „witamy w Holandii”.

“Holandia?!?” pytasz. “Jak to Holandia? ” Przecież miały być Włochy.
Powinienem być we Włoszech! Całe życie marzyłem o podróży do Włoch!

Niestety w planach lotów nastąpiła zmiana. Wylądowałaś w Holandii i
tutaj musisz zostać.

Zauważ - nie zabrali cię do miejsca okropnego i odrażającego,
pełnego zarazy, głodu i choroby. To po prostu inne miejsce.

Musisz więc wysiąść i kupić nowe przewodniki. Musisz nauczyć się
całkiem nowego języka. I spotkasz całe mnóstwo ludzi których nie
miałeś nigdy spotkać.

To po prostu inne miejsce. Jest rzadziej odwiedzane niż Włochy,
mniej błyszczące, mniej „turystyczne.” Ale jeśli pobędziesz tam
przez jakiś czas, kiedy już zaczerpniesz tchu i rozejrzysz się
wokół - zauważysz, że Holandia - to wiatraki. Że Holandia - to
tulipany. I że Holandia to Rembrandt.

Tyle że każdy kogo znasz, jest zaabsorbowany podróżą do Włoch, albo
właśnie z niej wraca... I wszyscy oni przez cały czas opowiadają jak
cudownie spędzili tam czas.
A ty przez resztę swojego życia będziesz mówił sobie: „tak, to jest
miejsce, gdzie i ja miałem jechać. To jest to, co i ja sobie
zaplanowałem”.

I smutek temu towarzyszący nigdy, przenigdy nie minie... ponieważ
utrata twoich marzeń znaczy dla ciebie bardzo wiele.

Ale jeśli spędzisz resztę życia użalając się nad sobą i nad tym, że
nie pojechałeś do Włoch, nigdy nie będziesz przygotowany żeby odkryć
wyjątkowe, bardzo specyficzne i cudowne rzeczy, które kryje w sobie
właśnie Holandia. "

Emily Pearl Kingsley

[madzieks2]

Dziękuje.
Piękny tekst i naprawdę wart przemyślenia.

[skomroch1]

delikatnie napisane, dla mnie było gorzej, zwaliło mnie z nóg, zrobiło mi się
niedobrze, miałam napady lęku z dusznościami i zawrotami głowy,ogarniała mnie
panika.ja chyba niebardzo nadaję sie na mamę niepełnosprawnego dziecka, chociaz
każdy tak może powiedzieć, ale ja na prawdę na razie nie potrafię sobie tego
wyobrazić. Nawet nie zgłosiłam małego żeby mieć znizki w autobusach, nie jestem
w stanie na głos powiedzieć że on jest inny i być może taki pozostanie.Dużo z
nim pracuję, ćwiczę, chodzimy na rehabilitację, nie chodzi o to, że sie
poddałam, bo jest na odwrót. Walczę jak sie da i moja determinacja i Roszka
ogromna wola ruchu i nowych doznań może pozwoli nam wygrać.Dobijają mnie te
pytania"o, jeszcze nie chodzi, a dlaczego" ile razy można na to samo pytanie
odpowiadać? Czasem mam ochotę odpowiedzieć brzydko "a g...wno to panią obchodzi"
bo juz nie mam siły.Są lepsze i gorsze dni, ale ta Holandia ,chciałabym tak, na
razie częściej czuję sie jakbym się dowiedziała, że na zawsze zostanę w tym
samolocie.Na szczęście mam wspaniałego Męża, Rodzinę,a sam Roch jest
nieustającym źródłem wielkiej miłości.Będzie jak ma być, ale porównanie z
podróżą niezbyt dla mnie trafione, bo nie chodzi tu o to, gdzie ja wyląduję, ale
gdzie wyląduje dziecko, które kocham nad wszystko, a którego życie może być
bardzo, bardzo ciężkie.
Jakbym miała sobie wyobrazić piekło, to wyobraziłabym sobie miejsce, gdzie
rodzice patrzą na cierpienie dzieci i nie mogą nic zrobić.Dalekie to od Holandii.
dziękuję Bogu, że mi Roszka pozwolił mieć i że codziennie widzę jak synek,
pomimo wszystko cieszy się tym światem.

[tolka11]

Skomroch. To metafora. I to metafora matki, która ma niepełnosprawne
dziecko od lat, która się z tą niepełnosprawnościa pogodziła.
Mam nadzieję, że twoja i Rocha droga będzie inna, że zakończy się
tym, o czym o czym marzysz.
Ale nie zawsze jest tak jak marzymy, u mnie też jest inaczej. Uczę
się z tym żyć.

[zuziakasi]

gdybym umiała tak pięknie pisać, to obrałabym to wszsystko w taki właśnie słowa..moje dziecko to tez jak ta Holandia, nie ważne jaka będzie ale jest i ciesze się z tego, ze jest

[harryboyce]

bardzo pieknie napisane.jestem mama malego harrego urodzonego 7 tyg
wczesniej.mieszkamy w anglii i czesto ja sie zastanawiam dlaczego
ludziska wtaczeaja nosiska w czyjes sprawy i pytaja np dlaczego
jeszcze nie chodzi.musze przyznac ze nie nawidze bywac w polsce bo
tam wlasnie wszystkie sasiadki czy nie mysla ze maja prawo wydac
opinie.tutaj chociaz ludzie maja takt.tolka mozesz opowiedziec swoja
historie.przepraszam ze pytam ale jako mama wczeniaka jestem pewna
obaw.pozdrowienia i caluski z b zimnej anglii

[kicius_85]

śliczne napisane...
mimo tego, że moje dziecko jest jeszcze w szpitalu i nie zdążyłam jeszcze
doświadczyć tego co to znaczy że dziecko jest niepełnosprawne to jednak myślę
troche jak pisała skomroch...
tutaj nie chodzi o nas o to gdzie my wylądujemy a o to gdzie będzie nasze
dziecko, to ono jest dla nas całym światem i zawsze będzie, nieważne czy
wyląduje we Włoszech czy w Holandii, i wydaje mi się ze prkatycznie każda mama
marzy, dąży do tego i chce zrobić wszystko co w jej mocy..zeby mimo tego
lądowania w Holandii dziecko jednak przeniosło się do Włoch...
I to jest właśnie matczyna miłośc...

[skomroch1]

To śliczny tekst, ale napisany chyba po długim czasie od momentu, kiedy ta pani
dowiedziała się, że jej dziecko będzie niepełnosprawne. Ja dowiedziałam sie
niedawno i jest jeszcze we mnie dużo buntu.I nie chodzi tu o mnie, ale o
Roszka.Tak jak napisała Kiciuś, chciałabym, żeby dane mu było dotrzeć w końcu do
Włoch.
Tolka, dziękuję za życzenia i wam też wszystkiego dobrego. Założyłaś bardzo
fajny wątek. Dużo mam z tego forum zaliczyło ostatnio doła i ten wątek i tekst
może sie przydać. Ja się trochę "wypisałam"

[agasonesta]

tak to moja Holandia, wspaniała ,ciesze się ze wyjechałam bo mogłam
zostać w domu

[mam-ann]

dla mnie w tym opowiadaniu zamiast Holandii powinna występować np
Grenlandia czy Sahara - jedno i drugie to cieżkie warunki, ale i
piękno w swej niedostępnej prostocie...

[gosiamama.oskara]

No właśnie nie zawsze jest tak jak chcemy.Każda z nas chciałaby mieć zdrowe
dzieci i beztroskie życie ale los nas doświadczył no i mozna powiedzieć że
dostałyśmy od losu awaryjne lądowanie w Holandii.Ale marzenia się przecież
spełniaja a my wciąż jesteśmy więc kiedyś napewno dolecimy do tych pięknych
wymarzonych Włoch z ogromnym bagażem doświadczeń.Ja jeszcze kiedyś polecę do
tych pięknych Włoch może tak za 4-5 lat jak Oskar już będzie tak fajnie
odchowany a teraz cieszę się tą Holandią bo niektórym nawet i Holandię
zabrano.Tolka fajny tekst.Dzięki.

[tolka11]

> teraz cieszę się tą Holandią bo niektórym nawet i Holandię
zabrano

Napisałabym >trafne spostrzeżenie<, ale nie zabrzmi adekwatnie do
tego, co sobie pomyślałam.
Zawieszę to sobie w sali na ścianie i będę patrzyła, gdy najdą mnie
czarne mysli przy pracy z niepełnosprawnym dzieckiem, pracy, która
nie przynosi oczekiwanych przez wszystkich efektów. Dzięki.

[zorrgula]

Prawda ubrana w piękne słowa, a po słowach łzy.