Ataki złości

[mama-cudownego-misia]

Kobity, co robicie, jak Wasze dziecię ma atak furii?
Właśnie byłam z moją 16-miesięczną zołzą na spacerze i wszystko było nie tak:
butki śniegowe i kombinezon ją krępowały, nie mogła wstać, więc pierwszy atak
złości, potem zadecydowałam, że idziemy do domu - drugi atak złości. Wytarzała
mi się w błocie, jak wzięłam na ręce, żeby zanieść do domu, to wyła, jakby ją
ktoś zbił, prowadzona za rączkę wyrywała się na ulicę i rzucała na ziemię z
wrzaskiem. Wiem, ze to taki etap rozwoju, ale jak ja do diabła mam reagować??

Na razie próbowałam jej tłumaczyć, że musimy już do domciu, bo ma czerwoną
buzię z mrozu i że nie można na ulicę, jak się tarzała, to sobie spokojnie
czekałam obok, aż się uspokoi i dopiero wtedy podnosiłam, ale po 3 krokach
było następne wyrywanie się, wrzaski i rzucanie na ziemię... Odwracanie uwagi
nie działało. Komentarzy oczywiście wysłuchałam chyba z 5 o tym, ze wredna
matka, że dziecku ślisko albo zmęczone, ze to trzeba na ręce, etc, ale pal
licho komentarze. Ważne, żeby wiedziała, jak sie zachować w takiej sytuacji.

Co Wy robicie? Przeczekujecie, przytulacie czy wręcz odwrotnie, przeczekujecie?

[mimi0080]

Jak sama super niania twierdzi...dziecko w ten sposób próbuje zwrócić na siebie
uwagę i za wszelką cenę chce wymusić na Tobie swoje widzimisię...ludzie niech
nie będą tacy mądrzy i nie wtykają nosa w nieswoje sprawy...myślę, że najpierw
trzeba zejść do poziomu dziecka przykucnąć spojrzeć w oczy i spróbować tłumaczyć
jeśli nie pomoże przeczekać bez zwracania uwagi na dziecko lub nawet wolnym
krokiem jeśli to bezpieczne miejsce pójść sobie ...raczej na pewno mała ruszy za
Tobą. Nie powinno się straszyć "bądź grzeczna, bo Cię zostawię"
nic więcej nie jestem w stanie mądrego wymyślić

[mimi0080]

Mój młodszy zawsze pod klatką robi awanturę wtedy biorę go pod pachę mimo
wrzasku i na 9 piętro

[agatkach]

Jak bym czytała o moim 2 letnim Filipku reaguje identycznie wygina
się do tyłu w Ludkę wiec ja go odkładam w bezpieczną pozycje ,
przekręca się na brzuszek i krzycz wali nogami i leży ja odchodzę a
on wstaje podbiega i albo chce na rączki i jest już grzeczny albo
daje buzi idziemy razem za rączkę .Oczywiście w miedzy czasie
tłumacze.
A jak nie skutkuje albo warunki są niekorzystne to odwracam uwagę
skutecznie i wtedy też przechodzi.

[mariagajor]

WitajMój Filipek zachowuje się podobnie,jak tylko coś nie po jego myśli to
jest atak szału,łącznie z biciem i gryzieniem.Czasem brak mi już sił na
niego,jak zaczyna akcję w domu to przeczekuję sytuację wychodząc z pokoju,jak
się uspokaja wracam,tłumaczę,że nie wolno tak,bo może sobie ałka zrobic,wtedy
przytulam i zaczynamy zabawę czasem pomaga to czasem nie.Na ulicy raczej nie
robi scen,a jak już to daję mu ciasteczko lub chrupkę on je uwielbia i wtedy się
usopkaja.Reasumując-doskonale Cię rozumiem,byłam nawet u lekarza z tym
problemem(myslałam,że to mogą byc początki ADHD)jednak jest zbyt mały
(21mies),żeby cokolwiek stwierdzic,poza tym lekarka nie widziała żadnych cech
tej choroby,stwierdziła,że najprawdopodobniej taka jego natura i trzeba
poczekac,aż sie wyciszy...Do tego czasu to ja chyba osiwieję,ale innego wyjścia
nie mam.W każdym razie lekarka radziła by nie ustępowac małemu zawsze tylko
dlatego,że ma atak histerii,tylko czasem brak już sił i człowiek ustępuje...

[ania.silenter]

Nie przeczekuję bo nie mam czasu, bez przerwy gdzieś się śpieszę a to do
przedszkola/pracy a to z przedszkola/pracy. Co robiłam/robię? - przytulam,
tłumaczę. Problemem jest, kiedy jedna chce iść, druga stać albo rozbiegają mi
się w dwie przeciwne strony. Komentarze ludzi zlewam, nie słucham ich wcale bo
musiałabym niejednemu mądremu/mądrej puścić ostrą wiąchę a szkoda mi nerwów. Moich.
Olunia (prawie 5 lat) właściwie już się nie buntuje, Ada przeciwnie - choć ma
już 3,5 roku.

[zurawska.barbara]

no to moze ja coś tez napiszę od siebie. Co prawda Stasio jeszcze nie chodzi
więc jego fochy nie są tak "spektakularne" ale ostatnio miewa tak ze jak kładę
go spać, to krzyczy macha rękami widać że wkurzony bardzo, kiedyś mnie to do
pasji doprowadzało i nie umiałam sobie z tym poradzić ale już sobie to
przetłumaczyłam jakoś (potrafiłam mocniej go złapać, wyjść z pokoju, naburczeć
na niego, potem miałam wyrzuty sumienia ) i się nie denerwuję, bardzo mi to
pomogło i Stasiowi też. Teraz jak go usypiam a on siada to kładę go z powrotem,
on się pręży i placze, ale staję nad nim, czasem jak bardzo się rzuca to trzymam
za ramionka żeby wiedział ze ma leżeć. Po kilku dniach normalnie lekki szok
przeżyłam, teraz jak go kładę to oczywiście wrzaśnie ale nie trwa to dłużej niż
kilkanaście sekund, a bywalo że usypiałam go pół godziny! a on wrzeszczał rzucał
się, nie raz uderzył się główką w szczebelki. Oczywiście w takiej sytuacji
staram sie mieć ciepłą minę, chociaz nie zawsze mi to wychodzi bo szczególnie ok
21 jak ma juz dawno spać wpienia mnie ten wrzask. Jak sie uspokaja to głaszcze
go mówię coś ciepłego, buziaka, ze go kocham itp, żeby wiedział ze nie jestem
zła i zaczynam dalej kołysać. Naprawdę sytuacja się zmienila niedługo po tym jak
sama zaczęłam sobie radzić ze sobą. Spokój, konsekwencja i czułość dla mnie to
podstawowe rzeczy. Nigdy go nie straszę.
Inna kwestia, czasem jak wracamy do domu ze spaceru a on nie chce i krzyczy to
sadzam go na podłodze a że on uwielbia podłoge i raczkowanie to pomaga. Ale uczę
go też że jak mama mówi "nie" to znaczy nie bez kompromisow, i też widzę
efekty, oczywiście to "nie" muszę za każdym razem powtarzać ale teraz już się
tak nie denerwuje, jak mówię ze nie moze np. wyłączać telewizora jak go oglądamy
i zabiorę go to nie marudzi, oczywiscie jak powiem nie ruszaj i nie wezmę go to
on dalej robi to co robił. Ale nie protestuje zazwyczaj jak mu cos zabronię, też
z czasem przyszło, stanowczość i łagodność. (chociaż zdarza sie już że odchodzi
od kontaktu jak zwrócę mu uwagę)
No bo na przykład jak uległa babcia cos mu zabroni, weźmie to juz nie jest tak
rożowo, wymusza krzykiem, rzuca sie.
Chyba najistotniejsze to pokazać maluchowi że nie robi na nas wrażenia jego
szał, a z drugiej strony jak sie spokojnie podejdzie do niego to łatwiej mu się
uspokoić, bo maluch nie umie radzić sobie z emocjami. Jak się denerwujemy to
dziecko jeszcze bardziej sie nakręca a jak jesteśmy spokojne to ono widzi że nic
się właściwie złego nie dzieje.
A komentarze... hmm, potrafią wkurzyć, ale jak ostatnio na mnie jakaś baba
naburczała że biorę dziecko na spacer jak jest tak strasznie zimno, (było jakieś
7-10 stopni na plusie ) to jej powiedziałam że on dzieki temu wcale nie
choruje no trochę naciagnełam ale dzieki temu mężowi opowiedziałam to jako
zabawną anegdotę, bo udało mi sie dzieki temu zdystansować. A jak ona sie
obruszyla to dobrze, niech wie ze nie należy wsadzać nosa w cudze sprawy.
Jednak Ty tak dbasz o Małgosię że naprawdę nie mozesz sobie nic zarzucić, wiec
głupie komentarze ludzi złosliwych albo takich co nie mają pojęcia o opiece nad
dziećmi nie dotyczą Ciebie. I każdy na tym forum Ci to powie.
A poza tym wiesz ze to normalne że dziecko przechodzi okresy buntu i że to
dobrze swiadczy o jej rozwoju, prawda??
Ależ mnie popołunie niedzielne nastroiło, spisałam się jak Dan Brown
Pozdrawiam!!!

[korina76]

Bardzo dobrze znam takie ataki furii. Moja córcia (teraz 2,5 roku)
ma je od małego i za każdym razem, gdy jej się coś nie spodoba. Oj
charakterek to ona ma! Pocieszę Cię, że teraz już rzadziej miewa
takie ataki (łącznie z sinieniem i omdleniem - typowe zanoszenie
się) i trochę łatwiej przyjmuje uwagi typu: nie wolno zabierać, nie
wolno pluć i bić. W zeszłym roku każde wyjscie z nią to był HORROR!
Z byle powodu potrafiła robić straszną awanturę, wrzeszcząc i
tarzając się po ziemi, a ludzie patrzyli niejednokrotnie jakbym
dziecko maltretowała. W takich sytuacjach brałam na ręce, starałam
się uspokoić (co za bardzo nie skutkowało, bo swoje musiała
wywrzeszczec) i zwijałam się do domu z placu zabaw, co było sytuacją
trochę stresujacą dla mojego synka (teraz 4,5 roku), który bawił się
w najlepsze. Każdego wyjścia w miejsca typu: sklep, kościół zawsze
gorzko żałowałam. Głupich uwag nigdy nie słyszałam, ale z pewnością
nie pozostałabym bierna i może mozna było odczuć moją postawę i
możliwą reakcję na "dobre rady".

[korina76]

Moja odpowiedź na pytanie jak reagować na ataki złości brzmi: nic
nie robić, poczekać az przejdzie, potem wytłumaczyć. Tłumaczenie w
trakcie ataku złości nic nie daje niestety, a nawet pogarsza
sytuację w naszym przypadku. Nie dać się ponieść emocjom, zachować
spokój za wszelką cenę.

[11anetta]

zachowac spokoj jest ciezko.Ale nasze dzieci to male cwaniaki i
wiedza z kim moga sobie poigrywac z kim nie.Ze mna nie ma szans ale
jak tata przyjdzie lub babcia to robi z nimi co chce.Chce na raczki
tylko zajaknie i juz go biora ja im mowie,ze maly sie robi ciezki i
to nie ja bede narzekac na kregoslup.Kiedys jak kladlam go spac to
tez mi robil numery ale odkad w dzien spi tylko raz ok.godzinki to
spiacy juz jest o 18.30 wtedy tylko butla i zasypia w oka
mgnieniu.czasami jest trudno go przetrzymac bez drugiej drzemki ale
sie staram.pozdr.

[skomroch1]

U nas też występują takie ataki, na dodatek dochodzi agresja skierowana na nas
albo autoagresja, co jest dla mnie czasem przerażające.Znalazłam , zachęcona
przez naszą rehabilitantkę, zajęcia SI, które maja podobno dobry wpływ na takie
nerwusy.
A co na razie robię? Nic. Nie reaguję, a kiedy widzę, że dziecko czuje się
bezsilne i nie wie, co robić z emocjami, staram sie uspokoić, wyciszyć, odwrócić
uwagę, bo tylko wtedy cokolwiek do złośnika dociera.Staram się też być bardzo
konsekwentna, nie to nie, i żadne wrzaski i wygibasy nie są w stanie mnie
zastraszyć, bo o to też tym małym cwaniakom chodzi.Biorę na ręce i niosę,
chociaż mi bardzo żal wrzaskuna zafascynowanego podwórkiem czy śmieciem
przywianym od sasiada.

[skomroch1]

Dodam, że niosę jak mam mało czasu albo dziecię trafiło w kałużę, a jeśli nie
muszę to staram się nie zwracać uwagi.Takie branie na ręce i wynoszenie wbrew
dziecku wydaje mi się pogwałceniem wolności, w efekcie prowadzącym do
częstszych oznak buntu. Nasza psycholog zawsze podkreśla, że im więcej dziecko
ma samodzielności, tym bardziej skłonne jest do współpracy z opiekunem.
A na zdjęciach Małgosia wygląda na takiego słodziutkiego bobaska

[traganek]

Złość to u nas normalka już od ok roku
Do tej pory tylko Antoś się złościł. Ostatnio więcej złości się
Zosia. Najczęściej gdy jej nie pozwalam robić czegoś na co ona ma
właśnie ochotę. Zosia jest na etapie "wszystko zrobię sama". Złość u
nas to: tupanie nogami, rzucanie się na ziemię, wrzask, rzucanie
przedmiotami, walenie głową w podłogę (na szczęście już coraz
rzadziej), gryzienie etc. Ja z powodzeniem (chociaż nie zawsze)
stosuję metodę oizolowania złośnika od otoczenia- dziecko idzie do
kąta na 2 minuty, gdy jest większa złość- do łazienki. Gdy jesteśmy
poza domem ignoruję złośnika i po jakimś czasie jest spokój. Nie
znam lepszych metod.

[zorka7]

W tym wypadku, myślę, najlepszy byłby holding - czyli po prostu
dłuższe przytrzymanie. Bierzesz taką rozwrzeszczoną ośmiornicę,
siadasz gdziekolwiek i mocno ją trzymasz. Ogranicz na maxa możliwość
ruchu. Opatul na maxa swoimi rękami. Komunikat, jaki ja dawałąm
synkowi: "Oj widzę, że trzeba cię mocno przytulić. Jesteś tylko
małym dzieckiem i nie wiesz, co jest dla ciebie dobre". Mówiłąm mu,
że go kocham, że się martwię tą złością, ale kocham. A jak wrzask
się nasilał po prostu spokojnie i cicho próbowałam nucić lub śpiewać
jakąś spokojną kołysankę. Szaleństwo? Ale działa. Zwyciężasz siłą
spokoju.
Tę metodę doradzono mi w przedszkolu waldorfskim - które bardzo
sobie cenię.

Dziewczyny, bardzo, bardzo Wam dziękuję

[mama-cudownego-misia]

za rady i podzielenie się doświadczeniem. Wypróbuję wszystko.
Podoba mi się ten holding, już dzisiaj wypróbowaliśmy, i okazało się, że
śniegowe butki i czapka jednak nie są wytworem szatana made in siódmy kręg
piekieł (chociaż prawie )